aniouek1 11.03.03, 21:56 Mam nadzieję, że się nie pogniewasz... Twoje liściki rozsypały sie w szufladzie. Zostały więc pozgarniane na jeden stosik i do jednej przegródki schowane. Łatwiej Ci będzie je znajdować ) A teraz pisz i dokładaj! aaa i do saloników zaglądaj jak najczęściej ) Odpowiedz Link Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
aniouek1 O listach - 07-03-2003 11.03.03, 22:01 O listach Autor: mrouh@NOSPAM.gazeta.pl Data: 07-03-2003 21:04 + dodaj do ulubionych wątków Zawsze mi się wydawało, że nie jestem zwyczajna. Zmieniało się tylko to, że albo byłam z tego powodu dumna, albo nieszczęśliwa. Jednym z przejawów mojej niezwyczajności jest to, że kilkanaście (już!!!) lat temu wpadłam w nałóg pisania listów. Zdaje się, że nie było innej drogi dla mnie. Pisałam, żeby sobie wytłumaczyć świat, listy do przyjaciół były oczywiście listami do mnie samej w trzech czwartych. Może to nie fair, ale nikt nie narzekał.Dopóki czegoś nie napisałam, to do mnie na dobre nie docierało, istniało tylko to, co zapisane. Nie wierzyłam zbytnio w to, czego nie napisałam. Myślałam, pisząc, rozumowałam, filozofowałam…Stawałam się z każdą linijką, tworzyłam siebie. Nie po to, żeby udawać przed kimś. To, co sobie sama wpoiłam, do czego sama siebie w tamtych listach przekonałam, co sobie sama tłumaczyłam, zostało we mnie do dziś i nic się tu nie zmieniło. Listy mnie uratowały przed wielkimi tarapatami, pomogły zachować spokojne, rozsądne spojrzenie w dramatycznych czasach, w przerażeniu i rozpaczy zacisnąć zęby i dożyć do dziś. Dziś listy to przeważnie zwątpienie i smutek. Cichy krzyk w kartkę, zaciśnięte zęby, żal, pragnienie świętego spokoju. Dziś już nie umiem ich wysłać, dlatego zalegają szuflady… w szafach książek, bo tam właśnie je przechowuję, chowam przed sobą, wstydząc się, że musiałam je napisać, wykrzyczeć coś. Listy to dziś również obowiązek, bo ci, do których pisałam kiedyś jeszcze czasem się odezwą. A ja nie umiem już im odpisać, musiałabym się przyznać do własnej rozpaczy. Próbuję pisać kilka razy, ale te listy coś ukrywają przede mną i przed nimi; tak, że już nie czuję, że to ja pisałam, nie czuję do tych listów nic. Wyrzuty sumienia tylko czasem, że mija szósty miesiąc, a list nawet nie dotarł na pocztę. Tym sposobem jestem szufladkową pisarką listów, które coś przede mną ukrywają. Odpowiedz Link
aniouek1 smutne popołudnie i straszny ranek -08-03-2003 12.03.03, 00:02 smutne popołudnie i straszny ranek Autor: mrouh@NOSPAM.gazeta.pl Data: 08-03-2003 16:06 + dodaj do ulubionych wątków Milczę. Nie umiem przy nim myśleć, kiedy jestem zraniona. Sztywnieję. Boję się powiedzieć czegoś, czego będę żałować. Nie mówię nic, coś stoi w gardle i zatrzymuje słowa. Nie mówię nic i też żałuję. Tym razem samo nie minęło. Rozmowa kłująca bardziej niz ta wczoraj. Tyle wysiłku w wypuszczaniu słów na nic się nie zdało. Miałam się czego bać. Wczorajsza rana nie tylko nie zaleczona, wręcz odwrotnie. Nie mogłam wstać. Chciałam spać jeszcze, zawsze. Jak przestać milczeć. Nie pogodzę się z tym, co zadało mi cios. Uważam, że nie żądam za wiele. Gardło dzis jeszcze bardziej zaciśnięte. Nawet pytanie o herbatę nie chce z niego wyjść. To miała być miła sobota, a jest czarna dziura. Snił mi się wielki lęk wysokości. Miałam sen z XIX wieku. Piękny i straszny. Byłam jednym z dzieci, które wprowadzano stromymi schodami, po niezliczonej ilości stopni,na wielką wieżę na środku morza. Ktoś tam u góry miał ogłosić, że darowano nam życie. Bałam się tej wysokości tak, że nie potrafiłam stanąć na wieży, wszystko wirowało. Spadłam. W dzień. W uwierające przebudzenie. Może jak zasnę znów, przyśni mi się lepszy sen i jutro będzie miła niedziela. Odpowiedz Link
