groha
26.11.06, 13:45
Opowiadanko pierwsze.
- Ratunku! – wrzasnął męskim głosem mąż z czeluści mieszkania.
- Co tam znowu? – zapytała spokojnie żona nie ruszając się z miejsca.
Oddawała się bowiem ulubionemu zajęciu – grzebała w wywalonych z różnych
zakamarków starociach i straciła zainteresowanie dla całego świata.
- Nie mogę znaleźć mojej książki o Exelu! – odwrzasnął mąż z drugiego pokoju.
- Druga półka nad komputerem, z prawej strony – odpowiedziała żona, nie
odrywając oczu od intrygującej sterty zalegającej połowę dywanu.
- O! Jest! Dziękuję kochanie, co ja bym bez ciebie zrobił?
- Zginąłbyś marnie – poinformowała go uprzejmie – Czegoś jeszcze szukasz?
- Nie, wszystko już mam, dziękuję! – odkrzyknął równie grzecznie.
- Polecam się na przyszłość – wymamrotała kończąc konwersację.
Dotarła bowiem do intrygującej, przewiązanej kolorową wstążeczką paczuszki,
pełnej małych kalendarzyków Domu Książki, kiedyś szalenie popularnych i
masowo używanych. Dawno temu to było, w epoce słusznie minionej, więc rzuciła
się na nie, jak wygłodniała kura na ziarno. Zagłębiła się w przeszłość i ze
wzruszeniem wpatrywała się w to, co było kiedyś tak ważne, że godne
odnotowania i zachowania dla pamięci. Dodajmy – trochę młodszej, niż teraz...
- Kochanie, a nie wiesz, gdzie leży książka o Photoshopie? – rozległo się z
drugiego pokoju.
- O czym? – zapytała lekko nieprzytomnie, bo właśnie czytała o pierwszej
randce z tym facetem, który teraz wydzierał się z drugiego pokoju – Wiesz co
znalazłam?
- Photoshopa?? – zaryczał uradowany, szurnął krzesłem i jednym susem znalazł
się nad jej głową. Widać ta książka o Photoshopie była mu bardzo potrzebna.
- Nie! Zobacz, tu się spotkaliśmy – pokazała mu stary kalendarzyk, otwarty na
gęsto zapisanej stronie – Pamiętasz?
- No pewnie – odparł z wielkim przekonaniem i cmoknął ją w czółko – To nie
wiesz, gdzie ta książka może być?
- Pierwsza półka nad komputerem, z lewej strony. A może ja ci wydam
przewodnik po wyremontowanym mieszkaniu, co? – zapytała z łagodną
złośliwością, na którą on najwyraźniej był już uodporniony, bo tylko
roześmiał się głośno i poleciał szukać swojej książki.
- Faceci, to ślepe komendy – zamruczała pod nosem i sięgnęła po następny
kalendarzyk.
- O matko...! – wrzasnęła nagle.
- Co się stało?! – mąż już był przy niej. Bo dobry, kochający i wrażliwy z
niego człowiek, tylko zapracowany, po prostu.
- Zobacz! Pierwsze słowa naszego syna! O Boże, zapomniałam, że to tutaj
jest.... Abydyn! Kokopil! Foiciek! Pamiętasz?? – aż ręce jej się trzęsły, gdy
odwracała kolejne kartki, odczytując zapisane dadizmy ich jedynaka, który już
dawno temu przestał być gadającym po swojemu dzieckiem. Wzruszenie całkiem
odebrało jej głos, więc mąż łagodnie wyjął jej z ręki cenny kalendarzyk i
zagłębił się w lekturze.
- A co to było: igen? Nasze dziecko uczyło się węgierskiego?
- No, oraz jidysz i języków skandynawskich. Głupiś, czy naprawdę nie
pamiętasz? "Igen" mówił na wszystko, czego nie potrafił nazwać. Nie wiadomo,
skąd mu się to wzięło. Mądre to nasze dziecko było od samego początku.
- Aaa... faktycznie – zgodził się mąż. Bo był bardzo łagodnego charakteru z
natury – Fajne. Schowaj to gdzieś, potem sobie poczytam, teraz muszę kończyć
robotę.
- Dobra, schowam, za chwilę. Jeszcze sobie pooglądam trochę. Idź, idź, już ci
nie będę przeszkadzać.
W mieszkaniu zaległa cisza, przerywana tylko klikaniem klawiatury, płynącym z
jednego pokoju oraz szelestem kartek i cichutkimi westchnieniami płynącymi z
drugiego. Nawet koty zapadły w głęboki sen i przestały mruczeć, a ciemność za
oknami zapadała, jak zwykle bezgłośnie.
- Kochanie, a gdzie schowałaś ołówki?? – rozniosło się nagle po cichym,
świeżo wysprzątanym mieszkaniu, jak grzmot z jasnego nieba.
- Ja się chyba zabiję... – wyjęczała żona. Zamknęła trzymany w ręku
kalendarzyk, w którym właśnie wyczytała ile kosztowało mięso wołowe bez
kości, racjonowane wtedy na kartki, jak lekarstwo, i usiłowała wstać z kolan,
które okazały się zesztywniałe na amen – Oświadczam ci, że ostatni raz
robiłam generalne porządki! Żadnych remontów, żadnego sprzątania! Nigdy
więcej!
- Igen – odpowiedział spokojnie mąż i pomógł jej się pozbierać z podłogi. Po
czym oboje zanieśli się radosnym śmiechem. Tak samo, jak wtedy, gdy ich syn
powiedział to słowo po raz pierwszy. Zupełnie tak samo.
