CYWILIZACJA ZACHODU UPADNIE !

[dederes]

Komuniści, pacyfiści, lewacy i inna hołota pluje na własną cywilizację.
Atakuje swoich przywódców, nie ma szacunku dla chrześcijaństwa, broni
zbrodniarzy takich jak Husajn.
Zachód ma stracha przed fanatykami i udaje, że nie widzi, jak oni często
dyskryminują chrześcijan i otwarcie głoszą w meczetach świętą wojnę z nami.
Do tego społeczeństwo Zachodu jest za leniwe.
Chciałoby, żeby zawsze był dobrobyt, ale nie chce tego dobrobytu bronić.
Głoszenie humanisycznych haseł fanatykowi jest czystym absurdem. Dla nich
świat jest prosty jak konstrukcja cepa : wystarczy im poczytać fragmenty
świętej księgi i wszystko wiedzą. Oni są wierni, my niewierni, zabijanie jest
dobre, a nagrodą jest raj.

Jest prawdą co piszesz.

[Gość: AdamM]

A antyglobalisci to dzieci bogatych rodzicow, ktorzy mają już dośc tych
nierobow i wola ich wyslac na jakąkolwiek manifestację niż użerać sie z nimi w
domu.
PZDR

[Gość: Michał]

Może wcześniej im się skończy ropa ?
Faktem jest, że Zachód nie zdaje sobie sprawy z tego, że kłopoty dopiero się
zaczynają.

nie wygramy jako klony muzulmanow

[Gość: baba]

ale jako tolerancyjny, tworczy i bogaty swiat producentow drogich zabawek dla
swiata. i nowoczesnej broni.
dederes napisał:

> Komuniści, pacyfiści, lewacy i inna hołota pluje na własną cywilizację.
> Atakuje swoich przywódców, nie ma szacunku dla chrześcijaństwa, broni
> zbrodniarzy takich jak Husajn.
> Zachód ma stracha przed fanatykami i udaje, że nie widzi, jak oni często
> dyskryminują chrześcijan i otwarcie głoszą w meczetach świętą wojnę z nami.
> Do tego społeczeństwo Zachodu jest za leniwe.
> Chciałoby, żeby zawsze był dobrobyt, ale nie chce tego dobrobytu bronić.
> Głoszenie humanisycznych haseł fanatykowi jest czystym absurdem. Dla nich
> świat jest prosty jak konstrukcja cepa : wystarczy im poczytać fragmenty
> świętej księgi i wszystko wiedzą. Oni są wierni, my niewierni, zabijanie
jest
> dobre, a nagrodą jest raj.

Niebo spadnie nam na głowę!

[Gość: Paweł]

Już lece budować bunkier.

Pod koniec 19. wieku tez tak myslano...

[Gość: J.K.]

I pisano masowo, ze Zachodnia Cywilizacja upada...
Przezylismy 2 wielkie wojny (wewnatrz Zachodu)
i Zachod nadal jest na czele...
ZAGROZENIA WIDZE...
ale mysle, ze nastepna 100-tke jeszcze pociagniemy...

Przeżyła, ale jak ?

[Gość: Michał]

I wojna światowa doprowadziła do powstania komunizmu, a ententę uratowali
dopiero Amerykanie.
Kiedy USA sie wycofało, dosżło do katastrofy, bo Europa Zachodnia była za
głupia, żeby szybko przeciwstawić się komunimowi i nazizmowi.
I znów w czasie II wojny USA uratowało Europę.
A Reagan i Bush zmusili Gorbaczowa do zakończenia zimnej wojny i rezygnacji z
roli supermocarstwa.
Jak USA osłabnie, to będzie katastrofa !
A na razie banda idiotów, nazywana antyglobalistami atakuje własne państwa.
Takich głupków jak antyglobaliści w takiej ilości dotychczas nie było.
Najdelikatniej mówiąc zajmją się oni podcinaniem gałęzi, na której wszyscy
siedzimy.

Krzysztof Dzierżawski -Przyszłość Eurpy cz I

[Gość: Skrzypek]

