Autor - Baniewicz

[Gość: Gall]

Kolejny z wątków dotyczących polskich autorów

Cieszę się, że Autor ów zaistniał w polskiej literaturze. Radość tym większa,
że widać postępy i rozwój, co dobrze rokuje na przyszłość. Trzy powieści o
Magunie wskazują na ewolucję w rozwoju umiejętności pisarza. Pierwsza część,
mimo dobrych pomysłów i smacznego humoru raziła niedoróbkami warsztatu.
Zagmatwane figury stylistyczne powodowały u mnie pewną dezorientację i
konieczność parokrotnego przeczytania tekstu. Zbyteczne było także
odwoływanie się do innych wzorców (na szczęście tylko w warstwie
marketingowej, a nie rzeczywistej treści).
Druga część znacznie lepsza warsztatowo, co w powiązaniu z utrzymaniem w/w
zalet dobrze okrasiło potrawę. Trzecia część kontynuowała drogę do sukcesu,
choć było w niej zbyt dużo pobocznych uliczek akcji, więc wydawało mi się, że
wątek jest zbyt mocno ekploatowany i przydługawy. Tym niemniej z
niecierpliwością oczekuję na kolejne pozycje tego autora.
Podoba mi się odwoływanie i przeinaczanie innych histroii, jak również
odwoływanie się do postaci i produktów współczesnych (np. piwo Martwiec).
Baniewicz wygospodarował sobie poletko, na którym włada samodzielnie i nie
musi oglądać się na innych.
Pozdrawiam
Gall

[anahella]

Musze przyznac, ze nie przepadam za Baniewiczem. Męczy mnie glownie jezyk. Mam
wlansie przed soba "Smoczy pazur". Przeczytalam jedno opowiadanie i dalej nie
moge. Moge komus sprezentowac:)

[kocibrzuch]

Nie należy się zrażać przeczytaniem pierwszego opowiadania ze "Smoczego pazura". Mało sam nie odrzuciłem rzeczy, ale że książka była prezentem, czułem się zobowiązany do kontynuwania - i spodobało mi się całkiem, całkiem.
Słowem, im dalej, tym lepiej. Wciągnęło mnie i zapewne kupię dwa następne tomy.

Tak jak napisał Gall, chwilami dość niezrozumiałe teksty ("zwłaszcza niedobre dialogi są"), trzeba powoli. Dwoje ludzi o czymś tam, sobie tylko wiadomym, gada, a człowiek jak na tureckim kazaniu siedzi. Potem jest znacznie lepiej, nabiera się sympatii do bohatera i wzrasta coraz bardziej ciekawość świata.

Być może autorowi brakło pomocnej i szczerej a wyrobionej duszy, któraby dzieło przeczytała i doradziła to i owo.

Cieszę się, że jest. Panie Baniewicz, dziękuję i zazdroszczę... ja sam to w ogóle nic... ani opowiadanka nie jestem w stanie spłodzić.. sniff, sniff...

[anahella]

No coz. Publicznie zaoferowalam ze moge komus Smoczy Pazur sprezentwoac. Jezeli
nie znajdzie sie chetny to moze wroce do niego?;)

[Gość: sim.on]

wracaj, wracaj. zwłaszcza do tytułowego opowiadania. ja mam wszystkie trzy
części, więc nie reflektuję :)))

[Gość: sim.on]

autor ów zaistniał jeszcze prtzed trylogią o Debrenie. pisał krymiały
mianowicie. pamietam dwa tytuły: "gora trzech szkieletów" oraz "drzymalski
przeciw rzeczpospolitej". był jeszcze chyba trzeci, ale tytułu teraz nie pomnę.
jeżeli chodzi o Debrena. mnie się bardzo podobało. pomimo braków, niedociągnięć
i niedoróbek. uśmiałem sie do łez.
Zbrhl rulez.

[mctiggle]

Dzieła owego autora reklamowane były hasłem, które brzmiało jakoś tak:
"Podał Ci się Wiedźmin, poczytaj sobie o Magunie!"
Na wyrost to hasło, tak uważam.
Ani tej lekkości narracji, ani dialogów, ani żartobliwości.
Można nie przepadać za Sapkowskim, ale żeby się do Niego porównywać, trzeba
mieć klasę.
Przebrnąłem z trudem przez Smoczy Pazur, Pogrzebu Czarownicy już nie zmogłem.
Choć próbowałem. Zbyt zalatywało mi serią Tomasza Bochińskiego o przygodach
grabarza Moncka.
Brak świeżości, mało pociągająca lektura.
Znam lepszych polskich autorów (nie mówię tu tylko o uznanych nazwiskach)

[Gość: sim.on]

no proszę jakie szerokie spektrum gustów :))) mnie sie jednak podobało.