jak myslicie, dlaczego niektorzy ludzie pomimo, ze

[Gość: mol]

I tak, i nie.
W naszej kulturze nie przyjęto, by dorosłe osoby przedstawiały się formą
zdrobniałą, np. 'Oleńka', choć wszyscy mogą tak do rzeczonej Oleńki mówić, a ona
same właśnie tak się postrzegaja. Tak więc oficjalnie przedstawiaja się
'Aleksandra'. A jak nie, to 'społeczeństwo' się podśmiechuje z niedojrzałości
onej.

Różnorodność

[Gość: Iga]

Różnorodność w każdej dziedzinie życia jest ciekawsza niż monotonia. Przestańmy
utrudniać sobie życie sztucznymi problemami! Zdrobnienia nie są niczym złym i
były zawsze. Zastanówmy się czy nie przesadzamy okazując pretensje w tej sprawie.

nie tylko o dzieciach

[Gość: katarzyna]

A najgorzej to w pracy (i z klientami, i z szefostwem) - ja się przedstawiam
Katarzyna, a każdy mi paniukasiuje zaraz. Tak samo pani Aniu, Krysiu, itp. Po co
w ogóle "pani", skoro już tak się spoufalamy? Do bliskich znajomych nie mam
pretensji, rodzina może sobie używać nawet najbardziej szalonych form, ale
ludzie, których widzę pierwszy raz w życiu mogliby sobie zdrobnienia darować!

[gaudencja]

Zdrobnienie mojego imienia nie jest tak oczywiste, jak Katarzyny,
ale mimo to jeśli ktos próbuje mi "panikasiować" (moim imieniem),
zawsze mu w następnym zdaniu "panujurkuję" czy "panuandrzejkuję".
Niezależnie od funkcji, poziomu zażyłości itp. Z reguły wzbudza
zdziwienie, ale działa doskonale.

[Gość: kejt]

Ja również mam na imię Katarzyna i też mam podobny problem. Ponadto
nie znoszę formy Kaśka, brrr. Kasia może być, ale stosowana
wyłącznie przez znajomych. Dla obcych jestem Katarzyną lub panią
Katarzyną.
Po prostu nie mam 5 lat, żeby zdrabniać moje imię. To jednak jest w
pewnym stopniu "zmniejszenie" mojej osoby i wprowadzenie poufałości,
na którą nierzadko nie mam ochoty.

[Gość: pawik3335]

A ja uważam moi drodzy,że zdrabnianie imion jest słodkie!!!W mojej
rodzinie i wśród moich znajomych-nikt nie zwraca na to uwagi.A tak
przed marginesem-każdy lubi jak się do niego zwraca pieszczotliwie-
prawda?

[Gość: ola]

Józefina- to Józia a nie żadna Finka.

[setorika]

Jeżeli to problem to walić prosto z mostu, co się nie podoba. Moja córka ma na
imię Jadwiga, zdrabniamy Jadwinia lub Jadzia, irytują mnie pokrzykiwania typu
"Jadźka" (niby fajne bo Sami Swoi) a ja mówię wprost: PROSZĘ TAK NIE MÓWIĆ DO
MOJEGO DZIECKA! TO JEST JADZIA! I po problemie

[Gość: kejti]

ja mam na imie Kasia i znosze kiedy ktos do mnie mowi Katarzyna,to poprostu nie
jest moje imie. A Pani Katarzyno to juz tragedia. Z kolei lubie wszystkie
zdrobienia i znieksztalcenia formy Kasia : Kasiula, Kasienka. Ale to tez
zalezy. Mama moze do mnie powiedziec Kasienko, ale jak sie tak zwrocilby do mnie
zwykly znajomy, to byloby to dziwne.

[Gość: rr]

Ja mówię do swojej żony "Kasiuniu" a do koleżanek o tym imieniu
tylko "Kasiu".

[joanna2405]

zgadzam się z Tobą , ale ludzi się nie zmieni i nie wiem dlaczego ,
zawsze przedstawiam się Joasia lub Joanna a notorycznie mówią do
mnie Asia , czego nie znoszę , moja teściowa tłumaczy ,że Joasia to
zadługo , a do wnuczki może zwracać się Karolinka i nie skracać ,
cieszę się ,że jeszcze ktoś zauważył ten problem , bo myślałam,że
tylko ja jestem taka przeczulona na punkcie imienia
pozdrawiam

[Gość: ja12]

możesz przedstawiać się Asia i może być po "problemie".I do tego
jeszcze problem z teściową/ona nie będzie taka jak Twoja mama,gdyż
nią nie jest/

[Gość: heh]

- Joanna.
- A jo Mietek, miło mi.

Asia brzmi znacznie ładniej ale to tylko moja, subiektywna ocena.

[Gość: slash]

Twój postulat, aby zwracać się do danej osoby dokładnie tak, jak ona się
przedstawia, jest realizowany w kulturze anglosaskiej. W krajach anglojęzycznych
nikomu do głowy nie przyjdzie, aby zwracać się do kogoś formą imienia inną, niż
ona sama podała. Np. jeśli kobieta przedstawiła się jako Elizabeth, to nikt nie
zwróci się do niej per Liz, Lizzie, Beth, Betsy czy Betty. A gdyby się
przedstawiła jako Betty, to nikt nie powie do niej Elizabeth.