Dopóki "zachód" będzie walczył o prawa dla różnych mniejszośći, a nie o
wolność własność i sprawiedliwość to będzie upadać. Dopóki będzie kochał
bezpieczeństwo a nie ryzyko to będzie upadać.Polecam 3 poniższe artykuły.
PRZYSZŁOŚĆ EUROPY
Największym niebezpieczeństwem przy prognozowaniu przyszłości jest pokusa
budowania prognozy wedle schematu, w którym bieg wydarzeń z przeszłości będzie
kontynuowany w przyszłości - bez zakłóceń, konsekwentnie i bez końca. Historia
uczy jednak, że w przypadku bytów politycznych, gospodarczych czy finansowych
jest to podejście zasadniczo błędne. Przyszłość nie jest bowiem mechanicznym
powieleniem przeszłości. Owszem, przeszłość ma dla kształtu przyszłości
znaczenie decydujące, bowiem kształt ten zanurzony jest w przeszłości i z niej
wynika, ale przecież nie jest przeszłości tylko kalką.
Przy przewidywaniu rozwoju gospodarczego zachodniej Europy łatwo popaść w
opisany błąd prognostyczny. Gospodarka krajów zachodniej Europy odniosła po
wojnie spektakularny i niekwestionowany sukces. Wysokiemu tempu rozwoju
towarzyszyła dbałość o kwestie społeczne. W efekcie mamy dziś do czynienia ze
sprawnym, stojącym na wysokim poziomie, mechanizmem gospodarczym z jednej
strony, i z szerokim zakresem usług publicznych, zapewniającym obywatelom
poczucie socjalnego bezpieczeństwa z drugiej. Na takim tle obraz przyszłości
rysuje się sam: mechanizm gospodarczy będzie sprawniejszy, bogactwa materialne
większe, a dobrodziejstwa socjalne jeszcze szersze.
Naprawdę jednak kształt gospodarczej przyszłości Europy nie będzie wyznaczany
wczorajszymi sukcesami, lecz zjawiskami natury demograficznej, których przebieg
ma charakter nieodwracalny. Polega on - mówiąc najogólniej - na spadku ilości
urodzonych dzieci do poziomu znacznie poniżej tego, który zapewnia
odtwarzalność pokoleń, oraz na przedłużeniu średniej długości życia. Za około
15 - 20 lat na te dwie tendencje nałoży się wkroczenie wiek emerytalny
pokolenia wyżu demograficznego (zjawiska właściwego dla całego świata
zachodniego). Względnie liczne roczniki wyżu, będące dziś wieku produkcyjnym,
za kilkanaście lat znajdą się na emeryturze. Problem w tym, że następne
pokolenia są coraz mniej liczne, a konsekwencją tego stanu rzeczy będzie
dramatyczne pogorszenie się stosunku liczby osób w wieku emerytalnym do tych,
którzy pozostają w wieku produkcyjnym (co nie oznacza, że pracują zawodowo -
mogą się uczyć, wychowywać dzieci lub być niezdolni do pracy). I tak w
przypadku Niemiec stosunek ten wynosił w 1995 roku 1:4, w 2020 osiągnie 1:3, w
2030 - 1:2 i w 2050 - 2:3. Dla Francji odpowiednio: 1995 - 1:4, 2020 - 1:3,
2040 - 1:2. Głęboki spadek urodzeń musi przynieść w konsekwencji zmniejszenie
liczby ludności kraju. W 2000 roku Niemcy będą liczyć ok. 82 miliony
mieszkańców, ale w 2050 tylko 57 milionów; we Francji spadek nie będzie tak
głęboki - liczba mieszkańców zmniejszy z ok. 60 milionów w 2000 roku do 55 w
2050.
Tak więc między rokiem 2015 a 2020 nastąpi zasadnicza zmiana struktury ludności
w zachodniej Europie. Silnie zwiększy się udział osób wieku poprodukcyjnym,
zmaleje zaś udział osób zawodowo czynnych. Będzie to miało dwie ważne
konsekwencje: zmniejszy się produkt krajowy brutto i jednocześnie powiększał
się będzie udział wydatków socjalnych w PKB. Dodatkowe obciążenia doprowadza do
załamania systemu finansów publicznych ze wszystkimi tego faktu społecznymi i
politycznymi skutkami. Sytuacja wymusi redukcję przywilejów socjalnych oraz
wysokości świadczeń społecznych. To z kolei wywoła gwałtowne protesty społeczne
i zmiany polityczne tak głębokie, że będą one w istocie wyznaczać kres
dotychczasowego porządku.
Krzysztof Dzierżawski

Jan Frejlak Upadek Europy cz II

[Gość: Skrzypek]

