Teleranek, którego nie było

[Gość: golabek]

artkuł wywołał i u mnie falę wspomnień. Miałam wtedy 11 lat i
dzień wcześniej (12.12.1981) świętowałam razem z całą
podstawówką 150 lecie szkoły. Rankiem 13 obudził mnie
podenerwowany głos Ojca który dobijał się do Mamy (kąpiacej się
w tym czasie)w łazience z informacją " COŚ się chyba stało bo w
radio nadają hymn". Byłam przerażona, dziecięca wyobraxnia
podsunela mi od razu obrazy znane z książek czy też filmów:
mobilizacja, walki na ulicach, wdowy i sieroty.............

Teleranek, którego nie było

[Gość: olejad]

A ja w ten dzień (miałem 4 lata) wybarałem się z Mamą i moją
kuzynką(też 4 lata) do teatru Lalka na jakieś fantastyczne
przedstawienie. Kiedy siedzieliśmy na widowni, na scenie
pojawił sie jakiś pan (chyba dyrektor teatru) i przeprosił
wszystkich Maluchów, ale przedstawienie się nie odbędzie. Po
tym komunikacie, dziecięca część widowni zaczęła tak płakać, że
po kilku minutach na scenie pojawił sie wojskowy i powiedział,
że przedstawienie się odbędzie. A później , po wyjściu zrobiono
nam indywidualne zdjęcia z mikołajem.

Byłem w WOP-ie podległym MSW...

[Gość: WOP-ista]

Odbywałem zasadniczą służbę wojskową. Od wiosny "polityczny" na kompanii nucił,
że "przyjdzie kiedyś taka noc, wywiozą ich na białe niedźwiedzie". I
przyszła... Już w piątek kadra zawodowa została skoszarowana, otrzymała z
magazynu broń i ostrą amunicję i miała zakaz opuszczania jednostki. W sobotę
urządzono wieczorem alarm bojowy dla całej jednostki, wydano wszystkim
żołnierzom broń i amunicję i zrobiono przegląd sprzętu. A w niedzielę
rano "polityczny" przyfrunął na kompanię i zbudził wojsko wcześniej niż zwykle
(poranna toaleta trwała w niedzielę od 7 do 8 rano) każąc słuchać w świetlicy
wojskowej przemówienia "wodza" Jaruzelskiego. W południe przejęlismy wartę
zewnętrzną (patrolową) ochraniającą budynki zamieszkałe przez rodziny "trepów".
Ooglądałem broń "uzbrojonych po zęby" ROMO-wców. Mieli pepesze z II wojny
światowej bez amuncji, za to z towotem w magazynkach. Warty pełnilismy przez
miesiąc i w tym czasie byliśmy nieomal rodziną dla "trepów". Później, bardzo
zaostrzono dyscyplinę na pokaz, dla zwiększenia dystansu. Cały strach w nas był
przed rozkazem "ognia". Do kogo? I za co? A może jest tam ktoś z rodziny? Albo
znajomy? Na szczęście nic takiego się nie zdarzyło.
Ale pamiętam również bardzo humorystyczny moment. W noc sylwestrową toast
pilismy herbatą. Do sali wszedł "dziadek" (rezerwista) Jurek, wyciagnął spod
moro pół litra i powiedział :"chłopaki, sam robiłem wczoraj po południu".
Okazało się, że wyjeżdżał z jednostki razem z "żywieniówką", był w domu i
przywiózł samogon ukryty przed kontrolą w samochodzie z jedzeniem. Żaden
samogon tak mi nie smakował jak jeden kieliszek tamtego...

