dylematy

[trolka72]

Witam.
Zdecydowaliśmy sie niemal na psa, choć dla mnie to trudna decyzja-
moja potrzeba żeby pies był z nami jest niewielka. Ale mój mąż miał
przez wiele lat psy i chce mieć znów, a 3 dzieci też tesknią za
psiakiem. Ja jeszcze sie waham, bo myśle o czasie, którego pies
będzie wymagał, pieniądzach , porządku , wiem, ze to decyzja na
kilkanaście lat.itd.Mogę sie wydać malkontentką, ale po prostu
staram sie podjąć swiadomą decyzję.
Szczerze mówiąc, wolałąbym, żeby pies nie miał dostępu do całęgo
domu- np., żeby część czasu spędzał na dworze, mógł bywać na dole
(tam w zasadzie cały czas siedzimy), a nie miał wstepu do góry- do
sypialni i dzieciecych pokoi. Nie wiem, czy to realne?

[tamsin]

wszystko realne, ale czasami niewykonalne ;-)

Jak jeszcze nie wiesz czy jestes gotowa na taki obowiazek, radze po
prostu troche dluzej poczekac i juz. Mysle, ze wiekszosc obowiazkow
spadnie wlasie tobie na glowe - karmienie, sprzatanie po psie,
pilnowanie aby mial wszystkie szczepienia, aplikowanie srodkow
przeciw pchlom, martwienie sie co z psem w czasie wakacji, itp, itd..

[gospodarz]

A po czym wnioskujesz, że wszystko spadnie na głowę autorki? Myślę, że skoro mąż
miał przez lata psa, to będzie potrafił się nim zająć i chętnie to zrobi. Ja
wychowywałem się bez zwierząt, ale odkąd wyprowadziłem się "na swoje" mam stado
psów plus inne stworzenia. I wszystkimi obowiązkami z tym związanymi w domu
raczej zajmuję się ja. No i nie można zapomnieć o plusach jakie niesie ze sobą
wychowywanie dzieci z psem.
Trolka72: Wszystko jest realne, tylko musicie dobrać sobie odpowiednią rasę.
Dużo czytaj na temat konkretnych ras. Wszystkie szczeniaczki wyglądają pięknie i
wspaniale. Ale zwracaj uwagę co potem z nich wyrasta - mam na myśli zarówno
wygląd jak również usposobienie i wymagania. Ważne jest też odpowienie
zsocjalizowanie i wychowanie psa. Odpowiednia tresura może sprawić, że będzie
wiedział, gdzie wolno mu przebywać. A jeśli nie chcesz, aby pies miał dostęp do
wszystkich pomieszczeń, to zawsze można zastosować bramki w drzwiach, albo
elektryczne obroże.

[titu_titu]

U mnie jest dokładnie taka sytuacja, o jakiej piszesz. Psom wolno przebywać na
dole (jeśli zostaną zaproszone, bo mieszkaja na podwórku), natomiast nie wolno
im wchodzić po schodach na piętro.
Mało tego. Na dole część podłogi to terakota a część to drewniane deski. Psy
wiedzą, że mogą przebywać tylko na terakocie. W chwilach wielkich emocji zdarza
im się wkroczyć w zabawie na część drewnianą, ale wtedy wystarczy powiedzieć
"zejdź" i wskazać kierunek, wiedzą o co chodzi. Wszystko jest kwestią nauki i
konsekwencji.

