młode jeże

[Gość: piasia]

Były koty, psy, króliki, chomiki, żółwiki.... a ja mam jeżyki! Młode
maleństwa, ważące ok. 100 g każdy. Zgodnie z informacjami od bydgoskich
Animalsów - takie maluchy raczej nie mają szans, by przetrwać pierwszą zimę w
swym życiu - jeż przed zimą musi osiągnąć wagę 700-800 g. Mało któremu się to
udaje, więc znawcy zalecają, by znalezionego jesienią malucha przechować w
domu i podkarmić, a wypuścić dopiero na wiosnę. Statystyki mówią, że w ciągu
pierwszej zimy ginie 60-80% młodych jeży.

Mogę godzinami obserwować te maluchy - jakie to sprytne. Błyskawicznie
zbudowały sobie gniazdo z suchych liści i pociętych szmatek, które im
włożyłam do pudła. Jak idą spać do tego gniazda (śpią przytulone do siebie i
zwinięte w kłębki) - to czasem "zamykają drzwi" czyli zatykają wejście
przyniesionym w mordce jeszcze jednym liściem. Są urocze!

Jeśli znacie jakieś strony o jeżach, podrzućcie linki, będę wdzięczna.

[Gość: uważna]

Gość portalu: piasia napisał(a):

> Jeśli znacie jakieś strony o jeżach, podrzućcie linki, będę wdzięczna.

Np. taka strona:

www.ii.uj.edu.pl/~zawora/mainjez.html

[Gość: piasia]

Bardzo dziękuję! Tej strony szukałam, a nie mogłam znaleźć! Wielkie dzięki!
Ucałuj swego futrzaka ;)))

Jeż -to brzmi dumnie!

[Gość: mjot]

W zamierzchłych „beztroskich” czasach mego dzieciństwa (Ech! „To se ne wrati”)
człapiąc z ojcem na spacer znaleźliśmy jeżyka.
Był to już listopad mróz regularnie ścinał już ziemię... a ta bida malusieńka
samiutka sama szwendała się w krzakach. Tato (wówczas ma wyrocznia w sprawach
przyrody) Stwierdził, że to jakiś spóźniony miot, że maleństwo powinno już
spać, że nie ma szans na przeżycie i w związku z tymi wszystkimi „że” należy
biedaka wziąć do domu. Nie muszę przecież opisywać spazmów mej radości z trudem
ukrywanych. Wszak to mój imiennik!
Przytaszczyliśmy malucha do domu.
Biedak naprawdę był mały (z tego co pamiętam nie miał 10 cm), nie przeszkodziło
mu to jednak szybciutko podporządkować sobie całego naszego domu. Mieszkał
wówczas z nami dorosły i dostojny kocur. Był to pyszczydlak, który w tym czasie
szczycił się już szlachetnie poharatanymi uszami i wieloma bliznami
odniesionymi w wielu zwycięskich bojach. Jeżyk po przybyciu do naszego domu
pierwsze, co uczynił to sterroryzował kota! Odbyło się to błyskawicznie. Otóż
po przyniesieniu do domu i postawieniu na podłodze jeżyk udał się bezzwłocznie
do kociej miski z mlekiem. Pyszczydlak najpierw zdziwiony szybko jednak
ochłonął i ruszył pokazać przybłędzie, kto tu rządzi. Podszedł i zdzieliwszy
malca łapą wydał okrzyk zdziwienia! Nie zdążył się zbytnio jednak nadziwić gdyż
jeżyk natychmiast wylądował mu na grzbiecie wbity ząbkami w jego kark. Biedne
kocisko z zaskoczenia ze strachu i jak przypuszczam ze wstydu salwowało się w
dzikim szale w kierunku drzwi z jeżykiem na karku! Od tej pory kot uznawszy
wielkość malca czekał cierpliwie aż jeżyk raczy wyleźć z jego miski i uda się
do swojej i wtedy dopiero zjadał natychmiast swoją rację żywnościową.
A malec? Malec spał prawie całymi dniami a nocami szalał, tupał niemiłosiernie
i czmychał! Ale jakoś przyzwyczailiśmy się do tych jego dźwięków i sypialiśmy
jako tako. Bo bywało, że potrafił wgramolić się komuś do łóżka pod pościel i
przytulić tak, że czasami całą rodzinę budził okrutny wrzask któregoś z
domowników przekręcającego się właśnie na drugi bok. A kapcie taty zaadaptowane
zostały jeden jako sypialnia (dzienna) drugi natomiast na cele sanitarne.
Gdzieś w drugiej połowie grudnia jeżyk zasnął. Tato stwierdził, że
należy stworzyć mu w miarę normalne warunki. Nazbieraliśmy liści wymościliśmy
nimi spore pudło i umieściwszy w nim malucha razem z kapciem wynieśliśmy je do
piwnicy. Biedactwo nie przeżyło jednak... tak pod koniec stycznia wyzionął
biedaczek ducha.

Tobie Piasiu życzę powodzenia z imiennikami mymi. Oby im się udało!

Najniższe ukłony!
Pamiętający Tuptusia do dziś... M.J.

[Gość: piasia]

Witaj Mjocie!
Dzięki za uroczą historię.
Gdyby nie to smutne zakończenie...

Jeżyki, które mam teraz, to nie pierwsze "iglaki", jakie mam pod opieką. Wiele
lat temu mój Ojciec przywiózł takie właśnie maleństwo wraz z jabłkami z sadu.
Pojechał do ogrodu po owoce (a był październik) - a tu maluch kolczasty stoi na
ścieżce. No to go zgarnął do torby i przywiózł.

