Tak piękne wiersze

[iryska2604]

Za kazdym razem gdy je czytam -powalają mnie na kolana,są piękne
było

wiersze staroświeckie co wzruszają teraz
z rymami jak należy z przecinkiem i kropką
z dworem co znikł nagle cicho i na zawsze
a wiadomo cisza większa niż milczenie
i pamięć już posłuszna gdy przeszłość przychodzi
z babcią co na werandzie cerowała dziurę
bez nożyczek zębami przegryzając nitkę
tuż przy koszu na grzyby by się nie sparzyły
z wujem co się gazetą niepotrzebnie zajął
więc pomagał mu diabeł ale kopnął anioł
ze smutkiem przemijania jagód jarzyn jeżyn
gdyby śmierci nie było nikt z nas Już by nie żył
przemijamy jak wszystko by w ten sposób przetrwać
uczucia bez łapówek i rąbanka grzechów
wielka miłość co zawsze wydaje się łatwa
i wie już tak od razu że nie wie co będzie
choć za młodu drży serce a na starość noga
wszystko co najcenniejsze spaliło się w piekle
wiersze staroświeckie niemodne naiwne
ten sam baran co wtedy
ale szczęście inne
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
www.twardowski.poezja.eu/poezje_wybrane.htm#gora
a tu Mietek Szczesniak w pieknej piosence z tekstem własnie ks.Twardowskiego
www.youtube.com/watch?v=-Hn3E6v4Exk&feature=related

[greis52]

tak to są i piękne i mądre i takie prawdziwe i proste wiersze,
ile razy się ich nie czyta, tyle razy znajdzie się tam siebie

www.twardowski.poezja.eu/poezje_wybrane.htm

[jaga_22]

Nie tylko my

Czytamy - Bóg tak umiłował świat...
a więc nie tylko ludzi
ale i pliszkę
odymioną pszczołę
jeża eleganta wprost spod igły
nawet muła ni to ni owo
bo ani to koń ani osioł
(żal że go człowiek stwarzał
żyje jak kawaler co się nie rozmnaża)
gruszę co kwitnie zaraz przed jabłonią
liście konwalii prawie bez ogonka
cielę co za matką się wlecze
a my tak czulimy się do Boga
jakby On miał nas tylko kochać na świecie

Piękne są jego wiersze.ks.Twardowski

[kendo]

wiersze z "plenta" na kazda chwile.

[kendo]

Kropla miłości znaczy więcej niż ocean rozumu.

[ Blaise Pascal ]

[kendo]

Nadchodzi lato



Popatrz - lato w zlotych poantofelkach

nadchodzi, z muzyka swiatla i cieplem

kolorow.

Przychodzi w tryskajacych sloncem

slodkich morelach i beztroskich makach

o lagodnym spojrzeniu naiwnych oczu.

Przynosi radosc blyszczacymi w zbozu

swietlikami i pszczolkami co tancza

sambe na bialych kwiatach akacji.

Usmiecha sie szeptem fal mazurskich

jezior, cicha nowenna tatrzanskich

szczytow, melodia dzwonkow

zielonych hal.

Spiewa radosna milosc w delikatnych

fiolkach podrygujacych na wietrze

i w moich dloniach tulacych delikatnie,

cieplo Twoje namietne usta,

a razem z latem smiej sie, ciesz,

spiewaj i tancz.

kryster

M. Zembaty

[greis52]

teksty.org/maciej-zembaty,teksty-piosenek
nie wiersz a słowa piosenki śp Macieja Zembatego
www.tvn24.pl/0,1708458,0,1,maciej-zembaty-nie-zyje,wiadomosc.html
Uwierzyć raz, w siebie uwierzyć,
To znaczy w innych uwierzyć też
Wyruszać w świat prosto przed siebie
I śpiewać prawdę, o której wiesz

Za tobą w ślad ruszy tłum,
Żądając byś czynił za cudem cud
Będziesz sam,
Do końca sam na górze

Co komu się należy, się należy komu,
Co komu się należy, się należy
Co komu się należy, się należy komu,
Co komu się należy, się należy

Zatrzymaj się w połowie drogi,
Do domu wróć i zamknij drzwi
Wygodnie siądź w miękkim fotelu,
Zmierz sobie puls i utoń w nim

Nie trzeba nam świętych słów,
Żadnych objawień
Bo każdy z nas najlepiej wie,
Co mu się należy

Co komu się należy, się należy komu,
Co komu się należy, się należy
Co komu się należy, się należy komu,
Co komu się należy, się należy

Co komu się należy, się należy komu,
Co komu się należy, się należy
Co komu się należy, się należy komu,
Co komu się należy, się należy co

[kendo]

www.ewa.bicom.pl/okruchy/ed70.htm

[kendo]

Liście klonowe ,łagodne jak ręce ,
głaszczą mnie po włosach -nic więcej ,
dotykają sukni ,ramion, szyi z lekka ,z lekka
jak mrugająca powieka --
mruga i nie wie o tym ...
Pachną jesienią i słońcem ,i złotem ,
pachną i głaszczą ...nic więcej.
Kazimiera Iłłakowiczówna

ukaże się biografia ks. Jana Twardowskiego

[greis52]

"Subtelny poeta stroniący od polityki, duchowny, który ślubował celibat - na pierwszy rzut oka życiorys ks. Twardowskiego nie kryje sekretów. Nie dla Magdaleny Grzebałkowskiej, autorki biografii księdza, w której pisze m.in. o jego przyjaźniach z kobietami, samotności w tłumie czy o losie spuścizny po poecie. "

[kendo]

na pewno bedzie ciekawa,
tylko czy opinia czytajacych tez tak bedzie?

[greis52]

'Ulegałem fascynacjom kobietami i nie wstydzę się tego' - sześć lat przed śmiercią Jan Twardowski rozmawiał o kobietach z Moniką Redłowską, dziennikarką 'Nowego Państwa'. Nie bał się o tym mówić. Nie oburzył się, gdy podczas innego wywiadu usłyszał stwierdzenie: 'Wiem, że się dobrze czujesz w obecności kobiet i kochasz dzieci'. Kiedy był młody, nazywał je swoimi przyjaciółkami. Na starość otaczał się gronem 'wnuczek'.

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,114757,10255049,Kobiety_ksiedza_Twardowskiego.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=SM&utm_campaign=FB_Wysokie_Obcasy
przynajmniej ksiądz człowiek, a nie ksiadz uważający sie za Boga

[kendo]

tak,
naprawde "cieply/wyrozumialy czlowiek"
potrzeba jak najwiecej takich w kraju,
bo to co ostanio widze czasem w mediach to "wlos jezy sie na glowie",ze ksieza zaczynaja uzywac metod z czasow sredniwiecznych

[kendo]

C-dur




Kiedy po spotkaniu z nią wyszedł na ulicę
wirował w powietrzu śnieg.
Zima nadeszła
gdy leżeli u siebie.
Noc świeciła biało.
Szedł szybko z radości.
Całe miasto łagodnie opadało w dół.
Uśmiechy przechodniów -
wszyscy uśmiechali się za postawionymi kołnierzami.
Ale swoboda!
I wszystkie znaki zapytania poczęły śpiewać o istnieniu Boga.
Tak sądził.
Muzyka zrzuciła pęta
i szła w wirujących śnieżkach
długimi krokami.
Wszystko w wędrówce ku dźwiękowi C.
Drżący kompas wskazujący C.
Godzina ponad męczarniami.
Ale lekkość!
Wszyscy uśmiechali się za postawionymi kołnierzami.

Tomas Tranströmer

[kendo]

*
*przechodzac prze ulice odczuwa sie bol,ale on potrzebny
Det gör ont att gå genom väggar, man blir sjuk av det men det är nödvändigt.

*Swiat jest jeden,ale drog........
Världen är en. Men väggar …

*Droga jest sama z siebie-
Och väggen är en del av dig själv –

*przeciez sie wie,albo niewie tak wszyscy to odczuwaja
man vet det eller vet det inte men det är så för alla

*ale nie male dzieci.Dla nich zadnej drogi.
utom för små barn. För dem ingen vägg.

jak niektorzy twierdza i ja tez,(zrobilam probke tlumacczenia linijki z *)
pisala bardzo metaforycznie,
czasami trudno "uchwycic sens"

[greis52]

podobająmi się te wersety noblisty,
zachęciłaś mnie do sięgnięcia po więcej

[kendo]

*Greis
im wiecej czytam jego wiersze,
tym wiecej w zadume "wchodze"
niektore mozna zobaczyc,jakby pedzlem malowal...

mialam linka z przetlumaczonymi wierszami i gdzies mi sie zapodzial
jakbys znalazla cos to prosze wklej...

[kendo]

7 marca 1979
▲
przełożył Czesław Miłosz


Dość mając wszystkich, którzy przychodzą ze słowami,
ze słowami, ale nie mówiąc nic,
wyjechałem na zaśnieżoną wyspę.
Pustkowie nie zna słów.
Niezapisane stronice ciągną się na wszystkie strony!
Natrafiam na ślady sarnich kopytek w śniegu.
Mowa, choć żadnych słów.


Postludium
▲
przełożył Leonard Neuger


Wlokę się jak draga po dnie świata.
Wszystko przywiera, co mi zbędne.
Zmęczone oburzenie, żarliwe zniechęcenie.
Oprawcy chwytają za kamień, Bóg pisze na piasku.