mrouh Znowu piątek 14.03.03, 18:44 Jutro znowu do Krakowa, a mi te studia już bokiem wychodzą. Podobało i się, bardzo mi się podobało. Tak mi się pan Sternberg podobał, a teraz po prostu mam to gdzieś, nie chce mi się i już. Mam ochotę iść na kurs bukieciarstwa, rysować i kartki pocztowe majstrować, czytać książki i uczyć się słówek, słuchać FIPa, gotować i chodzić na spacery, znowu odzyskać kontakt z samą sobą, robić na drutach, wymyślać kolejne wynalazki. Znowu się czymś pasjonować, ale bez zamęczania się tą pasją, nie chcę, żeby ktoś sprawdzał, czy wystarczająco mocno sie czymś pasjonuję. Nie chcę, żeby ktoś oczekiwał ode mnie czegokolwiek w związku z tą pasja, jaka by nie była, to mi odbiera całą przyjemność i zapał i pasja pęka jak bańka mydlana. Chcę wiedzieć wszytko o herbacie, nauczyć się katalońskiego, wrócić do hiszpańskiego, przypomnieć sobie angielski. Chcę rozmawiać, słuchać muzyki...I nie chcę już słyszeć, że ktoś się spodziewał dużo więcej, a to co robię jest do dupy (przepraszam siebie samą, to nie ja tak mówię, to był cytat). A jutro znowu piątek. Same piątki i to takie gorzkie...A soboty jeszcze gorsze. Czwartek, to jest dzień, dlaczego nie ma samych czwartków i dzieciaczków z siódmej godziny? Już mnie brzuch z nerwów boli i kręgosłup...jak pomyślę o tych godzinach siedzenia jutro. Co za życie. Odpowiedz Link
mrouh Na szczęśćie sobota się kończy 15.03.03, 23:23 W Krakowie znów mi sie nie udało, nawet bardziej niż zwykle, ale jestem szczęśliwa, że na dwa tygodnie mam to z głowy. Znowu zabieram się do roboty juz dziś i planuję, że zrobię wszytko co powinnam, a potem nagle BUDZE się w kolejny piątek i wiem, że nic nie zrobiłam i chciałabym cofnąć czas. Wiem, że powinnam planować swój każdy krok, akurat dla mnie to dobre, nie ma obawy, że nie będę umiała bez tego żyć i wszytko zawsze będzie wg planu, bez planu za to- nic. To mi nie grozi, nie mi. Czyli, na dobry początek: Pobudka o 9:00 Notatka z wykładu Sprawdzian przygotować Napisać synteze Zadzwonić do Kasi xero notatek Kaśki i Irenki-odesłać Ale roboty! No, ale skoro napisałam to tutaj, to może wrszcie to mnie zmobilizuje, żeby wypełnić swój dzień pracą. Mam nadzieję, że forum nie poczuje się zaniedbane, bo to wszytko oznacza, że nie będę siedzieć tu cały dzien. Odpowiedz Link
mrouh popłudnie z Trójką 23.03.03, 15:57 Kiedy słyszę Evę Cassidy, wydaje mi się, że wszystko jest po staremu...I z Trójką, i ze mną. Lubiłam słuchać w sobotę do południa Markomanii, najbardziej pasowała mi właśnie taka pogoda, jak teraz: chłodno i słonecznie. Ten zbieg miłych okoliczności zawsze mnie ... niemal uszczęśliwiał. Czułam jakoś swoją moc, zdawało mi się, że mogę wszystko. Że jestem warta tej dobrej, orzeźwiającej pogody. Jednocześnie ogarniała mnie jakaś tęsknota, która kazała mi działać, myśleć. Teraz to nie Markomania tylko Kydryński. A właściwie w tej chwili to Peter Gabriel Don't Give up. Porusza jakąś czuła strunę, tylko jest mi tak, jakby już było za późno. Brzmi we mnie bezdźwięcznie Hors saison. C'est le silence qui se remarque le plus. Odpowiedz Link