Jan Frejlak
UPADEK EUROPY
Anatomia kryzysu
Od czasów, gdy Europa osiągnęła szczyt swej potęgi, to jest od pierwszych lat
XX wieku, zaczęły pojawiać się głosy, że ten sukces będzie nieuchronnym
początkiem jej całkowitego upadku.
I rzeczywiście, przepowiednie katastrofistów na naszych oczach zaczynają się
sprawdzać. W Europie rodzi się coraz mniej dzieci, powszechnie panuje hedonizm,
zanikają cnoty obywatelskie, takie jak dbałość o wspólne dobro, odwaga,
zdolność do poświęceń. Przyczyn kryzysu Świata Zachodniego jest z pewnością
wiele. Najistotniejszą jednak moim zdaniem jest to, że nasza cywilizacja
osiągnęła właściwie wszystko co można było osiągnąć. Wszelkie odwieczne ludzkie
marzenia o szybkich podróżach, lataniu w powietrzu, komunikowaniu się na
odległość, zwalczaniu powszechnych chorób zostały zrealizowane już przed Drugą
Wojną Światową. Dziś dla mieszkańców Europy Zachodniej dobra te są powszechnie
dostępne. Nie ma też już żadnych nowych przestrzeni - cały nadający się do
zamieszkania obszar naszego globu został zasiedlony, zaś kolonizacja ubogich
państw Trzeciego Świata przestała być ekonomicznie opłacalna, wojna między
krajami bogatymi zbyt ryzykowna ze względu na atomowe arsenały, a poza tym
bezcelowa. Tak więc politycy nie mogą dziś przedstawiać ludziom wielkich
projektów zdolnych mobilizować masy do heroicznych wysiłków. W takiej sytuacji
w naturalny sposób jedynym pragnieniem staje się poczucie bezpieczeństwa i
wygody. Zanika odwaga, ofiarność, kreatywność, które żywią się wolą
przekształcenia Świata. Być może loty do gwiazd czy masowa eksploatacja
odległych planet mogłyby wykrzesać z ludzi nowe pokłady entuzjazmu, te jednak
są wobec naszych możliwości technologicznych równie niedostępne, co budowa
samolotów naddźwiękowych była niedostępna mieszkańcom starożytnego Rzymu.
Upadek Zachodu nie jest jednak upadkiem Świata. Inne kultury zachowały swą
kreatywność i moralną siłę. Będąca jej najgłębszym wyrazem gotowość do
poświęcania własnego życia wciąż jest obecna na przykład w Świecie Islamu.
Teoria katastrof
Trudno uwierzyć by trwający od kilkudziesięciu lat napór ludności muzułmańskiej
na Europę uległ w pewnym momencie zatrzymaniu. Bogactwo naszego kontynentu jest
zbyt kuszące, przyrost naturalny w Afryce Północnej i w Azji zbyt wysoki, zaś
doskonałe uszczelnienie granic technicznie niewykonalne. Równie
nieprawdopodobne jest by przybywający do Europy muzułmanie zaczęli nagle
odrzucać swe wierzenia, które stanowią dla nich, prócz metafizycznego, również
społeczne oparcie w otaczającym ich tu obcym bądź co bądź świecie. Dodajmy też,
że muzułmanie pozostając wciąż grupą ekonomicznie słabszą nie ulegną
demoralizacji rozkładającej naszą kulturę. Oni wciąż będą mieli wiele do
zyskania, a mało do stracenia. Jeśli nie dojdzie do gwałtownych zmian i
masowego wysiedlenia ludności muzułmańskiej z Europy, to w przeciągu niecałych
stu lat będą oni w stanie zamienić takie kraje jak Francja czy Niemcy w
islamskie republiki. Z dzisiejszej perspektywy zorganizowanie akcji
wysiedleńczej wydaje się jednak niemożliwe. Nie chodzi mi tu jedynie o
oczywisty brak politycznej woli jej przeprowadzenia, opory natury moralnej czy
ideologicznej. Przesiedlenie na taką skalę musiałoby wywołać polityczną reakcją
w coraz bardziej przeludnionych krajach arabskich czyniąc realnym nawet wybuch
wojny.
Szansa na to, by Europa oparła się islamskiej inwazji jest więc niewielka i
wydaje się, że trzeba się już dziś pogodzić z tym, że za siedemdziesiąt lat
wnuczka pani minister edukacji we francuskim rządzie, która wprowadziła
obowiązkowe rozdawnictwo pigułek wczesnoporonnych dziewczętom ze szkół,
wychodząc na ulice Paryża będzie musiała przesłaniać twarz kwefem. Coraz
liczniejsi muzułmanie utworzą w którymś momencie swoją reprezentację
polityczną, a ta w jakiś kolejnych demokratycznych wyborach po prostu przejmie
władzę. Europa wydaje się już być z tym faktem pogodzona. Polityka wobec
przybyszów jest bardzo łagodna. Pozwala im się na swobodne praktykowanie
własnej religii. Coraz częstsze są przypadki, że chrześcijańskie świątynie
zamieniane są na meczety. Znamiennym przykładem otwarcia europejskich elit na
islamskich sąsiadów jest dopuszczenie Turcji do negocjacji w sprawie
członkostwa w Unii Europejskiej.
Taki "łagodny" scenariusz islamizacji naszego kontynentu nie jest jednak
jedynym jaki można sobie wyobrazić.
Wiele procesów występujących tak w przyrodzie, jak w życiu ludzkich
społeczności, których przebieg do pewnego momentu miał charakter stopniowy,
ulega gwałtownemu przyspieszeniu, tak znacznemu, że zostaje zerwana ich
ciągłość. Sytuacje takie określa się mianem katastrof. Ich przykładami mogą być
rewolucje, wojny, krachy giełdowe. Najbliższe ćwierćwiecze przyniesie nałożenie
się aż dwóch zjawisk mogących przybrać formę społecznej katastrofy, a mających
swoje podłoże w zjawiskach demograficznych (a więc w takiej perspektywie
czasowej dających się bardzo dobrze prognozować). Starzenie się Zachodnich
społeczeństw między rokiem 2015, a 2020 stanie się przyczyną wielkiego
gospodarczego kryzysu. Nadmuchane, przez oszczędzających na swą starość
Amerykanów i Europejczyków giełdy, runą w momencie gdy pokolenie powojennego
wyżu demograficznego osiągnie wiek emerytalny. Takie właśnie załamanie
przewiduje między innymi Krzysztof Dzierżawski – znany ekonomiczny publicysta i
ekspert Centrum im. Adama Smitha. Wzrost indeksów na światowych giełdach jest
bowiem pochodną ekspansji funduszy emerytalnych. Gdy znacząco zwiększyły one
swe inwestycje na początku lat osiemdziesiątych, wskaźnik nowojorskiej giełdy
zaczął gwałtownie rosnąć, by w roku 87 wynieść (uznany już wtedy za absurdalnie
wysoki) poziom 3.500 punktów. Po krachu jaki miał wtedy miejsce “Dow Jones”
ponownie zaczął rosnąć osiągając w 97 roku 8.500 punktów; wtedy nastąpiło
kolejne załamanie i indeks spadł do 8.000 punktów, by zaraz znów zacząć się
wspinać, przekraczając dziś 11.000 punktów. Dzieje się tak pomimo, że większość
wchodzących w skład koszyka Dow Jones spółek od wielu lat przestała już
przynosić zyski. Jak podaje w swej książce “Przyszłość kapitalizmu” profesor
Lester Thurow, większość dorosłych Amerykanów jako jedyną szansę na godziwe
przeżycie starości zaczęło w latach osiemdziesiątych uważać właśnie inwestycje
giełdowe. Gdy giełdy runą nastąpi kryzys o sile przerastającej słynny Wielki
Kryzys lat trzydziestych (wtedy indeks nowojorskiej giełdy przeszacowany był
mniej więcej dwukrotnie, już dziś przeszacowanie jest co najmniej pięciokrotne,
a dmuchanie mydlanej bańki trwa nadal). Zanim jednak dojdzie do krachu na
giełdach, nastąpi jeszcze jedno znaczące zjawisko. Około roku 2010 w niemal
wszystkich krajach islamskich wejdzie w dorosłe życie najliczniejsza w historii
tych państw grupa młodych ludzi. Wielu z nich z pewnością zdecyduje się na
emigrację do Europy. Oznaczać to będzie, że w latach 2010-2015 napór
demograficzny na nasz kontynent osiągnie nie notowane nigdy wcześniej rozmiary.
Dodajmy, że przyrost naturalny wśród muzułmańskich imigrantów sięga 4% rocznie,
a to oznacza, że i bez zasilania nowymi przybyszami ich liczba podwaja się co
18 lat. Jak dowiadujemy się z prognoz demograficznych opublikowanych w 1995
roku w magazynie “Newsweek” ludność muzułmańska w samej Francji ma osiągnąć w
2010 roku poziom od 6 do 8 milionów, a więc wzrosnąć w stosunku do roku 1994
ponad trzykrotnie. Jeśli przyjmiemy, że w latach 2010-2015 wzrośnie ona o
kolejne 3-4 miliony (co jest założeniem dość ostrożnym) natomiast ogólna liczba
mieszkańców Francji wynosić wtedy będzie poniżej 60 milionów (co wynika z
ostatnich prognoz demograficznych), to należy zgodzić się z tym że w roku 2015
we Francji muzułmanie stanowić będą 20% ludności. Sytuacja w Niemczech będzie
niewiele lepsza. Skutki

