zaczyna mnie to wkurzać

[la.mi.la]

Jesteśmy razem dwa lata. Mieszkamy razem ponad rok. W zeszłym roku w czerwcu
dostałam pierścionek zaręczynowy - taką deklarację bez deklaracji. Czyli
dostałam pierścionek jako deklarację jego miłości, ale deklaracji co do ślubu
nie. No i tak sobie mija roczek i ... decyzji brak.
Początkowo nic nie mówiłam, nie pytałam... ale ostatnio mieliśmy kilka
rozmów. On mówi - tak, i owszem, oczywiście - ślub, dzieci, itp. Kiedy?
Kiedyś napewno.
Czekamy na większe mieszkanie, wydzieliliśmy pokoik dla małego. Rozmawiamy o
przyszłości - będziemy razem, bedzie dziecko, itp.
Ale na pytanie, kiedy ślub? odpowiedz jego w swoim czasie.

Ostatnio zakończyło sie moimi łzami, bo on twierdzi, ze nie potrafi
powiedzieć kiedy. A ja chciałabym abyśmy choc teoretycznie określili kiedy -
za pół roku, za rok, za dwa...
Zaczynam załować, że zamieszkaliśmy razem. Zaczynam się wkurzać, że mimo że
ma 35 lat to zachowuje się jak dziecko.

Jak poprowadzić taką rozmowę? Nie chcę go zmuszać, nie chcę stawiać
ultimatum - kocham go, jest nam dobrze razem, oboje kiedyś ustaliliśmy kolej
rzeczy - ślub, dzieci, itp. a teraz?
On wie, ze slub jest dla mnie ważny. Dla niego zresztą też, bo zawsze to
podkreślał ( a może juz nie jest?)
Rozmawialiśmy o naszym hipotetycznym ślubie - widmie (bo nie wiadomo kiedy)
oboje zgodnie stwierdziliśmy, ze nie chcemy wielkiego wesela.
Takie przyjęcie w małym gronie - rodzina, przyjaciele.
Teraz on sie wykreca - że on żadnego przyjęcia nie chce, żadnych tańców,
żadnych gości - lampka szampana, koperty i do domu.
Nie wiem, czy on takim postępowaniem chce na mnie wymusic taką forme ślubu -
albo moja wizja albo wcale?

Przeciez nie bedę go błagać o ustalenie daty, to poniżające.
Jak rozmawiać? Pomóżcie...

[maya28]

Moja koleżanka jest tak z facetem już chyba 4 lata. On ma 40 lat. Różnica jest
taka, że on jest rozwodnikiem, ma dziecko z pierwszego małżeństwa, i tak
naprawdę to chyba ani nie chce ślubu, ani dziecka, ale nie chce stracić też
kobiety którą kocha, więc ciągle obiecuje, ze w swoim czasie, i że on bardzo
chce. Tylko nie wychodzi jakoś.

[la.mi.la]

Jeszcze taka sprawa. Jestem pierszą z którą mieszkał. Wczesniej były to albo
związki "chodzone" albo wyjazdowe ( czyli na odległość z czasowymi spotkaniami)
zamieszkaliśmy razem, miałam wątpliwości, on nalegał, wówczas rozmowy zmierzały
w kierunku slubu, ale się rozeszło...
Moze mu jest tak wygodnie, prawie jak małżenstwo - pranie, sprzątanie, obiadki,
seks...
Prawie - robi różnicę...:-)

[annb]

la.mi.la sama sobie odpowiedzialas
jemu jest tak wygodniej

[la.mi.la]

wiem, wiem.
Tylko jak z nim rozmawiać? jak wytłumaczyć, aby nie przymuszać, szantażować,
itp?
Czy też w tej sytuacji rozmowa bez przymuszenia już nie jest możliwa...

[komyszka]

spokojnym głosem, w ciepłej atmosferze, lecz stanowczo i konkretnie zapytac
kiedy chciałby zalegalizowac wasz zwiazek. wyjasnić ze bagatelizowanie tego
tematu (w tym- mym zdaniem- równiez Ciebie i twych uczuć)sprawia Ci przykrość.
jesli znowau nie padna konkrety- zastanowiłabym sie na Twym miejscu czy warto
dalej dzielic zycie z takim obecnym Piotrusiem Panem.

[la.mi.la]

hmm, no i taka spokojna rozmowa z moim pytaniem o datę została skwitowana jego
stwierdzeniem - co, chcesz na mnie wymusić datę?
na to moja odpowiedz brzmiała - Nie chcę nic na tobie wymuszac, chcę tylko
abyśmy podjęli decyzję co do przyszłości.
Odpowada, że teraz jeszcze nie może mi nic konkretnego powiedzić.
Robi mi się przykro, a łzy same podchodzą do oczu.

[komyszka]

cóż- macie na chwile obecną rózne oczekiwania. ja bedąc na Twym miejscu raczej
bym sobie odpusciła. facet sprawia wrazenie zupełnie niegotowego na poważny
związek a Tobie chyba na tym własnei zalezy.

