Witam wszystkich czy mogę tu być :)

[metamorfoza1]

Moim problemem jest objadanie się wydaje mi się już nałogowe.
Nie mogę sobie dać z tym rady.
Ciągle myślę o jedzeniu.
Kładę się szybko spać albo wymyslam cokolwiek by nie mysleć o jedzeniu ale to
jest silniejsze.
Myslę ze od dzieciństwa miałam z tym problemy diety cud spadanie z wagi i
znów wzrost, kupa rozstępów i kaleczenie żełądka jedzeniem byle czego.
Kupuję sobie kupę żarcia by potem zjeść to wszystko. Nieraz już czuję w
gardle ale nie mogę przestać.
Oczywiscie głowę mi rozsadza od wyrzutów sumienia.
Jedzenie jest dla mnie lekiem na problemy, zszargane nerwy,
Jest mi bardzo źle z tym.
Nie jestem bardzo otyła ale nadwagę mam.
Na moje głupie szczęście jestem osobą b. wysoką i jakoś to ginie ale ciągle
waga idzie w górę.
Oto ja
Mam 29 lat i jestem z Wrocławia
Pozdrawiam i witam
Metamorfoza

[mokra_jane]

Witam! Ja też jestem wrocławianką:)
Mam nadzieję, że to forum choć trochę pomoże Ci wyjść z Twoich problemów.
Na mnie bardzo pozytywnie działa wyobrażanie sobie, że np.jak zjem tą pizzę, to
będę wyglądać tak (i tu wyobrażam sobie siebie nie mogącą dopiąć spodni). Albo:
jak nie zjem tej paczki ciastek, to już jest jakiś krok do bycia szczupłą (i
wyorażam sobie, że jestem ubrana w przewiewną sukieneczkę która się fajnie na
mnie układa).
Pozdrawiam

[szczesliwawa]

> Mam nadzieję, że to forum choć trochę pomoże Ci wyjść z Twoich problemów.
> Na mnie bardzo pozytywnie działa wyobrażanie sobie, że np.jak zjem tą pizzę,
to
>
> będę wyglądać tak (i tu wyobrażam sobie siebie nie mogącą dopiąć spodni).
Albo:
>
> jak nie zjem tej paczki ciastek, to już jest jakiś krok do bycia szczupłą (i
> wyorażam sobie, że jestem ubrana w przewiewną sukieneczkę która się fajnie na
> mnie układa).

To masz fajnie. Na mnie tego typu wyobrażenia działały zupełnie odwrotnie
zazwyczaj. tak, jakbym uważała, że nie zasługuję na bycie atrakcyjną. tzn
najpierw napawałam się wybrażeniami siebie szczupłej i niejedzącej, nabierałam
dobrego samopoczucia (tak mi się wydawało) a potem dreptałam do kuchni i
wyżerałam lodówkę. Chodzi o to, żeby zjeść ten kawałek pizzy, kiedy człowiek
jest głodny a nie kiedy jest smutny/wesoły/jakiśtam. no i żeby wyrzutów
sumienia nie było. generalnie, żeby nie nadawać jedzeniu większej wagi niż ma.

> Pozdrawiam
Również Cię pozdrawiam,
Sz

[metamorfoza1]

Dzięki za powitanie w waszym gronie.
Na mnie tez wyobrażenia nie działają,
Próbowałam wyobrażać siebie jako piękną szczupła bez halluksów rozstepów itd,
Niestety pomaga to na kilka dni i potem wracam do słodyczy i innego żarcia.
Chyba nigdy nie jestem głodna.
Moje problemy są bardzo rozległe i hm niestarczyło by miejsca
po krótce
- horendalne długi
- niepełnosprawne dziecko
- mąż który nie kocha
- niska samoocena
- DDA
i dużo by wymieniać
Łaziłam po psychologach grupach terapiach
Ale jestem strasznie niecierpliwa
Jeeli nie ma efektów odrazu to rzucam to co zaczełam
Własnie piszę to i jem
Z jednej strony sprawia mi to przyjemnośc
Z drugiej jak pomyślę że znów nie wlezę w spodnie to robi mi się nie dobrze.
Ciągle moje mysli krążą wokół jedzenia
szukam okazji normalnie jak alkoholik wiem bo mój tato jest trzeźwym
alkoholikiem
Nie palę nie piję i jestem zagorzałą przeciwniczką tego typu uzależnien
A tu masz sama jestem uzależniona on jedzenia.
Czasem moze lepiej że nie ma tyle szmalu bo jak bym miała to bym codziennie
jadła i jadła i jadła jeszcze wiecej niż jem.
Myslałam że nie mam z tym problemu i jak powiem sobie dość to tak będzie
i tak zwlekam jeden tydzień kolejny i nie przestaję dalej się objadam.
Musze poczytać wasze posty bo tafiłam tu z "powietrza"
może to coś pomoże i znajdę jakąś receptę
Szkoda że nie wiedziałam wcześniej o tym forum.
Podrawiam
Metamo

