sama

[szonik1]

Od pazdziernika bede sama,moje kochanie wyjezdza do Niemiec,dopiero za 16
miesięcy będziemy już na stałe razem.W miedzyczasie oczywiście będziemy sie
widywać itp,ale po 1,5 roku wspólnego mieszkania,roznica będzie
dotkliwa...macie jakies spospoby na złagodzenie tęsknoty albo może któraś z
Was też coś takiego własnie przeżywa/będzie przeżywać?

[lilimala]

... a nie mozesz jechac z nim? To bardzo dlugi czas.

[caysee]

Ja cos takiego przezylam, 2,5 roku dojezdzania do siebie na trasie
Polska-Niemcy. Przezylismy to jakos tylko dzieki:
- dlugim wyjazdom do siebie (na 2-3 tygodnie, a w wakacje 3 miesiace)
- nie za dlugim przerwom miedzy wyjazdami (4-5 tygodni)
- skype'owi - gadalismy po 3-5 godzin dziennie

Na szczescie juz ten okres minal, z tej perspektywy wydaje mi sie ze dosc
szybko, ale na poczatku bylo to dosc przygniatajace. Glowa do gory, przezyjecie
to, tylko jak najwiecej sie ze soba kontaktujcie :)

[funia3]

ja tez tak mialam. rok czasu bylam w Budapeszcie w erze zanim internet
zawedrowal pod strzechy, wiec pisalam tony listow. potem moj kochany wyjechal
na praktyki do Irlandii. niestety gorzej ma ten, ktory zostaje. postanowilam,
ze nie bede sie juz z M rozstawac, chociaz zaczynalam prace wymagajaca ciaglych
wyjazdow. czas bez niego stawal sie pusty.
Wytrzymacie, chociaz napewno bedzie smutno...

[szonik1]

Na razie najdłuższy czas niewidzenia sie z nim,to ok 30 dni.Sprawy i obrazki
codzienne,które normalnie nie mają znaczenia, zaczynaja boleć i wzbudzać
zazdrość - pary idące ulicą,filmy o miłości (wtydy nie jestem czegoś takiego w
stanie w ogóle oglądać),jakieś piosenki,wspomnienia.
Dzięki za słowa otuchy,pewnie za 2 lata stwierdzimy,że ten czas szybko minął.
Jechać z nim nie mogę,bo po prostu już skończyłam studia tam,a on będzie je
jeszcze kontunuował,a ja w Polsce mam pracę tzw.rozwojową i zależy mi na
niej.Tak to zresztą wspólnie ustaliliśmy.

a ja życze powodzenia

[nicola844]

A ja życze powodzenia i wytrwałości :))))

[cantatea]

> macie jakies spospoby na złagodzenie tęsknoty

Ja w takiej sytuacji poszłam na studia zaoczne (na coś w rodzaju
podyplomowych). Weekendy siedziałam na uczelni, a i w tygodniu miałam więcej do
roboty, bo prace zaliczeniowe trzeba było przygotować. I na tęsknoty tudzież
jałowe rozważania nie miałam zbyt wiele czasu.

[jo_miekka]

Nie jestem mężatka, ale w sytuacji podobnej.
Mój luby wyjechał przedwczoraj.
Nie wiadomo na jak długo właściwie, ale wiadomo, że minimum pół roku.
Jest strasznie. Wszystko mi mówi, że nie dam rady.
Nie mam mobilizacji do wykonania najprostszych czynności.
Pisze i dzwoni, ale to nie to.
Ja go potrzebuję czuć. Na codzień.
Dopiero teraz dowiedzielismy się jak bardzo jestesmy do siebie przywiązani.
Może damy radę się przyzwyczaić...
A co będzie, jeśli przyzwyczimy sie zanadto?
A co będzie, jeśli coś się zmieni?
Gdyby był gdziekolwiek w Europie... Tak żeby można choć raz na jakiś czas się
odwiedzić...
On jest w Libii.
Tam nie da się pojechać.
Jestem w rozsypce. Boję się, że starsznie go obciążam moim cierpieniem.
On wie, że mam depresyjne skłonności.
I ja boję się... że przestanę wstawać z łóżka, że będę już tylko płakać...

do jo_miekka

[szonik1]

Ja też jeszcze niemężatka:)
Ej,tak nie można,na dłuższą metę tak sie nie da zyc!Na razie z doswiadczenia
miesiecznego wiem,ze najgorsze sa pierwsze dni - to jak z odchudzaniem,glupie
porownanie,ale mi sie to tak kojarzy:trzeba "przestawic sie"na ten
tryb "sama",czy tryb "dieta" i choc na początku jest okroponie,potem wpada sie
w rytm i jest juz jakos - no wlasnie,nie super,ale jakos i tylko liczy sie dni
do jego powrotu.
Ja nie boje sie,ze bez niego nie da sie zyc,bo da sie.Chodzi tylko o jakosc
tych dni bez niego.Nie mozesz calej swojej egzystencji i spraw tak podstawowych
jak praca i nauka uzalezniac od niego,bo ty i on,mimo ze razem,to dwa osobne
organizmy,ktore chca zyc razem,ale moga tez istniec samodzielnie.No prosze,z
pocieszanej stalam sie pocieszycielka...

[cantatea]

> Jest strasznie. Wszystko mi mówi, że nie dam rady.
> Nie mam mobilizacji do wykonania najprostszych czynności.
> Pisze i dzwoni, ale to nie to.
> Ja go potrzebuję czuć. Na codzień.

Ostatnio na forum ktoś to ładnie określił: kobieta-huba. Można też bardziej
romantycznie: kobieta-jemioła :D

[caysee]

> On jest w Libii.
> Tam nie da się pojechać.

Czemu?

[jo_miekka]

Libia nie przyznaje wiz turystom indywidualnym.

[k4t4rink4]

Tez bede w podobnej sytuacji, ale wiem, ze to dla naszego lepszego bytu. Moj
Luby ma zamiar pojechac do Hiszpanii do pracy, ja nie moge z Nim jechac bo mam
studia:( Pierwszy przyjazd na swieta Bozego Narodzenia:( Ale wiem, ze bedzie
pracowal dla Nas, na nasz slub i jakis lepszy start w zyciu...

[caysee]

No ale tak w ogole to da sie pojechac, nawet niedawno to roywazalam ;)

[jo_miekka]

No tak w ogóle to sie da, ale nie zasadzie takich ot zwykłych odwiedzin.
Na dłużej nie mogę - mam tu swoja pracę...
Ale jest jakoś.
Daje radę.
No, ale to dopiero kilka dni...