[la.mi.la]

No tak, ale powiedz, czy wspólne mieszkanie, rachunki, gotownie, spanie, to nie
jest powazny związek?
Dla mnie małżenstwo nie równa sie od razu dziecko.

[komyszka]

dla mnie tez nie. ale rachunki, gotowanie, spanie, mieszkanie równiez nie są
podstwa solidności i trwałości zwiazku. bo mozna to wszystko co wymieniłaś
dzielić z nieodpowiedzialnym i samolubnym mezczyzną. powazny zwiazek to
partnerstwo, zaufanie, odpowiedzialność, słowność. a twój facet nawet w
przybliżeniu nie potrafi powiedzieć kiedy chciałby zalegalizowac zwiazek z
miłościa swego zycia- czyli (domniemam) Tobą. osobiscie uwazam ze kocha sie na
dobre i złe, z papierkiem i bez- ale jesli sie kocha naprawde takich wahan i
dylematów nie ma.

[komyszka]

nie chce byc wscibska ale jak argumentuje twoj narzeczony? ślub nie wiadomo
kiedy bo co? bo nie ma srodków?, bo złe warunki mieszkaniowe? bo argument "nie
jestem gotowy" zaserwowany ukochanej osobie to jak policzek w twarz. gotowy na
co? co sie zmieni po slubie? to samo mieszkanie, pranie, gotowanie, spanie.
dzieci nie musza byc od razu. slub w takim razie nie zmieni nic poza tym ze
utrudni juz niceco bezpardonowe powiedzenie "mam Cie dość i wymieniam na
nowsz/lepszy model". przynajmniej ja tak to widze.

[la.mi.la]

wiesz, właśnie tego nie rozumiem, bo tych argumentów nie ma.
Mieszkanie mamy własne, za rok odbieramy duże. Praca jest dobra, pieniądze są.
Samochód, wakacje, zainteresowania.
Dlaczego? bo on twierdzi - pozwól mi samemu zadecydować.
A dlaczego samemu? To ma być wspolna decyzja, a nie na zasadzie - w najblizszą
sobote ubierz się ładnie, pójdziemy slub brać.
Tylko to, ze jest mu tak wygodnie, to jedyne co mi się nasuwa.
nasi rodzice też podpytuja, jego mama nawet ostatnio go przekonywała.
Nie, bo nie?

[maya28]

mama go już przekonywała? Przecież to jest aż krępujące..
Wiesz, może on faktycznie wolałby nie czuć presji i tak romantycznie sam z
siebie sie oświadczyć. Tylko chyba ten moment kiedy mógł Cię oświadczynami
zaskoczyć, dawno minął. I teraz to już zacznie niedługo farsę przypominać. A
może faktycznie lepiej wam bez "legalizacji"? bo z tego co mówisz, to chyba
jakoś świętować w tym dniu nie macie planów, tylko szampan i do domu. Może się
mylę, ale chyba to dzień, w którym chce się świętować. Można na swój sposób, bez
wesela itp, ale Wy, młodzi, to chyba nie szampan i do domu.
Może powinnaś sie zastanowić, czy chcesz z nim żyć po prostu bez tego papierka.
Może to nie jest takie ważne. Ważne, ze jest Wam dobrze ze sobą. Może on ma
jakieś złe przeżycia z dzieciństwa i ma uraz do instytucji małżeństwa?

[stara_dominikowa]

eh, te wolne związki tyle szczęścia dają:)
wszystko jest ok, jeśli oboje sobie tak pomieszkują bez planów.
jednak widzę po znajomych jak jest najczęściej: ona chce deklaracji, pewności,
białej sukni, domku, firaneczek, szczebiotu piskląt - on gosposi chętnej
seksualnie i dostępnej na stałe. jeśli ona daje to drugie nie egzekwując swoich
marzeń - dochodzimy do opisanej sytuacji.
wniosek: nie godzić się na niekończące się mieszkanie "na próbę" czy tam jak
zwą to zjawisko trwające latami. A ta "próba" często drogo kosztuje. Cóż,
rzadko kiedy facet marzy o ślubach i deklaracjach kiedy właściwie dostał za
darmo to co miałby dopiero po sakramencie/podpisaniu papierka.
nie umiem ci poradzić, bo jesteś na przegranej pozycji, nie masz atutu w
rękawie oprócz odejścia, którego nie chcesz. i on pewnie o tym wie. szkoda, że
w momencie zaręczyn nie wyegzekwowałaś konkretów.
współczuję i życzę, żeby facet pokazał, że ma jaja.

[maya28]

stara_dominikowa napisała:
Cóż,
> rzadko kiedy facet marzy o ślubach i deklaracjach kiedy właściwie dostał za
> darmo to co miałby dopiero po sakramencie/podpisaniu papierka.
> nie umiem ci poradzić, bo jesteś na przegranej pozycji , nie masz atutu w
> rękawie

no bo gdyby nie "dostał za darmo" to by marzył. No po prostu rozwaliłaś mnie na
łopatki. No a autorce bez atutu zostało tylko strzelić sobie w łeb!