Ciche pokoje.
Meble gotowe do lotu stoją w świetle księżyca.
Ostrożnie wychodzę z siebie
przez las pustych zbroi.


Para
▲
przełożył Michał Sprusiński


Zdmuchują lampę i biały abażur migocze
chwilę, nim rozpuści się ostatnie światło,
jak pastylka w szklance wody. Wtedy szybują.
Ściany hotelu pną się w ciemne niebo.

Gesty namiętności mdleją i jest sen,
lecz ich najtajniejsze myśli kojarzą się
jak dwie barwy zetknięte, złączone
na wilgotnej karcie uczniowskiego obrazka.

Wszystko jest ciemnością i ciszą. Ale miasto podchodzi bliżej
tej nocy. Ze zgaszonymi oknami. Domy przyszły.
Stoją blisko siebie, stłoczone,
tłum, który czeka z obliczem bez wyrazu.


Łuki romańskie
▲
przełożył Leonard Neuger


We wnętrzu ogromnego kościoła romańskiego cisnęli się turyści.
Rozpościerało się sklepienie za sklepieniem bez prześwitu.
Drgało kilka płomyków świec.
Objął mnie anioł bez twarzy
i zaszeptał przez całe ciało:
„Nie wstydź się tego, że jesteś człowiekiem, bądź dumny!
W twoim wnętrzu otwiera się sklepienie za sklepieniem bez końca.
Nigdy nie będziesz gotowy i tak jest słusznie.”
Byłem ślepy od łez
i wyprowadzono mnie na buzującą od słońca piazzę
wraz z Mr i Mrs Jones, Panem Tanaką i Signorą Sabatini
a we wnętrzu ich wszystkich otwierało się sklepienie za sklepieniem bez końca

silvarerum.eu/transtromer
Greis reszte poczytaj juz sobie.

[greis52]

piękne dzięki za wpis i link
cmok

[kendo]

Prośba o wyspy szczęśliwe

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.



w dalszym ciagu nalezy do naulubienszych faworytow

[kendo]

, Zorn

Wenus

była piękna jak kamień
alabaster
z zielonymi żyłkami
tętniącymi uśpioną krwią

pół setki bogów
na obłoku
klaskało w ręce
gdy szła
chwiejąc się w biodrach

i nawet nie głowa
nie
i nie usta
nabrzmiały południa owoc
piersi - właśnie
piersi miała takie
że tylko stać
i wyć z zachwytu do chmur

były jak bratnie księżyce
odkradzione niebu Saturna
owalne - uniesione w górę
a Hefajstos który w kuźni koniom kopyta kuł
skarżył się że go zdradza
dureń

[kendo]

Ile razem dróg przebytych?


Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Ile lat nad strof stworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Beethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia

[kendo]

Głos duszy


Zbłąkana
miedzy kamieniami dusza,
rwącym potokiem uczuć,
porywa szepty słów.
Namiętnie
spisując melodię spojrzeń,
pieszczona…
subtelnie rozchyla ramiona,
otwierając drogę do serca.

Z wiatrem unosi pragnienia,
onieśmielone
ciszą nocnego szaleństwa,
bezszelestnie
wdziera się do wnętrza,
by tam…
w głębi pamięci
stoczyć rozmowę o sens istnienia.


"Każdy ma swoje miejsce ulubione w dzieciństwie.
To jest ojczyzna duszy."

Stefan Żeromski

Napisany 2008-07-03


Autor: Brzoskwinka

[irene.jg]

Panie, dlaczego kocham zmierzch...

Panie,
Dlaczego kocham zmierzch,
Jesień
I przeszłość?

Dlaczego kocham wszystko, co zmierzcha.
I wszystko, co dobiega kresu.
I wszystko, co przemija?

Daj mi, Panie,
Wieczność o smaku zmierzchu,
Jesieni
I odchodzącej przeszłości.

Roman Brandstaetter

(Z tomu „Księga modlitw dawnych i nowych”

[irene.jg]

Gdyby któreś z nas

gdyby któreś z nas
przeszło pierwsze na drugą stronę
cienia
ma obowiązek poczekać
na stacji Syriusz
aż to drugie
załapie się na następny
kondukt

bo podróż przez tę miłość
nie może być inna
jak tylko
nieśmiertelna
i nieskończona

Henryk Cyganik

[kendo]

na pograniczu rozsądku i zagubienia,
wspieram się o wczorajszy bukiet
zeschłych ostów, próbując prostować
zagiętą w przeszłość myśl.

dawno już nie patrzyłam odważnie w słońce,
nie grałam vabank, brakiem wiary sycony czas
ucieka, bez pochylania się nade mną !

los – krupier, rozdaje karty, ja – pas!

ślepa i bezwolna wsiąkam w dół
wychudzoną godziną, zraszając ugory

minionych lat!

Przysłał(a): Karo/autor 13.10.2007

[irene.jg]

Tylko ten most zawieszony



Tylko ten most zawieszony
między pierwszą a drugą sekundą
między pierwszym a ostatnim krzykiem
między ziemią a niebem
ogniem i wodą
jawą i snem
ten most tylko
przejść

Ludmiła Marjańska

[kendo]

Życie

Życie jest tak gwałtowne! Przerywa, nie słucha,
napada, krzyczy, tupie, męczy, zmienia maskę,
że aż sen ma gorączkę, śpiąc w różowych puchach
i bladym skrzydłem mocno bije o posadzkę.

Potrzeba tylko słowa, tylko gestu, listu,
by się złote pierścienie wygięły, skręciły,
by spłonęły tęsknoty, jak suknie z batystu,
i pękło serce z wielkiej słabości i siły.

[greis52]

www.portalliteracki.pl/artykul,31543.html
nie klasyka ale życie napewno...


Autor: palimpsest88

Nadchodzi Grudzień
ostatnimi siły dotoczyliśmy się tu
po ścieżce naszych wspomnień

Nadchodzi Grudzień
zapomniane odpowiedzi dopadną nas
zemszczą się za retoryczne pytania

Nadchodzi Grudzień
nie zapytamy już czy można
wywrócić pudło na lewą stronę
i czemu w nim tkwiliśmy

Nadchodzi Grudzien
schowany w kolejne dni
już wiemy co zrobiliśmy źle
na białym tle widzimy to lepiej

Niedługo wszystko zasypie śnieg
a chodzenie po nim
będzie przypominać rozdrapywanie ran
stąpając czysto
będziemy mieć pewność
że wszystko ma koniec

Niedługo spadnie śnieg
zmięci pod białym horyzontem
krokiem dziecka na polu minowym
bedziemy strachliwie omijać pamieć
szukając dziecinnego szczęścia

Niedługo spadnie śnieg
spalimy fotografie zmarnowanych dni
pójdziemy spać snem wiecznym
by zacząć nowy obiecujący rok

[kendo]

ale jeszcze listopad mamy



Wszystko już było

Bezdusznym szelestem kartek kalendarza,
listopad przygasił barwy października.
Jesiennie zamglony, dzień smutkiem poszarzał,
i niebem z ołowiu snom wieko zamyka.

Wiatr liście wilgotne nakleja na okno,
i przyszłość nabiera całkiem nowych znaczeń.
Wczorajsze nadzieje na deszczu znów mokną,
gdy jutro zwątpieniem w drzwi głucho kołacze.

Ile jeszcze wiosen uśmiechnie się miło,
by łzą listopada skonać u powieki?
Cóż się może zdarzyć, gdy wszystko już było,
a wejść nie potrafisz do tej samej rzeki?

[kendo]

jeśli pukasz do drzwi i nikt nie otwiera

nie martw się

to nie znaczy że dom jest pusty



to tylko zmęczenie

niechęć by otworzyć dzwi



Jeśli wołasz na podwórzu

i nikt nie pojawi się w oknie

to też się nie martw



ten świat jest głuchy

nie słyszy bicia serca

[kendo]

Finis fabulae


Jak smuga zamyka się opowieść

w bryzgach śruby lśniącej pianą.

Patrz jak spłaszcza się za rufą

gładzona przez diabelskie wiry.

Być to coś więcej niż mówić-zgoda.

Ale czasem milczeć znaczy nie być.

Ach, cichsza od obowiązku była nieświadomość.

Niebawem wszystkie wody będą gładkie i jednakie.



Z tomu La vita in versi, 1965

[jaga_22]

Jakiś niepokojący jest ten wiersz.

[irene.jg]

Samotność przy oknie

Wichrze! – nie wiej tak głośno.
Nie wyginaj gałązek do ziemi tak mocno.
Nie gwiżdż przeraźliwie w kominie.
I nie tańcz przed oknem na stalowej linie.

Ja się boję być z tobą
bo niszczysz każdą roślinkę słabą,
bo z wysokich dachów i rynien brzegów
zrzucasz czapy błękitnego śniegu,
bo łomoczesz także nad górskim potokiem…
Och, wichrze! Bądź cicho!
Ja cię bardzo o to proszę.

Ewa Willaume-Pielka

[kendo]

Nie jestem wrażliwa na lata umizgi,
Zima też bez zagadek, na ogół,
Lecz opętana innym zjawiskiem
Wypatrzyłam - trzy jesienie co roku.