[szczesliwawa]

Poczytaj forum, poczytaj. Wydaje mi się, że jest dość ciekawe ;)
Kiedy je znalazłam, czytałam non stop przez kilka dni :) i ciągle miałam 'ooo,
to tak jak ja'
I wiesz, pomogło mi to forum (dziękuję, Agato). Wiele rzeczy zrozumiałam, do
kilku decyzji dojrzałam. może dzięki pisaniu tutaj... bo pisanie też pomaga -
łatwiej jest doprecyzować myśli.


> Moje problemy są bardzo rozległe i hm niestarczyło by miejsca
> po krótce
> - horendalne długi
> - niepełnosprawne dziecko
> - mąż który nie kocha
> - niska samoocena
> - DDA
> i dużo by wymieniać

O dda chyba wrzuciłam kiedyś sznurek na forum. witaj w klubie ;)
ale jak by nie patrzeć, Twoje problemy nie rozwiążą się same. Ani nie rozwiążą
sie gdy będziesz je zajadać. ani jedzenie nie pomoże ich rozwiązać.


> Łaziłam po psychologach grupach terapiach
> Ale jestem strasznie niecierpliwa
> Jeeli nie ma efektów odrazu to rzucam to co zaczełam

Oj, to chyba chociaż raz daj sobie i terapii szansę. a może trafialaś na
nieodpowiednich lekarzy? wiesz, bo tak naprawdę, to za dużo masz problemów, bez
terapii moze być bardzo rtudno jednak.

> Własnie piszę to i jem
> Z jednej strony sprawia mi to przyjemnośc

Bo jedzenie jest przyjemne, nie oszukujmy się.

> Z drugiej jak pomyślę że znów nie wlezę w spodnie to robi mi się nie dobrze.

Trudno, wciągniesz brzuch albo poszerzysz spodnie. w otateczności kupisz
większe. Słuchaj, wydaje mi się, że nadwaga nie jest problemem. jest edynie
objawem problemów. skupianie się na wadze, na chudnięciu i tyciu również
sprawia, że nie myślimy o prawdziwych problemach, czy to psychicznych, czy
życiowych. w gruncie rzeczy to BED jest szalenie wygodne. jedzenie jest
przyjemne, jedząc nie trzeba myśleć o niczym oprócz jedzenia (jeszcze
najfajniej jest jeść z telewizorem i/albo internetem). jak się duzo i często
je, to się tyje, wiec można sobie myśleć i o jedzeniu i o problemach z
wygladem, z jego nieakceptacją. potem mozna troche się poodchudzać, ale żeby
nie było za łatwo, nasze myśli zamiast pracować nad rozwiązywaniem problemów,
krążą wokół jedzenia, którego na dodatek mamy za mało (bo sie odchudzamy).
wreszcie zaczynamy jeść. i błędne koło.

> Ciągle moje mysli krążą wokół jedzenia

O właśnie. o tym wyżej ;)

> szukam okazji normalnie jak alkoholik wiem bo mój tato jest trzeźwym
> alkoholikiem
> Nie palę nie piję i jestem zagorzałą przeciwniczką tego typu uzależnien
> A tu masz sama jestem uzależniona on jedzenia.

