25 lat temu.

[lylika]

www.fotopolis.pl/obrazki/niedenthal_czasapokalipsy.jpg
Krowa_w_kropki swoim wspomnieniem o teleranku z zdopingowała mnie do rozpoczęcia tego wątku.
Czy jest ktoś, kto ma więcej niż 25 lat i coś pamięta z 12 grudnia?
Ja piłam bimber na imieninach u koleżanki Oli. Imieniny były z noclegiem, bo na dalekim Ursynowie. Rano obudziły nas dzieci bardzo niezadowolone bo telewizor się zepsuł. Panowie zaczęli reperować telewizor i tak zreperowali, że zamiast teleranka pokazał się Jaruzelski. To wszystko ich wina.

[chiara76]

ja z tego pokolenia, co pamięta, że nie było Teleranka. Pamiętam też, że tego
wieczoru miałam iść na występ "Gawędy", czym byłam bardzo podekscytowana i
oczywiście występ się nie odbył. Pamiętam czołgi jadące kolumną po mojej
ulicy...więcej na szczęście nie, i chyba się cieszę, bo to przygnębiajace
wspomnienia by były;/

[mzrr21]

Ja wtedy byłam w ciąży, miałam jechać do Austrii do przyjaciółki żeby sobie
odczekać do porodu, urodzić w normalnym szpitalu itd. Miałam wyjechać 9
grudnia, ale uparłam się pojadę 18, bo 17 muszę być na cmentarzu na grobie
matki na jej rocznicę śmieri. Nie pojechałam, urodziłam w krakowskim szpitalu.
Miałam wtedy zajęcia ze studentami, stałam na przystanku jak głupia, żeby
dojechać na uczelnię. A tu chała. Po godzinie wróciłam do domu i zastałam pana
i władcę jak usiłował naprawić telewizor. Zeszłam do kuzynki i tam sie okazało

[g0p0s]

W Dwójce (jedyny wtedy program radiowy stereo) szła cała płyta Maanamu O! No i
radio się zepsuło. Chwilę później słyszałem za to przez ścianę awanturę sąsiada
ze smutnymi panami. Sąsiad wyjechał do inrternatu i potem gdzieś w siną dal. Co
może i dobrze, bo awanturny był, a ściany akustyczne.

[dorka_31]

Ja też pamiętam. Co prawda, chyba najbardziej to, że Teleranka nie było (bo do
podstawówki wtedy chodziłam), ale sam fakt i nastrój pamiętam. No i zima
śnieżna wtedy była. Tylko czołgów jadących nie widziałam. Szkoda, bo i
wspomnienia byłyby silniejsze )

[ewa9717]

Też pamiętam. 13 grudnia to niedziela, obudziłam się rano kole 10.00, włączyłam
radio na "60 minut na godzinę", a tu chyba "Marsz żałobny" Frycka Szopena.
Dezorientacja, no a potem się okazało...

[ewanka215]

Ja z tego pokolenia co niewiele pamięta, za to już zawsze będzie określane jako
rocznik stanu wojennego... Miałam wtedy niecałe 7 miesięcy i ciężko o jakieś
wspomnienia, ale jak to już ktoś napisał może to i lepiej, bo to raczej złe
wspomnienia by były...

[meduza7]

A ja nie pamiętam tego cholernego Teleranka, nie pamiętam chociaż powinnam, bo
w wieku byłam odpowiednim.

[bumbecki]

z 12 na 13 oglądałyśy z mamą film w "kinie nocnym", kilka minut po północy
nadawanie filmu zostało przerwane i ukazał się Suzin mówiący z dziwnym
uśmieszkiem "dobranoc Państwu" i tyle ... koniec hymn i szum ... a
rano "zepsuty" telewizor, przemówienie Jaruzelskiego i tata
podśpiewujący "teraz jest wojna"... skot-y na ulicach zobaczyłam tydzień
później, przy moście, jak jechaliśmy na Pragę z wizytą do przyszłych teściów
mojej siostry...

[g0p0s]

Okno miałem na Żwirki Wigury, a dalej w stronę lotniska było wtedy dużo
jednostek wojskowych. Skoty śmigały ulicą grubo przed 13 i można było zgadnąć
po co. Na rogu Racławickiej stały dwa z koksownikami oczywiście. Ludzie
chodzili popatrzeć w milczeniu.

[groha]

Ogólnie, to wspomnienia z tamtego dnia mam raczej mało fajne. Straszno było
dosyć. Ale potem, to i śmieszno też. Obudziło mnie słowo: "wojna" i to nie było
fajne. Potem szukaliśmy teścia, latając po całym wyludnionym mieście, bo
mieliśmy podstawy sądzić, że już go zgarnęli na państwowy wikt i opierunek. A
on w tym czasie szukał nas, mając takie same obawy. I tak sobie lataliśmy po
mrozie, a ja pierwszy raz w życiu zobaczyłam żywy czołg. Albo inny pojazd
opancerzony to był, nie pamiętam. Znaleźliśmy się wszyscy dopiero wieczorem,
szczęśliwi, jak cholera. I nie mniej wściekli. A ja, co będę szklić - bałam się
strasznie. Do dziś pamiętam ten swój strach, brrr... Że kiedyś przyjdą nocą i
kolbami do drzwi załomocą. Przyszli w drugim rzucie, ale już się tak nie bałam.
Widać przyzwyczaiłam się, czy coś. Człowiek w końcu do wszystkiego się
przyzwyczaja. A najpiękniejszą pamiątką z 13 grudnia jest zdjęcie, na którym
nasz 2-letni wówczas syn siedzi na nocniczku, ze słuchawkami na uszach i gazetą
lokalną (Słowo Ludu to było) z obwieszczeniem stanu wojennego na pierwszej
stronie, którą to scenkę, mój ś.p. teść skomentował z właściwym mu, rubasznym
poczuciem humoru: czyta tego szmatławca, słucha Wolnej Europy i s..a na
wszystko, mądre dziecko! Innych rzeczy staram się nie pamiętać. A za następne
ćwierć wieku pewnie i resztę zapomnę. Samoistnie, że się tak wyrażę.