[aneladgam]

właśnie
dopóki byłam dzieckiem bardzo mnie dziwiło, że znajomi moich rodziców ZAWSZE
zwracali się do siebie "Simon" i "Elizabeth", bez żadnych zdrobnień, spieszczeń
itp.
teraz mnie to już nie dziwi ani nie zaskakuje

[Gość: ja12]

czy kraje anglojęzyczne np.USA,Kanada mogą być jakimkolwiek wzorcem
dla Polski i krajów europejskich-mam bardzo duże wątpliwości,a to z
takiej przyczyny,iż kultura tych krajów/młodych/jest mieszanką wielu
kultur.Funkcjonowanie państwa jest maksymalnie proste-przystosowane
do bardzo prostego społeczeństwa i te proste społeczeństwo ma
wpajane proste zasady.

[Gość: slash]

Twój wywód o prostych zasadach prostych anglojęzycznych społeczeństw jest dość
mętny. Używanie imienia w formie zgodnej z wolą jego nosiciela obowiązuje przede
wszystkim w kulturze brytyjskiej, a jej chyba nie nazwiemy ani młodą, ani prostą.

[Gość: jolanta]

super artykuł w końcu ktoś pomyślał o tym że rodzice nadając dziecku imie myślą
o konkretnym imieniu a nie o zdrobnieniach .

[Gość: ja12]

żartujesz - mamy myślą głównie "topowo"tzn.jak nikt,te maleństwa
jeszcze dobrze świata nie zobaczyły,a już są genialne,imię zaś to
tylko nobilitacja i wstęp lub potwierdzenie "klasowości".....

[polsz]

z tym poszanowaniem tożsamości to już jednak przesadziłaś

[Gość: ko]

ja mam na imie Karolina i dla calej rodziny jestem Karo. wlasciwie dopuszczam
kazde zdrobnienie swojego imienia oprocz Karolki, na ktora noz mi sie w kieszeni
otwiera.

[mal_art]

No właśnie - są takie imiona lub formy imion, które nam "nóż w kieszeni
otwierają", w związku z czym bronimy się przed ich używaniem.
Rozmówca może uważać Józefinę czy Florentynę za imiona za długie i zbyt dostojne
dla malego dziecka (jego subiektywne odczucie) - i próbować jakoś te imiona
"udziecinnić". Właściwie to chyba nic w tym złego? W każdym razie ja nie
doszukiwałabym się w takim działaniu złych intencji. Chociaż sama nie przepadam,
kiedy na moją nieco-ponad-roczną obecnie Alicję mówi Ala, przedstawiam ją zawsze
jako Alisię, Isię, w ostateczności Alkę. Tym niemniej, jeśli babcia/pani w
sklepie/pani pielęgniarka w przychodni/pani w parku czy jakakolwiek inna osoba
zainteresowana imieniem mojego dziecka zwróci się do niej "Alu", nie robię z
tego problemu. Będzie starsza, to sama zadecyduje, którą formę imienia lubi.
Zastanowiłam się nad sytuacją analogiczną w przypadku nielubianego przeze mnie
imienia. Co by było, gdybym np. miała zwrócić się po imieniu do małej Nikoli,
Dżesiki czy innej Samanty? Też pewnie bym szukała jakiegoś wyjścia z sytuacji,
dzięki któremu dziecko zostałoby nazwane, ale może nie w sposób, od którego mnie
bolą zęby. Czyli pewnie zawołałabym Nika zamiast Nikoli, Żelka zamiast Andżeliki
(to zdrobnienie to autorski pomysł mojej znajomej mamy Andżeliki). Przy Dżesice
i Samancie trochę mnie fantazja zawodzi (Dżesia? Samcia?), ale pewnie bym też
coś wymyśliła. I potępiające spojrzenia mam nazwanych tak dziewczynek raczej nie
zrobiłyby na mnie wielkiego wrażenia (co innego, gdyby rzeczona Dżesika czy
Nikola sama poprosiłaby mnie o używanie pełnej formy swojego imienia).

[Gość: Karcia]

Ja z kolei dla rodziny i znajomych jestem Karcią i wprost uwielbiam to zdrobnienie (w przeciwieństwie do "Karolci" czy "Karoli"), ale cóż, w dowodzie wpisane jest "Karolina" i nie wyobrażam sobie, żebym mogła np. nowym współpracownikom czy w każdej innej formalnej sytuacji przedstawić się: "Miło mi, Karcia" (czy nawet: "Karolina, ale proszę mówić mi Karcia"). Po prostu są sytuacje, w których w Polsce takie zachowanie zostałoby uznane za infantylne (ja sama je za takie uważam). Niestety, co kraj to obyczaj.

Z drugiej strony, wymaganie od wszystkich wokół, aby do rocznego dziecka zwracali się "Józefino" jest według mnie przesadą. Osobiście jestem przeciwniczką "pieniążków", "masełka" i "butków", ale jednak zwracanie się pełnym imieniem do własnego dziecka (czy nawet wnuczki, chrześnicy, itp.) jest nienaturalne, sztywne i zimne (nie sugeruję, że taki ktoś dziecka nie kocha, bo rozumiem, że nie zdrobnienia są wyznacznikiem miłości, ale to jest po prostu moje osobiste pierwsze skojarzenie).

[pluskotka]

Ja wolę się do ludzi zwracać pełnymi imionami. Rzadko mówię do Martyny per
Martynko czy Huberta per Bercik. Sama też nie mam tego problemu, bo imię Paula
choć zdrobnień ma dużo, to jednak ludziom myśleć się nad nimi nie chce. I dobrze.