samotnie w Chicago

[w5w7]

Tak sie zastanawiam od rana (w PL), po przeczytaniu wątku michala, jak to
jest, jak czlowiek laduje w Chicago i nie ma tam zupelnie nikogo? :( Bo
przeciez często tak bywa chyba, to co sie pisze we wnioskach wizowych i gada
na lotnisku, to w sporej części typowe wodolejstwo.
Jak sie znależc w nowej rzeczywistości? Ma ktos z Was takie przezycia za soba?

[muss_ka]

nie moge powiedziec ze nie mialam tu nikogo kiedy zjawilam sie w stanach.
Najpierw bliski kolega, pozniej przyjaciel az wreszcie chlopak;)
Ale fakt faktem czasami zastanawialam sie jakbym cobie poradzila(czy bym sobie
poradzila...) bez tej znajomosci. I potrafie sobie wyobrazic jak moze byc
ciezko pracowac 3/4 dnia, czuc glod nowych znajomosci i przyjazni a nie miec na
to ani czasu ani sily. A nie sama praca czlowiek zyje.
A i w grupie(nawet w duecie;) duzo latwiej. Bezpieczniej. Dlatego nie wiem czy
mialabym odwage przyjechac tutaj zupelnie sama.

[marxx]

ja przyjechalem praktycznie do rodziny...ojciec i brat...na poczatku doslownie
o nic nie musialem sie martwic ...dlatego jak sobie pomysle , ze sa ludzie
ktorzy wpadaja tu i zalatwiaja wszytsko sami to jestem dla nich pelen podziwu

[anyaw73]

Samotnie......... problme jest w tym ze istnieje kilka rodzaji samotnosci.
Przyjechalm tu do ojca ale tak naprawde zaczynalismy wszystko razem od
poczatku. Ojciec pomimo tego ze byl juz tu 5 lat zyl jak typowy emigrant, ktory
zarobi kaske i zmyka do Polski, az tu zielona karta.....no i co sciagnal mnie
tu do Chicago i dopiero razem zaczynalismy "normalne zycie" pragne dodac ze
mialam wtedy 18 lat i nie znalam jezyka oraz odzwyczajlam sie od ojca ktorego
nie widzalam 5 lat. Pierwsze miesiac to byl koszmar, nie kogo nie znalam z
nikim nie moglam pogadac, nie wiedzialam gdzie sie ruszyc aby cos zobaczyc
kogos poznac, pamietam po 2 miesiacach ojciec znalazl czas aby wybrac sie ze
mna na wycieczke do downtown.........troche mi to pomoglo. W miedzy czasie
zapisalam sie na kursy angielskiego i od tego momentu zaczely sie poczatki
mojej nie zaleznosci i proby zycia w nowej rzeczywistosci, nadal uczylam sie
jak tu zyc sama.......choc nie dreczyly mnie takie sprawy z kad pieniadze na
mieszkanie czy zakup........wiec w tej jednej kwestji nie bylam sama.........i
wiem ze wiele osob stwierdzi ze to duzo. Ogolnie uwazam ze jest to kwestja
indywidualna, sa ludzie ktorzy uwielbiaja zaczynac od nowa w nie znanym
swiecie.
Anya,