O szukaniu

[robert.83]

Kto tak naprawdę szuka? A kto tak szuka, żeby przypadkiem nie znaleźć?

Hellish w innym wątku napisała coś typu "nie szukaj na siłę, a fajna babka sama się znajdzie". I tak się zastanawiam.

W teorii:
Dorośli, wolni ludzie mają milion okazji na to, żeby zwyczajnie pogadać z kimś kto w ten czy inny sposób przykuwa ich uwagę. Zwyczajnie zaczepić, nic nie oczekiwać, nie myśleć Bóg wie czego... Nie planować na 3 lata do przodu po pierwszym spotkaniu.
Taki dziwny ten scenariusz, kiedy ludzie po prostu nawiązują jakąś koleżeńską znajomość, przyjaźń... a potem to się rozwija?

W praktyce:
To się po prostu wcale tak często nie zdarza. Już wszystko jedno z jakich powodów, ale ciąąąąągle są jakieś problemy.

Dlaczego?
Skąd te komplikacje, powikłania. Już chyba łatwiej dostać kredyt w jenach niż zwyczajnie się zaprzyjaźnić... Skąd ta nieufność? Naprawdę tak wszyscy mamy nawalone w czaszce, że ciężko znaleźć kogoś otwartego i pogodnego?

A może to w nas? Może więcej przeszkód rodzi się w głowach niż ich faktycznie jest?

Pogubiam się.

[mgliste.marzenie]

To tym razem poważnie. Nie szukamy. Sporo mówimy. Jak to bardzo chcemy... Jak
nam brakuję... Jak było by miło, przyjemnie, "miętko"...
Wstajemy, wychodzimy do pracy, myśląc sobie, może dziś, może spotkam, może "się
znajdzie". I co? Nic. Mijamy ludzi nie zauważając ich. Są jak jedna wielka masa.
Niewidoczni. Niewidzialni. Tak jak i my dla nich. Wiem, sama tak robię.
Spotykamy mnóstwo osób w swoim świecie, ale czy naprawdę nam się chce? Podjąć
ryzyko? Dać komuś szansę? Powalczyć?

Nudzimy się sobą, otoczeniem. Dobrze i bezpiecznie nam w swoich zamkniętych
światach. Wszystko poukładane, rozplanowane. Jest dobrze, więc po co zmieniać?
Uda się, albo nie?
Własne przyzwyczajenia. Nawyki. Mamy znosić kogoś w swoim życiu? W swoich
ślicznych domach? Robimy bilans ewentualnych zysków i strat. I samotnie idziemy
do kina, gdzie pełno takich jak my.

[b.wicia]

> To tym razem poważnie. Nie szukamy. Sporo mówimy. Jak to bardzo chcemy... Jak
> nam brakuję... Jak było by miło, przyjemnie, "miętko"...
> Wstajemy, wychodzimy do pracy, myśląc sobie, może dziś, może spotkam, może "się
> znajdzie". I co? Nic. Mijamy ludzi nie zauważając ich. Są jak jedna wielka masa
> .
> Niewidoczni. Niewidzialni. Tak jak i my dla nich. Wiem, sama tak robię.
> Spotykamy mnóstwo osób w swoim świecie, ale czy naprawdę nam się chce? Podjąć
> ryzyko? Dać komuś szansę? Powalczyć?

Zgadzam się z Tobą..niby nie chcę być sama, ale nie mam sił (chęci?) by starać
się to zmienić...codziennie rano wstaję i wykonuję te same czynności...nauczyłam
się żyć w moim własnym świecie, i mimo tego że tęsknię z tym co było, a może też
i za tym co może być, nie dążę sama do jakiś większych zmian...chciałabym, żeby
przyszło samo, ota tak, po prostu...a jak wiadomo tak po prostu to tylko w
filmach przychodzi;/ Płakać mi się zachciało boję się, że znowu mogę kogoś
zyskać, a potem znowu los mi Jego okrutnie odbierzenie zniosłabym już więcej
bólu! mam już dość tego, co rozrywa mnie od środka! Jeszcze u mnie jest inna
kwestia...dziecko, to dla wielu mężczyzn jest dużym wyzwanieem...za dużym..i
boję się tego, że Ona zapomni kto tak naprawdę jest Jej prawdziwym tatą, że nie
zdołam wpoić Jej miłości co taty, do człowieka, którego tak naprawdę nigdy nie
pozna...czy to dla niej nie będzie tylko zdjęcie...nie, nie będzie
tak...zboczyłam z tematu, ale dziś mam smutny dzień...śnił mi się, i obudziłam
się jakby był obok... i nagle zniknął...tęskno mi..posmuciłamlecę, pa