Niom. To sama widzisz, jak jest. jeszcze raz, poszukaj tego wątku o dda a
kompulsywne objadanie się.
moja teoria (bo ja mam zamiłowanie do tworzenia dziwnych teorii ;)) - nam się
wydaje, że nie będziemy takie jak pijący, uzależniony rodzic wiec się
wystrzegamy, uważamy na alkohol itp. a jedzenie przecież wydaje się być takie
bezpieczne. I do tego, ja się w jedzeniu czułam bezpieczniej, troche bo nie
musiałam myśleć o prawdziwym problemie. Teraz załatwiam powoli swoje sprawy,
problemy, nie uciekam od nich (na ile mogę, nie wszystko naraz) i jem inaczej.
Trudno to 'inaczej' opisać. w każdym razie, czuję głód w żołądku, nie w głowie.
i jem, chyba normalnie. Ostatnio nawet ostrożnie próbuję się odchudzić (bo
lekarz i kręgosłup). Tzn, nie pojadam między posiłkami i nie zjadam drugiego
obiadu 'próbując' przy gotowaniu.
Pozdrawiam ciepło,
Sz

[theniebiesky]

ojej, ja też jestem z Wrocławia!
Mam 26 lat (noo, wlasciwie prawie 27) i choruję na bulimię od mniej więcej 16
roku życia, całe szczescie - z przerwami (nawet rocznymi) - z tym, ze
oczywiscie przerwy dotyczyly tego iz po prostu nie wymiotowalam, obsesja ciagle
byla. Ale teraz jak sie zastanawiam nad soba to widze wyraznie ze od dziecka
bylam lakoma, lubilam slodycze (inna sprawa ze z drugiej strony wg mamy bylam
niejadkiem bo nie lubilam jej obiadow). Przpomnial mi sie pewien zwyczaj, ktory
to uprawialam. Otoz czasem chodzilam na zakupy do sklepu z lista sprawonkow
(mialam jakies 6-7 lat)i kupowalam dla calej rodziny paczki po jednym na
kazdego. A także jeszcze jeden dla mnie, ktorego zjadalam po drodze i do
ktorego to sie nie przyznawalam (lukier bardzo starannie scieralam z buzi i
lapek) Ha, i co o tym myslicie? Taka obsesja zgrabnej sylwetki zaczela sie u
mnie b. wcześnie (chodzilam na balet, gdzie preferowane były naprawde wiotkie
dziewczynki, a ja cóż... to ze dobrze tańczylam nie mialo nic do rzeczy)Jakoś
tak w szkole podstawowej gdy mialam 13, 14 lat zaczelam bacznie zwracac uwage
na to jak wygladam, jak moglabym wygladac jak postrzegaja mnie inni.... a dalej
to juz poszło. W Filipince przeczytalam o rzyganiu (bo kiedys sie tylko
opychalam) no i zaczelam to stosowac. Z miernym skutkiem na poczatku i
sporadycznie, a potem weszło mi to w zgubny nawyk, a pozniej stracilam nad tym
kontrolę. Choc czasami sie oszukuje, ze oczywiscie ja mam.

[szczesliwawa]

Witaj na forum.
Rozważasz terapię? Piszesz, że jedzenie 'jest lekiem na problemy'. nie jest.
lek z definicji leczy. jedzenie problemy zagłusza a nie eliminuje, jak
narkotyk, alkohol, zakupy itp.
Jakie problemy zagłuszasz? skąd sie wzięły? Jak sobie z nimi radzić w inny
sposób? Może lekarz mógłby Ci pomóc odpowiedzieć na te pytania.

Pozdrawiam,
Sz

[dlaczegoj]

czy sa na tym forum jeszcze osoby ktore to pisały?

[szczesliwawa]

czasem zaglądam, a co?