Ta pierwsza - świąteczna, gdy koniec i kwita
Z porządkami wczorajszego lata,
I liście fruwają jak strzępy zeszytów,
A dymek zanosi słodkawym błękitem.
Jak mokro, jak pstro, ile światła.

Już pierwsze do tańca zbiegają się brzózki
W przejrzystym stroiku na barkach,
Strząsają pośpiesznie ulotne swe łezki
Na sąsiadkę, ot tak, przez parkan.

Lecz bywa to ledwie zadatek splendoru,
Liczone minuty - i oto
Mknie druga - posępna, jak lekcja pokory,
Z nieodwracalnością nalotu.

I wszyscy od razu i bledsi, i starsi,
Zdewastowany szyk letni,
A trąb złocistych marsz coraz dalszy
W zapachu odlata, w mgłach rzednie...

W tych woniach stygnących, w kotarach tumanu
Twarda jakaś czai się wieść.
Wiatr szarpnął, odsłonił - i stało się samo,
Że wszyscy pojęli: to kończy się dramat,
To nie trzecia jesień, to śmierć.

Przełożył Józef Maśliński

[irene.jg]

[kendo]

*Irene
spostzezenie trafne co do poezji,
na nia trzeba miec czas i "spokoj ducha",ja juz w stresie wyjazdowym zyje

dekoracja przesliczna.

[greis52]

Szymborska Wisława

"Niektorzy lubia poezje

Niektorzy -

czyli nie wszyscy.

Nawet nie wiekszosc wszystkich ale mniejszosc. Nie liczac szkol, gdzie sie musi,

i samych poetow,

bedzie tych osob chyba dwie na tysiac.

Lubia -

ale lubi sie takze rosol z makaronem,

lubi sie komplementy i kolor niebieski,

lubi sie stary szalik,

lubi sie stawiac na swoim,

lubi sie glaskach psa.

Poezje -

tylko co to takiego poezja.

Niejedna chwiejna odpowiedz

na to pytanie juz padla.

A ja nie wiem i nie wiem i trzymam sie tego jak zbawiennej poreczy. "


aj a wiem, że poeci mówią prawdę i zawsze mają rację…

[kendo]

*Greis,no znalazlas go...dzieki,
kiedys czytalam ten wiersz,
ale dzis spieszylam sie na spacer w sloncu,
bo tutaj nieraz szybko za chmury sie chowa...

nalapalam vitaminki D
tluszczyk tez poprzesuwalam
nastepnym razem kije biore i licznik krokow,
godzinne bycie w sloncu "laduje mnie pozytywnie"

[kendo]

Wieczór grudniowy – 72
▲
Stigar, 1973, przekład Leonard Neuger


A oto ja niewidzialny człowiek zatrudniony może
przez jakąś wielką Pamięć by żyć właśnie teraz. No i mijam

zamknięty na czetry spusty biały kościół w którym stoi świątek
uśmiechnięty, bezradny, jakby mu odebrano okulary.

Samotny. Wszystko inne jest teraz, teraz, teraz. Prawo
ciążenia, które wtłacza nas
w pracę za dnia i w łóżko nocą. Wojna.


1972 r

[kendo]

juz z orderem...
zona dziekowala na koniec uroczystosci....


Kwiecień i cisza


▲
Wersja oryginalna

przełożył Leonard Neuger


Wiosna leży odłogiem.
Ten rów aksamitnie mroczny
pełznie tuż koło mnie
bez odblasków.

Jedyne co lśni
to żółte kwiaty.

Jestem niesiony w moim cieniu
jak skrzypce
w czarnym pudle.

Jedyne co chcę powiedzieć
błyska poza polem widzenia
jak srebro
w lombardzie
1996

cytowano jego wiersz o "slowach"
nie moge znalesc jego...pasowal wlasnie do jego stanu zdrowia,po wylewie nic nie stworzyl
a uroczystos wreczenia nagrody piekna byla,
wszyscy wzruszeni do "bolu".

[irene.jg]

Wigilijny Wieczór, opłatek na stole,
Zapach potraw wśród płonących świec,
Betlejemska gwiazda mruganiem wesołym
Niesie ziemi swą niebiańską pieśń.

Bóg Miłością dusze rozświetla
I opłatek błogosławi biały,
Wlewa pokój w nasze smutne serca
Narodzony dzisiaj Jezus mały.

Niechaj ziemię rozśpiewa kolęda,
Każdy dom i każdego z nas,
Niechaj piękne Bożonarodzeniowe Święta
Niosą wszystkim betlejemski blask.

Zofia Ewa Szczęsna

[kendo]

<<'Irene
dziekuje za Twoje pieknie wybrane wiersze i ich wystroj....

[irene.jg]

Tak piękne wiersze

[greis52]

Wanda Chotomska

Z okazji Święta Babci,
ja dzisiaj Babcię nauczę,
jaka powinna być wnuczka
i jaki powinien być wnuczek.

Po pierwsze proszę Babci -
ja już tak dawna uważam,
że nic tak wnucząt nic zdobi,
jak piękny uśmiech na twarzach.

Uśmiech jest dobry na co dzień,
a nie wyłącznie od święta,
więc wnuczek ma się uśmiechać,
a wnuczka ma być uśmiechnięta.

[kendo]

Zimowy poranek"

Wyiskrza się słońce - zestrzela promienie,
Tęczowe odblaski swej głowy...
Ze skarbów wszechświata śle drogie kamienie
W ten mroźny poranek zimowy.

Czy tylko to zima?... te białe kryształy
Nie zaś to kielichy kwiatowe,
Co wnet się otworzą - by wzrok mój zdumiały
Oglądał ogrody zimowe?

Te śnieżne, przejrzyste - cudne arabeski.
Ej, czy też naprawdę są z lodu?
Czy może uronił posłaniec niebieski
Lilje - co tak zbladły od chłodu...

To białym stokrociom te puchy śniegowe
Na młode się listki składają...
Te pyłki, atomy - sukienki balowe
Dla białych narcyzów utkają.

Ponętnie - lecz chłodno gałązki krzewiny
W swej bieli się wznoszą do słońca...
Ot, mruga tu szafir - ot, płoną rubiny
Brylantów, szmaragdów - bez końca.

Czy zawsze te skarby tak dłonie nam ziębią
Jak dziś - gdy je zima rozstrzela?
Czy poza tą bielą dziewiczą, gołębią,
Tak zawsze jest mało wesela?

Czy gdybym naprawdę nosiła w warkoczach
Klejnoty - w kolory tęczowe,
To łezki współczucia zastygłyby w oczach
Jak białe te kwiaty zimowe?

Czy wtedy aż poznam ja czary życiowe,
Gdy wszystkie się czucia zapalą?
Gdy miłość roztopi osłonki śniegowe,
Co serce mi chłodem krysztalą?

O mroźny poranku! ty patrzysz się w słońce,
A stygniesz w uścisku lodowym.
Jak człowiek - co chłonie tęsknoty palące,
A światu - jest zawsze zimowym.

[irene.jg]

Coś naszej ś.p. noblistki


Są tacy, którzy sprawniej wykonują życie.

Mają w sobie i wokół siebie porządek.
Na wszystko sposób i słuszną odpowiedź.

Odgadują od razu kto kogo, kto z kim,
w jakim celu, którędy.

Przybijają pieczątki do jedynych prawd,
wrzucają do niszczarek fakty niepotrzebne,
a osoby nieznane
do z góry przeznaczonych im segregatorów.

Myślą tyle, co warto,
ani chwilę dłużej,
bo za tą chwilą czai się wątpliwość.

A kiedy z bytu dostaną zwolnienie,
opuszczają placówkę
wskazanymi drzwiami.

Czasami im zazdroszczę
– na szczęście to mija.

Wisława Szymborska

[kendo]

Rozmowa z kamieniem,


Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Chcę wejść do twego wnętrza,
rozejrzeć się dokoła,nabrać ciebie jak tchu.

- Odejdź - mówi kamień.
-Jestem szczelnie zamknięty.
Nawet rozbite na częscibędziemy szczelnie zamknięte.
Nawet starte na piasek
nie wpuścimy nikogo.

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.Przychodzę z ciekawości czystej.
Życie jest dla niej jedyną okazją.
Zamierzam przejść się po twoim pałacu,
a potem jeszcze zwiedzić liść i krople wody.
Niewiele czasu na to wszystko mam.
Moja śmiertelność powinna
Cię wzruszyć.-

Jestem z kamienia - mówi kamień
-i z konieczności muszę zachować powagę.
Odejdź stąd.Nie mam mięśni śmiechu.

Pukam do drzwi kamienia.- To ja, wpuść mnie.
Słyszałam że są w tobie wielkie puste sale,
nie oglądane, piękne nadaremnie,gluche, bez echa czyichkolwiek kroków.
Przyznaj, że sam niedużo o tym wiesz.

- Wielkie i puste sale - mówi kamień -ale w nich miejsca nie ma.
Piękne, być może, ale poza gustemtwoich ubogich zmysłów.
Możesz mnie poznać, nie zaznasz mnie nigdy.
Całą powierzchnią zwracam się ku tobie,
a całym wnętrzem leżę odwrócony.