[Gość: Zbyszek ,Oslo]

13 grudnia pozostanie mi wpamieci jako szary zimny dzien,pelen
strachu przed uzbrojonymi po zeby ZOMO_wcami, czolgami na
ulicach,pustmi oprocz butelek octu sklepowymi polkami,oraz widmem
sowieckiej szaranczy gotowej do zalania Polski i utopienia jej w
morzu krwi....pamietam pusta lodowke i chec na dobry
obiad...przeciez byla niedziela

[Gość: zuza]

... a ja obudziłam się i jak zwykle, jeszcze w piżamkach, z bratem popędziłam
do dużego pokoju obejrzeć teleranek- tato jeszcze spał, a mama była na jakiejś
wycieczce w NRD, zbudziliśmy tatę żeby naprawił TV, bo nie było teleranka, no i
zaczęło się- nie było mamy!!! ale za to jakie słodycze nam na święta
przywiozła :)) miałam wtedy prawie 6 lat

[Gość: Niech]

13 mial byc ostatnim dniem wystawy prac Jaspera Johnsa w Galerii Studio.
Zwlekalem do ostatniego dnia, no i doczekalem sie. Ale sie wkurzylem. Ale zanim
sie wkurzylem z powodu Johnsa pojechalem na ulice Mokotowska, gdzie bylo moje
miejsce pracy - poprzedniego dnia wyszedlem stamtad wieczorem, a nawet mialem
zostac na dluzej. Tam sie dopiero wkurzylem.

[Gość: JOANNA]

MIALAM WTEDY 10 LAT. TELERANKA RZECZYWISCIE NIE BYLO, ALE
PAMIETAM DO DZIS TEATRZYK, KTORY WTEDY WYEMITOWANO. BYLO
TO "TRZYNASTE PIORKO EUFEMMII".
MAMA POWIEDZIALA, ZE STALO SIE COS NIEDOBREGO I MAMY Z SIOSTRA
ZACHOWYWAC SIE CICHO. BYLO SMUTNO.

[Gość: monik]

Ja też pamiętam "Trzynaste piórko Eufemii". Teatrzyk opowiadał o zderzeniu
dwóch wszechświatów. W miejscu zderzenia powstała czarna dziura. Eufemia była
sroką - czy też jakimś innym ptakiem - i miała w ogonie 13 piór i jedno z nich -
trzynaste - zgubiła. Na poszukiwania wyruszyła cała ekipa. Był Kajetan
Chrumpś, gżdacze, itp.. Teatrzyk nadali o 11:00, ale wcześniej przez chwilę
(mnie wydawało się że przez wieki) na ekranie widniał obraz kontrolny i słychać
było głosy techników ustawiających różne telewizyjne sprzęty.
Miałam wtedy 7 lat, babcia strasznie płakała, a ja byłam pewna że zaczęła się
wojna. Taka jaką zanłam z telewizji (np. z "Czterech Pancernych").

[Gość: amp]

To, że nie było Teleranka mnie niw wzruszyło - wkurzyłem się, że nie
było "Sześdziesiątki".
Zastanawiam się, czy takie trywializowanie tej sytuacji ma sens? Rocznicę
świętuje się nadając "Rozmowy kontrolowane" i publikując wywiad z urbanem... W
sumie stan wojenny można by uznać za taką samą groteskę jak
wcześniejszy "socjalizm" i póżniejszą "demokrację" gdyby nie kilkaset ofiar...

[cyberpunk]

Gość portalu: amp napisał(a):

> To, że nie było Teleranka mnie niw wzruszyło - wkurzyłem się,
że nie
> było "Sześdziesiątki".
>>>>>>>>>>>
dokładnie !
siedziałem przy radiu (miałem wtedy 15 lat) kręcąc nerwowo gałką
w poszukiwaniu fali - a wkurzyło mnie to okropnie - to była
jadna z niewielu niedziel - kiedy udało mi się wstać na
sześćdziesiątkę - a tu wszędzie wredny jaruzelski ze swym
przemówieniem !!!

> Zastanawiam się, czy takie trywializowanie tej sytuacji ma
sens? Rocznicę
> świętuje się nadając "Rozmowy kontrolowane" i publikując
wywiad z urbanem... W
> sumie stan wojenny można by uznać za taką samą groteskę jak
> wcześniejszy "socjalizm" i póżniejszą "demokrację" gdyby nie
kilkaset ofiar...