[Gość: Skrzypek]

Sytuacja w Niemczech będzie niewiele lepsza. Skutki wybuchu kryzysu
ekonomicznego w takich okolicznościach nietrudno przewidzieć. Dojście do władzy
ugrupowań domagających się wysiedlenia przybyszów wydaje się wówczas niemal
pewne. Będzie już jednak za późno. Nerwowe próby ratowania sytuacji
najprawdopodobniej doleją tylko oliwy do ognia i zachód naszego kontynentu
ogarnie etniczna wojna domowa.
Istnieje kilka powodów, dla których bardziej prawdopodobna w tym konflikcie
wydaje się porażka Europy niż Islamu.
Po pierwsze zauważmy, że w wojnie tej polami bitew będą ulice wielkich
europejskich miast. Zmniejsza to znacznie przewagę jaką nad Światem Islamu
miała dzięki technologii Europa. Do walki w mieście nie można będzie przecież
użyć ani nowoczesnych samolotów bojowych, ani wyrzutni rakiet czy innego tego
typu sprzętu. Również helikoptery nie na wiele się tu zdadzą. Użycie broni
jądrowej w ogóle nie wchodzi w rachubę - niewyobrażalnym jest by Francuzi, na
przykład po przegraniu bitwy o Paryż zniszczyli go bombą nuklearną. Potrzebne
do walki w miastach uzbrojenie (karabiny i broń przeciwpancerna) łatwo będzie
islamistom przemycić - nie sądzę więc by mogło im go zabraknąć. W tej wojnie
decydować będzie jedynie liczba ludzi zdolnych do noszenia broni i ich morale.
Ludność islamska będzie wtedy co prawda nadal kilkukrotnie mniej liczna od
ludności rdzennie europejskiej, jednak blisko połowę Europejczyków stanowić
wtedy będą ludzie mający powyżej pięćdziesięciu pięciu lat. Islamiści zaś będą
to, w zdecydowanej większości dwudziesto-paroletni fanatycy. Zdeterminowani,
wierzący w swoją misję, kierowani pragnieniem służenia woli Allacha i zdobycia
bogactw Europy, Arabowie i Turcy będą mieli nad Francuzami, Niemcami, Włochami
i Hiszpanami ogromną psychologiczną przewagę. Po drugie Europa nie będzie mogła
liczyć na pomoc Ameryki. Tam kryzys gospodarczy będzie najgłębszy.
Najprawdopodobniej pociągnie on za sobą masowe wybuchy zamieszek na tle
rasowym. Murzyni i Latynosi zaczną grabić bogatsze dzielnice wielkich miast, do
akcji wkroczą anarcho - nacjonalistyczne milicje, które dostaną materialne
wsparcie od takich wrogów Ameryki jak na przykład Chiny. Rozpad i chaos nie da
się opanować przez wiele lat, co kompletnie wyłączy Amerykę z polityki
międzynarodowej. Po trzecie wreszcie, zaangażowanie krajów islamskich w
europejski konflikt najprawdopodobniej, zwłaszcza w jego późniejszej fazie, nie
ograniczy się jedynie do cichego wspierania braci w wierze, ale do otwartego
starcia z wypowiedzeniem wojny włącznie. Świadomość, że tak korzystna sytuacja
nie prędko się powtórzy (Ameryka nie zainterweniuje, Europa w kryzysie), oraz
że europejskie zwycięstwo oznaczać będzie masowe wysiedlenia, a więc kryzys
wewnętrzny w krajach islamskich, może skłonić arabskich i tureckich przywódców
do zadziałania w myśl zasady "teraz albo nigdy". W przypadku państw arabskich
dodatkowym bodźcem może być świadomość wyczerpywania się zasobów ropy naftowej,
a więc tego, że za dziesięć, dwadzieścia lat ich sytuacja ekonomiczna tak czy
siak zacznie się drastycznie pogarszać. Przedstawiony tu scenariusz katastrofy
nie jest oczywiście jedynym możliwym. Zawiera on jednak pewne elementy wspólne
dla wszystkich możliwych scenariuszy takiego gwałtownego upadku Starego
Kontynentu: kryzys gospodarczy mający swe podłoże w starzeniu się zachodnich
społeczeństw, wzrost liczby Muzułmanów zamieszkujących Europę powyżej pewnego
krytycznego poziomu, niekorzystne dla Europejczyków pole walki w spodziewanym
starciu, przewaga morale Muzułmanów nad Europejczykami.
Podsumowując, najprawdopodobniej proces islamizacji Europy Zachodniej
przestanie w pewnym momencie przebiegać w sposób łagodny i ulegnie gwałtownemu,
katastroficznemu przyspieszeniu. Nastąpi to w pierwszej połowie XXI wieku i
decydującą rolę odegrają elementy wymienione powyżej.
Powtórka z historii
