żal po odejściu psa

[monia.i]

Wiem, że to smutny temat...ale podzielcie się ze mną swoimi odczuciami.
Miesiąc temu musiałam uśpić swoją Sunię. Przeżycie koszmarne...wiedziałam, że
tak będzie. Szok. Ból. Smutek. Pustka....I zupełnie nie mogę się odnależć w
tej nowej rzeczywistości - bez mojej Małej. Żyję, śpię, pracuję...ale cały
czas mam wrażenie, że to wszystko jest nie tak - a z drugiej strony wiem, że
to TAK - to jest rzeczywistoś, a Sunia - jest w przeszłości...
I zaraz mam oczy pełne łez...
Powiedzcie mi, proszę...kiedy to zelżeje...?
Tylko bez rad o małych, bezdomnych, puszystych...

[Gość: mark]

Miałem to. Z dnia na dzień będzie lepiej ale mimo to ciągle będzie to uczucie...
To była w końcu bliska istota. Dla niej Ty byłaś najlepszym przyjacielem i ona
dla Ciebie. Mnie to najbardziej chwyta za gardło. Mój pies się bardzo męczył i
w końcu go uśpiłem. Jeszcze pamiętam ciepło jego ciała gdy ostatni raz go
głaskałem po głowie na pożegnanie. A było to pół roku temu.
Bardzo często powstrzymuje się wchodząc do domu - w dobrym humorze - przed
przywołaniem go. Był taki spoko koleś:)
Stare powiedzenie jest najlepsze: "czas leczy rany". Dasz sobie radę. W końcu
ból zelżeje. Staraj się go zawsze wspominać w śmiesznych sytuacjach. To pomaga.
Przynajmniej u mnie rozładowywało to emocje.

[Gość: monikaM]

Każdy, kto kocha zwierzęta i żyje z nimi, przeżył - bądź przeżyje to co Ty. Ja
też. Nasi przyjaciele stanowczo za krótko żyją, a pogodzić się z ich śmiercią
bardzo trudno, bo są bardzo blisko i dzielą z nami każdy dzień, stają się
prawie częścią nas. I człowiek tęskni z czymś co niepowtarzalne... :(
Chciałam Ci tylko doradzić i perfidnie wykorzystać twój ból, aby cię namówić na
przygarnięcie przyjaciela, który by ci pomógł, a ty mogłabyś pomóc jemu. Piszę
tak, bo chociaż jak zaznaczyłam zdaję sobie sprawę z niepowtarzalności i
niezastępowalności więzi, która cię łączyła z Sunią, któą wspomionać z bólem
jeszcze będziesz długo, to wiem, że można ten ból obrócić w coś dobrego.
Ponieważ dałaś tak wiele serca zwierzęciu, ono tobie to odwzajemniło - to
poprostu szkoda marnować takiego skarbu jakim jest twoja miłość do zwierząt.
Pomyśl jak wiele psów czeka na osobę taką jak Ty. Jak wiele mogła byś im dać,
bo być może są skazane na spędzenie reszty życia za metalową siatką schroniska.
Nie mówię, że od razu minie cały ból, ale będzie lepiej. I będą szczęśliwsze co
mnajmniej dwie istoty. Ty i twój pies.
Pozdrawiam

żal po odejściu psa

[heja_heja]

Wiesz, ja straciłam mojego krulisia półtora roku temu i wciąż... :( tym
bardziej że umarł w moich ramionach. Tulił się do mnie i szukał u mnie pomocy,
a ja nic nie mogłam zrobić. Szłam przez osiedle z pudełkiem i płakała. Potem
odrazu żuciłam się do sprzątania wszelkich sladów jego egzystemcji w
mieszkaniu. Nie wiem czemu, może dla tego że wiedziałam że potem będzie mi
ciężej coś z tym zrobić, no i żeby oszczędzić tych widoków mojej rodzinie jak
wróci. Nie miałam co ze sobą potem zrobić, sidział nad tym pudełkiem i go
głaskałam, wyszłam z domu jaździłam metrem, poszłam kupić kartę do komórki,
czytałam książkę, wciąż płakałam, teraz też płacze. Wciąż jest mi źle. Niosąc
coś w domu, w stylu miska z wodą, boję się że nie zaóważe królisia i że się
potknę o niego, ale to już nie możlwe... Przepraszam że cię nie pocieszyłam,
ale łącze się z tobą w bólu.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=631&w=11347492&a=11347492