>>>>>>>>>>>>>>>>>>
i strata czasu dla nas wszystkich... moglibyśmy być o wiele
dalej, gdyby nie Ci, którzy za nas wszystkich wybrali owo
mniejsze zło. (i do tej pory "mają się świetnie" śmiejąc się z
tego pełnym głosem - jak wspomniany urban i jemu podobni -
chowający pewnie gdzieś do szuflady uniewinniające wyroki...)
a czasu - jak zawsze - po prostu szkoda...

wojtek.

[Gość: 30-latek]

cyberpunk napisał:

> Gość portalu: amp napisał(a):
>
> > To, że nie było Teleranka mnie niw wzruszyło - wkurzyłem się,
> że nie
> > było "Sześdziesiątki".
> >>>>>>>>>>>
> dokładnie !
> siedziałem przy radiu (miałem wtedy 15 lat) kręcąc nerwowo gałką
> w poszukiwaniu fali - a wkurzyło mnie to okropnie - to była
> jadna z niewielu niedziel - kiedy udało mi się wstać na
> sześćdziesiątkę - a tu wszędzie wredny jaruzelski ze swym
> przemówieniem !!!
>
> > Zastanawiam się, czy takie trywializowanie tej sytuacji ma
> sens? Rocznicę
> > świętuje się nadając "Rozmowy kontrolowane" i publikując
> wywiad z urbanem... W
> > sumie stan wojenny można by uznać za taką samą groteskę jak
> > wcześniejszy "socjalizm" i póżniejszą "demokrację" gdyby nie
> kilkaset ofiar...
>
> >>>>>>>>>>>>>>>>>>
> i strata czasu dla nas wszystkich... moglibyśmy być o wiele
> dalej, gdyby nie Ci, którzy za nas wszystkich wybrali owo
> mniejsze zło. (i do tej pory "mają się świetnie" śmiejąc się z
> tego pełnym głosem - jak wspomniany urban i jemu podobni -
> chowający pewnie gdzieś do szuflady uniewinniające wyroki...)
> a czasu - jak zawsze - po prostu szkoda...
>
> wojtek.

jakie kilkaset ofiar??? to tej zimy juz wiecej ludzi zamarzlo, niz wtedy
zginelo.bawcie sie dalej w politykowanie, bedzie wspaniale, w Unii potrzebuja
takiego romantycznego Chrystusa narodow jak Polska. Obudzcie sie, przyszlosc
jest wazna, drodzy kustosze!

[Gość: Przemek]

Gość portalu: amp napisał(a):

> To, że nie było Teleranka mnie niw wzruszyło - wkurzyłem się, że nie
> było "Sześdziesiątki".

No wlasnie. Wlaczylem radio, "60 min/h" nie slychac, za to w TV Jaruzel na tle flagi z orlem zawieszonej w ten
sposob, ze orzel przekrzywiony. "Patrzcie - zawolalem do rodziny - kabaret pod krzywym orlem!"

[Gość: Gucio]

Mama zdenerwowana ogłasza pobudkę - jakaś wojna! Fajnie było!
Szkołę zamknęli, śnieg spadł, wydłużyły się wakacje. A na
dodatek takie fajne opancerzone pojazdy wyjechały na ulice. A
potem przez długi czas było bezpieczniej niż teraz. Do tego
stopnia, że (już po zniesieniu godziny milicyjnej) jako
nastoletni gówniarze chodzilismy na spacery na drugi koniec
miasta o północy. Teraz o 20 przemykam się prawie biegiem pod
murem...

[Gość: Małolat]

To że nie było Teleranka nie bardzo mnie wzruszyło (bo i tak był
to program do d...).Gorzej ,że ,,śmieszny pan w duzych
okularach,mieszał w Polsce przez następne 9 lat,a
jego ,,pogrobowcy''(SLD.P.Prezydent,UW,PO itd itp) mieszają do
dziś.Miałem wtedy 10 lat i już coś tam wiedziałem od
rodziców ,sąsiadów i ze szkoły.A dwa miesiące później o moło co
nie dostałem pałą w przejściu podziemnym między D.T.,,Centrum''
a Pałacem Kultury im,J.W.Stalina(bo była ,,zadyma'').

