Samotność! Samotność! Samotność!

[margao1]

Zadaję pytanie: Czy umiemy uszanować fakt, gdy tej samotności nie ma? Skoro
jesteśmy samotni, to przecież z jakiegoś powodu. Nieraz z naszej winy, a
nieraz z winy partnera/ki. Więc, skoro jesteśmy z kimś, to róbmy wszystko,
abyśmy nie musieli "znaleźć się" na niniejszej stronie.

[nudna3]

gdyby to było takie proste, czasami po prostu nie spotkaliśmy tej
właściwej osoby

[margao1]

Lub ta osoba nie spotkała nas... Ale to są tylko przypuszczenia. Miliony ludzi,
więc i miliony przypuszczeń. Ale jeśli jest się razem i jest OK, to co i jak
będzie dalej, zależy w głównej mierze od jednej i drugiej strony.

[kobieta7912]

Umiem postawić się w obu przypadkach. Jako osoba, która zrobiła wszystko(gdy się
kogoś kocha nic nie ma znaczenia tylko to aby być razem), ale również jako
emocjonalny zdrajca. Czy zatem jesteśmy w stanie zrobić cokolwiek bez woli
drugiego człowieka??? To ona pozwala widzieć kolejne zmarszczki na twarzy,
drżące dłonie czy siwiejące włosy naszej drugiej połowy. To tylko wspólna wola
miłości pozwoli godnie przetrwać koleje losu....

[margao1]

...lecz tej woli coraz mniej w społeczeństwie, a zwłaszcza wśród młodych ludzi.
I dlatego jest tak, jak jest. No tak, jeśli miłość jest NAPRAWDĘ prawdziwa, to
cóż - mówiąc banalnie jest OK. Choć ten banał jest cudownym banałem.