Gość: adamm
IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
01.11.04, 10:04
Fragment:
"Sztab brygady zdecydował zrównać Koniuchy z ziemią - napisał Chaim Lazar. -
120 najlepszych partyzantów ze wszystkich obozów, uzbrojonych w najlepszą
broń, wyruszyło w stronę tej wsi. Rozkazano nie zostawić przy życiu nikogo,
łącznie z żywym inwentarzem, a zabudowania spalić". Izaak Kowalski wspominał,
że rozkaz brzmiał: "zniszczyć wszystko, co się rusza, a wieś zamienić w
popiół".
O tym, że celem operacji była całkowita zagłada Koniuchów, świadczy sposób
jej przeprowadzenia. Gdyby chodziło o zlikwidowanie samoobrony, nie czekano
by, aż wartownicy zejdą z posterunków, tylko zaatakowano by ich nocą.
Pacyfikację wykonały dwa oddziały z brygady wileńskiej - "Śmierć okupantom"
pod dowództwem Jakuba Prennera i "Ku zwycięstwu" (a wg innych
źródeł "Margirio") Szmula Kaplińskiego oraz jeden z kowieńskiej "Śmierć
okupantom" Michała Truszyna. Całością miał dowodzić Henryk Zyman; podobno po
wojnie - jako działacz Komunistycznej Partii Litwy Genrikas Zimanas - dostał
od władz PRL order Virtuti Militari.
Co najmniej kilkudziesięciu uczestników akcji na Koniuchy było Żydami.
Kilkunastu znanych z imienia i nazwiska było obywatelami II RP. Wielu z nich
opisało później napaść na bezbronną, uśpioną wieś jako wybitne osiągnięcie
bojowe, przedstawiając Koniuchy jako ufortyfikowaną (według niektórych
litewską) wieś, siedzibę garnizonu niemieckiego. Zupełna fantazja, nie było
tam nawet posterunku policji; najbliższy znajdował się w odległych o 6 km
Rakliszkach.
Napastnicy nie ponieśli żadnych strat własnych, bo też nie stoczyli żadnej
walki. Była to bezlitosna egzekucja. Wśród 38 znanych imiennie ofiar było
jedenaście kobiet i trzynaścioro dzieci, z których dwoje nie miało jeszcze
dwóch lat.
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/specjal_041030/specjal_a_5.html