[Gość: a2]

A ja umowilam sie z kolezanka na roraty, ale troche zaspalam.
Zerwalam sie pare minut przed szosta i szybko sie zebralam, nie
halasujac, bo nie chcialam budzic rodzicow. Okazalo sie, ze Tato
juz nie spal i sluchal radia. Idac do kosciola wiedzialam juz o
stanie wojennym. Nie bardzo wiedzialam, jakie beda tego
konsekwencje mimo, ze brzmialo strasznie. Olbrzymie wrazenie
wywarla na mnie dopiero reakcja ludzi w kosciele, gdy ksiadz
Jancarz po mszy przekazal ludziom wiadomosc.
A potem na nogach (nic nie jezdzilo) szlysmy z mama do jakiejs
znajomej, ktorej maz strajkowal w Hucie. Nawet nie bylo mnie w
domu w porze Teleranka.
A przez nastepne miesiace ocieralam sie ciagle o rozne historie.
Mama moich kolegow byla internowana przez pol roku, w domu
mielismy zawsze jakies materialy. Ciagle ktos po nie
przychodzil, albo przynosili cale paczki.
I bylam swiadkiem tego wszystkiego, co widzial wtedy kazdy
mieszkaniec Nowej Huty.

[Gość: daga]

Nie wiem czy bylo to 13 czy juz 14 grudnia ale pamietam ze
ogladalam bardzo dlugi program dla dzieci i film na ktorym sie
splakalam jak kot.Film byl chyba "bialy Bim czarne ucho" albo cos
w ten rzucik - historia o psie potwornie przywiazanym do swego
wlasciciela z ktorym cos sie stalo ale nie pamietam co.Mysle ze
wiekszosc z nas dzieciakow nieborakow bardziej pamieta to ze nie
bylo teleranka albo ze przez dosc dlugi czas nie chodzilo sie do
szkoly.Pan "bzyk" z telewizji i czolgi na ulicach jakos mniej do
nas docieraly - zylismy w swiecie bajek a mysle ze rodzice
starali sie nas chronic przed wszystkim co dzialo sie za oknem.
Ale trzeba powiedziec ze rozne niedopowiedzenia, polslowka z
filmow typy "rozmowy kontrolowane " "seksmisja""kingzajz" to juz
nasze dzieci nie zalapia .To wszystko sie odnosi do lat 80.I mimo
ze bylismy gowniarzami i nie wszystko rozumielismy to jednak
zostalo.Pamietam ze wystane maslo, szynka czy kawalek czekolady
smakowal zupelnie inaczej niz teraz jak mozna pojsc do sklepu i
kupic.Ale nie powiem - za tymi czasami mi nie teskno .Czy ktos ma
jeszcze swoja ksiazeczke dziecka w ktorej wpisywano pobranie
butow, koszulek ze sklepow?Wspomnienia, wspomnienia....

[Gość: bejot]

Najbardziej mi utkwił w pamięci niesamowity smak bananów -
"tylko jeden dziennie, bo szkodzą", jak mówiła mama. Dziś, choć
bardzo je lubię, nie smakują tak jak wtedy. Pamiętam obrzydliwy
smak "wyrobu czekolado-podobnego" i domowe próby wytworzenia
jakiejś namiastki czekolady. No i oczywiście niezrozumiały,
poprzez szumy, głos RWE. Siedmioletni smarkacz nie rozumiał,
dlaczego dorośli tego słuchają, przecież była telewizja...
Czołgi na ulicach, to jeszcze jedna frajda, oprócz braku szkoły.
Tak dawno, a jednocześnie tak niedawno...

[Gość: roborobo]

Myslalem ze chodzi o pedalskiego ebo...

[goferator]

Miałem cztery latka więc tego wydania teleranka nie pamiętam. I
tak wolałem 5-10-15.Ale stan wojenny nieco nieco.Czołgi to
było.Pewka.

