Jesień

[krzycho88]

Jesień

Jesień taka smutna pora roku
Marzenia zostają gdzieś tam na boku
Zewsząd wieje tylko chłodem
Cóż Ci ciepłego teraz powiem

To, że lato poszło w niepamięć
Masz teraz pewno trochę smutnych zajęć
Gdy samotność Ci nie raz dokucza
Nie chowaj głęboko od Twego serca klucza

Nie zamykaj się na piękno tego świata
Choć jesień taka zimna, to i tak płonie w kwiatach
Chodźmy na te otwarte przestrzenie
Gdzie mimo wszystko króluje jeszcze zieleń

Miło jest razem spacerować
Gdy wtuleni w siebie możemy się przed wiatrem schować
Popatrzeć na kwitnące rumianki
Tak piękne by z nich wyplatać tylko wianki

Kwiaty wracają Ci lata młodości
Kiedy wśród biedy przywoływały chwile radości
Teraz to także piękne zjawisko
Popatrz jak to piękno jest blisko.

Przecież codziennie rano były szrony
A ten biały kwiat nie jest nawet naruszony
Dziwne są siły tej dzikiej przyrody
To nie te słabe rośliny, które zdobią nasze ogrody

Inny kwiat obok na tym zimnie się trudzi
To ten, który ratuje życie rannych ludzi
Swoim widokiem tworzy białą plamę
Ale drobiny, które ją budują są wręcz doskonałe

Można tak w nieskończoność sobie spacerować
Przystawać popatrzeć i znów się całować
Zobacz słońce z wrażenia za horyzont zaczyna się chować
Trzeba niestety z powrotem wędrować.
88