NSZ contra Anioł

[off_nick]

Jeśli zdarzyło się na polskiej ziemi Jedwabne, jeśli po wojnie panował tu strach, to jednocześnie żyła tu Irena Sendlerowa.

Wyrok śmierci

W historii Ireny Sendlerowej jest jeden, zupełnie nieznany, haniebny rozdział. Oto w kwietniu 1944 r. referat żydowsko-komunistyczny w Centrali Służby Wywiadowczej Dowództwa NSZ sporządził następujący dokument: „Sendlerowa Irena, ur. Krzyżanowska, c. Stanisława i Janiny, ur. 15.10.1910, rzym. kat. Nos lekko orli, wyraz twarzy bardzo surowy, wzrost ca 160 cm, oczy jasne, szatynka, zmieniła ostatnio kolor na rudy, włosy obcięte przy karku. Mężatka – mąż Mieczysław w oflagu, wykształcenie średnie i wyższe humanistyczne. Zam. oficjalnie, ul. Ludwiki 6 m. 82, obecnie ukrywa się. Ubiera się elegancko, dysponuje dużymi kwotami. Była aresztowana przez Gestapo pod zarzutem uprawiania działalności komunistycznej, siedziała na Pawiaku ok. 4 tygodni. Została zwolniona. Ostatnio Gestapo znów się nią zainteresowało i poszukuje. (… Zdecydowanie komunistka. Oficjalnie jest w jakiejś organizacji kobiecej, z ramienia której wchodzi do SOS (Społeczna Organizacja Samoobrony). Pozoruje demokratkę nie mającą nic wspólnego z komunizmem". Ten dokument, niedawno dopiero ujawniony przez historyków z IPN, znajdował się w tej samej teczce, w której umieszczono podobne donosy na Aleksandra Kamińskiego, wielkiego wychowawcę młodzieży, autora słynnych „Kamieni na szaniec”, oraz na Jerzego Makowieckiego, jednego z twórców Żegoty, a także Ludwika Widerszala z BIP ( Biura Informacji i Propagandy) Komendy Głównej AK. Jak wiadomo, obaj ostatni zostali skrytobójczo zamordowani w czerwcu 1944 r. przez nieznanych sprawców. Wszystko wskazuje więc na to, że w tych ponurych dniach na Irenę Sendler także został wydany wyrok śmierci, nasz własny, polski. Szczęśliwie niewykonany.


www.wprost.pl/ar/130002/Dzieje-jednego-aniola/?O=130002&pg=2

Anioły to są białe a nie czerwone

[perla]

w kwietniu 1944 roku nikt, a tym bardziej NSZ, nie wiedział o jej
działalności na rzecz żydowskich dzieci.
Wtedy jawiła się li tylko jako żarliwa komunistka, czyli jako
śmiertelny wróg Polski, nie tylko według kryteriów NSZ-u. Dlatego
też, całkiem możliwe jest, że NSZ wydał na nią wyrok śmierci, choc
nie ma na to dowodów.
I jeszcze raz, jeżeli taki wyrok wydano to nie dlatego, że ratowała
żydowskie dzieci, bo i tak nikt o tym nie wiedział, a dlatego, że
jej komunistyczną działalność uważano za zdradę Polski właśnie.

[off_nick]

perla napisał:
> w kwietniu 1944 roku nikt, a tym bardziej NSZ, nie wiedział o jej
> działalności na rzecz żydowskich dzieci.

Skąd wiesz?
NSZ miał rozbudowany Oddział II Wywiadowczy (Centrala Służby Wywiadowczej) oraz Biuro Informacji NSZ.
W 1943 roku była aresztowana przez Gestapo,torturowana i skazana na śmierć...NSZ też o tym nie wiedział?

> Wtedy jawiła się li tylko jako żarliwa komunistka, czyli jako
> śmiertelny wróg Polski, nie tylko według kryteriów NSZ-u.

Była socjalistką czy Marszałek Piłsudski też był śmiertelnym wrogiem Polski?

Dlatego
> też, całkiem możliwe jest, że NSZ wydał na nią wyrok śmierci, choc
> nie ma na to dowodów.
> I jeszcze raz, jeżeli taki wyrok wydano to nie dlatego, że ratowała
> żydowskie dzieci, bo i tak nikt o tym nie wiedział, a dlatego, że
> jej komunistyczną działalność uważano za zdradę Polski właśnie.

Socjalizm to nie komunizm a anioły bywają czarne też...