Teleranek, którego nie było

[Gość: Thomas]

Miałem wtedy 5 lat. Nieprzypominam sobie żebym zaóważył brak "Teleranka".
Pamiątam za to jak staliśmy całą czwórką (rodzice, mój młodszy brat i ja)
przed drzwiami balkonu obserwując długą kolumnę czołgów która mijała nasz
block.
Gdy zapadł zmierzch tata kazał nam się ciepło ubrać (było bardzo zimno) i
razem z bratem zeszliśmy przed block. Na drodze stał jeden z czołgów (zepsuł
się i czekał na mechaników), a przy nim zbiegowisko ludzi. Starsi rozmawiali z
załogą a my dzieci wspinaliśmy się po "RUDYM". Któryś z żołnierzy zabrał
mojego brata ze sobą do środka. Pamiętam jak mu wtedy zazdrościłem i jaki
bardzo byłem rozczarowany gdy następnego ranka czołgu już niebyło pod
blockiem.
Dopiero po latach dotarło do mnie znaczenie tego dnia.

[Gość: Agath]

..... zimny, śnieżny dzień. Miałam 9 lat. Pamiętam, że mój tata
miał akurat służbę (był żołnierzem zawodowym) i właśnie rano
miał wrócić do domu. Owszem wrócił, ale tylko po to aby przebrać
się i zabrać trochę bielizny na zmianę, bo miało go długo nie
być..... Mama płakała, młodszy brat i ja chyba nie zdawaliśmy
sobie sprawy z całej sytuacji. Tylko ten płacz mamy wróżył coś
niedobrego, bała się że tata będzie musiał tak jak inni
żołnierze jechać gdzieś w Polskę i stanąć przeciw strajkującym
i wiecującym robotnikom. Taty faktycznie nie było przez tydzień
w domu - jednostka wojskowa była w ciagłej gotowości, ale
nigdzie wyjeżdzać nie musiał. Dla mnie dziecka tylko fakt, iż
nie było teleranka, szkoły były zamknięte i że nie można było
poruszać się pomiędzy województwami bez specjalnego zezwolenia -
to było największe utrudnienie życia. A te zapłakane oczy mamy
będę pamiętać zawsze....

[Gość: Mia]

jak nigdy udalo mi sie wstac na teleranek, mialam 11 lat. Myslalam ze ten
general powie co ma powiedziec i teleranek jednak sie odbedzie (bylam i jestem
fanka telewizji). Niestety on ciagle mowil cos o stanie wojennym. Rodzice
robili w kuchni sniadanie, poszlam do ojca spytac sie co oznacza stan wojenny.
Moj ojciec zaczal spokojnie tlumaczyc - nic nie rozumialam, wiec spytalam sie
czy w takim razie jest wojna czy jej nie ma! Rodzice juz z lekkim strachem w
oczach spytali sie mnie co mi przyszlo do glowy! Wtedy powiedzialam im ze nie
ma teleranka a w tv general mowi ciagle o stanie wojennym w Polsce. Rodzice
rzucili sie do telewizora - byli przerazeni. Mama przejrzala zapasy, rodzice
probowali sie gdzies dodzwonic (mielismy 'zywa' centrale telefoniczna - to
znaczy siedzialy sobie kobietki i przerzucaly kabelki) wiec od nich mozna bylo
sie dowiedziec plotek... Rodzice od razu zapowiedzieli ze w poniedzialek nie
idziemy do szkoly bo moze byc niebezpiecznie - bylam w siodmym niebie. Ojciec
opracowal rozne warianty "ucieczki" jesli zacza sie rozruchy. Bylo troche
strasznie, ale wierzylam ze rodzice mnie i moja siostre obronia przed kazdym
niebezpieczenstwem.

