anatras3
11.12.12, 18:17
Wczorajsze "Tango" Mrożka dało mi asumpt do rozmyślań na tematy wielce filozoficzne. Oglądałem "Tango" będąc młodzieńcem w krakowskim Teatrze Starym ok. 1965 r. m.in. z Jerzym Bińczyckim. Byłbym wdzięczny, gdyby ktoś przypomniał mi obsadę tego przedstawienia oraz przesłał jakieś zdjęcia oraz dodał coś od siebie lub sprostował moje przemyślenia.
Wczorajsze przedstawienie telewizyjne pozwoliło mi pojąć jego głębię. Było chyba bardziej drapieżne niż to sprzed ok. pół wieku. Nie jestem filozofem i pojęcie formy i normy jest dla mnie nieco mętne. Po swojemu rozumiem, że chodzi tutaj o poszukiwanie jakiejś idei lub ideału (Wuj Eugeniusz: "Bóg? To już było"). Człowiek już jest tak ukształtowany, że szuka jakiegoś idola lub idei, czy to w sztuce np. muzyce rockowej, czy w polityce lub gdzie indziej. Tak więc Artur też szuka. W końcu dochodzi do wniosku, że władza zapewni mu spełnienie marzeń, sam będzie na piedestale. Ale to też nie spełnia jego oczekiwań. Zaskoczyła mnie nieco jedna z konkluzji Mrożka, kiedy babcia oświadcza, że ewolucja pozwoli na przetrwanie tylko osobnikom, którzy bardzo kochają. A więc nie ci, którzy dzierżą władzę.
Jest to stwierdzenie optymistyczne jak wg mnie dla Mrożka. Można przypuszczać, że autor "Tanga" nie wierzył w przetrwanie najweselszego baraku w Demoludach jak i samych Demoludów. Mrożek potępiał totalitaryzm. Znamienne są słowa bodajże wuja Eugeniusza, który mówił, że będzie wolność słowa, o ile będą one takie same jak władzy. Tak samo przemawiał Gomułka do literatów. No i oczywiście w osobie Edzia ukazał rządzącą w socjalizmie klasę robotniczo-chłopską. Przedstawienie zawierało wiele elementów komicznych ("Babciu! Na katafalk!", łapanie moli). Wszyscy aktorzy byli doskonali, w tym po raz pierwszy oglądany przeze mnie Marcin Hycnar w doskonałej roli Artura. Coś się jednak dobrego dzieje w Teatrze Telewizyjnym TVP1. Były "Trzy siostry", Wyrypajew, teraz Mrożek. Oby tak dalej. Doskonałe "Tango".