Niektórzy buntują się przeciw takiej wizji. Twierdzą, że europejskie elity na
pewno nie dopuszczą do realizacji opisanego scenariusza. Warto im jednak
przypomnieć historię upadku Cesarstwa Rzymskiego na zachodzie. Podobieństwo
sytuacji społecznej schyłku Rzymu i dzisiejszej Europy jest tak ewidentne, że w
zasadzie nie warto się nad nim rozwodzić – spadająca dzietność (na kobietę,
która urodziła dwójkę dzieci patrzyło się wtedy jak na bohaterkę, dziś traktuje
się ja wręcz jak dziwaczkę), rosnące podatki, wzrastająca ilość obcych
przybyszów, upadek poszanowania dla własności publicznej, ogólna dekadencja i
rozkład moralny. Skutek znamy - Rzym upadł. Upadł pomimo posiadania
najsilniejszej w owym czasie armii na Świecie, pomimo posiadania bogactw, przy
pomocy których mógł korumpować rządy i wpływać na okolicznych władców.
Przypomnijmy tu za francuskim historykiem Filipem Contamine fakty związane z
najazdami barbarzyńców, które uznawane są za ostateczną katastrofę tego
wielkiego imperium: "...Po jednej stronie wykorzystywano wszystkich dorosłych
mężczyzn, w wieku od lat piętnastu czy szesnastu, do lat gdy opuszczały ich
siły, a więc liczba walczących sięgała jednej czwartej, jednej piątej całej
ludności. Cesarstwo miało kilkadziesiąt milionów mieszkańców, ale zdolne było
za cenę rujnującego wysiłku zgromadzić 500.000 czy 600.000 żołnierzy, z których
dwie trzecie, a nawet trzy czwarte były w praktyce niezdolne do udziału w
kampanii. Tak więc stosunek liczby walczących do liczby ludności teoretycznie
był rzędu jednego do stu, praktycznie jednego do czterystu. (...) Niższość
barbarzyńców w dziedzinie prowadzenia oblężeń nie stanowiła utrudnienia, chyba
że miasta broniły się zdecydowanie. W rzeczywistości wiele z nich padło przez
zaskoczenie, przez zdradę albo wskutek krótszej czy dłuższej blokady; inne
otwarły rozmyślnie swe bramy z nadzieją, że zostaną oszczędzone."
Barbarzyńcy łupili i niszczyli imperium, pomimo, że Rzymianie mieli nad nimi
ogromną przewagę. Brakowało im jednak tego co wojskowi nazywają morale – ducha
walki, odwagi, gotowości na śmierć. Tchórzliwi, hedonistycznie nastawieni do
życia i pragnący jedynie spokoju Rzymianie, konsekwentnie lekceważyli
zagrożenia, a gdy doszło do napaści dzikich ludów, sami otworzyli najeźdźcom
bramy do swych miast.
Historia lubi się powtarzać.
Być może kontynent opanowany przez młody, dynamiczny naród arabski, za kilkaset
lat powtórnie odżyje tworząc oryginalną, nową cywilizację, będącą mieszanką
cywilizacji łacińskiej i muzułmańskiej. Byłaby to kolejna powtórka z historii –
wszak w kilkaset lat po upadku Rzymu, niżej cywilizowane ludy germańskie
utworzyły to co my nazywamy dziś Naszą Europą. Podobnie jak wtedy, gdy
barbarzyńscy najeźdźcy ocalili z Rzymu to co było w nim najbardziej
wartościowe – prawo, organizację, niektóre technologie, a także wschodzące
wtedy Chrześcijaństwo, tak samo jutro Arabowie to co dobre wezmą, a to co złe
odrzucą.
Polacy wobec upadku Europy
Nad śmiercią Europy nie ma co rozpaczać. Tak widać musiało być. Zastanówmy się
jednak co z niej może wynikać dla naszego kraju. Po pierwsze zauważmy, że w
Polsce Muzułmanie nie mają swojego mocnego przyczółka. Nasz kraj jest zresztą
zbyt mało atrakcyjny jako obiekt ataku, tak więc (o ile zachowamy neutralność
wobec europejskiej wojny domowej) islamska inwazja w XXI wieku jeszcze nam nie
zagrozi. Po drugie zauważmy, że wojna ta może być dla naszego kraju wręcz
ogromną szansą na wzbogacenie się. Podobnie jak Szwecja, która wykorzystała
Drugą Wojnę Światową, by uczynić ze swego państwa (będącego w latach
trzydziestych jednym z najuboższych w Europie) kraj o jednym z najwyższych
dochodów na głowę mieszkańca na Świecie, tak samo Polska, wysyłając broń i
środki opatrunkowe obu walczącym stronom może w kilka lat wyrosnąć na lokalną
potęgę gospodarczą i polityczną. Zauważmy tu, że Szwecja w latach trzydziestych
była krajem 4 milionowym, Polsk

