Lis Witalis na prezydenta

[Gość: Pysia]

Jak byście nie pamiętali to przypomnę:
Już nazajutrz na polanie Zaczął lis urzędowanie. Kazał podać sobie korę,
Wziął do garści pióro spore I ustawę za ustawą Jął wydawać z wielką wprawą:
- Zarządzamy, by zwierzęta Do użytku prezydenta Oddawały, prócz okupu,
Czwartą część swojego łupu. Żeby każdy ptak od maja Aż do maja wszystkie jaja
Niósł dla lisa Witalisa, Który żółtka z nich wysysa. Żeby kury i kurczęta
Same szły do prezydenta I prosiły go ostrożnie, Aby upiekł je na rożnie.
Nie pamiętam już, niestety, Jakie prawa i dekrety Wydał jeszcze lis ponadto,
Lecz zwierzęcy cały świat to, Pełen lęku i poddania, Wykonywał bez szemrania.
Upływały dni, tygodnie... Lis Witalis żył wygodnie, Łupił wszystkich, jak się
dało, I korzyści miał niemało. Przed siedzibą jego zawsze Dwa niedźwiedzie co
najżwawsze Stały sprawnie i wzorowo Pełniąc wartę honorową. Stały też jelenie
cztery, By go wozić na spacery. A wiewiórki przez dzień cały Przy ogonie się
krzątały I chuchały, i dmuchały, I bez przerwy go czesały. Nikt spokoju nie
miał w lesie: Ten przyniesie, ten odniesie,Ten usłuży, tamten poda, Nawet
borsuk - wojewoda, Choć to bardzo dumna sztuka, Był u lisa za hajduka,
Więc złościło to borsuka. Jadł Witalis za dwudziestu I zwierzęta bez protestu
Napychały mu spiżarnię, Chociaż same jadły marnie. Nigdy nie chciał z nikim
gadać Ani nawet odpowiadać Na pytania, na podania I nie dawał posłuchania.
Siedział dumny niczym basza, Jadł i mówił: - Sprawa wasza Dobrze dbać o mój
żołądek. Taki musi być porządek! Jam prezydent, czyli władza, A jak komu nie
dogadza, Niech zabiera się i zmiata, Jeśli nie chce wąchać bata!
VI
Gdy już wreszcie lisi nierząd Klęską spadł na życie zwierząt, Wilk cichaczem,
bez hałasu, Zwołał wielki wiec do lasu I gdy wszyscy się zebrali, Rzekł: -
Nie może być tak dalej! Czeka wszystkich nas zagłada I jest na to jedna rada:
Złapmy lisa lub zastrzelmy - Dość już rządów tego szelmy, Tego lisa Witalisa,
Który soki z nas wysysa!

POWODZENIA NA NAJBIŻSZE CZTERY LATA