[lolcia-olcia]

Wiciu nasz wesolutki duszku forumowy <przytul> no już nie smuć się i
nie rozmyślaj, w snach przychodzą do nas po to by dodać nam sił,
wesprzeć a nie dołować nas...

[mgliste.marzenie]

Wicia, smutek też jest potrzebny w życiu. Dzięki niemu doceniamy radość.
Doceniamy KOGOŚ, kto był, nie ma Go, ale był. I tego żaden smutek Ci nie
zabierze. Pielęgnuj dobre wspomnienia. Nauczysz się tego.
A dziecko, jeśli mężczyzna tego nie rozumie, to szkoda Twojego czasu dla niego.
Nie warto.
No, głowa do góry. Życie przed Tobą Inne, odmienne, ale wciąż cudowne.

[b.wicia]

Dzięki, ale wybacz..dziś głowy do góry nie będzie, dziś jest deszcz, wręcz ulewa!
Uśmiech powinien nadejść wraz z nowym dniem już powoli bliżej niż dalej

"Je me disais: Allez, il faut pleurer une bonne fois pour toutes. Tarir les
larmes, presser l'eponge, essorer ce grand corps triste et puis tourner la page.
Penser a autre chose. Mettre un pied devant l'autre et tout recommencer...
On me l'a dit cent fois..."

[claire.ampres]

Robert, wszystko siedzi w naszych w głowach - ograniczenia, zahamowania, niepokoje, strachy, schizy, również marazm.
Mnie to denerwuje, że głównie samotni ludzie nie rozmawiają ze sobą po to, żeby nawiązać inną więź niż np. erotyczną czy małżeńską. A już przyjaźń damsko - męska? Obśmiewają mnie wszyscy, bo wierzę, że istnieje. Ba, nawet praktykuję.
Nie świat, nie życie, nie ludzie, my się ograniczamy, sami siebie, sami sobie robimy krzywdę.
(nie krzyczeć! inni też nas krzywdą, ale to nie ten wątek)

[hellish.monster]

robert.83 napisał:

> Dlaczego?
> Skąd te komplikacje, powikłania. Już chyba łatwiej dostać kredyt w jenach niż z
> wyczajnie się zaprzyjaźnić... Skąd ta nieufność? Naprawdę tak wszyscy mamy nawa
> lone w czaszce, że ciężko znaleźć kogoś otwartego i pogodnego?
> A może to w nas? Może więcej przeszkód rodzi się w głowach niż ich faktycznie j
> est?

widzisz, chodzi o rozbieżność w oczekiwaniach. kobieta to by od razu tak chciała
- raz, dwa, trzy - kilka miesięcy znajomości, pierścionek, ślub, domek, dziecko.
a tak się przecież nie da. bo każdy facet musi do tego dojrzeć. dorosnąć?

i ja to zrozumiałam ostatnio właśnie. nie można faceta straszyć wyznaniami, bo
nic się w ten sposób nie osiągnie, a tylko można kogoś wystraszyć, wypłoszyć.

chociaż właściwie działa to w dwie strony.

ale o co chodzi? chodzi o to, że na wszystko potrzeba czasu, a niektórym się
wydaje, że tego czasu nie mają i próbują przyspieszać niektóre rzeczy. a skutek
jest zupełnie odwrotny od zamierzonego.

i porozumienie jest ważne. a teraz ludzie nawet nie potrafią ze sobą rozmawiać.