[perla]

off_nick napisała:

> Skąd wiesz?
> NSZ miał rozbudowany Oddział II Wywiadowczy (Centrala Służby
Wywiadowczej) oraz
> Biuro Informacji NSZ.
> W 1943 roku była aresztowana przez Gestapo,torturowana i skazana
na śmierć...NS
> Z też o tym nie wiedział?

w dokumencie jest napisane, że zmieniła kolor włosów. Oraz o jej
poglądach i działalności. Gdyby wiedzieli, to i o jej ratowaniu
dzieci było by tam właśnie.

Sendlerowa była socjalistką, z PPS

[pan.scan]

Jak jej ojciec, lekarz ubogich Żydów, jak Piłsudski i Daszyński. Jak
Ciołkoszowie z emigracyjnego PPS.
Dla ludzi z NSZ socjalista czy komunista było jedno i to samo,
pomijając fakt, że cytowany dokument jest z rozpracowywania
"zażydzonego" zdaniem tychże referatu żydowskiego Biura Informacji
Publicznej KG AK i ludzi z nim związanych. A przecież wiadomo - Żyd
to komunista, przecież i nie tylko Ty nie unikasz takiego stereotypu
myślowego.

[perla]

ja się odniosłem do tego co w dokumencie napisane jest. A tam stoi,
że mieli ją za komunistkę.
I wyobraź sobie, że potrafię sobie wyobrazić Żyda - nie komunistę.
Aha, czy ten dokument uważasz za wyrok?

NSZ contra archanioł

[aaki]

a tak w sumie to czemu ją chcieli zabic? o ile chcieli...

dlaczego?

[perla]

odpowiedź zależy od tzw. intencji politycznych.

Zauważ, że z jednego wydarzenia można 2 różne notaki sporządzić.
Wersja 1:
Wczoraj antysemici z NSZ-u dokonali napadu na pociąg, a następnie
zastrzelili 3 Żydów jadących tym pociągiem.
Wersja 2:
Wczoraj banda NSZ-u dokonała napadu na pociąg, podczas którego
zastrzelili 3 członków PPR.

:-/

[aaki]

nasza kolezanka usiłuje tu stworzyc zbitke myślową w stylu:
anioł ratował zydowskie dzieci a polacy chceli ją za to zabic.

primo-nawet nie wiadomo dokladnie czy chcieli...

Wyrok przypomina redakcyjnie "listy goncze"..

[marouder.eu]

..publikowane wspolczesnie w nazistowskim "redłocz".

nic dziwnego Marouderze

[absztyfikant]

>w nazistowskim "redłocz".

Bo to ta sama "swołocz"

_________pyskówki zamiast chłodnej analizy

[hasz0]

PODAJE ZA GW

Rzepecki charakteryzował skrajną opozycję. "Opozycja faszystowska to
przede wszystkim ONR. Cechuje ją brak skrupułów i demagogia,
opieranie się na klasach posiadających, bezwzględna wrogość do
radykalnej lewicy, którą całą traktuje jako agenturę lub straż
przednią bolszewizmu i nie zadaje sobie trudu dojrzenia istotnych
wśród niej różnic". W głębokiej opozycji pozostawała też PPR.
Rzepecki pisał: "Oblicze i cele PPR są znane. Jej wyższość nad
innymi grupami polega przede wszystkim na energicznej, konsekwentnej
komendzie obcej oraz szybkości i bezwzględności działania".

Rzepecki przestrzegał: "Przyłączenie >>opozycji faszystowskiej<<
prawie na pewno wywoła odpadnięcie poważnej części lewicy rządowej,
nadałoby temu obozowi piętno reakcyjne. Jestem głęboko przekonany,
że w błyskawicznym tempie pociągnęłoby to za sobą dla Polski
śmiertelną katastrofę wojny domowej, w której lewica walczyłaby pod
komendą PPR, a prawica - ONR. AK przypadłaby rola obrońcy klas
posiadających. Następstwem - wcielenie Polski do ZSRR.

W świetle powyższego ostatni nasz >>sukces<< w postaci
podporządkowania NSZ może mieć wysoce ujemne następstwa, jeśli nie
sparaliżujemy ich umiejętną akcją wychowawczą".

Rzepecki szukał wyjścia z tej sytuacji. Wspominając poprzedniego
dowódcę AK, pisał do generała Komorowskiego "Bora": "Jeszcze w
listopadzie 1939 r., kiedy z >>Grotem<< zastanawialiśmy się nad
przyszłością Polski, szybko doszliśmy do wniosku, że musi ona iść na
lewo, a rozstrzygającą rolę musi w niej odgrywać ruch ludowy i obóz
socjalistyczny. Przez cały czas wojny nie zmieniłem zdania".