Jeżyk od pierwszych chwil udowodnił nam wszystkim, że nie jest głupi - dostał
mleka na miseczce i poszedł spać pod szafę. Po dwóch godzinach zaglądamy, a on
stoi przy pustej misce i czeka!
Podobnie jak u Ciebie - zaanektował kapcie Ojca, ale tylko w celach
mieszkalnych. Gdy już z nich wyrósł - przeniósł się pod szafkę w kuchni. Szafkę
pod zlewozmywakiem. A wchodził tak: najpierw szparą między szafką a kuchnią
gazową pod ścianę, potem wzdłuż ściany w stronę zlewozmywaka, i tam pod szafkę.
Pościągał tam sobie różne szmatki, gazetki i skarpetki, nieopatrznie zostawione
na wierzchu. Pomieszkiwał też w różnych kątach mieszkania.

Pięknie się bawił, pchając nosem kapcie, czy szarpiąc ścierkę do podłogi.
Uwielbiał huśtać się na firankach, w które wczepiał się pazurkami.
Gdy w domu pojawił się pies (znalezione szczenię) - zaczęła się zabawa na
całego. Pies podkradał się do śpiącego albo idącego jeża od tyłu, chwytał go za
tylną łapę i ciągnął po pokoju. Gdy puścił, jeż zwijał się w fukającą kulę i
głośno wyrażał swe oburzenie - a potem czekał, aż pies zaśnie. Wtedy podchodził
do niego, łapał za futro na grzbiecie i szarpał na boki. Pies zrywał się z
dzikim piskiem, i rzucał na jeża, ale trafiał na fukającą kulę.... Potem
zwierzaki zawarły pakt o nieagresji i do pyskoczynów już nie dochodziło.

Nie wiedzieliśmy, czy jeża wychowanego w domu można wypuścić na wolność (nie
bylo internetu z całym zasobem informacji), więc trzymaliśmy Tupasia w domu.
Któregoś dnia nie wyszedł ze swego kącika. Zajrzeliśmy - nie żył. Zakopało się
go w ogrodzie.
Przeżył z nami 5 lat. A nie były to lata chude...

Na pociechę - żart o jeżu.

Dwóch juhasów znalazlo jeża.
- to je iglok - mówi jeden.
- ni, to je spilok - mówi drugi.
Zaczęli się kłócić. Idzie baca.
- o co się kłocita?
- baco, to je iglok, cy to je spilok?
- to nie je ani iglok, ani spilok, to je kolcok!

[Gość: mania]

W zeszłym roku moje psy tarmosiły malutkiego jeża, którego jakiś łotr wrzucił
do ogrodu. Mimo ran zwierzak przeżył. Był zbyt mały, żeby go puścić w świat, w
dzień mieszkał gdzie chciał, a apartamentem nocnym była łazienka z łożeczkiem w
pudełku po butach wysłane igliwiem i liśćmi. mąż znalazł str. internetową
brytyjskiego stowarzyszeni przyjaciół jeży (postaram się ją wytropić i
przesłać), na której wyczytaliśmy, że absolutnie nie wolno dawać jeżykom mleka
(bo biegunka), wodę koniecznie; do jedzenia surowe, sparzone mięso woł. oraz
pewną, bez chemikaliów sałatę. Tak karmiliśmy przez ponad miesiąc aż jeż
osiągnął przepisowe 80 dag i był zdolny póść na swoje. Miałam nadzieję, że uda
się "załatwić" z psami, żeby pozwoliły mu zostać w ogrodzie, ale wszystkie
próby kończyły się chęcią spożycia jeża. Jesień była dość długa, myślę że
zdołał się gdzieś okopać i przetrwać w lesie z daleka od psów. Pozdrawiam Maria

[Gość: piasia]

Moje dwa tuptusie mleka nie dostają. Wiem o biegunkach (ach, ten internet :)).
Jedzą jajka, podroby, puszkową karmę dla psów. Rosną!!! Mniejszy ma juz 16 dag,
większy - 20dag! Jedzą bez opamiętania - puszka Chappi starcza na dwa dni....
Na razie mieszkają w domu u moich rodziców i tam chyba spędzą zimę, bo jesienią
nie zdążą urosnąć na tyle, żeby przetrwać zimę bez szwanku. A wiosną wyjdą na
wolność :)))

[m.pw]

Aby dowiedzieć się o jeżach trzeba na str. www.onet.pl wpisać do wyszukiwarki
słowo jeże. Są tam nie tylko informacje o karmieniu i przechowywaniu jeży, ale
również rozkład jazdy autobusów z przystanku Jeże - ach ten internet! To
jeszcze nie ta str. o której Ci pisałam, ale postaram się ją wytropić. M.

[antares777]

Gość portalu: piasia napisał(a):

>Jedzą bez opamiętania - puszka Chappi starcza na dwa dni....

Piasiu!

Czy nie obawiasz się, że po takim jedzeniu wiosną będą nieźle szczekać?

Pozdrowienia dla ... Mamuśki;
Pomachiwajki do znajomków

Stary zgred

[Gość: Gazeciarz007]

Troche znalazlem ale fakt po polsku nie ma za wiele materialow. Ale polecam np.
niemieckie strony. Jesli nie znasz tego jezyka to i tak polecam zajrzec jest
opis i przyklad domku dla jeza.

www.eko.wroc.pl/wydawnictwa/poradnik/ochrona_jezy.html
A to niemieckie strony:
www.bergtierarzt.de/Service/Igel_gefunden_/hauptteil_igel_gefunden_.html
jak budowac schronisko
www.boertlingen.de/igel.htmhttp://www.zooplus.de/zooclub.asp?t=850
www.pro-igel.de/merkblaetter/hilfe/hilfe.htmhttp://www.igelratgeber.de/
www.pro-igel.de/