[lolcia-olcia]

Kurde Robert tak od świtu do myślenia mnie pobudzasz
Z tym szukaniem tak jest: nie szukaj a sam się znajdzie tylko ten
kto to powiedział zapomniał dodać, że czasem baaardzo dużo czasu
musi upłynąć.
Co do przyjaźni zaczyna się tak, że kiedyś kogoś poznajemy, potem za
jakiś czas przypadkiem na siebie wpadamy, krótka wymiana zdań i może
wymiana nr telefonów lub też nie...Tak do kolejnego przypadkowego
spotkania gdy uznajecie, że tak nie może być byście na siebie
wpadali i umawiacie się na kawę Kawa..miła rozmowa...wracasz do
domu z uśmiechem na twarzy po mile spędzonym wieczorze, sms...bardzo
miły sms z obietnicą ponownego spotkania...i tak to się zaczyna

ehhh ja to powinnam scenariusze do telenowel pisać...

[ane-tal]

Ja jestem otwarta na nowe znajomości, nie liczę na przyjaźń, ale jej
nie wykluczam. Jestem ufna i wierzę w dobro człowieka, do momentu
kiedy ktoś mnie zawiedzie..wtedy nie ma mocnych żebym zaczeła znowu
komuś ufać.

Taki dziwny ten scenariusz, kiedy ludzie po prostu nawiązują
jakąś koleżeńską z
ajomość, przyjaźń... a potem to się rozwija?- wcale nie dziwny.

Dlaczego?
> Skąd te komplikacje, powikłania- w moim przypadku- nie mam
okazji do nowych znajomości- forum to tylko wirtualny świat i też
nic nie przechodzi na realną płaszczyzne ( w moim przypadku - nie
że mam ochoty).

Naprawdę tak wszyscy mamy nawa
> lone w czaszce, że ciężko znaleźć kogoś otwartego i pogodnego?-
czy to nie kwestia stawianych wymagań ?

Nie wiem co szukasz tu na forum Robercie - ale wydaje mi sie że Ty
chyba bardzo dużo oczekujesz od drugiej osoby - nie neguję
tego...mam poprostu takie wrażenie.

[robert.83]

> Nie wiem co szukasz tu na forum Robercie - ale wydaje mi sie że Ty
> chyba bardzo dużo oczekujesz od drugiej osoby - nie neguję
> tego...mam poprostu takie wrażenie.

NAPRAWDĘ??!!

Zatkałaś mnie. Myślę... myślę... myślę... (to potrwa)... myślę...

No dobra. Oczekuję dużo. Przyznaję.

[salsa13only]

I bardzo dobrze, że dużo oczekujesz.
Nie można stosować teorii pod tytułem: mało istotne kto - byle był/a/.

[mgliste.marzenie]

robert.83 napisał:

> No dobra. Oczekuję dużo. Przyznaję.

I to niech się nie zmienia. Nie wolno rozdrabniać... SIEBIE.

[czarny.onyks]

oj, byle nie za dużo

ideały nie istnieją...
a z powodu błahostki można przeoczyć coś cudownego...

[hellish.monster]

ane-tal napisała:

> Nie wiem co szukasz tu na forum Robercie -

a to forum to do szukania czegokolwiek służy...??

> ale wydaje mi sie że Ty
> chyba bardzo dużo oczekujesz od drugiej osoby - nie neguję
> tego...mam poprostu takie wrażenie.

no i to bardzo dobrze, że dużo oczekuje. świadczy to o tym, że byle czym się nie
zadowoli!

Ane-tal? a Ty nie masz żadnych oczekiwań...?? bierzesz wszystko tak jak leci...??

[ane-tal]

hellish.monster nie biorę wszystkiego jak leci.. w piątek minie rok
jak kr\toś złamał mi serce....W moim życiu były dwa długie związki
więc to raczej nie zadużo ...

no i to bardzo dobrze, że dużo oczekuje. świadczy to o tym, że
byle czym się nie
> zadowoli! - ale czy przez to nie jest samotny?...