Mi się wydaje, ze jeżeli facet nie jest zdecydowany na zobowiązania, to trzeba
sobie zrobić rachunek sumienia, jak bardzo zależy nam na formalizowaniu. Jeżeli
mało, to się zostaje ( bez tego też można żyć:) a jeżeli bardzo to sie odchodzi.
I zamieszkuje z kolejnym "na próbę", bo brać kota w worku to już szczyt
głupoty. :) A nie każdy facet tylko dlatego się żeni z ukochaną, bo nie dostał
za darmo przed ślubem hehehe...

[martalek]

Daj mu czas, nie mow, niech za pare tyg zapomni o slubie, tak jakby ci nie
zalezalo. Moze wtedy sam zacznie rozmowe.

[stara_dominikowa]

maya, to co on wziął za darmo to nie cnota i wianek przed sakramentem, tylko:
baba w domu, życie faktycznie małżeńskie czyli seksualna dostępność i (często
niestety) uprane, ugotowane i nos wytarty. to ewolucyjny handel wymienny. jak
się na początku wytargujesz tak masz.
no i co z tym mieszkaniem na próbę?? koleś widać (no dobra, moim zdaniem)
beznadziejny, a autorka wątku płacze i kocha. jakoś po nieudanej próbie go nie
zostawiła. widać jest człowiekiem, zakochała się, przywiązała i zżyła. tak
właśnie zrobiła sobie kuku.

[maya28]

Domyślam się, ze nie o cnotę Ci chodziło. Ja po prostu uważam, to spłycanie
związku do handlu wymiennego za zbytnie uproszczenie. Jednak jest cos takiego
jak miłość, i chęć wyznania tego ukochanej/nemu. Tej symbolicznej przysięgi.
Mieszkaniem przed ślubem nie nazwalabym na próbę tak serio mówiąc, ale uważam,
ze to eliminuje w spory procent nieudanych małżeństw, gdzie para rozczarowuje
się soba, bo on nie wyrzuca skarpetek do brudow, a ona chodzi wieczorem w
wałkach. jeżeli nie pasuja do siebie, to lepiej zeby to wyszło przed niż mają
się ścierać ze sobą przez kilka lat, aż dojda do tego samego wniosku. I z
dorobkiem dzieci, bo przecież po slubie powinny być dzieci.
A facet jeżeli nie chce małżeństwa, to jaka satysfakcja zmuszac go do tego? A
jeżeli chce, to i po kilkuletnim mieszkaniu razem chce. I wtedy jest to miłe
poczucie, ze to jest TO. znowu się rozpisalam. Zaczynam pisac jak zawodowa
maszynistka, przynajmniej jakis wymierny plus z udzielania sie na forum he he he
pozdrawiam

[glicea3]

dziwi mnie dziewczyny jedno: cały czas texty o tym, że facet mieszkając z
dziewczyną ma kucharkę i sprzątaczkę- to jest dla was małżeństwo? U mnie oboje
zajmujemy się domem, on gotuje nawet chętniej niż ja, bo mu lepiej wychodzi,
sprzątamy razem, rany jak dla was mieszkanie z kimś to robienie za jego
sprzątaczkę to współczuję..

[maya28]

Możliwe, że dla niektórych na tym polega małżeństwo. Zwyczaje w Polsce jeszcze
takie sa, związków partnerskich na przykładach pokolenia naszych rodziców co
kot napłakał. Najczęsciej prosto z domu rodziców do własnego, wiec panowie nie
mieli okazji do usamodzielnienia się i odkrycia prawy ze skarpetki same do
kosza nie pójdą. W domu wyręczani ( sory za upraszczanie) przez niepracujące
mamusie, albo pracujace + uslugujące, których celem do konca zycia jest
nianczenie męża i synka. Córki jakos mamusie szybko wdrażają w prace domowe,
zeby sie nauczyły i same potrafiły prowadzić dom. To jak teraz nauczyć faceta,
ze moze sam cos zrobi, i nie dlatego, ze jest wspaniałomyślny i pomoże zonie,
tylko zwyczajnie trzeba cos zrobić i robią to wspólnie? Jak powiedzieć
dziewczynie, ze nie musi wracając z pracy padać na twarz i prac, prasowac,
odkurzac, robic zakupów i gotować sama?? Niestety łatwiej nam, dziewczynom
dojść do tego, ze trzeba być niezależnym finansowo, niż do tego, ze dbanie o
dom, to obowiązek wspolny.
My kwestie sprzatania rozwiązaliśmy sprzątaczką, ktora opłacalismy wspólnie. W
sumie od poczatku naszego mieszkania razem. Zakupy - często mąż dostaje liste
mailem co ma kupic, albo robimy wspólnie, ja gotuję. Uwielbiam to robić, a mąż
nie, i nie potrafi. Oprócz tego jest masa innych obowiązkow, którymi się jakos
dzielimy i nigdy nie czułam sie, ze robię za gosposię. Tak było przed ślubem,
tak jest i po. Mój mąż jak widzi, ze sprzątałam to wręcz jest zły, bo od tego
jest pani do sprzatania. Pranie czesto nastawia sam. Dzięki temu czuję się jak
jego żona, a nie pomoc domowa.

a wiesz ze

[veevaa]

wedle dawnych zwyczajow - jesli para nie wziela slubu po roku od zareczyn, to
zareczyny sie uwaza za niewazne?