Pukam do drzwi kamienia.- To ja, wpuść mnie.
Nie szukam w tobie przytułku na wieczność.
Nie jestem nieszczęśliwa.
Nie jestem bezdomna.
Mój świat jest wart powrotu.
Wejdę i wyjdę z pustymi rękami.
A na dowód, że byłam prawdziwie obecna,
nie przedstawię niczego prócz słów,którym nikt nie da wiary.

- Nie wejdziesz - mówi kamień.
-Brak ci zmysłu udziału.
Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenianie
przyda ci się na nic bez zmysłu udziału.
Nie wejdziesz, masz zaledwie zamysł tego zmysłu,
ledwie jego zawiązek, wyobraźnię.

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Nie mogę czekać dwóch tysięcy wieków na wejście
pod twój dach.

- Jeżeli mi nie wierzysz - mówi kamień -
zwróć się do liścia, powie to, co ja.
Do kropli wody, powie to, co liść.
Na koniec spytaj włosa z własnej głowy.
Śmiech mnie rozpiera, śmiech, olbrzymi śmiech,
którym śmiac się nie umiem.

Pukam do drzwi kamienia.- To ja, wpuść mnie.-
Nie mam drzwi - mówi kamień,

[irene.jg]

Piękny wiersz, pamiętam jak mnie kiedyś zafascynował i rozmyśałam nad jego treścią.

[jaga_22]

Portret kobiecy

Musi być do wyboru.
Zmieniać się, żeby tylko nic się nie zmieniło.
To łatwe, niemożliwe, trudne, warte próby.
Oczy ma, jeśli trzeba, raz modre, raz szare,
czarne, wesołe, bez powodu pełne łez.
Śpi z nim jak pierwsza z brzegu, jedyna na świecie.
Urodzi mu czworo dzieci, żadnych dzieci, jedno.
Naiwna, ale najlepiej doradzi.
Słaba, ale udźwignie.
Nie ma głowy na karku, to będzie ją miała.
Czyta Jaspersa i pisma kobiece.
Nie wie po co ta śrubka i zbuduje most.
Młoda, jak zwykle młoda, ciągle jeszcze młoda.
Trzyma w rękach wróbelka ze złamanym skrzydłem,
własne pieniądze na podróż daleką i długą,
tasak do mięsa, kompres i kieliszek czystej.
Dokąd tak biegnie, czy nie jest zmęczona.
Ależ nie, tylko trochę, bardzo, nic nie szkodzi.
Albo go kocha, albo się uparła.
Na dobre, na niedobre i na litość boską.

Wisława Szymborska

[kendo]

"rozmowa z kamieniem"
ciekawe jak sobie go tlumaczylyscie?
-ja czytajac pierwszy raz,nic do mnie nie dotarlo,
po raz drugi,zaczelam sie zastanawiac co kamien symbolizuje...

"portret kobiety"
od razu widze tu nasze mamy,
choc i my tez mozemy zmiescic sie w ta "ramke"
obecne pokolenie jest zupelnie inne
nie chca nic" dziwigac",chca zyc inaczej.

[jaga_22]

Lubię jej wiersze,jest nad czym dumać i takie prawdziwe.
Zamówiłam tomik jej nowych wierszy.

[kendo]

*Jagus,
Jej wiersze sa podobne do szwedzkiego Noblisty T.Tranströmer czy jak on sie zwie....te szwedzkie literki czasmi mnie o swy wlos doprowadzaja

[irene.jg]

Oj, z tym wierszem (Rozmowa z kamieniem) nie jest łatwo. Właściwie za każdym razem kiedy do niego wracam nasuwają mi się inne skojarzenia, czasem odnoszę to do osobistych przeżyć, czasem bardziej ogólnie - pytania o sens istnienia świata i miejscu człowieka w tym świecie i dążeniu do odkrywania i zadawania sobie odwiecznych pytań: po co, dlaczego....
Ważne, że poezja Szymborskiej pobudza nas do myślenia, stawiania pytań i szukania odpowiedzi.
Znalazłam ładną interpretację tego wiersza, naprawdę warto przeczytać.
Bardzo mi się podoba taka interpretacja:

"Rozmowa z kamieniem" tylko na pierwszy rzut oka może być odczytana jako wiersz roztrząsający w sposób niezwykle poważny zagadnienia ludzkiego poznania. Gdy jednak wnikniemy głębiej w jego sens, zauważymy, że bohater wiersza - człowiek, próbujący nawiązać dialog z kamieniem z przymrużeniem oka traktuje śmiertelną powagę i pewność siebie swego adwersarza. W efekcie kamień został w wierszu Wisławy Szymborskiej zdesakralizowany, zdegradowany. Czy rzeczywiście ma on przewagę nad człowiekiem, czy naprawdę jest bytem doskonałym, poetka zdaje się wątpić. Jest bowiem w dumie kamienia coś nieprzyzwoitego, coś niestosownego, ten jego upór, arogancja, gburowatość i zarozumiałość. Jest tak poważny, że aż śmieszny. Można go zapytać, jakiej to tajemnicy broni z uporem godnym pożałowania.
A może nie ma żadnej tajemnicy w tym kamiennym istnieniu, może ono nie ma żadnego sensu. Bo tak naprawdę, wbrew temu, co z powagą filozofa głosi, kamień jest bytem ubogim, zubożonym o całe bogactwo ludzkiego odczuwania świata, bólu, cierpienia, udręki, miłości. Jego istnienie wbrew pozorom, jest mniej efektowne i mniej atrakcyjne niż istnienie człowieka. Człowiek nie ma wprawdzie "zmysłu udziału", by zgłębić kamienny sens istnienia, ale kamień nie ma "zmysłu uśmiechu", który jest przecież pochodną tak wspaniałych uczuć jak radość, szczęście, zadowolenie. I być może tak naprawdę mrukliwy, niechętny do konwersacji kamień tak a nie inaczej się zachowuje, bo nie chce odkryć przed człowiekiem ubóstwa swego kamiennego bytu. Człowiek w odróżnieniu od kamienia potrafi wspaniale wykorzystać swój krótki czas, który mu jest dany we wszechświecie, życie - podróż fascynuje go, bo jest nieustanną przygodą poznawania, odkrywania bogactwa świata. Kamień zaś, zdaje się mówić poetka, mimo trwałości swego bytu, straszy przeraźliwą pustką swych kamiennych wnętrz."


lektury.gazeta.pl/lektury/1,89079,5042307,Rozmowa_z_kamieniem_.html

[irene.jg]

Liczba Pi

Podziwu godna liczba Pi
trzy koma jeden cztery jeden.
Wszystkie jej dalsze cyfry też są początkowe,
pięć dziewięć dwa ponieważ nigdy się nie kończy.
Nie pozwala się objąć sześć pięć trzy pięć spojrzeniem
osiem dziewięć obliczeniem
siedem dziewięć wyobraźnią,
a nawet trzy dwa trzy osiem żartem, czyli porównaniem
cztery sześć do czegokolwiek
dwa sześć cztery trzy na świecie.
Najdłuższy ziemski wąż po kilkunastu metrach się urywa
podobnie, choć trochę później, czynią węże bajeczne.
Korowód cyfr składających się na liczbę Pi
nie zatrzymuje się na brzegu kartki,
potrafi ciągnąc się po stole, przez powietrze,
przez mur, liść, gniazdo ptasie, chmury, prosto w niebo,
przez całą nieba wzdętość i bezdenność.
O, jak krótki, wprost mysi, jest warkocz komety!
Jak wątły promień gwiazdy, że zakrzywia się w lada przestrzeni!
A tu dwa trzy piętnaście trzysta dziewiętnaście
mój numer telefonu twój numer koszuli
rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty trzeci szóste piętro
ilość mieszkańców sześćdziesiąt pięć groszy
obwód w biodrach dwa palce szarada i szyfr,
w którym słowiczku mój a leć, a piej
oraz uprasza się zachować spokój,
a także ziemia i niebo przeminą,
ale nie liczba Pi, co to to nie,
ona wciąż swoje niezłe jeszcze pięć,
nie byle jakie osiem,
nieostatnie siedem,
przynaglając, ach, przynaglając gnuśną wieczność
do trwania.

Wisława Szymborska

A teraz liczba Pi, nie poetycko tylko matematycznie na przestrzeni wieków, może kogoś zainteresuje
www.serwis-matematyczny.pl/static/st_liczby_pi.php

[kendo]

Szczerniały dachy i pola.
Na drodze - błoto do kolan.
Gołębie gruchają dziś głośniej:
Przedwiośnie!
Przedwiośnie!
I wróble ćwierkają inaczej.
I wrona inaczej dziś kracze.
I bałwan się skurczył od rana,
że... prawie już nie ma bałwana!
Nos tylko mu sterczy żałośnie...
Przedwiośnie!
Przedwiośnie

[dorka556]

Kendo, ten wiersz , te przebiśniegi...tęsknię już do domu.
Niedługo krokusy spod śniegu wyjdą a ja tu na północy. Ech życie...

[kendo]

*Dorka
prosze masz nasyc swe oko krokusem, , i posiedz sobie jeszcze tam "pod kloszem",
jak wiem,snieg u Ciebie pozno ginie,wiec bedziesz nadwyrezac "naprawiona nozke"
usciski i wytrwania cierpliwego zycze.

[irene.jg]

Jeszcze wilgotno jest



Jeszcze wilgotno jest i zimnem
Lutowym wieje, lecz za sadem
Już się uśmiecha niebo blade –
I wszystko jest już młode, inne.