Ane-tal? a Ty nie masz żadnych oczekiwań? taaa mam...ale też
podobno wygórowane w obecnych czasach normalny, uczciwy, kochajacy
mnie facet, na ktorego moge liczyć kiedy będę go potrzebować, ktory
nie będzie alkoholikiem i ktory nie bedzie tłukł mnie raz na dzień ,
no i żeby jeszcze mnie nie zdradzał - śmiechu warte...-
oczekiwania....przeraża mnie to co się nie którym ludziom obecnie w
głowach porobiło. Będe w takim razie samotna - bo przecież
poprzeczka jest wysoko...

[robert.83]

> no i to bardzo dobrze, że dużo oczekuje. świadczy to o tym, że
> byle czym się nie
> > zadowoli! - ale czy przez to nie jest samotny?...

To pytanie do mnie czy do Hellish? Bo wiesz... Ona może nie wiedzieć .

[hellish.monster]

robert.83 napisał:

> To pytanie do mnie czy do Hellish? Bo wiesz... Ona może nie wiedzieć .

ale może się domyślać, ewentualnie pogdybać sobie troszkę

[lolcia-olcia]

Trzeba być wymagającym, nawet jeśli przez to trochę dłużej będziemy
sami to i tak uważam, że warto!

[ane-tal]

Do niej.ale chyba nie chce mi sie rozmawiać o Tobie poza Tobą..
Wiem , że każdy Ci tu przyklaskuje - nie rozdrabniać sie, nie brać
byle kogo itp. - a mi nie o to chodzi- przecież trzeba poświęcić
troche czasu żeby poznać drugiego człowieka i istnieje możliwośc że
ten ktoś - może i nie będzie władał 4 językami, interesował sie
filozowią miał wysoki IQ itp... Ale będzie miał wartości,które
dopiero co zauważymy, ma które nie zwracalismy uwagi , a ktore bedą
wartościowe..tylko ile dajemy czasu tej np. nowej osobie...I czy
dajemy wogóle..

Robert nie jestem w opozycji do Twojej osoby- myśle że wiesz to
dobrze.

[robert.83]

> Robert nie jestem w opozycji do Twojej osoby- myślę że wiesz to
> dobrze.

Ty w opozycji? Nie dałaś mi powodów, żebym mógł tak pomyśleć.

Cztery języki, filozofia... to wszystko bez znaczenia. Takie lisy można sobie
zrobić dla zabawy - traktować je jaj wróżenie z wosku itp. A na końcu
pozostają dwie osoby. I albo chcą albo nie.

Wymagam dużo bo właśnie z tego nie potrafię zrezygnować. Nie wierzę, że da się
coś budować z osobą, co do której nie czuje się czegoś więcej niż szacunek,
przyjaźń czy uznanie. Kiedy wytwarza się jakaś taka... grawitacja... to wszystko
jedno jakie kto ma wykształcenie i jak ubiera się do pracy.

Chodzi tylko o to. Ale "tylko" to tak naprawdę "wiele".

[ane-tal]

kurde chyba sie zdołowałam....- naprawdę chciałbym żeby wszyscy byli
szcześliwi i mogli życ z kimś i dla kogos - tu sa tacy fajni ludzie
że naprawdę mnie to smuci( ich samotność) - i może dlatego z tymi
wymaganiami wyskoczyłam. Mam tylko nadzieję, że dajesz sobie szanse
na "szukanie- poznawanie" i nie żyjesz tylko praca, forum i praca
dyplomową.

[robert.83]

No właśnie tak żyję. A i tak nie wyrabiam.
Tak naprawdę powinienem zrezygnować z forum... tylko wtedy już nie będzie czego ciąć.

[ane-tal]

Jeśli znajdziesz to "coś" co sprawi że będziesz szcześliwy- warto z
forum zrezygnować. Wielu tu takich było ...Powodzenia Robercie.

PS. nie wiem czy mnie Twoja nieobecność nie zasmuci,ale daj sobie
szanse.

[hellish.monster]

ane-tal napisała:

> ale czy przez to nie jest samotny?...

przede wszystkim, to skąd wiadomo, że jest samotny?

no i w imię czego ma iść na jakieś kompromisy? po co ma rezygnować ze swoich pragnień i oczekiwań - by nie być samemu??