mrouh Słońce może mnie uzdrowi 24.03.03, 19:33 Było dziś tak ładnie, kiedy szłam do pracy. Może to jednak był dołek zimowy i wszystko mi przejdzie, jeśli pozwolę się naświetlić słońcu. Było mi lekko i niewytłumaczalnie szczęśliwie, choć od wczoraj nic, a nic się nie zmieniło. Byłam cała w skowronkach, jak gdyby to był 3 sierpnia '95, jak gdyby to był 7 stycznia środa '93, jak gdyby to był 8 czerwca '96. Zabrakło plam słonecznej mozaiki na pniach sosen w Toruniu, ale uczucie było to samo. Może jeśli wiosna już przyjdzie na dobre ja znajdę drogę powrotną do siebie, może po prostu światła mi brak. Odpowiedz Link
mrouh powoli, powoli- 26.03.03, 23:00 Witaj Myślę, że jeszcze troche i dojrzeję do napisania wreszcie całego listu papierowego, doniosę go na pocztę nawet. Egzemplarzy ma już z milion, żaden na razie nie jest kompletny, ale coś mi sie zdaje, że w końcu się jakis wykluje. Mam nadzieję, że poczekasz jeszcze kilka miesięcy. Wprawdzie boję się, że znowu będę Cie szukac za woda, a Ty już będziesz gdzie indziej. Najbardziej chciałabym, żebyśmy znowu poszły w święta na spacer, wtedy jakoś samo wszystko płynie. Napisac trochę mi wstyd, dasz wiarę, wstydzę sie trochę, co Ty sobie pomyślisz... Oh, wiem, że nie musze sie bac. A jednak głupio mi,że Cię rozczaruje, myślisz, że sobie daje rade. A tu średnio raczej.Ale z drugiej strony, ja tez mam takie rozterki, podobne do Twoich. Czy to nie zabawne, w końcu Ty tam, ja tu, dwa światy. Dobranoc, Sylwio. Poczekaj jeszcze, proszę... Odpowiedz Link
mrouh Co TERAZ będzie 27.03.03, 22:16 Passez notre amour a la machine Faites-le bouillir Pour voir si les couleurs d'origine Peuvent revenir Est-ce qu'on peut ravoir a l'eau de Javel Des sentiments, la blancheur que l'on croyait eternelle Avant? Odpowiedz Link
mrouh święta,święta... 28.03.03, 06:56 Chciałabym do was przyjechać. Ale nie wiem, jak spojrzeć wam w oczy. Zostałaś z tym wszystkim sama. Ja jak zwykle, ja, jak zawsze nie mogę Ci wiele pomóc. Jest mi wstyd, że nie mogę, jest mi wstyd, że nie wiem, co się u Was dzieje w każdej minucie. Wiem, że nawet gdybym była wszystko byłoby tak samo, nie mogę zmienić niczego poza sobą. Mimo wszystko żle się czuję z tym, że mnie tam nie ma. jednocześnie boję się, jak dawniej, nie chcę już nigdy w życiu tego przeżywać. Boję się, strach sciska mi żołądek, więc Ty... Czy kiedyś będzie normalnie? Odpowiedz Link
mrouh Przepraszam 01.04.03, 08:03 Wiem, że nie wszsytko teraz bedzie dobrze, to nie wystarczy, ale przynajmniej nie jest mi tak ciezko... Jeszcze nawet nie ruszyłam śniadania. Nie chce mi sie. Mam przyjemniejsze sprawy na głowie! Dziękuję Ci Słońce. I przepraszam za wszystko. Jak to sie stało, że sie zapetlilismy... Naprawde zrobie wszystko, tylko czasem smutek i ból po zranieniu zaciemniaja obraz...Przepraszam. Odpowiedz Link
mrouh porządki wiosenne 15.05.03, 19:16 Zrobiłam porządki wiosenne w głowie, na biurku, w szafach... Znalazłam mnóstwo zagubionych rzeczy i nawet jednego człowieka. Niektóre wyrzuciłam, bo nie sa mi potrzebne. Inne zostały, bo je lubię choć mogę bez nich żyć, skoro tak długo żyłam. A kubełek z odłamanym uszkiem może być tylko sentymentalną pamiątką, nie zacznę go z powrotem używać, tylko dlatego, że go odnalazłam. Spojrzę na niego z ciepłym uśmiechem, będzie sobie stał w pobliżu i dodawał otuchy.To przeież i tak dość odpowiedzialne zadanie jak dla zwykłego Kubulka... Odpowiedz Link
mrouh I znowu porządki... 11.06.03, 13:22 Nictoś mnie goni do sprzątania! To napiszę do siebie. Mrouh, weź się w garść. W płetwiastą łapkę. Albo lepiej w pazur. No. Odpowiedz Link