[blue.berry]

witam
to gdzie bedzie przebywal pies tak naprawde reguluje jego wlasciciel.
wprowadzenie regul i konsekwentne ich przestrzeganie (czyli cała
rodzina ich przestrzega) bez problemu daje mozliwosc wychowania psa
tak aby dostosowal sie do naszych wymagan.
jesli od małego nie pozwolicie psu na reydowanie w sypialniach czy
konkretnych pomieszczeniach to nie bedzie on tam przebywal. w
przypadku domu pietrowego dodatkowym i skutecznym rozwiazaniem jest
zamontowanie zamkniecia schodow jak rowniez posiadaniu drzwi w
pokojach :) niejednokrotnie bywalam w domach gdzie gorne pietro bylo
dla psa odciete - bylo to i wykonalne i chyba w sumie calkowicie
akceptowalne przez psy.
oczywiscie sa dwa warianty - pies pod zadnycm pozorem nie wchodzi na
gore/do okreslonych pomieszczen lub tez pies tam nie rezyduje/nie
sypia ale moze wpasc w odwiedziny:)

druga wazna rzecz to wybor psa/rasy - nie kazdy pies bedzie
chcial/mogl przebywac w wiekszosci czasu na dworze (np boksery
bardzo zle znosza zarowno chlody jak i upaly). psy mocno zwiazane z
obecnoscia czlowieka (labradory, retrivery, beagle) beda przebywac
na dworze bardzo chetnie - ale w Waszej obecnosci:) pozostawione
same sobie beda chcialy wrocic do domu. podobnie bedzie z
zachowaniem w domu - niektore rasy w sposob naturalny przyjma fakt
ze zostaja same na noc na parterze, dla innych bedzie to
nieakceptowalne lub bardzo ciezkie do wykonania.

na sam koniec - wychowywaie psa to cierpliwosc i konsekwencja. wiec
zanim pojawi sie u Was w domu nowy mieszkaniec dobrze bedzie omowic
sobie wszelkie kwestie - bo jesli np Twoje dzieci beda chcialy zeby
psiak bawil sie u nich w pokojach a Twoj maz stwierdzi ze nie widzi
przeszkod aby pies bywal w sypialni to nie masz szans na realizacje
Twoich planow.

pozdrawiam

Dobrze to przemyslcie...

[nrg67]

Wszystkim powyzszym postom moge tylko przyklasnac ,u mnie jest
podobnie, tzn. psy nie wchodza na pietro, ale nie mieszkaja na
dworze, tylko na parterze domu. Wychowywac wiec mozna i trzeba.
Mam jedno zastrzezenie: w Twoim poscie wyczuwam sporą niechęć do
psa, tak, jakby Tobie w najlepszym razie nie zależało, a może wręcz
sie tego boisz. Warto to przemyśleć, bo pies potrafi zaleźć za
skórę. Jeśli nie jest się przekonanym ,że się te zwierzaki kocha i
nie ma silnego cisnienia (albo potrzeby) żeby go mieć na dobre i na
złę, to uważam, że lepiej zrezygnować. Mam sąsiadkę, która kupiła
piękną goldenkę dzieciom, bo bardzo chcialy. Dzieci sie próbowały
pieskiem zajmować, ale to oczywiscie je przerastało. A pani domu nie
miala do psa serca, walczyła z psem, ale bardziej z sobą, z trudem
radziła sobie z niechęcią do psa, próbowała te biedną suczkę
dopasować do swoich wyobrażeń np. nie chciała, zeby chodzila luzem
po domu więc na noc zamykała ją w klatce itd. NIektóe sposoby dawały
efekty ,inne nie, ale caly czas jak ta osoba opowiadala o psie, to
nie było w tym żadnej pasji, radosci, tylko najpierw zmęczenie, a
potem udręka. Skończyło się dramatycznie: pies został sprzedany
komuś innemu. Wiem, że bywa gorzej, sprzedanie psa nowemu
właścicielowi może być dobry rozwiązaniem, ale w czasie rozstania
okazało sie, ze ta suka jednak się z nimi zżyła i u nowego
właściciela zaczęła tracić sierść ze stressu, chudła.
Wszyscy juz Ci dość napisali o odpowiezdialnosci i powadze decyzji,
a ja dorzucę jescze jedno: posiadanie psa wymaga też miłości do tych
stworów. Inaczej to nie ma sensu.
Życzę powodzenia:)