Przejrzyście szary, przedwiosennie,
Śnieg taje, ślad byłego chłodu,
A z nieba już resztki na resztki lodu
Blask pada modry, krasząc ziemię.

Ach, dobrze patrzeć na te drzewa,
Tonące w łonie nieboskłonu,
Ach, słodko słuchać stąd, z balkonu,
Jak gil na krzaku dźwięcznie śpiewa!

Nie, nie krajobraz mnie zachwyca,
Nie barwy chciwy wzrok pochłania,
Lecz to, co się z tych barw wyłania –
Miłość i czystą radość życia.

Iwan Bunin
przekład Maria Leśniewska

Klucz do szczęścia..

[greis52]

Klucz do szczęścia..

Swoich łez nie chowaj do kapelusza,
trudno, najwyżej zginą...
Swoich snów nie pakuj gdzieś pod poduszki,
niech tam, niech sobie płyną...

Ale skryj głęboko do szczęścia klucz,
Ale wiedz, że nie masz niczego prócz
tej małej, złotej skrzynki i już, i już...

Swoich spraw nie chowaj przed sąsiadami,
trudno, najwyżej skradną...
Swoich drzwi przed ludźmi wciąż nie zatrzaskuj,
trudno, najwyżej wpadną....

Ale skryj głęboko do szczęścia klucz,
Ale wiedz, że nie masz niczego prócz
tej małej, złotej skrzynki i już, i już...

Swoich wad nie chowaj przed kobietami,
trudno, najwyżej zgadną...
buntów swych nie hamuj, nie duś i nie taj,
trudno, masz duszę stadną...

Ale skryj głęboko do szczęścia klucz,
Ale wiedz, że nie masz niczego prócz
tej małej, złotej skrzynki i już, i już...

- A.Osiecka

[irene.jg]

Znamię ciemnej grudki czyli Popielec

Od ciemnej grudki prochu, którą smolisz ręce,
Z namaszczeniem rzuconej w Popielcową Środę -
Cichutka radość wzbiera. O, rzuć prochu więcej,
Na warkocz, na czuprynę, w książeczki, na brodę...
Bo przecież od tej grudki - wiosna w drzwiach kościoła.

Będzie więcej spowiedzi i dobrych przyrzeczeń -
Wiele rzeczy skradzionych powróci w czas krótki -
A wszystko się rozpocznie po prostu od Środy,
I właśnie od popiołu... od smolącej grudki.

(ks. Jan Twardowski; 1915-2006)

[irene.jg]

Filiżanka kawy


Biedna ta miłość,
cała się zmieści w filiżance kawy.
Smutna ta miłość,
niech się napije, kto ciekawy.

Mała czarna - tęsknota,
duża czarna - nadzieja.
Czy to można tak kochać.
kiedy nic się nie zmienia?

Filiżanka czarnej kawy
z maleńkim kruchym szczęściem.
Niecierpliwość, nuda, zawiść,
Filiżanka codziennie i częściej.

Filiżanka czarnej kawy
z okruchem smutku na dnie,
z pachnącą goryczką obawy.
Powiedz - nie będzie już ładniej?

Mała czarna - tęsknota,
duża czarna - nadzieja.
Czy to można tak kochać.
kiedy nic się nie zmienia?

Filiżanka czarnej kawy
z ukrytym na dnie cierniem,
na lenistwo dla zabawy,
filiżanka codziennie i częściej.

Oceany czarnej kawy
zastygły między nami.
Rozbitkowie w filiżance kawy
Mięciutkiej jak czarny aksamit.

Mała czarna - tęsknota,
duża czarna - nadzieja.
Czy to można tak kochać.
kiedy nic się nie zmienia?

Biedna ta miłość,
cała się zmieści w filiżance kawy.
Smutna ta miłość,
niech się napije, kto ciekawy.

Agnieszka Osiecka

[irene.jg]

Jestem



na listku więdnącej róży przysiadłam

zapachem jutra otulona cała

zgubione płatki ze sobą zabrałam

kiedyś je oddam tymczasem jestem



kąpię się w słońcu, pławię w księżyca srebrze

nie wiem czy jutro też tak będzie można

więc poza czasem połykam sens życia

teraz jestem





trochę wczorajsza i trochę dzisiejsza

w jutra firanki zawijam wspomnienia

by uśmiech przykuć szpileczką jak kartkę

by nie zapomnieć, czasu nie oddać

gdy jestem



smutek zgubiłam pod klepsydry ziarnkiem

łez już zabrakło ileż płakać można

czerwień miłości w fiolety ubrałam

i posadziłam pod drogowskazem

bo przecież jestem.

firletka 22

jak działa plotka:)

[greis52]

www.ewa.bicom.pl/wiosna/w9.htm

Przyjście wiosny



Naplotkowała sosna
Że już się zbliża wiosna.
Kret skrzywił się ponuro:
-Przyjedzie pewno furą…
Jeż się najeżył srodze:
-Raczej na hulajnodze.
Wąż syknął :-Ja nie wierzę,
Przyjedzie na rowerze.

Kos gwizdnął: -Wiem coś o tym,
Przyleci samolotem.
-Skąd znowu –rzekła sroka-
Ja z niej nie spuszczam oka
I w zeszłym roku w maju
Widziałam ją w tramwaju.
-nieprawda! Wiosna zwykle
Przyjeżdża motocyklem.

-A ja wam dowiodę,
Że właśnie samochodem.
-Nieprawda bo w karecie!
W karecie? Cóż pan plecie?
Oświadczyć mogę krótko,
Że płynie właśnie łódką!

A wiosna przyszła pieszo.
Już kwiatki za nią spieszą,
Już trawy przed nią rosną
I szumią –Witaj wiosno.


Jan Brzechwa

[kendo]

dzieki za wiersze,
ze mialyscie czas na nie?
w takim planie zajeci?
i wyszukac akuratnie.

[irene.jg]

Moja biblioteczka

w mojej biblioteczce
jest miejsce
dla wielu poetów
tych lepszych i tych gorszych
sam decyduję o tym
kto leży na której półce
i to jest właśnie ta cząstka
mojego udziału w poezji

Jan Rybowicz

[irene.jg]

Oczekiwanie

Przed laty pytałam losu
Czy mi pozwoli doczekać wnuka?.
Pozwolił.. Co za radość.
Przed laty pytałam losu
Czy dożyją końca wieku.?
Chwała Bogu , żyję!
Co jeszcze przede mną?
Czas mija w zawrotnym tempie.
Dokąd pędzi , dokąd zmierza świat.
Nie nadążam.
Myśli nie zapisane giną w zawodnej pamięci
3.03.2004/chochlik

[irene.jg]

Oczekiwanie


Człowiek czeka na swój los
Od pierwszych świadomych chwil.
Czeka na przedszkole, na powrót mamy, na lizaka.
Czeka na szkołę, nowy tornister, na kredki.
Z palcami powalanymi atramentem czeka na wynik klasówki.
Czeka na bal maturalny, na dojrzałość, na miłość
Czeka na dorosłą samodzielność, na pracę, na uznanie.
Czeka na życie rodzinne, na sukces, na zmęczenie.
Czeka na starość i lęk przed bezradną samotnością.

Chochlik5

[lusia_janusia]

IRENE
a to moja refleksja na mysli

Spojrz w swoj notesik
pelen madrych mysli

moze one znow przywolaja
Twe ukryte mysli

mysli co mysla, inspiruja do zycia
zycie twarde i ciezkie kazdemu dokucza

Zrzuc z barkow ten ciezar
podarzaj za mysla

bo to ona Cie nastraja
do czynow pomyslnych.

Ja mysle ze kada chwile moza ujac w jakis rym, czy opisac sercem lub to
co w danej chwili sie czuje-przezywa.

[irene.jg]

Lusiu piękna refleksja, w dodatku w formie poetyckiej, widać, że masz wrażliwą duszyczkę
Lubię czytać myśli zamknięte w słowa, ulotne chwile złapane w ich sieć. Czy jest w ogóle coś, co byłoby nie zapisane? Może tylko nie umiemy dotrzeć do tych słów?
Słowa klucze, słowa drogowskazy.....odnajduję je w cytatach mądrych ludzi, w poezji - są źródłem wiedzy o życiu.
Inspirują do stawiania pytań i szukania na nie odpowiedzi, a więc niejako do rozmowy z samym sobą.
Czasem jakaś myśl uformowana w słowa potrafi mnie olśnić, zatrzymać, zmusić do refleksji lub wprawić w zachwyt.
Są poeci (i nie tylko), którzy bardziej niż inni trafiają do serca, zmuszają do myślenia. Trzeba tylko umieć się zatrzymać, umieć się wyciszyć....
A my co? Zabiegani, sfrustrowani, narzekamy ciągle na brak czasu, broń Boże czasu dla najbliższych.... bo co powiedział nasz poeta Jan Twardowski?

"Jeżeli kochasz, czas zawsze odnajdziesz, nie mając ani jednej chwili"

[kendo]

no wlasnie,
jak znalesc ta chwile nawet chociazby dla siebie?....
a co dopiero dla innych,gdzie wklad musialby byc "glebszy/dokladniejszy"

chyba stac sie "egosista" z nowoczesnym spojzeniem na zycie ....