[Gość: Skrzypek]

Zauważmy tu, że Szwecja w latach trzydziestych była krajem 4 milionowym, Polska
zaś jest dziś krajem 40 milionowym. Umiejętne wykorzystanie szansy jaką będzie
europejski konflikt uczyni z nas polityczną siłę, z którą wszyscy będą się
musieli liczyć. W sojuszu z Rosją będziemy mogli utworzyć blok trudny do
zaatakowania.
Podobnie jak upadek Cesarstwa Zachodnio-rzymskiego nie był upadkiem całego
imperium, które pod postacią Bizancjum przetrwało jeszcze tysiąc lat, z czego
przez lat pięćset było polityczną potęgą, tak samo upadek Europy Zachodniej nie
jest upadkiem europejskiej cywilizacji, która w słowiańskiej części kontynentu
ma szansę przetrwać jeszcze przez wiele stuleci, a nawet, w stosownym momencie,
wyzwolić Europę Zachodnią spod islamskiego jarzma.
Z upadku kontynentu nie wynikają też specjalne powody do troski o naszą wiarę.
Pod panowaniem Muzułmanów liczba Chrześcijan nie będzie raczej spadać szybciej
niż dzieje się to obecnie w lepkich mackach liberalnej demokracji. Czy nastąpi
upadek Watykanu? Cóż, nigdzie nie jest powiedziane, że siedzibą Stolicy
Apostolskiej musi być Rzym. Kto to wie, może następną siedzibą będzie Pekin? A
może Kraków lub Warszawa?
Jan Frejlak

Scenariusze upadku Europy -G.Świderski cz III

[Gość: Skrzypek]