Generał Komorowski niezbyt zainteresował się raportem - jak
twierdził po latach Rzepecki w "Po prostu". "13 kwietnia musiałem
wydrukować rozkaz Bora, w którym witał on (nie wcielone jeszcze!)
NSZ w szeregach AK i podkreślał >>wartościowy wkład ideowy<<, jaki
do nas wnoszą. Można było oszaleć!".

Morderstwa

Wkrótce rozegrały się wydarzenia należące do najtragiczniejszych w
dziejach konspiracyjnej Polski - bratobójcze mordy powodowane
zapewne politycznymi podejrzeniami.

13 czerwca 1944 r. do mieszkania kierownika Wydziału Informacji BIP
Ludwika Widerszala wdarli się napastnicy. Zastrzelili go na oczach
ciężarnej żony.

Tego samego dnia ktoś uprowadził Jerzego Makowieckiego i jego żonę -
zostali zamordowani na obrzeżach Warszawy.

Miesiąc później ktoś doniósł do gestapo na Marcelego Handelsmana i
Halinę Krahelską, oboje zostali aresztowani.

Kto stał za nimi?

Kto wydał rozkaz zastrzelenia Makowieckiego i Widerszala - wiadomo.
Witold Bieńkowski.

Witold Bieńkowski pracował w Departamencie Spraw Wewnętrznych KG AK.
Rozkaz otrzymali Władysław Jamontt i Władysław Niedenthal,
oficerowie kontrwywiadu KG AK, a jednocześnie, jak pisze Grzegorz
Mazur, członkowie "skrajnie prawicowej grupy o charakterze
mafijnym".

Morderstw dokonała bojówka Andrzeja Odolińskiego "Andrzeja
Sudeczki", uznawana za "margines konspiracji", wynajmowana do
podejrzanych zleceń. Odoliński był zaprzysiężonym żołnierzem
podziemia, odznaczonym Krzyżem Walecznych, ale jego grupa nie
podlegała oficjalnej konspiracji.

- Sprawa mordów wśród BIP-owców nadal nie jest do końca wyjaśniona,
bo nie wiadomo, kto stał za Bieńkowskim i tymi dwoma facetami z
kontrwywiadu AK - mówi Grzegorz Mazur.

Witold Bieńkowski to człowiek o przedziwnym życiorysie. Człowiek o
przekonaniach prawicowych, który w czasie wojny zajmował się akcją
pomocy Żydom. Był w tym nieco podobny do Zofii Kossak, która przed
wojną znana była z narodowych przekonań, a podczas wojny ratowała
Żydów. I taki człowiek wydaje rozkaz skrytobójczego mordu?

Bieńkowski to jednak też inny człowiek - po wojnie został posłem,
kontaktował się z kardynałem Augustem Hlondem i - jak w otoczeniu
Hlonda stwierdzono - donosił na kardynała.

- Rzecz jest niesłychanie skomplikowana - mówi Andrzej K. Kunert,
historyk, który badał dokumentację związaną z mordami na BIP-
owcach. - Łatwo mord zrzucić na NSZ, czy mówiąc szerzej: na skrajną
prawicę. Bo nie ulega kwestii, że to by było logiczną konsekwencją
kampanii propagandowej, którą rzeczywiście prowadziły niektóre
środowiska NSZ-u. Dość łatwo można też powiedzieć, że dokonała tego
sama Komenda Główna AK, która rżnęła własnych niewygodnych ludzi.
Bo - to akurat nie ulega żadnej wątpliwości - Komenda Główna co
najmniej uczestniczyła w przekazaniu rozkazu nieświadomym
wykonawcom - to jej oficerowie byli zamieszani w sprawę. A być może
współinicjatorami, współdecydującymi byli ludzie tkwiący dość
głęboko w różnych strukturach AK-owskich i Delegatury. Nie ulega
jednak dla mnie wątpliwości, że uczestniczyła w tym jakaś trzecia
ręka. Że wykonano wtedy operację, wykorzystując ludzi tkwiących w
oficjalnych strukturach podziemia. Można sobie wyobrazić jakąś
mafijną organizację, która decyzję mordu politycznego przekazuje
jako rozkaz likwidacji agentów gestapo - to, niestety, w warunkach
konspiracji było teoretycznie dość łatwe. Aczkolwiek praktyka z
kolei wskazuje, że był to absolutnie wyjątkowy przypadek.

- Skąd ta trzecia ręka mogła pochodzić? - pytam.

- Wydaje się, że z jakiejś prawicy - uważa Andrzej K. Kunert. - Ale
nie jest pewne - z jakiej. Kiedyś znalazłem kilkanaście całkowicie
szokujących wypowiedzi z prasy konspiracyjnej tego okresu. Właśnie
ataki na "jaczejkę komunistyczną" w Komendzie Głównej. Pokazałem te
teksty kilku fachowcom, nie mówiąc, skąd pochodzą. I wszyscy byli
zaskoczeni, że te ataki ukazały się nie w pismach NSZ, ale w
podziemnej prasie Stronnictwa Pracy.