[lusia_janusia]

IRENE
o tym Twardowskim to ja nie slyszalam jak bralam nauki w szkole.
Czy on wyplynal w latach siedemdziesiatych?

Ja nie przebieram w srodkach jezeli chodzi o wyrazenie moich
emocji czy uczuc, chociaz nieraz bywaja bardzo osobiste.
Bo dopiero w tym momencie mozna to z siebie wydobc zinterpretowac,
niektorzy nie rozumiejac czasu-sytuacji uwazaja wrecz odwrotnie.
ten ktory Ci wpisalam napisalam go na kolanie przy datorze bo biurko
mam b.male.
moze jesze mnie kiedy natchnie to cos podesle.
Dziekuje za uznanie. A te Chohliki to Twoje wlasne?

[irene.jg]

Lusiu, Chochlik 5 prowadzi swój blog, jest lekarką, teraz emerytką. To wspaniała osoba. Na forum Jagi udostępniła wspomnienia z okresu wojennego, chciałam je odnaleźć u forum Jagi, ale nie mogłam. Może Jaga coś pomoże.
Lusiu, ja wierszy nie piszę, no może jak byłam egzaltowaną nastolatką. Nawet mam dwa zachowane w pamiętniku z okresu liceum. Oczywiście o miłości
No, ale nie trzeba być poetą by kochać poezję, tak jak nie trzeba być śpiewaczką operową, by kochać operę

[irene.jg]

Lusiu
KS. JAN TWARDOWSKI (1915 - 2006), poeta, prozaik, kapłan...
Wybitny poeta, wspaniały człowiek, na jego kazania tłumnie przychodzili ludzie. Jego poezja rozchwytywana, czytana i podziwiana przez wielu.
Był ciekawy świata i ludzi, i wszystko dla niego było ważne. Potrafił w cudowny sposób ukazywać piękno otaczającego nas świata. Zachwycał się zwierzętami, ptakami, nawet małą biedronką.
Choć jego poezja dotyczy normalnych, zwykłych rzeczy,pełna jest niezwykłych, często paradoksalnych myśli, ujętych w prostą, ale niezwykle piękną poetycką formę. Dlatego nikogo nie dziwi, że często zaczynają one żyć własnym życiem, tak jak sławna fraza: "
„Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...”
No i te niezwykłe poczucie humoru.....
Tu możesz sobie więcej o nim przeczytać i poznać część jego poezji

www.twardowski.poezja.eu/

www.wpk.p.lodz.pl/~sebekmez/t/spis.html

[irene.jg]

A to jeden z wierszy J. Twardowskiego, czyż nie piękny?

S p r a w i e d l i w o ś ć


Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka
gdyby wszyscy byli silni jak konie
gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości
gdyby każdy miał to samo
nikt nikomu nie byłby potrzebny

Dziękuję Ci że sprawiedliwość Twoja jest nierównością
to co mam i to czego nie mam
nawet to czego nie mam komu dać
zawsze jest komuś potrzebne
jest noc żeby był dzień
ciemno żeby świeciła gwiazda
jest ostatnie spotkanie i rozłąka pierwsza
modlimy się bo inni się nie modlą
wierzymy bo inni nie wierzą
umieramy za tych co nie chcą umierać
kochamy bo innym serce wychłódło
list przybliża bo inny oddala
nierówni potrzebują siebie
im najłatwiej zrozumieć że każdy jest dla wszystkich
i odczytywać całość

ks. Jan Twardowski

Iryska założyła ten wątek zachwycając się poezją ks. J. Twardowskiego

iryska2604 napisała:

> Za kazdym razem gdy je czytam -powalają mnie na kolana,są piękne

www.twardowski.poezja.eu/poezje_wybrane.htm#gora
**
Lusiu zajrzyj na początek tego wątku.

[lusia_janusia]

IRENE
Dopiero przyszlam do domu, przeczytalam pierwszy wiersz,
oraz namiary na dalsze informacje. Jak bede miala wiecej
spokojnego czasu to sobie poczytam, bo przy stresie nie idzie
trzeba wczuc sie w tesci o czym mowa itp....
Dziekuje bardzo.

[kendo]

*Irene
skad masz tyle czasu by jeszcze wiersze poczytac/obsprzatac mieszkanko/poklikac na necie??????
ja jak wypelzam do ogrodu,zapominam o calym swiecie,
moge tak bez pozywienia sie "grzebac" w nim,,,wieczorem juz na nic niemam sily.

a zamieszczasz ladne wiersze,
,podobnie jak Greis.

[greis52]

bryll.pl/2010/03/28/dwa-wiersze-na-niedziele-palmowa/

[lusia_janusia]

GREIS

Dziekuje za strone, nieomieszkalam ja wlasnie
sobie poczytac.
Wszechstrony ten Ernest, i prawde mowi, ze
do poezji to trzeba miec natchnienie, i to na to
nieraz trzeba wlasnie czekac, lub poczekac, a
czasem pewne wydarzenia, historie Cie inspiruja.

-pozdrawiam-
-Lusia-

[greis52]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Pieśń o fladze.

Jedna była - gdzie? Pod Tobrukiem.
Druga była - hej! Pod Narvikiem.
Trzecia była pod Monte Cassino,

A każda jak zorza szalona,
biało-czerwona, biało-czerwona!

czerwona jak puchar wina,
biała jak gwiezdna lawina,
biało-czerwona.

Zebrały się nocą flagi.
Flaga fladze dodaje odwagi:
- No, no, nie bądź taka zmartwiona.

Nie pomogą i moce piekła:
jam ciebie, tyś mnie urzekła,

nie zmogą cię bombą ni złotem
i na zawsze zachowasz swą cnotę.

I nigdy nie będziesz biała,
i nigdy nie będziesz czerwona,

zostaniesz biało-czerwona
jak wielka zorza szalona,

czerwona jak puchar wina,
biała jak śnieżna lawina,
najukochańsza, najmilsza,
biało-czerwona.

Tak mówiły do siebie flagi
i raz po raz strzelił karabin,
zrobił dzirę w czerwieni i w bieli.

Lecz wołały flagi: - Nie płaczcie!
Choćby jeden strzępek na maszcie,
nikt się zmienić barw nie ośmieli.
Zostaniemy biało-czerwone,
flagi święte, flagi szalona,
nie spoczniemy biało-czerwone,

czerwone jak puchar wina,
białe jak śnieżna lawina,
biało-czerwone.

O północy przy zielonych stolikach
modliły się diabły do cyfr.
Były szarfy i ordery, i muzyka
i stukał tajny szyfr.

Diabły w sercu swoim głupim, bo niedobrym
rozwiązywały biało-czerwony problem.

Łkała flaga: - Czym powinna
zginąć, bo jestem inna?
Bo nie taka... dyplomatyczna,
ta od mgieł i od tkliwej rozpaczy,
i od serca, które nic nie znaczy,
flaga jak ballada Szopenowska,
co ją tkała sama Matka Boska.

Ale wtedy przyszła dziewczyna
i uniosła flagę wysoko,
hej, wysoko, ku samym obłokom!
Jeszcze wyżej, gdzie się wszystko zapomina

jeszcze wyżej, gdzie jest tylko sława
i Warszawa, moja Warszawa!

Warszawa jak piosnka natchniona,
Warszawa biało-czerwona,

czerwona jak puchar wina
białą jak śnieżna lawina
biało-czerwona,
biało-czerwona,
O hej, biało-czerwona.
www.wiersze.annet.pl/w,,7689

[lusia_janusia]

Witam GREIS
Taki wiersz o fladze chyba juz kazdy
moze napisac.

A bedzie go pisal z wlasnego zycia,przezycia,
bo gdzie sie znajduje tam kolory czuje, ubarwiajac
w zdarzenia w kufrze pamieci wygrzebac, to co bylo
niezdarne i to co z nadzieja prysnelo i ulecialo
w nieznane.
-Lusia-

[kendo]

a ja sobie nieraz kwiatki zasadze w ogrodzie
w Polskie barwy.....
i wierszyk sie wtedy przypomni
..kto ty jestes?
-polak maly
..jaki towj znak?
-orzel bialy..................

[kendo]

kendo napisała:

> a ja sobie nieraz kwiatki zasadze w ogrodzie
> w Polskie barwy.....
> i wierszyk sie wtedy przypomni
> ..kto ty jestes?
> -polak maly
> ..jaki towj znak?
> -orzel bialy.....

[kendo]

wyborcza.pl/1,75475,11073765,Wislawa_Szymborska__O_smierci_bez_przesady.html

[irene.jg]

Dzięki Kendo za linka, przeczytałam artykuł. Uwielbiam poezję Szymborskiej, można z niej czerpać bez końca. Niezwykle trafne obserwacje z codziennego życia łączyła z refleksją o egzystencji człowieka. Lubię podążać za jej słowami i delektować się pięknem poezji, odkrywaniem prawd, mądrości.... jakie typowe dla poetki było odkrywanie poezji nawet w drobiazgach. A dla naszej wyobraźni jakie pole do popisu przy czytaniu jej wierszy....czasami poraża mnie jakaś refleksja, oczywista prawda odkryta na nowo.
Poznajemy lepiej siebie,bo "tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono"....

Albo o śmierci:

Kto twierdzi, że jest wszechmocna,

sam jest żywym dowodem,

że wszechmocna nie jest.