[blue.berry]

w pelni zgadzam sie z nrg67. pies nie jest "dobrem koniecznym" i nie
kazdy kto ma szczesliwa rodzine i dom musi miec do kompletu psa:)
dobrze jest kiedy pies jest przyjacielem calej rodziny. i cala
rodzina nie tylko bardzo chce miec nowego przyjaciela ale tez
wszyscy wspolnie dziela sie obowiazkami.
znam rodziny w ktorych pies kupiony byl "dla dzieci" lub tez jedna
ze stron (w obydwu przypadkach kobieta) wcale psa nie chciala miec.
za kazdym razem niestety konczylo sie tak samo - pies zmienial
wlascicieli.
w dzisiejszych czasach psy bardzo rzadko pelnia inne funkcje
niz "salonowo-towarzyszace". maja cieszyc nas swoim towarzystwem,
ich obecnosc ma nas mobilizowac do aktywnosci fizycznej, samotnym
ludziom maja ulatwiac zycie. dlatego tez warto sie na posiadanie psa
decydowac tylko wtedy kiedy naprawde wiemy ze bedzie on dla nas
przyjacielem - na dobre i na zle.
:)

[trolka72]

Bardzo dziekuję. Ze wszystkimi Waszymi uwagami w pełni sie zgadzam,
także tymi dotyczącymi mojego braku miłosci do psów.
Co do zmiany właścicieli- moja teściowa (bardzo fajna) powiedziałą,
że gdybym nie mogłą sie przyzwyczaić- wezmą psa (mają b. duży ogród
i oni znają sie dobrze na psach, mieli ich kilka w toku życia) wiem,
że tam pies miałby super i nie straciłby kontaktu z dziećmi, bo
czasem by go odwiedzały.
Jednak to taki wentyl bezpieczeństwa dla mnie, jakbym naprawdę nie
dałą rady psa pokochać- tego nie wiem, bo nie mam takich doświadczeń

psi test

[nrg67]

