Okiełznać emocje

[hellish.monster]

Czasami jest tak, że ktoś ma gorszy dzień i nerw go nie opuszcza. Albo wydarzy się w jego życiu coś takiego, że tylko płakać się chce. I powiedzcie mi - jak wytrzymać w pracy kilka godzin i udawać, że wszystko jest w porządku? Jak się uśmiechać, kiedy jedyne o czym się marzy, to uciec do łazienki i ryczeć?

Macie jakieś sposoby na to, żeby zakamuflować smutek albo złość? A może lepiej z tym nie walczyć, by się nie frustrować - i po prostu jakoś przetrwać te dni?

P.S. Nie, nie, nie - u mnie w humorem dzisiaj wszystko w porządku. wczoraj jedynie miałam płaczliwy dzień, ale czasami tak mam w każdym razie sytuacja została opanowana
Pytam tak na zaś... gdyby mnie to znowu dopadło... [a że dopadnie, to jestem pewna! ]

[uny]

proponuje to:

Yaro

[claire.ampres]

Jak okiełznać emocje? Jak je zakamuflować? Mi chyba bardziej to drugie się
udaje, tzn. gdy jestem w pracy - spinam się w jakąś taką chłodną klamrę i tak
chodzę aż do czasu wyjścia do domu... a wtedy i ryczeć na chodniku potrafię

[mloda2007]

Pytanie czy powstrzymywanie emocji i duszenie ich w sobie nie staje
się w pewnym momencie destrukcyjne ? Skoro coś odczuwamy to nie
można z tym walczyć. Jeżeli umiemy się cieszyć i to okazywać to
dlaczego skrywamy smutek ? On jest nieodłączną częścią naszego
życia. I każdy ma prawo do gorszego dnia. Chce ci się płakać ? Idź
do łazienki i wypłacz się. Mi się czasem zdarza,że albo się wzruszę
w pracy bo np. zapuściłam sobie muzykę, która wywołuje o mnie
konkretne emocje,albo połaczę sobie bo zdarzyło się coś co te łzy
powoduje. Nie umiem ani kamuflować emocji ani ich udawać. Jeżeli coś
spowodowało gorszy dzień, łzy lub smutek to świadczy o wrażliwości
człowieka. Każde emocje szukają ujścia. A wstrzymywane będą się
kumulować i boleć jeszcze bardziej.

[uny]

wylezą w końcu jak się samo gęste zostanie

[one.kozie.death]

destrukcyjne jak cholera
to powstrzymywanie emocji
ale dziewczyny mają łatwiej

[claire.ampres]

Niby tak, ale nie każdy i nie zawsze może sobie pozwolić pójść do łazienki i się
wyryczeć w robocie. Wtedy cóż pozostaje...?

[mloda2007]

claire.ampres napisała:

> Niby tak, ale nie każdy i nie zawsze może sobie pozwolić pójść do
łazienki i si
> ę
> wyryczeć w robocie. Wtedy cóż pozostaje...?
>

A wtedy na chwilę wychodzisz na zewnątrz budynku i robisz kółko
dookoła . Popłaczesz,albo wiatr wywieje smutek

[claire.ampres]

Ale ja jak jestem w pracy to nie mam czasu nawet do WC pobiec, co dopiero sobie
wyjść z budynku i zaszlochać

[naya]

I jak się zwolnić na tę chwilę: pani kierownik, muszę wyjść za zewnątrz, popłakać sobie trochę??. Nie wiem, czy zostałabym zrozumiana.

[mloda2007]

ok... może ja ma za liberalną firmę...
ale nadal uważam,że dławić w sobie płaczu nie można

[naya]

Sposobów nie znam,po prostu staram się jakoś przetrwać. Najgorsze wtedy jest to, że czas w pracy, jak na złość, pełznie i końca nie widać.

Odpowiedzi brak

[robert.83]

Nie wiem co masz robić. Ja nie uciekam do łazienki płakać. Emocje
zwykle zatrzymuję dla siebie, odpowiedzi na postawione pytanie nie
znam, w przeciwieństwie do kosztu duszenia emocji (ten znam).

[one.kozie.death]

faceci już chyba tak mają
potem tylko trzeba uważać gdzie nazbieraną całość zdetonować

[robert.83]

Albo po prostu przewracają się gdzieś na korytarzu w wieku 40-50 i
po zawodach.

[one.kozie.death]

ale ZUS zadowolony wtedy jest
dlatego myślę że detonowanie jest potrzebne
żal niewinnych ofiar - fakt

[robert.83]

Skoknąć na libie czy ze spadochronem można raz na jakiś czas... albo
chociaż na hali pograć lub parę kilo przebiec - pomaga.

[one.kozie.death]

a to też względne jest co i komu pomaga
ile ludków tyle sposobów na detonację

[ane-tal]

> Macie jakieś sposoby na to, żeby zakamuflować smutek albo
złość?
Ja skupiam sie na pracy a jak jej chwilowo nie ma - to sobie ją
szukam.Uśmiechu nie przyklejam - mało sie odzywam. Z odzywaniem sie
to w sumie nie problem bo mój kolega mało się odzywa - ma swój świat
i tylko w kompa patrzy, więc tak jakby nie ma przed kim sie ukrywać
ze swoim smutkiem.

[kawamija]

życie jest zbyt krótkie, żeby się skupiać na tym, by nie pokazywać tego, co się
czuje, czego się pragnie......zresztą takie "otwarte" rozmowy, pełne emocji, by
mi oszczędziły wielu róznych doświadczeń a tak....cóż.....oby już owych emocji
nie tłumić....

a co do pracy ? ............tam obowiązują nieco inne zasady - swoją robotę
wykonać trzeba i tyle........a jak się nie da, to urlop na żądanie i
tyle........proste rozwiązania najlepsze są

[ms_jazzify]

chciałabym coś mądrego poradzić, ale w zasadzie ostatni raz płakałam pół roku
temu. szłam miastem i beczałam.

teraz, nawet jak mi jest kurewsko źle to na łzy mi się nie zbiera. stety albo i
niestety.

[gyubal_wahazar]

Heliś,

Z tym płaczem to nigdy tak nie miałem, ale raz gdy mało baniek uszami ze
wściekłości nie puszczałem, potajemnie grzmotnąłem piwko w pobliskim
żancie zagryzając połową paczki tik-taków. Na jakąś godzinę pomogło.

Nie namawiam, ale jak już nie daje się inaczej ...