eutanazja

[fritzek]

ciężko o tym rozmawiać a'props innych wątków pojawiających się na forum.
napiszcie co myślicie o eutanazji starych ,chorych itp.itd.
jakie macie doświadczenia?ile razy musieliście podejmować takie decyzje?

[orissa]

Raz musiałam podjąć taką decyzję. Nie chciałam, aby mój królik się męczył, a
nie było szans na jego wyleczenie. I ku memu zaskoczeniu, ja gorzej zniosłam
utratę królisia, niż mój (wtedy sześcioletni) synek.

[mjot1]

kiedyś napisałem...
nie wiem czy się wklei...
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=128&w=2444390&a=2458915

[krolewna.sniezka]

mielismy w domu suczke ktora miala raka, moj brat z mama zawiezli ja uspic, to
byla prawdziwa tragedia dla calej rodziny, ale z drugiej strony pies strasznie
sie meczyl, wiec wiedzielismy ze skrocilismy jej cierpienie. Nigdy eutanazja
nie jest latwa, jedynym pocieszeniem jest ze twoj przyjaciel nie musi sie juz
meczyc.

[weatherwax]

Musiałam to zrobić 10 dni temu. Moaj kotka miała raka i były przerzuty na
płuca; kotka dusiła się. Musieliśmy skrócić jej cierpienia.

Ale uważam, że sama starość nie może być kryterium podejmowania takiej decyzji.
Jesli zwierzę jest stare, niedolężne, ale wciąż widac, że cieszy się życiem,
podchodzi do miski z jedzeniem, wita właściciela i różne takie, to nie powinno
sie odbierac mu życia. Przeciez kazdy z nas kiedyś będzie stary. Zwierzęciu
należy sie "dożywocie" u boku ukochanego pana/pani i - moim zdaniem - tylko
jego cierpienie usprawiedliwia odebranie mu życia.

Nota bene, decyzja ta była bardzo trudna i wciąż nie moge się pogodzić ze
sposobem w jaki moja ukochana kicia odeszła...

[mysiam1]

Musiałam podjąć taką decyzję 15 lat temu. Moja 12-letnia suczka była bardzo
chora, nic nie jadła, tylko piła wodę i wymiotowała, prawdopodobnie miała
cukrzycę, ale wtedy weterynarze nie chcieli się czymś takim zajmować, nie wiem
zresztą, czy mieli możliwość. Lekarz próbował jej pomagać, ale wszelkie zabiegi
mające ją choćby wzmocnić, nic nie dawały. Sama w gabinecie podjęłam decyzję,
żeby ją uśpić. Żałuję tylko tego, że wyszłam, że nie byłam przy niej, kiedy
odchodziła, ale byłam na to za młoda i wielu spraw nie potrafiłam sobie
uświadomić.

[misiania]

uśpienie zwierzaka to jest straszne przeżycie. musiałam to zrobić, Nuka miała
nieoperacyjnego raka, jechała już na zastrzykach p-bólowych. nikomu nie życzę
konieczności podejmowania takiej decyzji. z jednego tylko jestem zadowolona -
lekarz przyjechał do domu i mój pies zasnął na własnym posłaniu, a ja z
lekarzem siedzieliśmy obok na podłodze.

[default]

Nie godzenie się na eutanazję w przypadku ciężkich chorób jak np. rak, kiedy
pies niewyobrażalnie cierpi świadczy wyłącznie o egoizmie właściciela. Można
sobie wmawiać "nie zrobię mu tego, to członek rodziny, nie wolno nam go zabić",
ale to takie sranie w banie, chodzi tylko o strach przed podjęciem decyzji,
podświadomą chęć zrzucenia z siebie odpowiedzialności, obawa przed wyrzutami
sumienia i przed własnym bólem i rozpaczą. A przecież skoro prawdziwie kochamy
to powinniśmy dla dobra naszego zwierzątka stawić czoło temu bólowi , wziąć ból
psychiczny na siebie - żeby uwolnić od bólu fizycznego naszego przyjaciela.

