Pamietajcie o Poecie

[skiela1]

Mija właśnie (10 kwietnia) druga rocznica śmierci Jacka Kaczmarskiego,
wybitnego poety i pieśniarza. Przykro patrzeć, jak jego krytyczne przestrogi
dotyczące Polski, zwłaszcza te, które przekazywał nam w ostatnich latach swego
krótkiego życia (zmarł na raka krtani w wieku 47 lat), powoli pokrywa kurz
zapomnienia.


Być może wydany właśnie siedmiopłytowy album, zawierający utwory dotychczas
nieznane, nigdy niepublikowane, odnalezione w prywatnych archiwach,
zainteresuje nie tylko zdeklarowanych fanów tej twórczości, ale też pozwoli
spojrzeć na Kaczmarskiego w innym świetle. Nie tylko przez pryzmat polityczny.

[vitalia]

Opowieść pewnego emigranta
- Nie bój się, nie zabraknie. To krajowa czysta.
Ja, widzisz, przed wojną byłem komunista,

Bo ja chciałem być kimś, bo ja byłem Żyd,
A jak Żyd nie był kimś, to ten Żyd był nikt.

Może stąd dla świata tyle z nas pożytku,
Że bankierom i skrzypkom nie mówią - ty żydku!

Ja bankierem nie byłem, ani wirtuozem,
Wojnę w Rosji przeżyłem, oswoiłem się z mrozem

I na własnych nogach przekroczyłem Bug
Razem z Armią Czerwoną, jako Politruk.

Ja byłem jak Mojżesz, niosłem Prawa Nowe,
Na których się miało oprzeć Odbudowę.

A potem mnie - lojalnego komunistę
Przekwalifikowali na manikiurzystę.

Ja kocham Mozarta, Bóg - to dla mnie Bach,
A tam, gdzie pracowałem - tylko krew i strach.

Spałem dobrze - przez ścianę słysząc ludzkie krzyki
A usnąć nie mogłem przy dźwiękach muzyki.

W następstwie Października tak zwanych "wydarzeń"
Już nie byłem w Urzędzie, byłem dziennikarzem.

Ja znałem języki, nie mnie uczyć jak
Pisać wprost, to, co łatwiej można pisać wspak.

Wtedy myśl się zrodziła - niechcący być może,
Żem się z krajem tym związał - jak mogłem najgorzej.

Za tę hańbę zasługi - Warszawa czy Kraków -
Gomułka nam powiedział - Polska dla Polaków.

Już nie dla przybłędów Pospolita Rzecz -
Wiesław, jak Faraon, popędził nas precz.

I szli profesorowie, uczeni, pisarze,
Pracownicy Urzędu, szli i dziennikarze.

W Tel-Awiwie właśnie, zza rogu, z rozpędu
Wpadłem na byłego kolegę z Urzędu,

I pod Ścianę Płaczu iść mi było wstyd -
Czy ja komunista, czy Polak, czy Żyd?

Nie umiałem jak on, chwały czerpać teraz,
Z tego, że się z bankruta robi bohatera.

Wyjechałem. Przeniosłem się tutaj, do Stanów.
Mówią - czym jest komunizm - ucz Amerykanów.

Powiedz im co wiesz, co na sumieniu masz,
A odkupisz grzechy i odzyskasz twarz.

A ja przecież nie umiem nawet ująć w słowa
Jak wygląda to, com - niszcząc - budował.

I tak sam sobie zgotowałem zgubę:
Meloman - nie skrzypek, nie bankier - a ubek,

Oficer polityczny - nie russkij gieroj.
Ani Syjonista, ani też i goj!

Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe stań
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

Jacek Kaczmarski
5.4.1987

[skiela1]

Dwie Skały
Kaczmarski Jacek


Po sztormach, burzach, nawałnicach, szkwałach

Na dwóch bliźniaczych zamieszkałem skałach.



Trzymam się obu w ciszy i zawiei -

Skały rozpaczy i skały nadziei.



Obie prastare i obie rzeźbione

Silą żywiołów nieświadomych znaczeń;

Skalą rozpaczy - nadzieje stracone,

Skalą nadziel - przetrwane rozpacze.



Po sztormach, burzach, nawałnicach, szkwałach

Na dwóch bliźniaczych zamieszkałem skałach.



Od świtu do zmierzchu, od zmierzchu do świtu

Na skale grozy l skale zachwytu.



Obie potężne i obie wspaniale

Wbrew horyzontom posągowe pozy;

Na skale grozy - zachwyty zwietrzałe,

W skale zachwytu - ciemna ruda grozy.



Po sztormach, burzach, nawałnicach, szkwałach

Na dwóch bliźniaczych zamieszkałem skałach.



Czekały przecież na mnie od początku:

Skała szaleństwa i skala rozsądku.



Obie lekarstwem przeciw nudzie ducha,

Obie modlitwy godne i przekleństwa;

W skale szaleństwa - rozsądku grań krucha,

W skale rozsądku - jaskinie szaleństwa.



Po sztormach, burzach, nawałnicach, szkwałach

Na dwóch bliźniaczych zamieszkałem skałach.



Jedna dla drugiej lustrem i wyrzutem,

A przecież z jednej energii wyklute.



Łączy je w głębiach niewidoczny korzeń

Którym na trwale w sedno bytu wbite;

Tam, gdzie rozsądek - rozpaczą l grozą

nadzieja - szaleństwem, szaleństwo - zachwytem.

[*]

[marcotills]

Ku chwale dodaje piosenke do spiewniczka

[cienmotyla]

A mury runą....