Przykładowe scenariusze upadku demokracji
( Artykuł ukazał się w kwartalniku konserwatywnym - Monarchista )
Bankructwo Finansowe:
Władza demokratyczna nie jest nastawiona na długofalowe myślenie o państwie.
Górny horyzont myślowy to długość kadencji. Ale najczęściej jest to nawet
mniej. To powoduje, że łatwiej powstają mechanizmy życia na koszt przyszłych
pokoleń. To się nasila i powoduje, że prędzej czy później te przyszłe pokolenia
zbankrutują finansowo. Są dwie popularne metody życia na koszt przyszłych
pokoleń praktykowane powszechnie w demokracji: deficyt budżetowy i system
emerytalny. Starzenie się społeczeństwa spowoduje bankructwo finansowe całego
państwa - a to spowoduje załamanie polityczne i anarchie.
Postęp Techniczny:
Rozwój rynku komputerowego może spowodować, że komputery i Internet będą tak
tanie, że każdego będzie na nie stać, tak jak na długopis czy chleb. To
spowoduje, że technicznie będzie możliwe zrealizowanie systemu demokracji
bezpośredniej - ciała przedstawicielskie przestaną być potrzebne, bo będzie
można technicznie zorganizować głosowanie wszystkich obywateli nad każdą
ustawą. Wtedy są dwie możliwości: albo demokraci zrezygnują z traktowania
demokracji dogmatycznie i stwierdzą, że demokracji nie należy maksymalizować.
To da silne narzędzie do ręki przeciwnikom demokracji i oni obalą ją
demokratycznie (czyli za zgodą ludu). Albo rzeczywiście zostanie wprowadzona
demokracja bezpośrednia - a to będzie upadek. Chyba nie musze tego uzasadniać?
Np demokratycznie zlikwiduje się wszystkie podatki.
Rozwój Demokracji Totalnej:
Różne poglądy na życie nie są konfliktogenne w normalnych warunkach. Dopiero
różne koncepcje polityczne (w połączeniu z dążeniem do wprowadzenia ich w
życie) powodują konflikt, który musi być jakoś rozwiązany. Aby to rozładować
wymyślono demokrację. Ale okazało się, że to nie rozwiązuje problemu. Otóż
współcześnie większość konfliktów między ludźmi spowodowanych jest przez
demokratyczną władzę. Głownie przyczynia się do tego demokracja totalna (czyli
rozwiązywanie wszystkiego przez głosowanie). Jeśli głosowanie rozwiązuje
wszystkie kłopoty, to władza celowo generuje konflikty w nowych dziedzinach,
aby uzasadnić interwencje i swoją niezbędność w tej dziedzinie. Musi to robić,
bo rozwiązanie problemu czyni władzę zbędną w demokracji. Bo władza w
demokracji, to z definicji wynajęci przez obywateli urzędnicy do rozwiązywania
problemów społecznych. W pewnym momencie ilość konfliktów i obszar ingerencji
państwa w życie obywateli przekroczy punkt graniczny, po którym obywatel będzie
zdolny do wszystkiego, łącznie z oddaniem życia w celu obalenia takiej władzy.
To spowoduje możliwość zwycięstwa spisku obalającego demokratyczną władzę siłą.
Słabniecie Militarne:
W państwach demokratycznych zaczną coraz większą popularność zdobywać
pacyfiści, zieloni czy feministki. Oprócz tego duża część energii i finansów
państwa zacznie być poświęcana na różne głupoty typu walka o tolerancje, walka
z rasizmem, i wszelką tym podobną polityczną poprawność. Równolegle następować
będzie upadek moralny i religijny. A demokracja jest tego katalizatorem.
Ateiście bardziej boją się śmierci, bo życie jest dla nich wszystkim. To
wszystko spowoduje osłabienie militarne państw demokratycznych, co spowoduje
przegranie wojny z jakimś silnym, niedemokratycznym państwem.
Ewolucja demokracji ku oligarchii:
W miarę rozwoju mediów i technik propagandowych demokracja staje się fasadą
ukrywającą rządy elit. Elity te manipulują tłumem, który ma bardzo mały wpływ
na zmianę władzy. Walka o władzę toczy się na innym polu, który jest ukrywany
przed ludem. Po pewnym czasie elity władzy mogą ograniczać demokratyczne
igrzyska wiedząc, że są zbyt kosztowne - szczególnie wtedy gdy inne, wrogie
państwa będą ograniczać trwonienie energii władzy i obywateli na demokratyczną
zabawę i zaczną używać tej energii do budowy siły państwa.
Grzegorz Świderski

Powiedz Dobranoc Europie- Pat Buchanan

[Gość: Skrzypek]

