onanizm dziecięcy

[Gość: dominika]

Chodzi o 4-letnią dziewczynkę. Pani psycholog poradziła żeby odwracac jej uwagę
odtej czynności. Nie jest to jednak proste, bo mała wchodzi w trans i reaguje
b. agresywnie, gdy ktoś próbuje jej przerwać. Czy rzeczywiście nie można dać
jej do zrozumienia, że nam się to niepodoba, nie akceptujemy tego? Przecież
takie zachowanie stawia nas w strasznej sytuacji w obecnośći osób spoza
najbliższej rodziny. Czy musimy jej zupełnie odpuścić? Jakie mogą
byćkonsekwencje poszczególnych rodzajów reagowania na jej nałóg?

[Gość: Bona]

Nie chcę, bo nie potrafię wypowiadać się o całej sytuacji, ale o jedną rzecz
chciałabym zapytać. W jaki sposób rozmawiacie ze swoim dzieckiem? Tak "jak z
dzieckiem"? Mam na mysli typowe infantylizmy , które dziecku "odsuwają"
właściwy obraz świata, np. burza=aniołki przestawiają w niebie beczki z
wodą,braciszek został przyniesiony przez bociana itd, itp.Czy spieszczaliście
nazwy wcześniej (a może i teraz)ucząc dziecko mówić?. Nie pytam jako fachowiec,
tylko jako matka. A pytam, bo uważam, że możecie już z córką rzeczowo, chociaż
na jej poziomie, rozmawiać na ten temat, jeśli nie praktykowaliście tego
wszystkiego, co wyżej. Mielibyście szansę jej wszystko wytłumaczyć (chociaż
najlepiej przy wsparciu psychologa). Ja rozmawiałam z moim , obecnie 13-letnim,
synem od samego poczatku "po ludzku" i miałam przeciw sobie całą oburzoną
rodzinę, która uznała, że jeśli 3-letniemu dziecku tłumaczę mechanizm poczęcia
i narodzin( z własnoręcznymi rysunkami-ale wtedy właśnie syn zapytał, skąd się
wziął,jeżeli wcześniej ja byłam dzieckiem, a jego wtedy nie było), to jestem
zboczona na tle seksualnym...Dlatego pytam o poziom komunikacji.

[Gość: dominika]

Bona,"jak z dzieckiem" rozmawiałam z nią kiedy nie umiała mówić, odkąd zaczęła
rozmawiamy normalnie, może aż zbyt "dorośle". Dotąd nie zadawała pytań tego
typu, jakoś chyba to wyprzedziliśmy bo urodziło się drugie dziecko i temat
pojawił sie w naturalny sposób i wyszedł od nas. Nie rozumiem twojej sugestii -
co ma jej zachowanie do uświadamiania skąd sie biorą dzieci? Mam jej tłumaczyć
że to zachowanie sexualne? Odezwij sie bo czuję że masz mi coś ważnego do
powiedzenia, tylko nie czuję o co ci chodzi

[andrzej.depko]

Musicie podejść do sprawy w sposób jak najbardziej naturalny. Świat wyobrażeń
dziecka jest prosty i naturalny i nie ma w nim wyobrażeń o czynnościach
brzydkich. To my dorośli patrzymy na świat dziecka przez pryzmat naszej
seksualności i dokonujemy przeniesienia na dziecko naszych uprzedzeń i
zahamowań. Wasza córka znajduje się w okresie naturalnego zainteresowania
własną seksualnością i odkryła, że pewne zachowania lub czynności dostarczają
jej przyjemność, którą można powtarzać ile razy się zechce. Nie możecie jej
karcić ani umoralniać. Ona tego nie zrozumie. W jej odbiorze świata nic złego
się nie dzieje. Nie możecie próbować jej straszyć. Taki sposób podejścia
doprowadziłby do wywołania poczucia winy i mógłby się przyczynić do pojawienia
się zahamowań związanych z seksualnością. Następstwem tego w wieku dojrzałym
mogłyby wystąpić u niej problemy w sferze seksualnej. Dziecko ma doskonała
pamięć i jest bystrym i dokładnym obserwatorem otaczającego go świata i w swoim
postępującym rozwoju umysłowym stale napotyka fakty które go zastanawiają. Gdy
spotka się z waszą negatywną reakcją nie będzie potrafiła zrozumieć dlaczego
tak nie wolno, mimo woli sami ukierunkujecie jej uwagę na seksualność. Obecnie
kojarzy się ona tylko z przyjemnością, później z zakazem przyjemności.
Wzbudzicie potrzebę ukrywania przyjemności .
Spróbujcie zaobserwować w jakich okolicznościach, w trakcie jakich zabaw ona
powraca do swoich zachowań. Można wówczas próbować odwracać jej uwagę innymi
atrakcjami.
Z czasem jej zachowania powinny ulec naturalnemu wygaszeniu. Jeżeli nie
ukierunkujecie zainteresowania na konkretne zachowania, zazwyczaj zostaną
zapomniane.
Spróbujcie porozmawiac dlaczego tak robi. Rozmawiać powinniście tonem
naturalnym i swobodnym, tak jak rozmawiacie z dzieckiem na inny każdy temat.
Ton swobodny jest niezbędny ażeby dziecko nie nabrało przeświadczenia, że
rozmawiamy o czymś wyjątkowo szczególnym. Proponuję również przeprowadzić
badania na pasożyty. Bardzo często owsiki są przyczyną rozpoczęcia takich
zachowań u dziewczynek.

[Gość: Alicja]

Panie doktorze, proszę o odpowiedź na moje pytanie właśnie w tej sprawie. Mam
22 lata i wciąż jestem dziewicą. Zaczęłam onanizować się w wieku trzech lub
czterech lat i trwa to nieprzerwanie do dziś. Zdarza się, że mogę robić to po
kilka razy dziennie. Gdy byłam dzieckiem, rodzice to odkryli, teraz są
przekonani, że od dawna tego nie robię. Za każdym razem czuję strach na myśl o
tym, co by było, gdyby znowu mnie przyłapali. Dlaczego to nie minęło z wiekiem
i czy kiedyś minie? Czy tzw. napięcie seksualne jest u mnie większe niż u
innych? Bardzo dziękuję za odpowiedź.

[Gość: dominika]

Alicjo, jesteś dla mnie b. cenną osobą więc prosze odpowiedz. Jak rodzice
reagowali na twoje zachowanie, czy myslisz że najlepiej udawać że nie widzimy,
albo że wszystko ok? Ona ociera się o meble. Co robić gdy robi to przy obcych?
JAk rozmawiać? Czy ty masz jakiej urazy z dzieciństwa w związku z reakcją
rodziców na to zachowanie? Błagam odpisz, to tak jakbym rozmawiała z córką za
20 lat. Chcę wiedzieć jak to wygląda z perspektywy. Kiedy zaczęłaś się ukrywać,
cz to z czasem nie osłabło?