[Gość: Maja]

Mialam wtedy 10 lat. Wstalam rano na teleranek. W kuchni przy zastalam stojaca przy oknie przerazona, zaplakana
mame. Spytalam, co sie stalo, a ona powiedziala tylko "Wojna". Spojrzalam przez okno i zobaczylam na ulicy
uzbrojonych zolnierzy (naprzeciwko byl budynek cenrali telefonicznej, obiekt uznany na tyle za strategiczny, ze
obstawiony przez wojsko pozostal do konca stanu wojenny). Nigdy nie zapomne tego, co wtedy poczulam. Ogarna
mnie przerazajacy strach, a przed oczami stanely obrazy wojenne znane z filmow.
Ojciec nie wrocil z nocnego dyzuru. Telefon nie dzialal. Na to wszystko przyszla sasiadka, starsza pani, pamietajaca
doskonale druga wojne swiatowa i zaczela radzic mamie, co ma spakowac na wypadek ewakuacji (?!) - cieple
rzeczy, koce, dokumenty. Przerazona ucieklam do swojego pokoju i schowalam sie pod koldre. Chyba nigdy pozniej
sie tak nie trzeslam z zimna. Ze strachu.
To niecale 10 minut wspomnien tamtego dnia, ktorych nigdy nie zapomne. I nigdy nie zapomne, jak sie wtedy balam.

[Gość: I3]

podobnie jak i pare tysiecy innych dzieciakow, tez
oczekiwalam na teleranek i pamietam ze po wlaczeniu
telewizora nie bylo nic , po czym pojawila sie wrona - tak
nazywana przez moja babcie (ktora w tym czasie pracowala
w jednym z portow w trojmiescie), mialam zaledwie 6 lat, ale
do dzis pamietam babcie ktora krzyczala zeby nie sluchac
wrony i wylaczyc telewizor. Babcia regularnie zdawala
raporty z zajsc w trojmiescie, i mimo ze w tamtym czasie
niewiele rozumialam z calej sytuacji politycznej, zasiala we
mnie odraze do rzadow, ktora zostala we mnie do dzis.
Pamietam tez stanie godzinami w kolejkach, bo wlasnie
"rzucili " kubanskie pomarancze - twarde i zolte - ale rarytas i
stanie w tlumie ludzi przed kosciolem po dary :
pomaranczowy ser, solone maslo i ubrania; pamietam
puste sklepy, na polkach tylko ocet i sol i znudzone panie w
Spolem...
ach, co to byly za czasy....

[Gość: Pit]

Miałem wtedy 6 lat. Pamiętam ten dzień jako ten w którym
pierwszy raz ujrzałem moją mamę tak strasznie zapłakaną, ojciec
też nie krył łez. A jak powiedzieli mi i bratu że może być wojna
to w pierwszej chwili ucieszyłem się, bo wychowany na pancernych
lubiłem czołgi (miałem nawet prawdziwy hełmofon od wuja),
karabiny i inne "zabawki". Ale czułem że wisi coś w powietrzu,
co będzie się pamiętać długo...

[Gość: amka]

Musze przyznac ze ta data zawsze zmusza mnie do refleksji. I
pomimo tej caøej beznadziei stanu w. teraz doceniam to co wtedy
przeszlismy: kolejki, patrole, straze na rogatkach. Moja rodzina
nie byla zaangazowana w polityke wiec i tak nie ponieslismy tych
najwiekszych kosztow. Ale jak w kazdym domu 13 grudnia
wymienione zostalo slowo wojna (pamietam jak zadzwonila <tak,
dzialaly u nas jeszcze telefony> moja Babcia, placzac mowila ze
mamy wojne). Pamietam tez jak razem z bracmi (najstarszy mial
wtedy prawie 16 lat)wedrowalismy do domu Babci i mijaly nas po
drodze czolgi. I bylo zimno. I to musial byc niesamowity
obrazek. Oczywiscie jak sie na to spojrzy z perspektywy wydarzen
pozniejszych, wojny na Balkanach chociazby, to w sumie "nie
stalo sie nic" ale sadze, ze przezycie tamtych dni, miesiecy, w
ogole lat 80-tych pozostawilo po sobie cos dobrego. Mysle ze
mielismy okazje poczuc te prawdziwa solidarnosc miedzy ludzmi i
radosc z tego ze przeciez jestesmy razem, ze "jeszcze Polska".
Potem jeszcze raz czulam podobnie - w roku 89. Te nastroje byly
jedyne w swoim rodzaju. A potem to wszystko ucichlo, wygaslo,
zajelismy sie przezyciem lub robieniem pieniedzy, stalismy sie
coraz bardziej podobni do przecietnych ludzi z Europy
Zachodniej: zniecheceni zyciem, zamknieci, wciaz w pospiechu,
zachwycie nad materialnym, nie duchowym. Mam okazje czesto bywac
wsrod ludzi ze Wschodu i czesto zaluje, coraz bardziej oddalamy
sie od nich i ich podejscia do zycia i nasz wizerunek to coraz
czesciej czlowiek-konsument i nic wiecej. To prawda ze
materialnie jest znacznie lepiej, ze mamy wiecej szans. (To
rowniez dobry temat do dyskusji). Ale brakuje mi solidarnosci,
spontanicznosci, radosci, prawdziwej nadziei ze bedzie lepiej. I
chce uwierzyc ze to jeszcze wroci.