Kolejne śledztwa

Sprawę mordu na BIP-owcach badano wiele razy - podczas wojny udało
się ustalić tylko, że bezpośrednim sprawcą była grupa Andrzeja
Sudeczki. Sam Sudeczko zginął zastrzelony na warszawskich Powązkach -
albo przez kogoś z AK, albo przez któregoś ze swoich podwładnych.
Podobno miał nieźle wyposażoną kryjówkę w jednym z powązkowskich
grobowców. Jego grupa zajmowała się rabunkowymi napadami na Niemców.
Wynajmowała się też do wykonywania wyroków. A Sudeczko ponoć
gromadził zwykle pisemne potwierdzenia, że wyrok został wykonany.
Jego grupa zlikwidowała BIP-owców, będąc przekonana, że na rozkaz
podziemia zabija agentów gestapo.

W 1944 r. całej prawdy nie udało się ustalić z jednego choćby
powodu - mordy wydarzyły się zaledwie kilkadziesiąt dni przed
początkiem Powstania Warszawskiego.

Po raz drugi sprawę zabójstw badały władze bezpieczeństwa w 1950 r. -
wówczas sądzono za nie Władysława Jamontta, w czasie wojny oficera
AK, przed wojną członka Obozu Wielkiej Polski i ONR-u. Aresztowano
go - jak opisuje Robert Jarocki w "Opowieści o Aleksandrze
Gieysztorze", za rzekomą współpracę z WiN, a sprawa wojennych
zabójstw pojawiła się mimochodem. Jamontt zeznawał, że sprawa
obciąża też Niedenthala - ale ten zginął w Powstaniu Warszawskim.
Obrońca Jamontta domagał się, aby przesłuchano Witolda
Bieńkowskiego, który miał przekazać rozkaz likwidacji BIP-owców.
Bieńkowski był wówczas jednak katolickim posłem związanym z
Bolesławem Piaseckim. Bezpiece więc nie zależało zapewne na
oficjalnym wciąganiu go do sprawy.

Dopiero kilka lat później Bieńkowskiemu postawiono zarzuty, ale
przed Sądem Koleżeńskim Związku Bojowników o Wolność i Demokrację,
co nie spowodowało dokładniejszego zbadania sprawy.

Po roku 1956 w Instytucie Historii PAN, pod kierunkiem prof.
Stanisława Płoskiego, spotykali się między innym Jan Rzepecki,
Kazimierz Moczarski, Aleksander Gieysztor, Władysław Bartoszewski.
Próbowali na własną rękę ponownie zbadać sprawę. Jednak również te
poszukiwania nie wyjaśniły, kto mógł być mocodawcą Bieńkowskiego.
Wiele wskazuje jednak na to, że Narodowe Siły Zbrojne pochopnie
obciążono zbrodnią na BIP-owcach - odpowiedzialna za nią

ciąg dalszy z GW

[hasz0]

Obecnie hamowane jest zmęczeniem wojennym i okupacyjnym terrorem, a
ostatnio także depresją wynikającą z międzynarodowych wydarzeń
politycznych.

Te czynniki i odzwyczajenie szerokich mas od myślenia politycznego
kategoriami państwowymi oraz wielkie przetrzebienie warstwy lepiej
do tego zaprawionych przywódców sprawiają, że zgnębione
społeczeństwo tym bardziej oczekuje ratunku od rządu, a także od
władz krajowych. Te ostatnie nadal obdarza ono wielkim zaufaniem,
nie dostrzegając jeszcze ich bezwładu, niezdolności do twórczej
pracy i impasu politycznego, w którym się znalazły. Trzeba jednak z
naciskiem podkreślić, że to zaufanie jest już napięte do ostatnich
granic. Jeśli zostanie zawiedzione, jeśli władze krajowe nie
poniechają politycznego kramikarstwa i nie podejmą w najbliższym
czasie jakiejś energicznej próby wyjścia z impasu, która by miała
choć jakie takie szanse poprawienia ponurych perspektyw, nastąpić
może krach i załamanie się ducha społeczeństwa, popadnięcie w
prostrację, a żywioły nawet patriotyczne, lecz burzliwe mogą w
poszukiwaniu jakiegoś wyjścia popaść nawet pod wpływ
energiczniejszego i lepszego kierownictwa PPR. Dla niedołężnych
przywódców pozostanie pogarda lub nawet nienawiść i... latarnia".