[elinetta]

hej!!ja tez mam taki sam problem, zreszta każda z nas turtaj.jedne radzą sobie
mniej, innej bardziej,choroba kazdej z nas ma rózne podłoża.ja mam 24 lata,
choruję(ładnie to brzmi niż obżeram się) od 12 lat, .narazie wciąż jem i jem,
ale o jakis krok juz sie przesunęłam na przód.przynajmniej uświadomiłam sobie,
nże choroba ma podłoże psychiczne, że nie jestem obżartusem, a jaestttem
chora.chcialabym, żeby nasze problemy się skończyły.i mam nadzieje że jakoś
bedziemty sobie nawzajem pomagac , wspaierać, pisac o swoich doswiadczeniach,
odczuciach, ale wiem tez że powqinnyśmy poddac sie terapii.myśle ,że
warto...pozdrawiam cie serdecznie!!i tzraymaj sie mimo przeciwności!!!!1

[zielona79]

Hej,mam 26 lat i ponieważ ten problem totalnie przejął wszelką kontrolę nad
moim życiem, jakiś czas temu rozpoczęłam terapię. Ostatnio psycholog poradził
mi zwrócić za kazdym razem uwagę na to, jakie emocje mnie do tego prowadzą.
Strach, złość, smutek - to najczęściej, ale przeraziło mnie najbardziej to, że
czasem nie potrafiłam nazwać emocji - to jest po prostu przyzywczajenie,
zwyczaj, nałóg - to straszne, ale ja po tylu latach stałam się po prostu
uzależniona (nawet objawy są podobne - ręce zaczynają mi drżeć, kiedy już nie
mogę wytrzymać...). Nad emocjami może można jeszcze jakoś zapanować (podobno),
odreagować w inny sposób, ale co zrobić, jeśli to po prostu mój nałóg???
Alkoholicy mogą przestać pić, palacze - odstawić papierosy, ale my jedzenia nie
możemy odstawić, a przerwać w odpowiednim momencie po prostu nie umiem. Wolę w
ogóle nie zaczynać jeść, ale tak sie nie da... dlatego uważam, że uzależnienie
od jedzenia, jest dużo trudniejsze do pokonania od wielu innych nałogów...
Życzę Wam duuuużo pozytywnego myślenia, mi ostatnio tego brakuje...

[elinetta]

hej zielona!!!!napisz czy skutkują wizyty u psychologa.od kiedy do niego
chodzisz??od ilu lat chorujesz??jak radzisz sobie z tym nałogiem ?czy chodzisz
na terapie grupowe, czy tylko do samego pscychologa????pozdrawiam

[zielona79]

Hej, chodzę na spotkania indywidualne, raz w miesiącu od czerwca, czyli przede
mną piąte spotkanie. Cała terapia składa sie z 10 takich wizyt (ok. 60 min),
więc jeste w zasadzie na półmetku. Od kiedy choruję...hm... w zasadzie trudno
stwiewrdzić. Początek problemu pojawił się jeszcze w liceum, jak miałam 16 lat
teraz mam 26), wtedy po raz pierwszy wpadłam na pomnysł, żeby się odchudzać
(ważyłam ok. 52 kg, w zasadzie to chciałam chyba tylko towarzyszyć
koleżankom..., boże jaka ja byłam ghłupia!!!). Ale takie prawdziwe bagno, kiedy
zdałam sobie sprawę, że nie panuje nad swoim życiem, to chyba trwa od 2-3 lat.
Nie wiem czy skutkuje terapia, o jakiejs drastycznej zmianie to chyba niestety
na razie nie mogę powiedzieć. Co chwilę są nawroty i to mnie załamuje, był
moment, kiedy było już naprawdę ok. Okresy "normalności" były coraz dłuższe,
potem znowu dół, straciłam nadzieję, poszłam na kolejne spotkanie i znów było
lepiej. Teraz jestem znowu zrezygnowana... Nie wiem czy kiedykolwiek
wyzdrowieje, ale postanowilam sobie, że dotrwam do konca terapii, że nie będę
jej przerywać, może ta dziesiąta wizyta będzie jakimś przełomem... Zobaczymy...
pozdrawiam i życzę powodzenia

[kruszynka1111]