[Gość: carmella]

ja musialam podjac decyzje - tzn. mialam to szczescie, ze bylam sporo mlodsza w
trakciematur i egzaminow na studia i te decyzje i cala reszte zalatwiono za mnie
Ale musialam uspic moja kochana spanielke, ktora miala nowotwor juz z
przerzutami. Stasznie ja kochalam i ona tez byla bardzo przywiazana do nas. Ale
tak bylo lepiej mysle, bo pod koniec strasznie slaba byla, chyba ja bolalo
wszystko mimo lekow.
az sie poplakalam na wspomnienie... Rak zaczal od ataku na kufe - kosci potem
przerzuty na sutki

[a_na]

I ja musiałam podjąć te decyzję....i choć było to ponad 3,5 roku temu,to ciągle
nie mogę mysleć o tym spokojnie.....
Moja cockerka na szczęście chorowała kilka dni,ale w tempie błyskawicznym
uchodziło z niej życie-mimo wysiłków pani wet-ale cóż się dziwić,sunia miała
prawie 13 lat a po szczegółowych badaniach okazało sie,że ma przerzuty...co
dziwne zdrową miała wątrobę i trzustkę...ale poza tym rak grasował
waszędzie...włącznie z białaczką....
Kiedy sunia nie chciała już jeść wiedziałam,że już jest naprawdę źle,jeźdzłyśmy
na kroplówki...ale oststnia noc była już dla niej koszmarem..budziła się co pół
godziny z okropnym skowytem i kiedy jechałyśmy rano na kroplówkę (sunia była
już pół przytomna) to przypuszczałam,że to będzie nasza ostatnia kroplówka.....

Teraz mój jest dom pełen cockerów.....;-) a od niedawna, jako szósty, przybył
schorowany staruszek spaniel wzięty z azylu...chyba ktoś chciał się pozbyć
problemu...i piesek błąkał sie w lutym nie widząc praktycznie nic.....

[Gość: Flora]

dawno temu wet powiedział,że naszej suczki nie da się uratować, tak miała chorą
skórę. Wszystko przez kaszankę. (tak twierdził wet)
Nikt z nas nie miał odwagi pójść z nią do weta. Poszedł sąsiad. Taki prawie typ
spod ciemnej gwiazdy.
Jak wrócił, to ten kawał draba i drania - płakał

[a_na]

Gość portalu: Flora napisał(a):
> Nikt z nas nie miał odwagi pójść z nią do weta. Poszedł sąsiad. Taki prawie
> typ spod ciemnej gwiazdy. Jak wrócił, to ten kawał draba i drania - płakał

Rany....mimo ogromnego mojego bólu w takiej chwili nie zostawiłam mojej suni,
byłam przy niej do końca- zasnęła,wiedząc że jestem przy niej.....jak zawsze i
na zawsze...

[default]

Dokładnie, ja miałam to samo - sunia była usypiana u nas w domu, weterynarz
prosił, żebyśmy wyszli, mąż wyszedł (szlochając w głos), ale ja zostałam i
trzymałam ją cały czas w objęciach na kolanach. Nie mogłabym postąpić inaczej.
Wysłać na śmierć z obcym facetem w obce miejsce ???

[a_na]

default napisała:
> Wysłać na śmierć z obcym facetem w obce miejsce ???

Dla mnie też to jest niewyobrażalne.......

[Gość: karolajna]

Musiałam uśpić mojego psa - miał 17 lat, chore serce, od niewydolności którego
zbierała się mu woda w płucach - pies się dusił na moich oczach. Gdy po 2
miesiącach przestał reagować na leki, podjęliśmy tę decyzję. Zniosłam to
okropnie, tylko jedna myśl mi pomagała nie oszaleć - że mój pies już nigdy nie
będzie się dusił i walczył o każdy oddech i że tak było dla niego najlepiej..