Rzepecki, analizując w raporcie sytuację w podziemiu, sporządził
spis dylematów, przed którymi stawał ówczesny polityk Polski
Podziemnej. Z raportu tego można wyczytać jednak przytłaczającą
ocenę: według Rzepeckiego przywódcy Polski Podziemnej wcale nie
zamierzali rozstrzygać tych dylematów, zdecydowanie brakowało im
wizji przyszłości. Rzepecki twierdził, że obóz rządowy, oparty na
porozumieniu czterech partii: Polskiej Partii Socjalistycznej,
Stronnictwa Narodowego, Stronnictwa Ludowego, Stronnictwa Pracy,
stał się praktycznie bezradny: "Czwórporozumienie jest nie bardzo
szczere, bo w dużej mierze polega na wzajemnym pilnowaniu się
prawicy i lewicy, by druga strona nic nie zbroiła. Wobec tego może
być zrobione tylko to, na co można uzyskać >>świętą zgodę
narodową<< - czyli w sprawach wewnętrznych - prawie nic, prócz
formułowania miłych, kompromisowych deklaracji".

Rzepecki charakteryzował skrajną opozycję. "Opozycja faszystowska to
przede wszystkim ONR. Cechuje ją brak skrupułów i demagogia,
opieranie się na klasach posiadających, bezwzględna wrogość do
radykalnej lewicy, którą całą traktuje jako agenturę lub straż
przednią bolszewizmu i nie zadaje sobie trudu dojrzenia istotnych
wśród niej różnic". W głębokiej opozycji pozostawała też PPR.
Rzepecki pisał: "Oblicze i cele PPR są znane. Jej wyższość nad
innymi grupami polega przede wszystkim na energicznej, konsekwentnej
komendzie obcej oraz szybkości i bezwzględności działania".

Rzepecki przestrzegał: "Przyłączenie >>opozycji faszystowskiej<<
prawie na pewno wywoła odpadnięcie poważnej części lewicy rządowej,
nadałoby temu obozowi piętno reakcyjne. Jestem głęboko przekonany,
że w błyskawicznym tempie pociągnęłoby to za sobą dla Polski
śmiertelną katastrofę wojny domowej, w której lewica walczyłaby pod
komendą PPR, a prawica - ONR. AK przypadłaby rola obrońcy klas
posiadających. Następstwem - wcielenie Polski do ZSRR.

W świetle powyższego ostatni nasz >>sukces<< w postaci
podporządkowania NSZ może mieć wysoce ujemne następstwa, jeśli nie
sparaliżujemy ich umiejętną akcją wychowawczą".

Rzepecki szukał wyjścia z tej sytuacji. Wspominając poprzedniego
dowódcę AK, pisał do generała Komorowskiego "Bora": "Jeszcze w
listopadzie 1939 r., kiedy z >>Grotem<< zastanawialiśmy się nad
przyszłością Polski, szybko doszliśmy do wniosku, że musi ona iść na
lewo, a rozstrzygającą rolę musi w niej odgrywać ruch ludowy i obóz
socjalistyczny. Przez cały czas wojny nie zmieniłem zdania".

Generał Komorowski niezbyt zainteresował się raportem - jak
twierdził po latach Rzepecki w "Po prostu". "13 kwietnia musiałem
wydrukować rozkaz Bora, w którym witał on (nie wcielone jeszcze!)
NSZ w szeregach AK i podkreślał >>wartościowy wkład ideowy<<, jaki
do nas wnoszą. Można było oszaleć!".

Morderstwa

Wkrótce rozegrały się wydarzenia należące do najtragiczniejszych w
dziejach konspiracyjnej Polski - bratobójcze mordy powodowane
zapewne politycznymi podejrzeniami.

13 czerwca 1944 r. do mieszkania kierownika Wydziału Informacji BIP
Ludwika Widerszala wdarli się napastnicy. Zastrzelili go na oczach
ciężarnej żony.

Tego samego dnia ktoś uprowadził Jerzego Makowieckiego i jego żonę -
zostali zamordowani na obrzeżach Warszawy.

Miesiąc później ktoś doniósł do gestapo na Marcelego Handelsmana i
Halinę Krahelską, oboje zostali aresztowani.

Kto stał za nimi?

Kto wydał rozkaz zastrzelenia Makowieckiego i Widerszala - wiadomo.
Witold Bieńkowski.

Witold Bieńkowski pracował w Departamencie Spraw Wewnętrznych KG AK.
Rozkaz otrzymali Władysław Jamontt i Władysław Niedenthal,
oficerowie kontrwywiadu KG AK, a jednocześnie, jak pisze Grzegorz
Mazur, członkowie "skrajnie prawicowej grupy o charakterze
mafijnym".