[martalek]

veevaa napisała:

> wedle dawnych zwyczajow - jesli para nie wziela slubu po roku od zareczyn, to
> zareczyny sie uwaza za niewazne?


W takim razie dochodze do wniosku, ze bylam juz kilka razy zareczona, heh nawet
ostatnie zareczyny juz sie nie licza. Kurcze przechodzona jestem:///
Czemu kobietom zalezy tak na slubie a facetom nie? Niby kochaja, chca byc a
zero deklaracji. Hmm nie zrozumiem tego nigdy.

[komyszka]

co do kobiet (którym naturalnie zależy na ślubie, i nie pisze tu o powodach typu
ciąża) to chyba sprawa jest oczywista- poczucie bezpieczeństwa,
stałości,fundament, którego nie zdmuchnie byle wiatr i na którym można dalej
budować, świadomość pełnienia pewnej "roli". co do mężczyzn- rozmawiałam kiedyś
o ślubie z dobrym kumplem.powiedział mi ze dla facetów slub po prostu nie jest
istotny (był w "temacie" bo jego narzeczona nalegała na sformalizowanie
zwiazku)ze liczy sie uczucie, bycie razem, zaufanie etc. wiem, ze naprawde
kochał swą dziewczyne. wiem tez ze mówił szczerze- co nie oznacza ze wszystko i
całą prawde. bo tak w rzeczywistości wielu mezczyzn po prostu boi sie
"zapadniecia klamki", stanu, w którym wszystko zostanie ustalone, zaklepane,
przeprowadzone i wtłoczone w definicje "małżeństwa". a tak naprawde zapominaja
ze to oni sami współtworzą tę definicje i nikt na siłę, bez ich zgody nie uczyni
z ich życia klatki.

[szonik1]

Mężczyźni nie lubią odczuwać presji.Przestń ciągle o tym gadać,bo to nudne i
namolne,wg mnie nie powinno sie nalegać na takie kwestie.Faceci i tak maja
gorzej niż kiedyś,bo "słaba" płeć robi się silniejsza i coraz bardziej
niezależna,coraz trudniej nam zaimponować,więc chcą przynajmniej sobie zachować
czas i wybór formy oświadczyn - że to ja,mężczyzna,powiem kiedy,że jeszcze w tym
momencie mam władzę nad kobietą.Taki tam gest "pański".Może to i trochę
śmieszne,ale jeszcze śmieszniejsze jest wg mnie ciągłe naleganie i napraszanie
się.Nic dziwnego,że to budzi tylko sprzeciw,czyli wręcz odwrotny skutek.

[agaciau]

Nie zgodzę się z Szonikiem. W ten sposób można czekać do skończenia świata i nigdy się nie doczekać! Uważam, że o ważnych sprawach należy rozmawiać, i to jak najszybciej, żeby nie było wzajemnych pretensji i nieporozumień.
Według mnie powinni ustalić, że zaręczyny odbedą się np. w ciągu sześciu miesięcy - dzięki temu i wilk będzie syty, i owca cała. Ona będzie wiedziała, na czym stoi, on - czego się od niego oczekuje, a jednocześnie będzie dość czasu, żeby przygotować niespodziankę.
Tylko trzeba poźniej się tego trzymać.

[szonik1]

no ale z drugiej strony sa ze soba 2 lata,to wcale nie tak długo.Więc nie
poczeka i poobserwuje jeszcze kilka miesięcy BEZ żadnego namawiania.Mój
narzeczony oświadczył mi sie np po 2 latach i 7 miesiącach

A jednak można coś ustalić

[agaciau]

Hmm, odpowiem na swoim przykładzie.
Jestem z moim Ł. już pięć lat, pierścionek dostałam po roku znajomości. Oboje jeszcze się uczyliśmy (zresztą w tej kwestii nic sie nie zmieniło;), więc wspólnie ustaliliśmy, że ślub weźmiemy po studiach, chyba że oboje wcześniej znajdziemy pracę. I już. Jak się chce, to można.

[szonik1]

Ważne jest to,co mężczyzna mówi - jeśli chętnie porusza tematy ewentualnych
dzieci,wspólnych planów na przyszłość,wspólnego dalszego życia,to to jest wg
mnie najważniejsze i pozytywnie świadczy o jego zamiarach.Deklaracje dotyczące
formalizacji mogą poczekać,bo ważne jest, że on chce.A tam gdzie jest wola
czynu,jest i w końcu rzeczony czyn:)

Najpierw czyn

[agaciau]

A to ciekawe, co piszesz. Mój mężczyzna często powtarza, że słowa nie są tak ważne, bo mogą nie być prawdziwe, liczą się przede wszystkim czyny. To tyle, jeśli chodzi o męski punkt widzenia.