mrouh Re: 13 - Mrouh 07.07.03, 15:44 Mówi się że po tylu latach razem wszystko powszednieje, robi się zwykłe, już nie w tak intensywnych barwach się żyje... Sama tak często myślę, często to niestety prawda. Ale czy uwierzysz, że dziś po tych smutnych słowach... po prostu boję się tego co mówisz, bo może za dzień lub dwa to będzie dotyczyć mnie. To co mówisz rani mnie, choć dziś jeszcze mnie nie dotyczy. Boję się Ciebie takiego, bo takiego Cię nie znam. Jesteś dobrym człowiekiem, tak Cię widzę; chwilami, kiedy słucham jak mówisz takie rzeczy, mam wrażenie, że robisz to tylko po to, żeby podsycić dyskusję, traktujesz mnie jak zabawkę, którą można zdenerwować i patrzeć, jak się wije, nie potrafiąc się bronić, nie chcąc z kolei ranić Ciebie. Po prostu nie wierzę, że możesz wierzyć w to, co mówisz... Jestem tym przerażona. A jednak dziś, kiedy ten ból rozpłynął się już trochę we śnie... pewnie nie uwierzyłbyś, ale tęsknię za Tobą. Bo nie widziałam Cię rano, bo czuję, że byłeś wczoraj tak daleko. To tylko parę godzin, ale chciałabym zobaczyć Cię już, wiedzieć, że jesteś. Wczoraj byłam pewna, że powinnam jednak wyjechać. To wciąż jest prawda,dobrze by nam to zrobiło, tylko jak widać, nie jestem w stanie. Nie wyobrażam sobie. Więc jest tak jak myślałam: nie potrafię gniewać się na Ciebie nawet przez jeden dzień. Parfois, j'ai peur de toi, mais je t'aime plus que je m'en rends compte. Odpowiedz Link
mrouh Re: 13 - Mrouh 31.07.03, 18:44 Deszcz pada tak bardzo mam wrażenie, ze wejdzie do domu przez okno Woda leje się z nieba jak z konewki grubymi sznurami strug Na szybie mam wodospad Jeden wielki plusk Odpowiedz Link
mrouh 16 w rocznicę 01.08.03, 15:52 Tak bardzo chciałabym wiedzieć co myślisz naprawdę. Okazji coraz mniej, żeby to powiedzieć. Mam tyle myśli skłębionych, zawstydzonych. Większości nawet w głowie, bezgłośnie, boję się sformułować, bo a nuż okażą się prawdą? Zanim coś powiem, obracam każde słowo w palcach tysiąc razy, aż straci sens. Aż ucichnie we mnie. Pytania nie pomagają im wyjść, Na Twoje pytania reaguję jak mimoza. Może dlatego, że tak bardzo pobrzmiewa w nich zniecierpliwienie? Dotykasz mnie pytaniem, a ja zwijam się w kulkę. Wiem już że wielka rozmowa jest konieczna, ale wciąż czuję opór. Moim naturalnym odruchem jest odsunąć się nie robiąc zamieszania. Tylko nie potrafię złamać przysięgi danej sobie. Siłą woli zostaję, choć coraz mniej szans na to, żeby nie zostać odprawioną z kwitkiem. Zbyt wielle czuję chłodu, żeby go nie zauważać. Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę, ale to już niedługo. Jeśli nie znajdziesz czasu i cierpliwości na to by słowa obracane w palcach i ważone wydobyć, po prostu zabiorę je ze sobą w ciszy. Nie chcę , żeby to brzmiało groźnie. Chcę, żeby zostało usłyszane. Odpowiedz Link
mrouh ************************************************** 06.10.03, 12:44 Aniouek przypomina, że trzeba odświeżyć swoje szufladki. Nie wiem, co mam napisać... Wszystko jest takie pokręcone... Już się wydaje że będzie lepiej, ale znowu nie jest. Dziś jakby jaśniej, mimo zimna za oknem. Może już tak zostanie? Trochę cieplej, trochę nadziei, ale i groźne słowa w powietrzu zawisły i zbliżają się jak ciemne chmury. Czekam na wiatr co roztrwoni Ciemne, sklebione zaslony, Stane wtedy na raz Ze sloncem twarza w twarz. Czekam na wiatr co roztrwoni Ciemne, sklebione zaslony, Stane wtedy na raz Ze sloncem twarza w twarz. Ulice mglami spowite Tona w slepych kaluzach. Przez okno patrze znuzona, Z tesknota mysle o burzy... (krakowski spleen- Maanam) Odpowiedz Link
aniouek1 [...] 04.04.06, 15:00 Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum . Odpowiedz Link