Morderstw dokonała bojówka Andrzeja Odolińskiego "Andrzeja
Sudeczki", uznawana za "margines konspiracji", wynajmowana do
podejrzanych zleceń. Odoliński był zaprzysiężonym żołnierzem
podziemia, odznaczonym Krzyżem Walecznych, ale jego grupa nie
podlegała oficjalnej konspiracji.

- Sprawa mordów wśród BIP-owców nadal nie jest do końca wyjaśniona,
bo nie wiadomo, kto stał za Bieńkowskim i tymi dwoma facetami z
kontrwywiadu AK - mówi Grzegorz Mazur.

Witold Bieńkowski to człowiek o przedziwnym życiorysie. Człowiek o
przekonaniach prawicowych, który w czasie wojny zajmował się akcją
pomocy Żydom. Był w tym nieco podobny do Zofii Kossak, która przed
wojną znana była z narodowych przekonań, a podczas wojny ratowała
Żydów. I taki człowiek wydaje rozkaz skrytobójczego mordu?

Bieńkowski to jednak też inny człowiek - po wojnie został posłem,
kontaktował się z kardynałem Augustem Hlondem i - jak w otoczeniu
Hlonda stwierdzono - donosił na kardynała.

- Rzecz jest niesłychanie skomplikowana - mówi Andrzej K. Kunert,
historyk, który badał dokumentację związaną z mordami na BIP-
owcach. - Łatwo mord zrzucić na NSZ, czy mówiąc szerzej: na skrajną
prawicę. Bo nie ulega kwestii, że to by było logiczną konsekwencją
kampanii propagandowej, którą rzeczywiście prowadziły niektóre
środowiska NSZ-u. Dość łatwo można też powiedzieć, że dokonała tego
sama Komenda Główna AK, która rżnęła własnych niewygodnych ludzi.
Bo - to akurat nie ulega żadnej wątpliwości - Komenda Główna co
najmniej uczestniczyła w przekazaniu rozkazu nieświadomym
wykonawcom - to jej oficerowie byli zamieszani w sprawę. A być może
współinicjatorami, współdecydującymi byli ludzie tkwiący dość
głęboko w różnych strukturach AK-owskich i Delegatury. Nie ulega
jednak dla mnie wątpliwości, że uczestniczyła w tym jakaś trzecia
ręka. Że wykonano wtedy operację, wykorzystując ludzi tkwiących w
oficjalnych strukturach podziemia. Można sobie wyobrazić jakąś
mafijną organizację, która decyzję mordu politycznego przekazuje
jako rozkaz likwidacji agentów gestapo - to, niestety, w warunkach
konspiracji było teoretycznie dość łatwe. Aczkolwiek praktyka z
kolei wskazuje, że był to absolutnie wyjątkowy przypadek.

- Skąd ta trzecia ręka mogła pochodzić? - pytam.

- Wydaje się, że z jakiejś prawicy - uważa Andrzej K. Kunert. - Ale
nie jest pewne - z jakiej. Kiedyś znalazłem kilkanaście całkowicie
szokujących wypowiedzi z prasy konspiracyjnej tego okresu. Właśnie
ataki na "jaczejkę komunistyczną" w Komendzie Głównej. Pokazałem te
teksty kilku fachowcom, nie mówiąc, skąd pochodzą. I wszyscy byli
zaskoczeni, że te ataki ukazały się nie w pismach NSZ, ale w
podziemnej prasie Stronnictwa Pracy.

Kolejne śledztwa

Sprawę mordu na BIP-owcach badano w

za szybko

[hasz0]

Morderstwa

Wkrótce rozegrały się wydarzenia należące do najtragiczniejszych w
dziejach konspiracyjnej Polski - bratobójcze mordy powodowane
zapewne politycznymi podejrzeniami.

13 czerwca 1944 r. do mieszkania kierownika Wydziału Informacji BIP
Ludwika Widerszala wdarli się napastnicy. Zastrzelili go na oczach
ciężarnej żony.

Tego samego dnia ktoś uprowadził Jerzego Makowieckiego i jego żonę -
zostali zamordowani na obrzeżach Warszawy.

Miesiąc później ktoś doniósł do gestapo na Marcelego Handelsmana i
Halinę Krahelską, oboje zostali aresztowani.

Kto stał za nimi?

Kto wydał rozkaz zastrzelenia Makowieckiego i Widerszala - wiadomo.
Witold Bieńkowski.