Witaj, nie wiem, jak zacząć, ale chyba po prostu z grubej rury ;))
Mam 26 lat, jestem z Wrocławia, problemy z jedzeniem mam od II roku studiów (więc już dłuuugie 5 lat). Nie wnikając teraz w szczegóły: moja historia zawiera wiele elementów, o których niejedna z Was pisała. "Przerabiałam" anoreksję, kompulsy, obsesyjne uprawianie sportu, multum cudownych środków i diet, terapię indywidualną i grupową, i cały czas była to walka ze sobą. Mimo, iż niektóre metody działania niosły poprawę (grupówka), to było to dość niestabilne i brakowało mi utrwalenia, ciągłego wsparcia, które skończyło się wraz z terapią w grupie.
Czytałam to forum - tłumacząc sobie, że będzie dla mnie wsparciem, a równocześnie wcinałam słodycze i oszukiwałam samą siebie.
Całe szczęście wpadła mi w ręce znakomita książka Judy Hollis "Nadwaga jest sprawą rodziny" (Gdańskie Wyd.Psychologiczne), i postanowiłam spróbować jeszcze jednej, ostatniej rzeczy.
Rzecz jasna, minął rok (długi, kolejny zmarnowany,zajedzony rok...) zanim zdecydowałam się uderzyć w ostatnią deskę ratunku. Jest to grupa AŻ.
Jeszcze miesiąc temu, wchodząc na stronę Anonimowych Żarłoków, pomyślałam, że umarłabym ze wstydu, jak znalazłabym się na zapowiadanym właśnie Zlocie Anonimowych Żarłoków. 2 tygodnie później po prostu tam wylądowałam (dzięki Staszkowi z wrocławskiej grupy), i była to najszczęśliwsza decyzja od lat.:)
Uwierzyłam, że wyjdę z tego koszmaru. Zobaczyłam i usłyszałam osoby - dziewczyny, starsze kobiety, mężczyzn - na różnych etapach zdrowienia, dostałam potężny zastrzyk wiary, nadziei, że można coś z TYM zrobić, że mogę być WOLNA od nałogu, szczęśliwa, pewna swojej wartości, kochająca i akceptująca siebie....
Mimo obiekcji z wcześniejszych postów - zaręczam, że AŻ nie jest sektą, ani też nie zmusza nikogo do przyjęcia żadnej wiary i religii.
Przesłanki ma jak najbardziej racjonalne, i nie obiecuje cudów. Obiecuje jedno - że dzięki pracy nad sobą i przyznaniu, że zaburzenia jedzenia są CHOROBĄ i nie możemy tej CHOROBY zwalczyć po prostu siłą woli, otrzymamy szansę wyzdrowienia (tj. zaprzestania kompulsywnego jedzenia).
Mimo, iż od jakiegoś czasu działa już we Wrocku jedna grupa, to nie jest to jednak grupa stricte AŻowska, ponieważ przychodzą na nią głównie starsze babki ;), które chcą sobie pogadać o dietach i odchudzaniu. Sednem AŻ jest założenie, że to nie ciało wymaga naprawy, tylko w pierwszej kolejności trzeba się zająć chorym umysłem i duszą, a schudnięcie (przytycie - anorektyczki) będzie wynikiem osiągnięcia równowagi ducha, umysłu i ciała.
Postuluję więc, żebyście dały sobie szansę i zobaczyły, czy warto jest zacząć uczęszczać na mityngi, aby uzyskać zdrowie i wolność. Utworzyliśmy ze Staszkiem i Arturem nową grupę, i zależy nam, aby pojawiły się na niej nowe osoby. Im więcej nas będzie, tym więcej doświadczeń będziemy mogli wymieniać, i tym większe wsparcie możemy dać sobie nawzajem.
Chciałabym, abyście wszystkie z Was - Metamorfoza, Theniebiesky, mokra_jane - i inne Wrocławianki, rozważyły przyjście chociaż na jeden mityng, aby sprawdzić, czy warto mieć grupę ludzi, która jak nikt rozumie Wasze problemy, bo wszyscy przechodziliśmy to samo...
W imieniu swoim i całej społeczności AŻ zapraszam Was w czwartki o 18.00 w Kościele Św.Maurycego.
Pozdrawiam ciepło Was wszystkie,

Kasia

[dlaczegoj]

Ja sie zgłaszam jako chetna.Ja mam co prawda anoreksje przeplatajaca sie z
BED,ale mamnadzieje ze tonie bedzie wam przeszkadzac.Boje sie ze wpadne w
bulimie,a naprawde nie chce wpadac w kolejne błedne kolo.....