[tusku]

Nie oszukuj się on cię nie kocha.

[glicea3]

la.m.la czytam twoją wypowiedź i mam wrażenie, jakbym czytała o sobie.. Zresztą
jakiś czas temu pisałam tu na forum.
Z moim facetem jestem dłużej niż ty ze swoim, bardzo dobrze nam się układa,
niczego nie brakuje.
Co do wspomnianych wcześniej czynów to robi dla mnie badzo wiele, właściwie nikt
nigdy nie zrobił i poświęcił się dla mnie tak jak on.
A mimo to sytuacja jest jak u Ciebie.
Męczy mnie to, zaraz pewnie odezwą się głosy, że facetowi za dobrze, że ma przed
ślubem to, co po ślubie itd.
Tylko moim zdaniem ślub to nie karta przetargowa tylko wspólna decyzja dorosłych
ludzi.
I nie wiem co z tym fantem zrobić.. Pozdrawiam Cię

[la.mi.la]

Co do wizji ślubu - szampan i do domu to jest jego wersja, moja nieco inne (
małe przyjęcie, obiad itp)
Nie chodzi mi o to aby już, już do ślubu lecieć,tylko aby ustalić, określić
jakiś termin, np. w kwietniu 2008, albo w czerwcu 2009, itp. Czuje się
lekceważona takim podejściem do sprawy. Dla mnie slub to wydarzenie duchowe,
coś pięknego, taka deklaracja uczuć. Choć teoretycznie rozmawiamy o tym slubie,
o tym co będzie po - za kilka lat, o dzieciach itp, to jednak decyzji nie ma.
Chyba się boi, nie wiem - pierścionek na palcu, takie półzareczyny - niby cię
biorę, a jednak nie.

[szonik1]

Daj sobie pol roku,odczekaj i buzia na kłódkę.A jeśli w ciągu pół roku się nie
zaeklaruje,no to wtedy wróć do tematu.ALe nie wymuszaj.Obserwuj i słuchaj.

[la.mi.la]

Zastanawiałam się właśnie, czy tak nie zrobić - zamilknąć na kilka miesięcy.
Nic, zero. Wymijające odpowiedzi na pytania rodziców. Tylko czy to się nie
obróci przeciwko mnie, bo on pomyśli, że ja już nie chcę ślubu.... a może
dobrze, że tak pomyśli, może się przestraszy, he, he

Mamy teraz trochę na głowie, zmiana jego pracy ( na lepszą), przeprowadzka do
mnie, problemy ze sprzedaża jego mieszkania i wpłata na nowe mieszkanie, no i
jeszcze wyjazd wakacyjny, który musimy niestety przełożyc na wrzesień.

Kocham go, wiec poczekam, tylko aby nie okazało sie że na próżno.

[szonik1]

no wlasnie,zamilknij,jak piszesz,on moze wtedy stwierdzi,ze jak nie ma ciśnienia
z Twojej strony,jak mu nikt NIC nie narzuca,to sie rozwinie werbalnie i Ci sie
oświadczy.Nie poruszajcie tego tematu i żyjcie sobie razem i szczęsliwie.Co ma
byc to będzie,bez nalegań.Nie narzucaj też tematow zwiazanych z przyszłością -
jeśli on ma poważne zamiary,to będzie snuł plany.Poza tym piszesz,ze to jego
pierwszy związek - może on jest z tyhc,którzy późno dojrzewają do małżeństwa.To
dla niego może taka symboliczna furtka,jak ją przkeroczy,bedzie mężem i ojcem,na
razie możę być tylko sobą.Nie tweirdzę,ze takie myslenie jest ok,ale może Twoj
mężczyzna boi sie troche i zwleka.Takie męskie "chciałby,a boję się".
Z doświadczenia wiem,ze wymuszanie nic nie daje,bo ta druga strona odczuwa
presje i automatycznie nastawia sie na "nie".w momencie gdy presja znika,on ma
możliwość wyboru tak czy nie.
Moj M.czekal z oswiadczyanmi,ale myslal o nich,jak mi powiedzial potem,juz od
lutego (zdecydowal sie wk oncu pod koniec lutego),może więc Twoj tez
planuje,obmysla,a Ty burzysz to natrętnymi pytaniami.

[szonik1]

> Moj M.czekal z oswiadczyanmi,ale myslal o nich,jak mi powiedzial potem,juz od
> lutego (zdecydowal sie wk oncu pod koniec lutego),może więc Twoj tez
> planuje,obmysla,a Ty burzysz to natrętnymi pytaniami.
Tzn.czekal od wrzesnia,mialo byc:)

[forumowiczka79]

Jak ja zamknęłam buzię na kłódkę to mój się oświadczył po kilku miesiącach. Tym
bardziej, że sobie robiłam żarciki jak ktoś się pytał i mówiłam, że mi na
slubie już nie zależy.
Mój facet nienawidzi byc przymuszany do czegokolwiek. Zawsze robi odwrotnie.