Pat Buchanan to były kandydat na prezydenta USA.
Powiedz "dobranoc" matce-Kontynentowi - opinia o ZSRE Patricka Buchanana -
Krzysztof Pawlak @ 03:04 PST
"Jedno¶ć ekonomiczna i jedno¶ć polityczna s± bliĽniakami: jedno nie może zostać
zrodzone bez następstwa drugiego", powiedział Fryderyk List, słynny niemiecki
ekonomista i nacjonalista. Po raz kolejny historia przyznała rację Listowi.
Unia ekonomiczna prowadzi prosto do unii politycznej. Lewica zawsze to
rozumiała. Prawica - nigdy, aż się robiło za póĽno.
Kiedy Hamilton utworzył strefy wolnocłowe w 13 stanach, silny rz±d Stanów
Zjednoczonych został upieczony jak ciastko. Bismarck użył unii celnej,
Zollverein, by okiełznać Niemcy pod wyposażon± w bicz łap± Prus.
I w ten sposób Europejska Wspólnota Węgla i Stali z lat 50 ubiegłego wieku
doprowadziła do Wspólnego Rynku, Wspólnoty Europejskiej, dzisiejszej Unii
Europejskiej i jutrzejszego Eurolandu. W nim 12 narodów, które dzi¶ rezygnuj±
ze swych własnych walut, by zaakceptować "euro", będ± cieszyły się wszystkie
wolno¶ci± i niepodległo¶ci± jak Rhode Island. (dzielnica N. Jorku -
przyp. "ZcU")
Dla Europy może już nie istnieć droga powrotu. Wizja patrioty de Gaulle'a, ojca
chrzestnego Europy "od Atlantyku po Ural", jest martwa. Alternatywna wizja elit
zarz±dzaj±cych socjalistycznego superpaństwa, które maj± nadzieję wprowadzić,
triumfuje. Gardz±c suwerenno¶ci±, czczon± dot±d potęg±, bezimienni,
eurotechnokraci bez oblicz wła¶nie podjęli Wielki Skok Naprzód.
Francja, Niemcy i Włochy, które wła¶nie wymieniaj± swoje waluty na euro, oddaj±
kontrolę nad polityk± monetarn± i, co za tym idzie, kontrolę nad polityk±
fiskaln± i przyszło¶ci± narodu. Je¶li recesja dotknie Włochy, Rzym będzie
zupełnie skrępowany, niezdolny do zapobieżenia deficytowi czy dokonania
dewaluacji lira. Włochy będ± miały mniej wolno¶ci, by dbać o swój interes
narodowy niż ma w obecnym kryzysie Argentyna.
Niemniej jednak, przewiduję: to europejskie superpaństwo nie będzie w stanie
przetrwać, lecz rozedrze się na kawałki na barierze nacjonalizmu. Kiedy nastan±
ciężkie czasy, patrioci przechwyc± kontrolę nad przyszło¶ci± ich narodów z r±k
brukselskich biurokratów, którym nikt nie będzie chciał zadeklarować lojalno¶ci
czy miło¶ci.
No bo kto przecież chciałby się bić czy umierać za UE?
S± też inne powody, by wierzyć, że nowa Europa upadnie. Odmiennie od Ameryki,
gdzie 90 procent ludzi mówi po angielsku, 300 milionów ludzi w eurostrefie mówi
tuzinem języków. I podczas gdy pozostaje ona wci±ż zamożna, europejski dynamizm
zanika razem z jej przemysłowymi podstawami. Militarnie, jak mogli¶my to
zobaczyć w Kosowie, nowa Europa jest żałosna. Pięćdziesi±t sze¶ć lat po ¶mierci
Hitlera w jego bunkrze, Europa domaga się amerykańskich oddziałów do swojej
obrony. Europa jest zamknięt± społeczno¶ci± w narastaj±co nerwowym globalnym
s±siedztwie.
Każdy rok przynosi nowe europejskie pogróżki, że "pójdzie sobie własn± drog±".
Ale zaczęły one brzmieć pusto jak pogróżki dzieci, że uciekn± z domu, które
nigdy nie rozpoczęły przygotowań do ucieczki. Na europejski plan utworzenia 60
tys. Sił Szybkiego Reagowania, by zast±pić nimi NATO, kto¶ gwałtownie
zareagował: "Na miło¶ć Bosk±, utwórzcie je w takim razie wreszcie!".
Jednak co najważniejsze: Europa umiera. W całej Europie nie ma ani jednego
narodu ze wskaĽnikiem dzietno¶ci wystarczaj±cym do podtrzymania wysoko¶ci
populacji, z wyj±tkiem muzułmańskiej Albanii. W 17 europejskich narodach więcej
dokonuje się pogrzebów niż narodzin, jest więcej trumien niż kołysek.
Pomiędzy latami 2000 a 2050 Azja, Afryka i Ameryka Łacińska wzbogac± się o 300
do 400 milionów ludzi - 30 lub 40 Meksyków! - podczas gdy Europa straci cał±
populację Belgii, Holandii, Danii, Norwegii, Szwecji I Niemiec. Do roku 2050
¶rednia wieku w Europie sięgnie 50-tki, dziewięć lat więcej niż najstarszy
obecnie na kuli ziemskiej naród - Japończycy. Jeden na 10 Europejczyków będzie
w wieku powyżej 80 lat. I kto będzie się opiekował t± liczb± milionów starców,
zanim holenderski doktor odwiedzi podlegaj±cy jego opiece dom?
Imigranci s± odpowiedzi±, imigranci już się wlali do Europy w liczbie setek
tysięcy rocznie ze ¦rodkowego Wschodu i Afryki, zmieniaj±c charakter Starego
Kontynentu. Tak jak Europa najeżdżała i kolonizowała Azję, Afrykę i Bliski
Wschód, tak teraz ogarnięci jedn± ż±dz± ludzie napływaj±, by skolonizować kraje-
matki. I kiedy pustoszej± ko¶cioły chrze¶cijańskie, meczety zapełniaj± się.
Jak dot±d, choć nawet tak wielkie narody jak Francja, Niemcy, Włochy czy
Hiszpania ogarnia znużenie w wysiłku pozostania niepodległymi, suwerennymi i
wolnymi, to podnarody w nich staraj± się narodzić na nowo. W Szkocji, Walii,
Ulsterze, Korsyce, Kraju Basków i północnych Włoszech s± secesjoni¶ci nie tacy
jak ci, którzy doprowadzili do rozłamu Czechosłowacji, Jugosławii czy Zwi±zku
Sowieckiego na 22 niepodległe narody.
Je¶li alternatyw± jest ateistyczno-socjalistyczne superpaństwo powstaj±ce w
Europie, patrioci w każdym miejscu powinni fetować podnarody. Zimna Wojna
pozostawiła ¶wiatu zmagania pomiędzy globalistami a patriotami, zmagania, w
których lojalno¶ć dla ponadnarodowych reżimów pewnego dnia zostan± uznane za
więzienie dla narodu.

Patrick J. Buchanan dwukrotnie kandydował do urzędu prezydenta USA z nominacji
Republikanów i z nominacji Partii Reform w roku 2000. Jest komentatorem i
publicyst±, doradzał trzem prezydentom w Białym Domu, prowadzi trzy programy
publicystyczne w amerykańskich ogólnonarodowych stacjach TV, jest autorem
siedmiu ksi±żek. Obecnie przewodniczy organizacji The American Cause.

¬ródło:WorldNetDaily