[monia.i]

Cóż..mam nadzieję, że nigdy w życiu więcej nie przeżyję czegoś podobnego.
Podjęcie decyzji - to jedno. Sposób, w jaki się to dokonało - to po prostu
koszmar. Miałam nadzieję, że pies po "głupim jasiu" zaśnie sobie spokojnie, a
potem....będzie, co ma być. Tak myślałam. Pies dostał chyba ze trzy zastrzyki
usypiające...Nie zapomnę tego do końca życia.

[weatherwax]

współczuję ci, monia. Moja kicia tez dostała dwa zastrzyki, a i tak była
pobudzona, a nie spiaco-obojętna.Myślałam, że zasnie spokojnie, a ona nie
mogła, bo się dusiła. Koszmar. Biedna koteczka...

[zagorz]

ciekawe czy zwierze czuje ze eutanazja nastapi

[pierozek_monika]

zagorz napisał:

> ciekawe czy zwierze czuje ze eutanazja nastapi

nie wiem, ale mój znajomy mi opowiadał, że gdy jego schorowanemu, obolałemu
psu, chciał już ulżyć i przerwać jego cierpienia przez uśpienie, pies o ile
zawsze wybierał kierunek odwrotny niż gabinet weterynarza, to przed uśpieniem
znalazł siły i sam ciągnął do gabinetu.

[pollka]

moj piesek to gdy nioslam go na rekach do weterynarza, wyrwal sie i dzielnie
przy mnie kroczyl na smierc (mimo ze byl odurzony relkasantami). To bylo
najsmutniejsze. Do dzis mam nadzieje ze NIE wiedzial jaki jest cel przechadzki.

[Gość: madusiak]

ja to zrobilam ...4 godziny temu. i rycze od tych 4 godzin jak boobr. Mialam
najukochansza rottweilerke , choler 8 lat ja mialam, kochalam jak członka
rodziny. Dwa tyg temu zle sie poczula polecialam do weta, ona juz byla b slaba.
Potem badania kroplowki i tak 2 tyg...miala cholernego kleszcza i babeszjoza
zaatak nerki. Wet nie wierzyl ze ona pozyje a ona twardo dwa tyg!!! starala sie
mam nadzieje ze dlatego ze chciala byc z nami, ale nie dala rady. dzis nie
mogla sie juz ruszac miala drgawki padaczkowe,,,musialam to zrobic. bylam do
konca z nia. Weterynarz przyszedl do domu, zasnela sobie spokojnie na swoim
poslaniu,a ja ja glaskalam, potem dostala ten drugi zastrzyk, nawet nie czula,
spala, nawet ja nie wiem kiedy serce przestalo bic...najgorzej bylo mi oddac jej
cialko, bo ona wygladala jakby spala tylko. Zrobilam dobrze bo to byla kwestia
dni i tak a cierpienie psa wielkie. Ale ta decyzja byla koszmarem

[monia.i]

madusiak - uściski dla ciebie...

[pollka]

ale po co cialo oddalas. Mysmy zagrzebali sami w miejscu naszego wyboru

Wspolczuje Tobie bardzo utraty zwierzatka.

[eulalija]

Ja nie musiałam, mam pierwszego psa, psicę, ma 3 lata i 7 miesięcy. Ale
patrzyłam na dwoje ludzi, którzy przyszli uśpić kundelka, do przychodni. Moja
wtedy była leczona na grzybicę, musieliśmy trochę poczekać i patrzylam jak tych
dwoje to przeżywa. Ona po kilku minutach wyszła na zewnątrz, ryczała jak bóbr
zwinieta w kłębek na schodach. A on, wielki facet, prawie dwa metry, wagi tak
na oko ze 120 kilo, siedział koło psiaka, trzymał mu rękę na głowie, łzy mu
leciały jak zepsutego kranu i taki był strasznie nieruchomy ... Cholera, mam
łzy w oczach na wspomnienie tamtej sceny.