Duzo myslalem o Twoim poscie. Przypomniała mi sie moja matka chrzestna - kochana
kobieta, bardzo ciepło ją wspominam, choć psów i w ogóle zwierząt nie znosiła,
wręcz się ich brzydziła. Nie było dnia, zeby nie wyglosila wykladu na temat
higieny czy pasozytów, jakie roznoszą psy, jakie to niebezpieczne z nimi
mieszkac i t d. Podsmiewalismy sie z niej jako dzieciaki, jej córka - moja
kuzynka - cierpiala z tego powodu, ze nigdy psa nie miala jako dziecko. A jednak
mysle dzis sobie, ze gdyby ta ciotka ulegla naciskom rodziny i psa sobie
sprawila, to nieszczesliwy bylby caly zestaw: ona, pies i reszta rodziny. Po co
to komu?
Nie da sie samego siebie złamać przez kolano. Jak ktos psów nie lubi, to nie
znaczy, ze jest zlym czlowiekiem i musi to w sobie zmienić. Myśle, że
"lubienie-nie lubienie" to odruchy i emocje, nad ktorymi ciezko zapanowac. Jak
czujesz, ze "nie lubisz", to sie nie morduj.
Wymysliłem sobie - może błędnie, ale warto o tym pomyśleć - taki "psi test", dla
osób, które mają podobny do Ciebie dylemat. Pewnie byłaś kiedyś w odwiedzinach u
znajomych, którzy mają psa. Wchodzisz - i oczywiście zaciekawiony zwierzak rusza
obwąchiwać gości. Robi to po psiemy czyli niezbyt elegancko, wpycha nos w krocze
i w tyłek - taka jego natura. Pewnie jest też (zależy od rasy) ośliniony, może
się denerwuje i powarkuje?
Miałaś taką sytuację? To przypominij sobie, jaka była Twoja reakcja? Obrzydenie?
Cofnięcie? Ręce w górę? "Nie dotykaj mnie"? Lęk? Czy jakoś inaczej?
Domorosły ze mnie psycholog, ale wydaje mi się, że pierwsza reakcja wiele mówi o
stosunku danej osoby do psów. Wiem o czym mówię, bo mam wyjątkową żonę: kiedy do
niej podchodzi obcy pies, choćby nie wiem jaki był zaśliniony i rozemocjonowany,
ona zawsze najpierw chce się nim nacieszyć i natarmosić. Jak jej taka uzębiona i
osliniona morda ląduje na kolanach, to ona w pierwszym odruchu zaczyna tę mordę
głaskać i przytulać. To wyjątkowe, bo chyba większość osób w pierwszym odruchu
np. próbuje ocalić swoje jasne spodnie albo nie pozwolić sobie polizać dłoni czy
nie daj boże twarzy. Myślę, że takim ludziom dużo trudniej się do psich
zwyczajów przełamać, bo tresura tresurą,ale z psa człowieka się zrobić nie da i
tyle;) pewne ich zwyczaje trzeba zaakceptować. Pies to nie zabawka ani
urządzenie mechaniczne, nie da się ani wyłączyć, ani zmienić mu programu.
Być może to dziwaczne, ale ja starając się szanować naturę swoich psów pozwalam
im np. co jakiś czas wylizywać sobie uszy :) Obrzydliwe, prawda? Też tak to
odbieram. A jednak one uwielbiaj to robić - przypuszczam, że w ten sposób
zaspokajają swój instynkt stadny, który każe im wykonywać "zabiegi
pielęgnacyjne" wobec przewodnika stada. No więc to znosze, bo widze, ze one się
z tego cieszą - a mnie to kosztuje najwyżej jeden dodatkowy przysznic z myciem
głowy i uszu:) Zgadzam sie - to lekkie dziwactwo. Ale zastanów się, ile Ty
jesteś w stanie znieść bez uciekania się w stronę wyjścia awaryjnego jakim są
Twoi teściowie.
A moze po prostu kupcie psa teściom i obiecajcie dzieciom, że będą mogły tam
często chodzić w odwiedziny?
Powodzenia raz jeszcze :)

[joanna_poz]

> Szczerze mówiąc, wolałąbym, żeby pies nie miał dostępu do całęgo
> domu- np., żeby część czasu spędzał na dworze, mógł bywać na dole
> (tam w zasadzie cały czas siedzimy), a nie miał wstepu do góry- do
> sypialni i dzieciecych pokoi. Nie wiem, czy to realne?

my mamy bramki na schodach - takie zabezpieczające wejście dla
dziecka, ale okazały się równiez świetnym zabezpieczeniem w
przypadku psa.
co prawda pozwalamy psu wchodzić na pietro, ale bramka świetnie
odegrała swoją rolę, kiedy pies był mały i kiedy wyjezdzalismy z
domu - odgradzalismy mu akurat wejscie na parter, a mogł przebywać
na pietrze i na schodach. "zamykamy" tez psa kiedy przychodzą
znajomi z dziećmi bojącymi sie psów.

[trolka72]

Mamy sunię już 10 miesiecy. Jest super- wszystko ułożyło sie
dobrze:)Dzieci ja uwielbiaja, maż- też, a ja- bardzo lubię.
Zdecydowanie zdecydowałabym sie ponownie!Ale- całość pracy
okołopsiej właściwie spadł na męża i dzieci.

GRATULUJĘ!

[nrg67]

Bardzo się cieszę, że kolejni ludzie przetestowali na sobie z powodzeniem
powiedzenie, że "kto nigdy nie miał psa, ten na zawsze będzie miał uśpioną część
duszy":)
Rozumiem, ze teraz pisanie o tym "jak to wspaniale mieć psa" nie ma sensu, bo Ty
to już dobrze wiesz. A moze nawet nie umiesz sobie wyobrazić życia bez futrzaka :)
Trzymajcie sie, poczochaj suńke i napisz czasem, co u niej słychać :D