[Gość: Gordon]

Na teleranek czekalen cierpliwie, moje zaniepokojenie nie bylo
szczegolnie silnie, brak programu pasowal do tamtych czasow,
gdzie sie ciagle wylaczalo prad i od dluzszego czasu wszystkiego
brakowalo, takze to bylo prawie logiczna konsekwencja ze kiedys
i telewizja ukleknie w toku tamtych wydarzen. Kiedy Jaruzelski
wystapil w telewizji, potraktowalem to z zainteresowaniem,
aczkolwiek ciagle czekalem na jakis dziececy program. I taki tez
przyszedl, pamietam postacie tego programu, jakies kukly z
fantastycznymi imionami, do dzis dnia, byly w swojej formie
troche surrealistyczne,ale daly duzo radosci, przynajmniej mi.
Moi rodzice byli lekko bladzi jak sie dowiedzieli o stanie
wojennym, jako dzieci przezyli rosjan w akcji. Ale sprawe
przejeli polacy w swoje rece i zalatwili ja pomiedzy soba.
Pomordowani gornicy, internowani,wojsko i milicja wszedzie,
kartki na zywnosc, osiem lat kryzysu i komunizm zdechl, a z
kommunistow zrobili sie nowi ludzie, na nowa dekade.Zylem
dwadziescia lat w polsce,ktore byly jak atmosfera piosenek Joy
Division. Joy Division slucham do dzisiaj.

[Gość: monotonia]