[jolka727]

mój Misiek umarł już ponad trzy lata temu... najgorsze było to, ze mógłby
jeszcze kilka lat pożyć, gdyby nie błąd lekarzy... ostatnią noc przed uśpieniem
spałam z nim na podłodze ( na łóżku nie chciał, z reszta nie mógł się już
prawie ruszać) i rozgrzewałam mu zimne jak lód łapki (miał zawał i miał
później bardzo słabe krążenie), płakałam mu w futerko... właściwie razem
płakaliśmy, bo on cały czas popiskiwał... nie mięliśmy serca już mu przedłuzać
cierpienia...
bardzo bolało i nadal boli i nigdy nie przestanie... myślę, że zmienia się
jedynie to, że nie będziesz z czasem już tak często o swoim przyjacielu myśleć,
ale kazde zdjęcie... podobny piesek na ulicy... wspomnienie jakichś wspólnych
chwil... bedzie wywoływało ból... przynajmniej ja tak mam...
rada? lekarstwem dla mnie i mojej rodziny ( przez kilka miesięcy prawie się do
siebie nie odzywaliśmy w domu... było jakoś tak pusto bez Miśka i smutno), był
jak się domyslasz szczeniak - odrzucony i niechciany prezent który dostał
znajomy... jest cudownie kochany i chociaz nigdy nie zastąpi Miśka, w domu jest
znowu życie i dużo radości...
trzymaj się

[grazzzyna]

Monia, bardzo Ci wspolczuje. Moj pierwszy kot ma teraz 9 lat i na szczescie ma
sie dobrze (oby jak najdluzej).
Ale przezylam bardzo, kiedy dwa miesiace temu umarl mi na rekach pieciodniowy
kotek, ktorym opiekowalismy sie w zastepstwie jego mamy. Mial tylko 5 dni, ale
do tej pory jak mysle o nim, jaki byl bezbronny, zalezny doslownie we wszystkim
ode mnie, i ze umarl przeze mnie, bo nie potrafilam go uratowac, czuje
sciskanie w gardle i straszny zal...
Teraz opiekujemy sie jego braciszkiem i moze to bylo jakims pocieszeniem. Ale
tak naprawde moze tu pomoc tylko czas, a zadra w secu i tak zostanie...
Trzymaj sie, monia.

[Gość: Grazynap]

Mnie to jeszcze nie dotyczy,ale wiem ze zbliza sie duzymi krokami.Mam 18 letnia
suczke chora od roku na cukrzyce.Teraz pomimo zwiekszonych dawek insuliny
cukier nie chce spadac.Napiszcie prosze co zrobiliscie z psiaczkami po
uspieniu.Zostawiliscie do spalenia,czy zakopaliscie gdzies w ogrodku,lesie czy
na działce?

[monia.i]

Moja Sunia śpi sobie na działce, pod świerczkiem.

[lomas]

Monia, mojego pierwszego Psiaka musiałam uśpić kilka miesięcy po wybuchu w
Czarnobylu, to był koszmar w ciągu kilku tygodni w ten sposób pożegnało swoich
przyjaciół większość sąsiadów z mojej ulicy .
Minęło już tyle lat a ja wciąż nie pogodziłam się do końca ze śmiercią
ukochanego psa, był taki młodziutki i cudowny.
Długo czekałam zanim zdecydowałam się na innego i powiem Ci że teraz bardzo
żałuję. Ból nie zniknął do końca, ale życie znów nabrało innego wymiaru. Dom
bez psa dla mnie nie jest prawdziwym domem. Ale niestety nasi przyjaciele żyją
tak krótko, moja psina ma teraz 12 lat jest zdrowy wesoły i mam nadzieję że
jeszcze wiele lat przed nim ale czasem przelatuje mi przez głowę myśl co będzie
gdy...
To jest bardzo smutne, zawsze jest tak samo, szok, straszliwa pustka i ból. I
niestety nie zgadzam się z tym że czas leczy rany, on je tylko podlecza.
I wiem że w tym momencie może to zabrzmi jak namawianie do zbrodni ale nie
zwlekaj zbyt długo z decyzją o drugim piesku, ból nie będzie mniejszy ale
przynajmniej ta straszliwa pustka nie bedzie taka straszliwa. To nie egoizm lub
brak lojalności wobec poprzedniego przyjaciela, ale jesli już się wie jak
wyglada życie z psem to bardzo trudno jest żyć bez niego.
Mam nadzieję że nie zamotałam się za bardzo.
bardzo Ci współczuję ale też życzę żeby znów w twoim domku zamieszkał piesek.

[monia.i]

Dzięki za wszystkie słowa wsparcia - jesteście kochani, naprawdę!!!
Być może inny piesek byłby takim balsamem łagodzącym ból po stracie Suni..ale
rzecz w tym, że ja nie chyba jednak nie powinnam mieć kolejnego psa. Nie ma
mnie w domu ileś tam godzin...wracam po 17. Kora - to było takie postawienie
pod ścianą. Wzięłam Ją do siebie jak miała lat 8. To nie był wybór - dostałam
ją w spadku. Nie mogłam dopuścić do tego, żeby poszła do zupełnie obcych
ludzi...Więc wzięłam - i pokochałam. I ona się jakoś przystosowała do naszego
trybu życia - i my do Niej. Ale to było takie trochę - wybacz mi, Mała - na
siłę. Więc nie wezmę kolejnego psa żyjąc tak, jak żyję. To byłaby
nieodpowiedzialniść. Nie można tak.
Pozdrawiam wszystkich!