Nie ma takiego życia,

które by choć przez chwilę

nie było nieśmiertelne.



Śmierć

zawsze o tę chwilę przybywa spóźniona.



Na próżno szarpie klamką

niewidzialnych drzwi.

Kto ile zdążył,

tego mu cofnąć nie może.
/fragment wiersza "O śmierci bez przesady"/

[kendo]

Nie bede cie rwala
]
Nie będę cię rwała,
Konwalijko biała,
Bobyś ty na moje
Płochość narzekała.

Myślałabyś sobie,
Ze to na złość robię;
Rośnij więc szczęśliwie,
Gajom ku ozdobie.

Nie mam ja dziś komu
Kwiaty nieść do domu,
Nikt mi ich nie wyjmie
Z włosów po kryjomu.

Nie ma już sąsiada,
Co kwiaty wykrada;
Zdradziecki to chłopiec,
Ale słodka zdrada!

Pokąd nie przyjedzie,
Nic mi się nie wiedzie,
Bo wciąż tylko myślę
O młodym sąsiedzie.

I wszystko mnie nudzi,
Uciekam od ludzi,
Nawet zrywać kwiaty
Chętka się nie budzi.

Możesz więc w spokoju
Rosnąć tu przy zdroju,
Dziś minie nie przyjdzie
Z kwiecistego stroju.

Lecz gdy wróci luby
Zawrzeć ze mną śluby,
Wtedy, konwalijko,
Już nie ujdziesz zguby.
Adam Asnyk
13 pazdziernik 1870

[lusia_janusia]

KENDO
To by trza dla Tetiki exstra zadedykowac, moze ma
tyz i jakiego sasiada wolego pod boikiem, i nie wie
o tem.
-Lusia-

[kendo]

znalezione w necie
podziekowanie za Sipinska(tez kupowalam jej plyty i z pierwsza miloscia sluchalam)/szminkowe serce,

Budek Zbigniew

biel szminka poduszka

nie obchodzi mnie żaden mechaniczny zegar
od czasu jak cię znam
czas odmierzam
wzajemnością
ilości spojrzeń w twoje oczy
w międzyczasach jestem ślepy
w czasie i przestrzeni bez ciebie
tłum w którym wiruję
jest adekwatną pustynią której nie żałuję

a ty z wiecznie odkurzoną szafą
w niej kostki ręczników i szmatek
poranne nierozpuszczalne tęsknoty
skroplone w samotnej kawie
lustro lśniące i czyste od szminki
sukienki długie po kostki ale w szafie

a ja niedopisane kartki gniotę
jedną trafię do kosza inna przeproszę
po tym jak zauważę w niej kawałek muzyki
którą ściskaliśmy razem jednego wieczoru
jednak nigdy tego nie zanucę
bo nie widzę ani czerni ani bieli
nie ma szminki i lustra
ani poduszki na białej pościeli

spodobal mi sie ten wiersz.

[kendo]

Gałczyński Konstanty Ildefons


* * *

We śnie jesteś moja i pierwsza,
we śnie jestem pierwszy dla ciebie.
Rozmawiamy o kwiatach i wierszach,
psach na ziemi i ptakach na niebie.
We śnie w lasach są jasne polany
spokój złoty i niesłychany,
pocałunki zielone jak paproć.
Albo jesteś egipska królowa
jak miód słodka i mądra jak sowa,
a ja jestem przy tobie jak światło.

[kendo]

Polne kwiaty

Na piękne kwiaty dziś spoglądałem.
Rosły na łące…się zachwycałem !
Wiatr bezszelestnie nimi poruszał
na wszystkie strony. Lekko kołysał…

Płatki tych kwiatków drżały z radości…
Ileż to w sobie miały młodości…
Swym wdziękiem pokłon mi oddawały
tak, jakby ze mną zabrać się chciały…

Więc długo prosić mnie nie musiały…
zerwałem kilka… do domu zabrałem.

Piękny bukiecik swej żonie wręczyłem,
i na buziaczka tym zasłużyłem.
Mirek

[irene.jg]

Ale super się zrobiło, moje klimaty
Kendo, ale trafiłaś z prezentem. Wiesz ile marzyłam by ktos dedykował mi wiersz?

[kendo]

i widzisz Irene,
jak potrafie przez szybke wyczuc??..
ciesze sie,ze sprawilam tyle radosci.

[kendo]

Monal Wiktor


Cudowny kwiat

Nadszedł ten dzień wielki,
Romantyczny, piękny.
Ujrzałem wtedy biały kwiat rozwinięty,
Który pachniał tysiącem woni przecudnych.
Jak motyl podbiegłem szybko,
Ująłem płatki kielicha .... i piłem.
Piłem i marzyłem o nowym szczęściu,
O pięknej harmonii życia kształtów,
O kolorach, które zdobić teraz będą moją duszę.
Słyszałem tysiące dzwonów,
Które w przepięknej symfonii dźwięków,
Grały marsz Mendelsona.
Słuchałem upojony muzyki,
Która była z pewnością głosem syren,
Wabiących mnie w ową przemiłą
Otchłań pożądań.
I nagle ta cisza złowroga.
Spojrzałem. Kwiat pochylony - płakał.
Ująłem kielich - był pusty.
Pobiegłem do źródeł rzeki.
Ocalał.
Kocham ten kwiat.
Dzięki Ci Panie.

[kendo]

Kurek Jan Lech

Bzy


Gdy pod Twoim oknem maj zakwitnie bzami,
Poezji zapachu otulony tiulem,
Dusze znów ożyją uczuć pragnieniami,
A wiosna swym czarem obejmie je czule.

Wtedy Cię odnajdę, gdzieś na końcu świata,
Niosąc bzu naręcze, rosą wykąpane,
Aby wraz z miłością zaklętą w tych kwiatach,
Złożyć w Twoje ręce serce rozkochane.

[kendo]

Baltissen Aleksandra


Kwiaty, kwiatki, kwiatuszki

Piękno kwiatu jest ozdobą
i życiem, które może być Tobą...
Śmieje się wesoło tak samo,
gdy rozchyla płatki - co rano.
Czasami stojąc na ziemi
nikim lub niczym się czujemy,
dlatego na kwiaty patrzymy
i od nich się radości uczymy.
Jak się uśmiechać, rozkwitać,
one pokazują, a także jak witać
szarą codzienność, by lśniła
oraz promieniami słońca tuliła.
Kwiaty, kwiatki, kwiatuszki
uczcie nas w ważnej szkole życia
jak ubarwiać szary, zwykły dzień,
a nicość przemienić w bajkowy sen.
Nauki przyjmiemy z wdzięcznością,
gdyż świat kwiatów jest miłością...

2010-04-18 Aleksandra Baltissen

[kendo]

Herbert Zbigniew

O róży

Tadeuszowi Chrzanowskiemu


1

Słodycz ma imię kwiatu -

Drżą kuliste ogrody
zatrzymane nad ziemią
westchnienie odwraca głowę
twarz wiatru przy sztachecie
ścielą się nisko trawy
oczekiwania pora
przyjście zgasi zapachy
przyjście otworzy kolory

drzewa budują kopułę
zielonego spokoju
róża cię woła i tęskni
za tobą zerwany motyl
pęka nitka za nitką
mija chwila za chwilą
pąku zielona larwo
rozchyl

słodycz ma imię: róża

[kendo]

Hanna G.

Koncert o świcie

Promienne słońce wstaje o świcie,
a chłodna rosa pod stopami.
Patrzymy stojąc w cichym zachwycie
na obraz, co jawi się przed oczami.

Widok tak piękny, że dech zapiera.
Właśnie zaczyna się koncert świata,
reflektor oświetlił scenę, a teraz
śpiewa i tańczy wszystko co lata.

Setki motyli na pięknych kwiatach,
te wszystkie barwy to wprost rozpusta,
zlatują się tutaj aż z końca świata,
a kwiaty z podziwu rozchylają usta.

Nad kończynami brzęczące osy,
muzyka ptaków pod dachem nieba,
fryzjer wiaterek modeluje włosy,
do szczęścia więcej nic mi nie trzeba.

Z nadmiaru szczęścia aż drży powietrze.
Mogłabym tu zostać, słuchać i marzyć:
Czy taka chwila spotka mnie jeszcze?
Czy taki koncert mi się przydarzy?

Przjdziemy tu jeszcze raz jutro rano,
w cieniu pod wielkim klonem siądziemy,
gdy świat nam jutro zagra tak samo,
uśmiechem za koncert podziękujemy.

Przyjdziemy tu jeszcze raz o świcie,
by póżniej długo tą chwilą żyć,
złożyć w pamięci co daje życie,
zachować wszystko na szare dni.

Wiersz umieścił użytkownik: hanna1906

[greis52]

dziękuje cmok!
www.kobieta.pl/wiersze/moj-zielnik-z-i-o-l-o-f-r-a-s-z-k-i-czesc-i-nwiersz2000021722.html

[kendo]

greis52 napisała:

> dziękuje cmok!
> www.kobieta.pl/wiersze/moj-zielnik-z-i-o-l-o-f-r-a-s-z-k-i-czesc-i-nwiersz2000021722.html


*Greis
super wierszyk,
ale Tobie tez imiennie zadedykowalam wierszyk.