> Będe w takim razie samotna - bo przecież
> poprzeczka jest wysoko...

bądź sama, ale nie samotna

[ane-tal]

No właśnie nie wiem czy jest samotny - przypuszczam po forum i po
tym co pisze, jakie stawia pytania , jakie umieszcza tematy.Moge sie
mylić.

Kompromisy są potrzebne w związku.Nikomu nie każe rezygnować z
pragnień i marzeń.

Będę sama - samotna sie nie czuje.

[robert.83]

A ja się czuję. Mało to sexy z mojej strony - tak wprost się przyznać. Wiem.

To uczucie wiąże się z niezrozumieniem. Irytuje mnie i osłabia to poczucie, że ludzie oczekują ode mnie tego kawałka, którego potrzebują do swoich celów, do swoich układanek. A ja staram się to dać. Jeśli mi się udaje - są zadowoleni.

Ale całokształt po prostu traci sens.

Hmm... czasem widzę jak ludziom pękają spawy. Jak rozkładają ręce i wzrokiem szukają pomocy. A ja nie mogę sobie na to pozwolić!

Czy w pracy, czy w domu, czy w życiu...
Kiedyś to ja zapytam "co dalej?".
I będzie wielkie zaskoczenie.

I stąd samotność.

Nie stąd, że jestem sam.

[ane-tal]

Robert dażysz do ideału na każdej płaszczyźnie? Chcesz nim być? To
może być męczące....Fajnie jest mieć świadomość, że oprócz swoich
starań jets ktoś na kogo można liczyć.

[robert.83]

Nie tyle do ideału jest mi na tyle daleko, że nie mam co zaprzątać sobie tym głowy.

[aglajaaa]

I znów dualizm...
Szukamy, pragniemy... a jednocześnie nie jesteśmy do końca przekonani czy tego
właśnie chcemy...

Nigdy nie szukałam... Nigdy... Bo chęć poznawania ludzi nie jest szukaniem
(chyba) i nie chciałam kogoś wybitnie dla siebie... I zawsze w którymś momencie
zjawiali się ludzie... przyjaźń... która czasami w coś się mimowolnie
przeradzała... czasami nawet tego nie zauważałam... Ale takie snucie wizji
przyszłości, dom i czworka dzieci zwyczajnie mnie przerażało... Bo na to chyba
potrzeba czasu, duuuuużo czasu... A nie tak: "fajnie jest więc dlaczego nie".
Uciekam od... przypadku. Chcę mieć pewność, że JA tego chcę...
Ale zaptaszkowanie wszystkich punkcików z listy... to nie wszystko...
Nooooo i stąd ta samotność...

A teraz(?) Teraz szukam Filozofa... ale czy szukam to właściwe słowo(?)
Zbyt dużo oczekuję, zbyt dużo "chcę"... Ale nie chcę czegokolwiek, bo po co(?)
Przyzwyczaiłam się, że jestem sama i nie pragnę zachłannie dziś, już, teraz...

I jeszcze niepewność czy potrafię..
kochać...
być...
dzielić codzienność...
nie krzywdzić...

Pragnę wieczności w ciągłym udowadnianiu, że to ja kocham bardziej...
ale czy pragnąć znaczy potrafić(?)

Zatem szukam(?)
szukam...

[w_jak_wruda]

1. Znajomy z Australii byl niezmiernie zdziwiony spedzajac czas ze mna i swoja
narzeczona w Warszawie, ze
a) jestem taka ladna a nikt mnie nie zaczepia, nawet na dyskotece
b) ze ludzie nie rozmawiaja ze soba w sklepie, na przystanku, w windzie
c) ze wszyscy maja takie male grona znajomych (no tak, w porownaniu do niego,
ktory zna chyba wszystkich ze swojego miasta )

Chyba jestesmy spoleczenstwem odludkow. Jesli zaczepienie kogos na przystanku
autobusowym to dla nas "nie wypada", "tak sie nie robi". Jesli wszedzie widzimy
tylko konkurencje do: szybszego zrobienia zakupow, do facetow/kobiet, pracy...
Samotnosc w tlumie

2. Mam sporo znajomych/kolegow/przyjaciol facetow, dlatego, ze staram sie nie
patrzec na wszystkich tylko jak na potencjalnych partnerow. Ale to nie jest
zawsze takie proste. Trzeba przeskoczyc pewna poprzeczke w umysle... Mysle ze w
wielu przypadkach ta nieumiejetnosc nawiazywania takich "zwyklych" znajomosci
wynika z punktu 1. I z tego, ze ciagle mamy oczekiwania, jestesmy wiezniami
oczekiwan, swoich "check list" i niewiadomo czego tam jeszcze....