Jeżeli Twój "narzeczony" nie zadeklaruje się powaznie do tego czasu, to choć to
bolesne, zerwałabym z nim...

[anusia29]

A u mnie było tak:
Marzec - poznaliśmy się
Lipiec zamieszkalismy razem
sierpień - wspólne wakacje
wrzesień oświadczyny
i wrzesień następnego roku - slub

-

[olga85]

a ja bym postawiła sprawę na ostrzu noża. powiedziałabym ze albo wóz albo
przewóz, bo inaczej sie wyprowadzasz.
Nie chce ci zrobić przykrości, ale: mieszkając z nim dajesz mu to wszystko co
żona, tylko ze za free i bez deklaracji. przeczytałam w jednej z babskich gazet
wywiad z kilkoma parami, które mieszkają razem lub nie, i dziewczyna ze związku
nie mieszkającyc razempoweidziała, ze nie zamierza mieszkać ze swoim chłopakiem
przed łsubem, bo od razu stanie się kucharką i sprzataczką a nie kobietą która
tzreba adorować i pożadać i przyznaję jej rację.
A mieszkanie? na kogo będzie? a jak się odpukać rozstaniecie to kto bedzie
właścicielem, a kto spłaca? razem czy tylko on.

[la.mi.la]

no, wyprowadzić się nie mogę, bo to moje mieszkanie :-)
Sytuacja jest tego typu, ze wcześniej przez rok mieszkaliśmy razem w jego
mieszkaniu, a kilka miesięcy temu przeprowadziliśmy sie do mojego ( dopiero co
wybudowanego)
Podjęliśmy decyzję o przeprowadzce, sprzedaży jego mieszkania i kupnie nowego,
większego. ( obiór w 2008)
Nowe mieszanie zaplanowaliśmy jako rodzinne.
Ustalilismy, ze po odbiorze i przeprowadzce do dużego ( za 1,5 roku) sprzedamy
moje.
Tak więc, nie jest tak, że w ogole nie myślimy, nie rozmawiamy. Tylko to
wszystko to taka teoria - gdybu, gdybu, a konkretow brak.
Myślę sobie - ok, moze jak się sytuacja z mieszkaniami nieco wyklaruje ( myślę
ze na jesieni) to może wtedy. Ale takie rzezcy jak ślub to się przecież
wcześniej planuje, no choćby pół roku.

[stara_dominikowa]

> Myślę sobie - ok, moze jak się sytuacja z mieszkaniami nieco wyklaruje (
myślę
> ze na jesieni) to może wtedy.

ta, jak się wyklaruje z mieszkaniami to już na amen okrzepnie notoryczne
narzeczeństwo. właśnie teraz jest dobry moment na wywalczenie czegokolwiek.
potem będzie ślub i od nowa: walka o dziecko itd., itp. ten typ tak ma.

[martalek]

U mnie bylo tak, kiedys ja nalegalam na slub, byly klotnie, rozmowy, i te
wieczne ozenie sie z toba, na pytanie kiedy, wymienial jakis miesiac, potem
miesiace biegly a w w kirunku malzenstwa nic nie zmierzalo. Ucichlam na temat
slubu, dlatego ze przestalo mi na tym zalezec, mialam wazniejsze sprawy, ktore
zajmowaly mi cale dnie i noce. Po paru miesiacach on sie odezwal, potrafil
codziennie po kilka razy dopytywac sie czy sie z nim ozenie, kiedy, co jak. Ja
dalej zajeta swoimi sprawami, zwlekalam (tak jak to on kiedys gadal) az mi sie
zupelnie odechcialo melzenstwa z nim. Teraz sobie zyjemy z dnia na dzien. O
slubie czasem on wspomina, ja nie. Zreszta u nas teraz troche miesiecy temu
popsulo sie w kwesti rodziny, tzn. przyszly tesc znecal sie nade mna
psychicznie, wyzywal itd. Wiec slub jesli mialby byc to tylko w gronie moze 5
osob.

[mikams75]

mialam kiedys podobna sytuacje - moj narzeczony nie mial ochoty na zadne
konkrety, za to potrafil wspominac cos o odstawieniu tabletek (ze niby niezdrowe
itd) i powiekszeniu rodziny (niby niekoniecznie natychmiast, ale jakby tak
wyszlo to tez by bylo super). To bylo dla mnie najmocniejszym argumentem i
postawilam warunek - tabletki odstawie dopiero po slubie, bo do podjecia takiej
decyzji potrzebuje stabilnosci.
Wczesniej pomieszkiwalismy razem, ale nie na stale. Chcielismy wynajac cos
wiekszego, wspolnie a to wiazalo sie z moja przeprowadza w inne miejce.
Rowniez sie nie zgodzilam bez konkretnej deklaracji.
Zaczelam go celowo troszke olewac, zajelam sie wlasnymi sprawami. Dosyc szybko
oprzytomnial i laskawie zechcial rozmawiac o konkretach.
Naciski ze strony rodziny wczesniej tez nie skutkowaly.
Mysle ze facet musi stracic pewnosc bycia panem sytuacji.