Witold Bieńkowski pracował w Departamencie Spraw Wewnętrznych KG AK.
Rozkaz otrzymali Władysław Jamontt i Władysław Niedenthal,
oficerowie kontrwywiadu KG AK, a jednocześnie, jak pisze Grzegorz
Mazur, członkowie "skrajnie prawicowej grupy o charakterze
mafijnym".

Morderstw dokonała bojówka Andrzeja Odolińskiego "Andrzeja
Sudeczki", uznawana za "margines konspiracji", wynajmowana do
podejrzanych zleceń. Odoliński był zaprzysiężonym żołnierzem
podziemia, odznaczonym Krzyżem Walecznych, ale jego grupa nie
podlegała oficjalnej konspiracji.

- Sprawa mordów wśród BIP-owców nadal nie jest do końca wyjaśniona,
bo nie wiadomo, kto stał za Bieńkowskim i tymi dwoma facetami z
kontrwywiadu AK - mówi Grzegorz Mazur.

Witold Bieńkowski to człowiek o przedziwnym życiorysie. Człowiek o
przekonaniach prawicowych, który w czasie wojny zajmował się akcją
pomocy Żydom. Był w tym nieco podobny do Zofii Kossak, która przed
wojną znana była z narodowych przekonań, a podczas wojny ratowała
Żydów. I taki człowiek wydaje rozkaz skrytobójczego mordu?

Bieńkowski to jednak też inny człowiek - po wojnie został posłem,
kontaktował się z kardynałem Augustem Hlondem i - jak w otoczeniu
Hlonda stwierdzono - donosił na kardynała.

- Rzecz jest niesłychanie skomplikowana - mówi Andrzej K. Kunert,
historyk, który badał dokumentację związaną z mordami na BIP-
owcach. - Łatwo mord zrzucić na NSZ, czy mówiąc szerzej: na skrajną
prawicę. Bo nie ulega kwestii, że to by było logiczną konsekwencją
kampanii propagandowej, którą rzeczywiście prowadziły niektóre
środowiska NSZ-u. Dość łatwo można też powiedzieć, że dokonała tego
sama Komenda Główna AK, która rżnęła własnych niewygodnych ludzi.
Bo - to akurat nie ulega żadnej wątpliwości - Komenda Główna co
najmniej uczestniczyła w przekazaniu rozkazu nieświadomym
wykonawcom - to jej oficerowie byli zamieszani w sprawę. A być może
współinicjatorami, współdecydującymi byli ludzie tkwiący dość
głęboko w różnych strukturach AK-owskich i Delegatury. Nie ulega
jednak dla mnie wątpliwości, że uczestniczyła w tym jakaś trzecia
ręka. Że wykonano wtedy operację, wykorzystując ludzi tkwiących w
oficjalnych strukturach podziemia. Można sobie wyobrazić jakąś
mafijną organizację, która decyzję mordu politycznego przekazuje
jako rozkaz likwidacji agentów gestapo - to, niestety, w warunkach
konspiracji było teoretycznie dość łatwe. Aczkolwiek praktyka z
kolei wskazuje, że był to absolutnie wyjątkowy przypadek.

- Skąd ta trzecia ręka mogła pochodzić? - pytam.

- Wydaje się, że z jakiejś prawicy - uważa Andrzej K. Kunert. - Ale
nie jest pewne - z jakiej. Kiedyś znalazłem kilkanaście całkowicie
szokujących wypowiedzi z prasy konspiracyjnej tego okresu. Właśnie
ataki na "jaczejkę komunistyczną" w Komendzie Głównej. Pokazałem te
teksty kilku fachowcom, nie mówiąc, skąd pochodzą. I wszyscy byli
zaskoczeni, że te ataki ukazały się nie w pismach NSZ, ale w
podziemnej prasie Stronnictwa Pracy.

Kolejne śledztwa

Sprawę mordu na BIP-owcach badano wiele razy - podczas wojny udało
się ustalić tylko, że bezpośrednim sprawcą była grupa Andrzeja
Sudeczki. Sam Sudeczko zginął zastrzelony na warszawskich Powązkach -
albo przez kogoś z AK, albo przez któregoś ze swoich podwładnych.
Podobno miał nieźle wyposażoną kryjówkę w jednym z powązkowskich
grobowców. Jego grupa zajmowała się rabunkowymi napadami na Niemców.
Wynajmowała się też do wykonywania wyroków. A Sudeczko ponoć
gromadził zwykle pisemne potwierdzenia, że wyrok został wykonany.
Jego grupa zlikwidowała BIP-owców, będąc przekonana, że na rozkaz
podziemia zabija agentów gestapo.

W 1944 r. całej prawdy nie udało się ustalić z jednego choćby
powodu - mordy wydarzyły się zaledwie kilkadziesiąt dni przed
początkiem Powstania Warszawskiego.