3. Samotnosci wynikajacej z braku zrozumienia u innych nie da sie przeskoczyc,
tak ja uwazam. Bo nikt nigdy nie zrozumienia nas na 100%. Ciagle jest w nas
zakamarek, ktory jest zbyt ciemny, zbyt trudny. I wciaz sie zmieniamy i nasze
mroczne zakamarki z nami. Mi wystarcza, jesli ktos wtedy po prostu trzyma mnie
za reke. Albo wiem, ze mam kogos, kto mnie potrzyma za reke. Nie oczekuje juz
zrozumienia, za bardzo mnie to frustrowalo...

[robert.83]

Dawno Cię nie było.

Dla mnie dostajesz 3 x 10 pkt.

Wiesz, że ścigamy się z Koreą Południową o palmę pierwszeństwa w ilości
przepracowanego czasu? Kiedy od wielkiego dzwona wracam do domu w godz. 17-18
dosłownie śmiać mi się chce z tej całej wszechobecnej nerwówy. Staliśmy się
społeczeństwem przypominającym forum Onetu - szydzimy, kpimy, irytujemy się i
boimy własnego cienia.

Faktycznie zbyt na luzie nie jesteśmy.

Z tego zrozumienia ciężko zrezygnować. To naprawdę taka abstrakcja?

[w_jak_wruda]

Oj nie bylo mnie, bo praca + spanie + treningi (BTW, pochwale sie, zajelam 1
miejsce ostatnio na zawodach w swojej klasie ;-D) + zycie towarzyskie, ktore
trzeba nadganiac w chwilach wolnych od pracy ;-D. I tak wkolko. Zycie singla .

Ja tam czekam na pierwsze przypadki karoshi w Polsce . Czasem mysle ze w
wielu przypadkach to ucieczka w prace, zeby zapelnic rozne dziury...

Jesli chodzi o moj punkt 3. Hmm.... To trudne. Bo sami jestesmy bardzo zlozeni.
Mialam juz przypadki kiedy czulam sie rozumiana jako osoba, ale nie jako kobieta
;-D. I przypadki zrozumienia polaczone z brakiem wrazliwosci na moja
wrazliwosc... Zaczynam watpic, czy ktokolwiek moze mnie zrozumiec w 100%, jesli
ja czasem sama siebie nie jestem w stanie ;-D. Ale moze sie myle ))). Stad ta
samotnosc doskwiera mi najbardziej....

[robert.83]

"Mialam juz przypadki kiedy czulam sie rozumiana jako osoba, ale nie jako kobieta ;-D. I przypadki zrozumienia polaczone z brakiem wrazliwosci na moja wrazliwosc... Zaczynam watpic, czy ktokolwiek moze mnie zrozumiec w 100%, jesli ja czasem sama siebie nie jestem w stanie ;-D. Ale moze sie myle ))). Stad ta samotnosc doskwiera mi najbardziej.... "

Ruda... właśnie wytarłaś podłogę moim ego. A już zaczynało mi się wydawać, że rozumiem kobiety... Nie cackasz się z czytelnikiem .

[w_jak_wruda]

Kobiety moze rozumiesz, ale to nie znaczy ze rozumiesz/zrozumiesz mnie ;-P.
Nie bede sie rozpisywac, bo nocy zabraknie ;-D.
A czytelnik jak sie pogimnastykuje miedzy wieszami to tylko forme sobie
podciagnie ;-P

[sorrento_8]

Jeden wątek, a tyle pytań...

Wiele osób szuka, ale boi się, że znajdzie, znajdzie i ten ktoś
wywróci niby ustabilizowane życie do góry nogami, już na początku
poszukiwania zupełnie niepotrzebnie zastanawia się nad potencjalnymi
zmianami. Ile z nas uwielbia zmiany, a ilu na na samą ich myśl
cierpnie skóra?