[la.mi.la]

No to co mam zrobić, wystawic jego walizki za drzwi w momencie gdy sprzedaje
swoje mieszkanie aby kupic duże "rodzinne"?
Zastanawiam się, jak rozmawiać aby nie poczuł się naciskany i przymuszany do
ślubu.

[komyszka]

on poczuje sie "zmuszany" juz w momencie kiedy wypowiesz samo słowo "slub". z
twych opisów mnie wyłania sie własnie taki obraz twojego faceta, który teraz PO
PROSTU NIE CHCE SIE ZENIC. dostałas tu mnóstwo rad jak powinnas postapic a ty
uparcie szukasz dalej usiłując usatysfakcjonowac i wilka i owce. dziewczyno- nie
da rady. jesli nie zastosujesz radykalnych rozwiazan- albo ty bedziesz cierpieć
niepewnosc jutra albo szanowny narzeczony bedzie czuł sie "przymuszany i
nekany".któreś z Was musi mieć te przysłowiowe "jaja" aby przełamac impas. życze
Ci aby miał je twój mezczyzna.
pozdrawiam!

zadrość

[anies821]

A nutka zazdrości ? ;) ;) Może on jest za pewny siebie... w tej sytuacji nie
padło by słowo ślub ;)

?

[yadrall]

Hm... A moze poprostu wez sprawe w swoje rece i zaproponuj swojemu kochaniu:
wiesz bardz lubie czerwiec, wiec proponuje,zebysmy na np. 10 czerwiec 2008 roku
zaplanowali Nasz slub. Co Ty kochanie na to? Pasuje Ci ta data? Czy masz moze
inne plany na ten dzien?
Nie ma gwarancji,ze pomysl wypali,ale moze warto sprobowac? W koncu pierscionek
juz dal,a ma tylko problem z ustaleniem daty. Wiec zrob to za niego.

Ps. my pierwsza randka 27 maja, zareczyny 6 tygodni pozniej,a slub w czerwcu
kolejnego roku (remontowalismy nasze mieszkanko,dlatego tak pozno). Dodam,ze
przed slubem NIE mieszkalismy razem. Dzis jestesmy 4 lata po slubie i jest
super. PS. date slubu ustalilam ja,bo mojego meza raczej interesowal temat
remontu :) Ale u nas od samego poczatku byl wspoludzial w tworzeniu naszego
domu-do dzis razem robimy zakupy, sprzatamy, ja gotuje, on zmywa, ja wkladam do
pralki, on wyjmuje i wiesza, remontujemy razem itp.

[anies821]

Aż miło czytać :) Gratuluje oby tak dalej:)

[tusku]

Stwórz sztuczny romans i czekaj na reakcję.

[esim]

Moj M. mieszkal ze swoja byla przez 12 lat.
Jak twierdzi nie byla materialem na zone.
My pobralismy sie po 12 miesiacach. Mowi ze od razu wiedzial ze to jet to

[martalek]

12 lat, bosz co za czlowiek mogl od razu sie rozstac, a nie dziewczynie tyle
lat glowe zawracac

historia

[forumowiczka79]

Moja koleżanka miała podobną historię. Byli para od 7 lat, kupili wsólnie
mieszkanie. Mieszkanko sie wyremontowało,a facet nie chciał się przeprowadzać.
Tzn. "chciał", ale za miesiąc. I tak te miesiące się wydłużały...Ślub mieli
mieć za pół roku. Facet obiecywał koleżance, że w następnym miesiącu to już na
pewno się przeprowadzi, ale...a to że daleko do pracy będzie miał,a od rodziców
ma bliżej, potem wymyslił, że w bloku nie chce mieszkac, bo on całe życie w
domku itp,itd.
Ona nie patrząc na niego przeprowadziła się do ich wspólnego mieszkania, on za
nią...Potem doszedł do wniosku, że po slubie nie będzie nosił obrączki. Potem,
że w ogóle nie będzie jej kupował, a tylko wypozyczy od kogoś na sam ślub. I że
w ogóle to on nie chce mieć dzieci, bo to "bezzwrotna inwestycja".
Wyprowadziła się od niego na 4 miesiące przed slubem. Rok wytrzymali bez
siebie, teraz są super małzeństwem i planują dzidziusia. Ale jemu 12 miesięcy
rozłąki było potrzebne, żeby zrozumieć, że ją kocha.

Jeżeli facet nie może się zdecydować i podac konkretnej daty to znaczy, że tak
naprawdę nie chce tego slubu ani poważnych zobowiązań. Jeszcze do tego nie
dojrzał.

rozumiem, że jest Ci przykro. Mój narzeczony tez zwlekał z oświadczynami, mi
było smutno z tego powodu, bo ja byłam gotowa na to wcześniej. Kiedy wreszcie
doczekałam się deklaracji na poważnie, doszło do mnie, że wcale mi nie
zależało na tym tak bardzo jak myślałam!