Mój zielnik - Z I O Ł O F R A S Z K I część I

Wszystkim Amatorką i Amatorom ziół


Piękne zioło MACIERZANKA
nie jednego stawia "Janka",
zażywajcie je Panowie,
nam też wyjdzie to na zdrowie.

Gdy kielonków ilość duża,
to wątroba nam się wkurza,
jeśli chcesz ją uspokoić
DZIURAWCEM musisz napoić.

LUBCZYK wszystkim od wieków znany
jako specyfik dla zakochanych,
więc gdy dosypiesz go do garnuszka,
konsumpcja trafi z kuchni do łóżka.

LAWENDA choć urok niewinnego ma dziewczęcia,
w unicestwianiu moli skutecznie Cię wyręcza.

Gdy żołądek Cię zaboli,
żaden lek nie zadowoli
jak wódeczka na ORZECHU,
możesz wypić ją bez grzechu.

ESTRAGON wpływ duży ma jędrność ogórka,
warto spróbować czy tak samo zadziała na "Jurka".

S M A C Z N E G O!

[irene.jg]

Napracowałaś się dzisiaj Kenduś,by sprawić nam niespodzianki i przyjemność. Teraz ja Ci dedykuję wiersz, jeden z pierwszych z wątku Ci dobrze znanego, w podziękowaniu



Moje marzenia

Moje marzenia,
są jak tęsknota za wielkim oceanem,
śpiewem muszelki,
pluskiem delfinów i horyzontem bez granic.
Moje marzenia
Cichutko biegną, zefirkiem nad łąkami.
Szeleszczą liściem,
Grają muzyką, świerszcza i cykadami.
Moje marzenia
Błyszczą słoneczkiem, złotym i rozgrzanym,
Pieszczotą blasku,
Światłem błyskawic, grą świateł zorzy polarnej.
Moje marzenia
Siedzą samotnie na wielkim, świata balkonie.
Patrzą z uśmiechem na radość życia,
Kąpią się w niej jak w wodzie.
Moje marzenia
Są mi potrzebne, więc mam je zawsze przy sobie,
Niektóre chowam, głęboko w sercu,
o innych chętnie opowiem.




Moje marzenia są jak maliny,
i zapach malin mają,
gdy je wspominam i o nich myślę,
tak miło mnie rozgrzewają.
Moje marzenia dźwięcza konwalią
na biało i na zielono,
te nutki leśne, wśród drzew ukryte,
szalem jak mchem, otulają.
Moje marzenia pachną maciejką,
tak wieczorowo i skromnie,
księżyc i gwiazdy wplatam we włosy,
kiedy zapachną we mnie.
Moje marzenia są jak motyle,
leciutkie, kolorowe,
takie chwilowe, i takie zmienne,
ulotny zawrót głowy.
Moje marzenia karmią mą duszę
smakiem poziomek soczystych,
mój świat wewnętrzny ptakami dźwięczny,
barwą, zapachem, dotykiem.
Moje marzenia zamknięte we mnie,
nie chcą wędrować z chmurami,
chcą mieszkać stale w domku mym sennym,
karmione pocałunkami.

firletka22

[kendo]

*Irene
spontanicznie nawiedzilo mnie wierszowo,
wiec pomyslalam,ze jednoczesnie Wam bede je dedykowac...

dziekuje,
piekne "marzenia "Iren.

[lusia_janusia]

Zaskoczylas mnie dzisiaj....

Kiedy spojrzysz w blekit nieba
i zobaczysz oblok w gorze
przyjrzyj mu sie wtedy dobrze,
a zobaczysz piekna roze.

Roze biala i niewinna
roze skromna, roze zwinna
i pamietaj wtedy o tym
ze ta roza jej won, dotyk
sa dla Ciebie przeznaczone
i z milosci tam wznienione.

A.Sobocka.

[kendo]

wowwwwwwwwwwwwwww Lusia
slodziasty wierszyk....dziekuje,

no tak mnie naszlo dzis jakos od rana..
a podobal Ci sie dedykowany z obrazkiem?

[lusia_janusia]

No faktycznie utrafilas w moj smak.
A ja tylko ubolewam i psiocze na siebie, ze
sie jeszcze nie nauczylam wklejac zdjec.
Dziekuje,....dziekuje.....
-Lusia-

[kendo]

Pamięć

wśród wygłodzonych ścieżek
błądzi ustami,
opuszki roszą pierwsze krople dżdżu
on milczy ona milczy
chociaż milczeniem jest krzyk
Kochaj mnie,

podcięte skrzydła
przerwany lot
w takt umarłego preludium
niczym jesienny liść
w całunie ciszy wilgotny ślad
Pamiętam

znalezione w necie

[greis52]

dziewczyny ale piekne wiersze
az dreszczyk po plecach mi przeleciał

Josif Brodski
Rozumiem: można kochać pełniej, mocniej,
nieskazitelniej. Można, tak jak syn Kybele,
wtopić się w mrok i pod postacią nocy
wkraść się w twoje obszary. Można jeszcze wiele:
na przykład twoje rysy z molekuł i drobin
odtwarzać mozolnymi stalówki ruchami.
Albo, wbijając w lustro wzrok, tłumaczyć sobie,
że ty - to ja; bo kogóż właściwie kochamy,
jeśli nie siebie? Ale losowi zapiszmy
punkt: w naszym jutrze - choćby nawet zwlekały zegarki -
już wybuchała ta bomba, która wszystko niszczy,
pozostawiając tylko meble albo garnki.
Nieważne, kto tu zbiegiem, kto przed kim ucieka:
ani nas przestrzeń, ani czas nie swata
i do tego, jakimi będziemy na wieki,
lepiej przywyknąć w dzisiejszym dniu świata.

[lusia_janusia]

Tak mi sie wydaje, ze te slowa potwierdzaja sie
z nasz terazniejszoscia, zaduma nad samym soba,
albo co bedzie ze swiatem?? gdy juz nas nie bedzie??
A my bedziemy wlasnie w molekulach....dla odtworzenia dla innych??
-Lusia-

[kendo]

Letni deszcz


Letnim deszczem z nieba spłynę
W kroplach pełnych namiętności
Głowy twojej nie ominę
A ty w dłoniach mych rozkwitniesz
Letnim deszczem w serca kielich
Wpłynę cichym pluskiem wody
Letnim deszczem ci dzień dobry
Powiem pocałunkiem warg wilgotnych

Czekaj więc na chmur wędrówkę
I letniego nieba gniew przelotny
Które w jednej chwili zmieni swe oblicze
Z błękitnego na ciemnogranatowe
A gdy niebo deszczem zapłacze
Nie uciekaj zlękniona do domu
Bo z letnim deszczem spłynę z przestworzy
I kroplami pełnymi namiętności
Przytulę się czule do ciebie

Robert Kruk, 09.08.2006r.

[kendo]

Letnim podmuchem wiatru

Letnim podmuchem wiatru
ukołysz delikatnie
tak cicho, bez wytchnienia
aż nasza czujność zaśnie...

Letnim podmuchem wiatru
oplącz mnie na nowo
nim zniknie chwila krótka
nim zniknie dane słowo

Z letnim podmuchem wiatru
przynieś mi nadzieję
odnajdź serce moje
gdy gdzieś się zapodzieje

I pozwól trwać nam razem
w tym cudzie już na zawsze
i kołysz mnie tak kołysz
dopóki lęk nie zaśnie...


Napisany 2008-06-03

Autor: Joanna Magdalena

[kendo]

W zmroku letnim naokoło
Lasy, pola drżą srebrzyście.
Księżyc blady w woń z błękitów
Porozwijał wszystkie liście.

Świerszczyk brzęczy nad jeziorem,
Brzegiem pluska modra fala.
Z wód powierzchni — ciche żale
I szmer westchnień słychać z dala.

To rusałka-samotnica
Turkusowy nurt roztrąca.
Sploty ramion, pierś łabędzią
Jej całuje blask miesiąca

[greis52]

fm.tuba.pl/radio-u%C5%BCytkownika/wt/Poezja+%C5%9Apiewana
lubicie? ja moge sluchać i sluchać

[kendo]

uwielbiam sluchac
Anna Maria Jopek np....
dzieki Greis za linka

[irene.jg]

-
***
„Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”

[kendo]

*Irene
bardzo "gleboki w sens zycia wiersz"
mozna go sobie na swa sytuacje tlumaczyc....

Psia Dusza

[henryk245]

psia dusza [dla wszystkich miłosników psów]


To tylko pies,tak mówisz,tylko pies...
A ja ci powiem
że pies to czasem więcej jest niż człowiek
On nie ma duszy,mówisz
Popatrz jeszcze raz
Psia dusza większa jest od psa
My mamy dusze kieszonkowe
Maleńka dusza,wielki człowiek
Psia dusz sie nie miesci w psie
I kiedy sie uśmiechasz do niej
Ona sie huśta na ogonie
A kiedy się pożegnac trzeba
I iśc czas do psiego nieba
To niedaleko pies wyrusza
Przecież przy tobie jest psie niebo
Z tobą zostaje jego dusza...

autor
Barbara Borzymowska

[jaga_22]

Oj tak! Mój Toffi i Czapi choć już dawno ich nie ma,ciągle są ze mną,
aż mi się oczy zaszkliły wspominając.

[kendo]

*Jagus,
bedziemy wspominac naszych pupilkow az do konca naszych dni....