Witajcie, tak jak i Wy nie bez powodu znalazłam się na tym forum. Długo
zwlekałam aby tu opisać moją historię ale czuję teraz, że mam taką potrzebę.
Urodzić miałaby 15 marca 2008. Jednak już to nie nastąpi
((
O mojej ciąży dowiedziałam się 8 lipca tego roku. Byliśmy z mężem bardzo
szczęśliwi tym bardziej, że szybko zaszłam w ciąże. Był to sam początek - 5
tydzień. W 7 tygodniu dostałam delikatnego plamienia ale okazało się, że to
przez niedoczynność tarczycy. Po tygodniu wszystko się uspokoiło. W 12
tygodniu byliśmy na badaniu NT też wszystko dobrze. Byłam bardzo szczęśliwa.
Do 18 tygodnia czułam się wyśmienicie (tz. miałam typowe doległości, mdłości,
nie mogłam się wysilać itp.) Po 18 tygodniu zaczęłam z niewyjaśnionych
przyczyn mieć silne wymioty i zawroty głowy. Trafiłam na 4 dni do szpitala na
oddział neurologiczny. Dali mi jakieś doraźne leki i prawie przeszło (na dwa
dni) W 19t5d poszliśmy na USG aby ustalić płeć - chłopak
) Jednak naszą
radość zakłuciła wiadomość, że mam krótką szyjkę i że powinnam iść do
szpitala. Godzinę później miałam wizytę u mojej ginekolog ona stwierdziła z
uśmiechem, że rzeczywiście moja szyjka ma około 2 cm i że ona już to wiedziała
miesiąc temu !!!!! Na drugi dzień trafiłam na oddział patologii ciąży.
Dostałam lekkich skurczy i miałam wymioty. Tam zaopiekowali się mną bardzo
dobrze. Oczywiście okazało się, że mam bakterie w szyjce macicy i pęcherz
płodowy jest "na wierzchu". Musiałam leżeć plackiem, nogi wyżej. Nie mogłam
chodzić nawet do toalety. Tak przetrwałam tydzień. Lekarze mówili, że jeśli
zniknie mi bakteria to spróbują wepchnąć pęcherz i zaszyć szyjkę. Bardzo się
cieszyłam i miałam z mężem nadzieję. Po tygodniu dostałam krwawienia a po
następnych czterech dniach okropnych skurczy. Powstrzymano je raptem na dobę.
W 21t4d (7 listopada)urodziłam mojego małego syneczka
(( Żył przez 15 minut.
Był śliczny i taki malutki. Mąż jeszcze trzymał go na rękach jak biło mu
serduszko :''((( Pochowaliśmy naszego Aniołka. Lekarka powiedziała, że na moje
cierpienie będzie najlepsza następna ciąża. Po 37 dniach dostała okres.
Postanowiliśmy z mężem, że zaczniemy starania po 2@ czyli około lutego 2008.
To trzymało mnie na duchu. W szpitalu dostałam zwolnienie na trzy tygodnie. Do
pracy miałam wrócić 3 grudnia. Jednak mój szef powiedział, że mogę zostać w
domu jeszcze 2 tygodnie bo jego nie będzie. Do pracy poszłam 17 grudnia i
stało się. Dostałam wymówienie. Zwolnił mnie !!!! Moje plany, nasze plany
legły w gruzach. Muszę teraz szukać pracy. Mąż nie utrzyma mnie i dziecka sam.
O następnego dzidziusia możemy starać się za około rok
((( jak znajdę pracę,
będę mieć umowę na czas nieokreślony. Wszystko zależy ode mnie. Czuję presję
nad sobą. Jestem załamana. A miało być tak dobrze i pięknie. Pragnę mieć
malutką dzidzię. Płaczę po nocach. A każdy rok to mniejsze szanse. Psychicznie
czuję się źle. Cały czas myślę, też o moim kochanym Aniołku.