Dorośli ludzie nawet mając milion okazji, nie wykorzystają ich, nie
spacerują, a przemieszczają się z punktu A do punktu B, pędza do
swych bezpiecznych czterech ścian, boją się zaczepić człowieka, bo
nie chcą podawać się jakiejkolwiek ocenie, a przede wszystkim boją
się kolejnego odrzucenia.

Czemu tak ciężko się zaprzyjaźnić? Bo w tyle głowy, w pewnym
wieku zaczyna pojawiać się pytanie, czego on/ona może ode mnie
chcieć, przecież bezinteresownej przyjaźnie zdarzają się jedynie w
latach szczenięcych, przecież musi mieć jakiś interes, materialny,
emocjonalny, niestety tak sobie zbyt wiele osób mysli, bo w pamięci
mają pseudoprzyjaźnie.
Wykonałam wczoraj gest, gest mający na celu zaprzyjaźnienie się,
gest został odrzucony i choć pancerz coraz grubszy i coraz mniej w
nim dziur, to w pierwszej kolejności zabolało, a pożniej zaczełam
się zastanawiać, czy przeszkoda tkwi w jego głowie, czy przypadkiem
to ja chciałam tym gestem zaspokoić swoje potrzeby bycia siostrą
miłosierdzia. I zanim wykonam podobny gest w kierunku innej osoby,
zastanowię się z trzy razy.
Przyczyny są w nas i w naszych doświadczeniach życiowych i po częsci
w osobach, które spotkaliśmy podczas naszych różnych poszukiwań.

[robert.83]

Sorrento, miło Cię czytać.

Nie można mieć pretensji do ludzi za to, że odrzucają naszą wyciągniętą dłoń.
Nie to nie... nic na to nie poradzisz więc nie smuć się z tego powodu. Dlaczego
chcesz się zastanawiać 3 razy w przyszłości?

Heh... może nigdy nie dostałaś kosza, co?

[sorrento_8]

> Sorrento, miło Cię czytać.

I nawzajem

> Nie można mieć pretensji do ludzi za to, że odrzucają naszą
wyciągniętą dłoń.
> Nie to nie... nic na to nie poradzisz więc nie smuć się z tego
powodu. Dlaczego
> chcesz się zastanawiać 3 razy w przyszłości?

Nie mam pretensji i nie smucę się, tylko się zastanawiam i
analizuje .
Dlaczego, bo jestem już tak skonstruowana, że kolejne odrzucenia
(wszelakie) w żaden sposób mnie nie motywują, a pancerz o którym
pisałam wyżej jest z bardzo kruchego materiału, podobnie jak jego
włascicielka .


> Heh... może nigdy nie dostałaś kosza, co?
Książkę mogłabym o tym napisać , tylko talentu literackiego
brak .

[audronea]

"Szukanie" zakłada pewien "brak", "niedosyt", a kto z nas przed tym pozornie
idealnym światem tak łatwo przyzna się do braku, do niepowodzeń?
Wolimy więc przywdziać amerykański uśmiech, wytuszować radosne oczy, a
wieczorami płakać w poduszkę i przytulać do siebie swoje zimne kolana...
Skazywanie siebie na samotność może jest okrutnym, ale czasem dla nas najlepszym
rozwiązaniem... W każdym razie najbezpieczniejszym...

[w_jak_wruda]

Najlepszym? Najbezpieczniejszym?
W uzyciu ze slowem "skazywac" kojarzy mi sie z wiezieniem....

[czarny.onyks]

wiesz dlaczego?
za dużo i za długo się zastanawiamy ...
analizujemy...co wypada lub nie....
co ktoś o nas pomyśli....
czy będziemy dla kogoś ,,atrakcyjnym'' partnerem...

albo po przykrych doświadczeniach z wariatami, świrami lub tymi, którzy nas skrzywdzili....zamykamy się na ludzi i jesteśmy nieufni....

bardzo lubię otwartych ludzi...
a uśmiech otwiera wiele serc