[la.mi.la]

Dzisiaj mam takiego doła, ze ryczę po kontach.
Można powiedzieć, dziewczyno co ci tak zależy, to tylko papier.
Możliwe, ale dla mnie to znak, że traktuje się drugą osobę powaznie, chce z nią
być na dobre i złe.
Nie twierdzę, że w wolnych związkach tak nie jest, ale... ja nie chcę żyć w
wolnym związku.
Wcześniej żyłam 7 lat w wolnym związku. Najpierw facet zwodził, że za rok, ze
później. Potem juz przestał ściemniać - nie, bo nie.
Teraz nie chcę tak żyć. Nie chcę być wieczną dziewczyną.
Czuję sie źle, czuję sie oszukana. Na początku znajomości ustaliliśmy, co jest
dla nas wazne. Oboje zgodzilismy sie, że tylko slub, wolne zwiazki nie.
Teraz on, gdy zasmakował wolnego związku już nie chce.
Zaczynam się zastanawiać, co we mnie jest nie tak?? Mieszkać ze mną, spać, jeść
posiłki tak, ale żona to nie.
Sorry, ale jestem strasznie rozżalona. Myślałóam, że to ten jedyny, właśnie
ten.... a tutaj okazuje się, że znów trafilam na teoretyka.

:-(

[forumowiczka79]

Współczuję Ci. Wiem co teraz czujesz... Ale trzymaj się! to teraz marne
pocieszenie, ale na pewno wszystko się ułoży - w tę albo inna stronę.
Najlepiej, jakbyś się teraz trochę wyciszyła, wyjechała na 2-3 dni z
kolezankami, żeby zdystanować sie od problemu i odpocząć od swojego faceta. Bo
jeszcze wrócisz dzisiaj do domu i będziesz mu robiła wyrzuty, a to nic nie
da...Nie tędy droga.

Czasami trudno pogodzić się z tym, że osoba najwazniejsza dla nas na świecie
tak własnie nas traktuje, że nie odwzajemnia uczucia. Pewnie myslisz, że on nie
kocha Ciebie tak jak Ty jego. Moim zdaniem niekoniecznie musi tak być, ale może
bęziesz musiała to kiedyś zaakceptować i przyjąć do wiadomości, że to nie jest
jednak ten jedyny...

Napiszę Ci coś na priva.

[vocativa]

Forumowiczka79 ma rację,kilka dni relaksu dobrze Ci zrobi.Myślę też,że może
rzeczywiście spróbuj nie wracać do tematu ślubu chociaż przez jakieś 2
tygodnie,a później spróbuj z nim pogadać na spokojnie,w miłej atmosferze,ale
stanowczo,że nie tak się umawialiście i że żebyś osiągnęła równowagę psychiczną
potrzebujesz jasnej deklaracji:)Pozdrawiam Cię serdecznie:)

[marla133]

Ja też współczuję i rozumiem ,że cierpisz skoro on mówi tak ślub, ale kiedyś.
Trochę trudno mieć zaufanie i poczucie oparcia w kimś kto kocha i jednocześnie
nas zwodzi. Chyba niektórym facetom tak jest łatwiej żyć, mniejsza
odpowiedzialność a wszystko czego potrzebują już mają od swojej kobiety.
pozdrawiam ciepło.

[paulinka.paulikowska]

bez slubu tez da sie zyc, a ja odnosze wrazenie ze to totalny koniec swiata dla
ciebie... dla mnie to glupie na kims cos wymuszac, a ty sie tak nie goraczkuj,
wszytsko przyjdzie w swoim czasie.
a moze przez to ze robisz na nim presje wycofuje sie?? daj mu odetchnac:)

[forumowiczka79]

Bez ślubu da się żyć. Tylko czy nie jest on ukoronowaniem miłości?

[paulinka.paulikowska]

, jak dla mnie decyzja o malzenstwie powinna byc podjeta rozsadnie a nie pod
presja kogokolwiek, bo na dluzsza mete to nie pociagnie dlugo.

[la.mi.la]

Kilka dni temu mój M zapytał mnie,tak ni stąd ni z owąd "czy nam się uda"?
Powiedziałam, oczywiście że tak. Skąd ta pewnośc? zapytał
Uda się, bo musi się udać. Gdybym miała jakąś wątpliwość co do tego, to nie
byłoby nas.
Przytulił mnie mocno i powiedział, że on też tak myśli.
Hmmm, boi się facet?ale chyba dobrze, ze o tym myśli...

hmmm

[olenka_a]

Pytał czy uad się Wam związek? to chyba ma jakies wątpliwości?!!! chociaż ja
akurat rozumiem słowa swojego ukochanego prawei zawsze na opak albo sobie coś
odpowiadam bez sensu. Więc mogę nie mieć racji... :-)