Po raz drugi sprawę zabójstw badały władze bezpieczeństwa w 1950 r. -
wówczas sądzono za nie Władysława Jamontta, w czasie wojny oficera
AK, przed wojną członka Obozu Wielkiej Polski i ONR-u. Aresztowano
go - jak opisuje Robert Jarocki w "Opowieści o Aleksandrze
Gieysztorze", za rzekomą współpracę z WiN, a sprawa wojennych
zabójstw pojawiła się mimochodem. Jamontt zeznawał, że sprawa
obciąża też Niedenthala - ale ten zginął w Powstaniu Warszawskim.
Obrońca Jamontta domagał się, aby przesłuchano Witolda
Bieńkowskiego, który miał przekazać rozkaz likwidacji BIP-owców.
Bieńkowski był wówczas jednak katolickim posłem związanym z
Bolesławem Piaseckim. Bezpiece więc nie zależało zapewne na
oficjalnym wciąganiu go do sprawy.

Dopiero kilka lat później Bieńkowskiemu postawiono zarzuty, ale
przed Sądem Koleżeńskim Związku Bojowników o Wolność i Demokrację,
co nie spowodowało dokładniejszego zbadania sprawy.

Po roku 1956 w Instytucie Historii PAN, pod kierunkiem prof.
Stanisława Płoskiego, spotykali się między innym Jan Rzepecki,
Kazimierz Moczarski, Aleksander Gieysztor, Władysław Bartoszewski.
Próbowali na własną rękę ponownie zbadać sprawę. Jednak również te
poszukiwania nie wyjaśniły, kto mógł być mocodawcą Bieńkowskiego.
Wiele wskazuje jednak na to, że Narodowe Siły Zbrojne pochopnie
obciążono zbrodnią na BIP-owcach - odpowiedzialna za nią była raczej
nieformalna, tajna grupa o charakterze - jak to pierwszy ujął
profesor Aleksander Gieysztor - "mafijnym".

Rzepecki wówczas - a również po wojnie - odpowiedzialność za mord
przypisywał NSZ. W swoich wspomnieniach odnotował: "mieliśmy
wiadomość, że w NSZ uważają Makowieckiego za inspiratora i autora
rozkazu nr 173. Zaczęło się tępienie wytypowanych >>Żydów w BIP-ie!
<<".

Na niektórych listach "demaskujących" Żydów i komunistów w AK
pojawiało się też nazwisko Rzepeckiego. Sam Rzepecki mógł więc po
mordzie nabrać przekonania, że dotychczasowa walka polityczna,
obsesja tropienia Żydów i komunistów przeradza się w fizyczne
eliminowanie. Wówczas mógł nabrać przekonania, że niektóre grupy
polskiego podziemia mało, że są mu zupełnie obce, to wręcz są dla
niego fizycznym zagrożeniem. I to jeszcze w warunkach okupacji,
kiedy wszyscy mieli wspólnego wroga: Niemców. Czego więc można było
się spodziewać po wojnie?












GAZETA WYBORCZA - wybór tekstów

popatrzcie jak wredne metody stosuje Po wobec Maci

[hasz0]

erewicza.

________________Komorowski brzytwy sie chwyta/n

[hasz0]

Nihil novi

[eres2]

GPU/NKWD ze szczególną zaciętością prześladowało wszelkiego rodzaju
aktywistów lewicowych; sowieci zamordowali obok wielu socjalistów i
działaczy lewicowych dwóch znanych polskich działaczy
socjalistycznych, przywódców Bundu – Wiktora Altera i Henryka
Erlicha. Na zesłaniu, na Syberii zamęczono Szmula Halkina.
Bojówki formacji NSZ w tym względzie – rzec można – konkurowały z
NKWD, mordując każdego, kogo uznały za lewicowca i nie miało dla
nich znaczenia, czy to był komunista czy socjalista. Za lewicowe
uznawały jednostki NSZ niekiedy i grupy partyzantów BCh.
Jak wiadomo, za lewicowca/komunistę NSZ uznawały – podobnie, jak
czynił to hitlerowski okupant – także Żyda.
W tym względzie NSZ solidarnie i pracowicie współpracowało z Gestapo
i służbami SS, m. in. śląc hitlerowskim służbom wykazy lewicowych
działaczy. Kolaboracja z hitlerowskim okupantem rozwijała się tak
dalece, że NSZ oddawało niemieckim służbom wywiadowczym ekipy
bojowców NSZ dla budowy siatek wywiadowczych na potrzeby SS (patrz
osławione lotnicze zrzuty ekip NSZ-etowskich przez hitlerowskie
służby wywiadowcze).