[Gość: psiara]

Nie zelżeje nigdy! Ja sobie poradziłam częściowo w ten sposób, że zaczęłam
pomagać w opiece nad bezdomnymi psami - wszystko dla pamięci tych moich, które
odeszły za "tęczowy most". Własnie dzisiaj rano - choc minęły już 4 lata -
znowu popłakałam z żalu za przyjaciółmi.
Weź jakiegoś nieszczęsnego, starego psiaka z azylu i pomyśl jaki bedzie Ci
wdzieczny! I przygotuj sie na to, ze i on też odejdzie, ale juz nie jako
nieszczesne porzucone zwierzę, lecz ja przyjaciel i domownik.

[Gość: monikaM]

Ja jednak moni.i nie doradzam przyspasabiania psiaka, skoro jak pisze pies
byłby cały dzień sam... Ale może dwa koty?? Są bardziej niezależne od psów, i
byłyby dla siebie towarzystwem... to tylko taka sugestia....nie nachalne
wmawianie...

[serek.topiony]

Jeśli psa naprawdę kochałaś, nie zapomnisz go nigdy. Minęło 16 lat, od 4 mam
innego psa, którego też bardzo kocham, ale wystarczy zdjęcie czy widok na ulicy
psa tej samej rasy i łzy mi stają w oczach:(

[Gość: Begietka]

Czytam te posty i znowu placzę..Monia..Od śmierci mojego Dudka minęły 4
miesiace,od dwóch jest z nami Duśka...ale to wcale nie znaczy,że ból
zelżał...Nie ma dnia,żebym o nim nie myślala...Nawet dzisiaj byłysmy z Duśką u
niego,i wciąż tak bardzo boli i łzy same płyną..Już nigdy, przenigdy nie bedę
miała takiego psa , jak Duduś, żaden już nie będzie mnie tak kochał jak on ija
już nie potrafię chyba pokochać tak bardzo...Czuję to, co Ty, niby żyję,
chodzę, jem i śpię, ale czuję, jakby życie płynęło obok mnie,jakby połowę mnie
zabrał ze sobą Duduś, bo nie chcial iśc sam na Tęczowy Most...A propos
mostu...nawet widok tęczy powoduje łzotok, gdy pomyśle, że on gdzieś tam czeka
równie samotny, jak ja tutaj....Chcę wierzyć, że to prawda i że gdzieś,
kiedyś...dane nam będzie spotkać się znowu....

[Gość: Anja]

Wczoraj zginęła nasza Maksia... to taki ogromny ból...

[bm_ka]

W środę wieczorem mój kotek wyszedł z domu i nie wrócił do dziś. Byłam
wszędzie, szukałam, wołałam, rozlepiłam ogłoszenia ... Nie ma go.
Jest mi tak strasznie smutno i żal, boję się ze ktos mu może zrobil krzywdę
i leży gdzieś dogorywając w cierpieniu. Mam straszną sąsiadkę którą stac na
wszystko i która nienawidzi zwierząt a mojego kota szczególnie.
Mam drugiego kotka którego bardzo kocham ale inne zwierzątko nie zastępuje
tego który odchodzi, zawsze będę go pamiętać.
Rozumiem Cię Moniu i płaczę razem z Tobą.

[kammera]

moje wszystkie psy (6) gdy chcialy umrzec chowaly sie od nas w ogrodzie albo w
miejscach w ktore zwykle nie chodzilismy. Jest to zupelnie inna teoria niz tak
ktora tutaj powtarza sie ze powinno sie byc przy psie gdy umiera.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

Przeczytałam wszystkie Wasze wpisy w tym watku, bardzo się wzruszyłam - są
mądre i pełne wysokich uczuć. Podpisuję się pod nimi i nic już nie dodaję od
siebie, bo powiedzieliście WSZYSTKO.
pozdrawiam, (-) Padalec.

[Gość: Anja]

Dzięki za ten wątek, mimo, że ciężko mi czytać jest mi lżej... po wypadku, w
którym zginęła nasza sunia czułam ogromną pustkę i żal do świata. Chyba jest
łatwiej gdy wiem, że inni czują podobnie... może miną tygodnie, miesiące a
nawet lata nim ból zniknie, lecz mam nadzieję, że będę zawsze pamiętać!

[monia.i]

To już trzy miesiące, jak Jej nie ma...
Nauczyłam się Jej nieobecności. Już nie spoglądam pod nogi, gdy przechodzę z
pokoju do kuchni...czujnie...by nie nadepnąć na którąś z długich, łaciatych
łap. Nie myślę o Niej przy jedzeniu malin (dwie dla pańci...jedna dla psa - nie
odwrotnie, Kora!!!) i przy krojeniu marchewki...Już mogę o Niej opowiadać
komuś..i nie szukać chusteczki. Tak naprawdę - lubię o Niej komuś opowiadać :-)
Bo była taka...zabawna :-)
Ale jeszcze nie mogę oglądać zdjęć. Jeszcze na widok wyżłów biegających przy
posesji mijanej co rano coś mnie łapie za gardło....
I cały czas na wieszaku wisi Jej kaganiec i smycz...
Pozdrawiam Was wszystkich...I dziękuję. Za zrozumienie..