dla mnie to fascynujace w jakis sposob ze tak wiele osob poruszyl wlasnie brak
teleranka w telewizji.....teraz wszyscy w jakis sposob chocby nie majac
swiadomosci, tak jak ja sama maja lat niespelna 7, na temat tego co sie wtedy
wydarzylo, cos zapamietuja........
bylam zniecierpliwiona brakiem teleranka, czekalam, a tam tylko jakis ktos
gadal niezrozumiale dla mnie rzeczy......wiem ze poszlismy z zwiazku z tym na
sanki, choc jakos w srodku ja sama mialam taka degustacje ze nie bylo
teleranka......
mieszkalam w malej miejscowosci, nie bylo tam ani czolgow, ani wojska, choc
jednostka wojskowa akurat znajdowala sie bardzo blisko.....
bylam w zerowce, tego ze do szkoly chodzic nie musialam nawet nie
zauwazylam.....
akurat moj swiat nie byl tak bardzo w polityce....nie musialam nawet rozumiec
godziny policyjnej, bo jedyne z czym mi sie kojarzy to to, ze znajomi kupili u
jakiegos tam sasiada na swieta pol tuszy prosieczej i mieli je maluchem
przewiesc trzy kilometry dalej do siebie, i rozpatrywane przez nich ryzyko z
tym zwiazane, choc nie potrafilam tego zrozumiec.....godzina policyjna???? a co
to jest i jakie sa konsekwencje?????? zero pojecia.....z mojej strony....
obserwuje moja siostre, w momencie wybuchu stanu wojennego miala dwa miesiace,
do tej pory choc to smieszne jest, twierdzi ze w zwiazku ze stanem wojennym
jechala czolgiem do chrztu, co jest bzdura, no ale jakos sobie wlasnie bardzo
dlugo wlasnie z tym kojarzyla stan wojenny.......w zwiazku ze stanem wojennym
pamietam natomiast paczki zywnosciowe ktore dostawalismy.....wlasnie w zwiazku
chyba ze byla moja sistra wtedy mala......humane bananowa ktora wyjedlismy ze
starszym bratem doszczetnie na sucho, bo przez nasze cudowne lata nigdy czegos
tak wspanialego nie jedlismy chyba, i co dziwne przynajmniej mnie sie wydawalo,
jakas dziwna puszka w ktorej znajdowala sie oliwa....zwyczajna oliwa w puszce,
co jakby po znajdowaniu zadnej w ogole oliwy, bo te octowe polki tez pamietam w
sklepach, dziwna oliwa mnie sie wydala.......maslo solone dostawane z parafi
wlasnie w zwiazku z tym zeby przyznac paczke bo dziecko male.......nigdy nie
zapomne tego smaku a mimo ze mam mozliwosc zakupu takiego masla, to nie jest
juz to....moze z innego kraju a moze po prostu nie ten smak moj owczesny....
wojny cukrowe, lub inne tam przed posianiem plotek o podwyzce cukru i
wykupywanie go wagonami przez ludzi......
pamietam tez brak czekolady i cudowne wyroby z napisem czekoladopodobne.....
te nasze stare filmy ktore powstaly o tych czasach sa piekne, bo mozna je
ogladac zawsze bo sa prawdziwe, szkoda tylko ze zeby je zrozumiec trzeba byla
to przezyc.........
no ale co ja nawet jeszcze niesiedmioletnia wtedy moge powiedziec........dobre
przezycie zeby wiedziec ze sie przezyc tego juz nie chce, troche mimo to w
obecnym czasie w polsce wole nie przezywac obecnej sytuacji......jest inna ale
trudna.......zycze zarowno sobie tu jak i polakom w kraju wszystkiego jak
najlepszego bo wiecej nie moge......

[Gość: Yello]

Teleranka nie pamietam. Mialam wtedy 16 lat wiec bylam juz dosc
duza. Mowilo sie wtedy, ze byc moze bedzie wprowadzony stan
wojenny ale jakos nikt nie bral tego na powaznie, nie sadzilismy
ze stanie sie to tak szybko i 13 grudnia bylismy zaskoczeni.
Mieszkam przy Trasie L wiec pamietam, ze tej nocy obudzil nas
huk przejezdzajacych trasa czolgow zmierzajacyh ku centrum
miasta ale jeszcze wtedy nie wiedzielismy co to oznacza. Rano
nie bylo telewizji a za jakis czas uslyszelismy w radio
komunikat, a potem w studiu tv smutni panowie w mundurkach i pan
w ciemnych okularach przemawial siedzac obok bialo-czerwonej
flagi. Nie bylismy przerazeni, wiedzielismy, ze to jednak nie
wojna choc bardzo zmartwilismy sie na wiesc o aresztowaniach.
Szkoly oczywiscie nie bylo, co zdawalo nam sie wtedy dobra
wiadomoscia, tym bardziej ze mroz byl duzy i duze byly zaspy w
sniegu. Godzina policyjna nie byla mi straszna bo nigdy nie
wloczylam sie po nocy, choc kiedys mi sie to zdarzylo, kiedy
wracalismy z nocnej imprezy i zaczepil nas zolnierz z wilczurem.
Nie byly to mile chwile choc dla mnie nie tak dramatyczne jak
dla wielu osob, ktore bardzo dzialaly na rzecz Solidarnosci i
dla rodzin tych ktorzy zgineli wtedy na Slasku w kopalni.
Wlasnie dla tych ofiar wprowadzenie stanu wojennego bylo
zbrodnia.

[opeongo]

jedyne co pamietam to, ze byla to niedziela a poniedzialek miala byc klasowka z matematyki i strasznie
sie balam. ale nie bylo. chyba wcale jej juz nie bylo? tzn. nastepne byly, ale tej jednej nie.

[Gość: JKK]

Ale RKP istnieje nadal www.r-k-p.prv.pl/