[czekolada72]

No coz - nie oszukujmy sie - pamietam brak teleranka, ale i to powoli mi sie
zaciera, na ferie pojechalam "za granice wojewodztwa", czolgow nie kojarze, no
godzina policyjna była, listy przychodzily otwarte i opieczetowane i zdaje sie,
ze cos telefony nie tak jak powinny dzialalay

[krowa_w_kropki]

Ja miałam wtedy dwa lata i tą Pszczółkę Maję pamiętam, i potem z wakacji mam
takie wspomnienie: Lecimy z dworca (w Sopocie to było) i odprowadzał nas pan w
mundurze niosąc mój duży niebieski nocnik. W oczach mi stoi
Dopiero wiele lat później się dowiedziałam, że dojechaliśmy na miejsce po
godzinie milicyjnej i wszystkich wczasowiczów odprowadzali, trzeba było
skierowanie na wczasy pokazać.

[dorka_31]

krowa_w_kropki napisała:

> odprowadzał nas pan w mundurze niosąc mój duży niebieski nocnik. W oczach mi
stoi

Wcale Ci się nie dziwię. Pan w mundurze z nocnikiem - toż tego nie sposób
zapomnieć! ))
A moze masz więcej takich wspomnień z wczesnego dzieciństwa )

[krowa_w_kropki]

Pewnie jakbym pogrzebała w pamięci to coś by się znalazło. W ogóle jeśli chodzi
o pana w mundurze, to jak kiedyś jeden zapukał do drzwi to z wielkim rykiem
uczepiłam się mamy fartucha i krzyczałam, że milicja po nas przyszła i książki
nam pozabiera (to się wzięło stąd że sąsiad na dole przechowywał ulotki i
faktycznie wynosili mu jakieś książki i papiery z mieszkania, a sąsiad poszedł
do internatu).
Tylko że to akurat był mój tato, który wyszedł na przepustkę z wojska )) Ale
nie wiem czy to się działo w stanie wojennym, czy już po.

[dorka_31]

A ja pamietam Murzyna
Byłam ciut starsza, miałam może ze 4 latka i jechałam pociągiem do sanatorium.
Na peronie zapoznałam się już z jakąś dziewczynką i zobaczyłyśmy Murzyna, chyba
pierwszy raz w zyciu. Do dziś pamiętam jak trzymając się za rączki poszłyśmy
obejrzeć go z bliska. Widzę to oczami dziecka - on taki duży, a my takie
malutkie i gapimy się na niego z otwartymi buziami. Facet był strasznie
zakłopotany i nie bardzo wiedział czy odwrócić się, odejść, a może uśmiechnąć.
Pewnie pół peronu miało ubaw, ale my tylko tego Murzyna widziałysmy. Nie
pamiętam już kto nas wreszcie odciągnął. Murzyn przebił wszystko ))

[g0p0s]

A z czego był ten bimber pędzony? Ludzie wykorzystywali wtedy co się dało.
Słyszałem o landrynkach i napoju ptyś. Ja swoje kartki na alkohol wymieniałem z
rodzicami na papierosowe. Rodzice wódkę skrzętnie kupowali i wkładali do
wersalki. Potem z takim nabojem jechali na wieś handel wymienny uskuteczniać.

[lylika]

To był destylat "wina z żyta" )) na drożdżach winnych z dodatkiem syropu wieloowocowego /tylko taki był dostępny/. No... winiaczek żytni po prostu.
A handelek na wsi przed Świetami też pamiętam.
www.fotopolis.pl/obrazki/chris_niedenthal1.jpg
Tylko, że do mnie przyjechały dwie przystojne blondynki dużo starsze i całkiem nieżywe. Rozbieraliśmy to mięso u brata w garażu przez całą noc a rano była pielgrzymka rodziny i znajomych z teczkami i plecaczkami po odbiór. Sama wtedy, pierwszy raz w życiu produkowałam salcesony i kaszankę a także peklowałam i wędziłam szynkę. Przy wędzeniu wszystkie psy z okolicy pouciekały właścicielom i przyleciały do nas.

[stara.gropa]

Pamiętam, że wtedy pilnie oglądałam TV przez cały dzień, nadsłuchując czy
ogłoszą zamknięcie szkół. Musiałam napisać wypracowanie na poniedziałek , a
bardzo mi się nie chciało. No i wieczorem doczekałam się. Mielismy nieplanowane
ferie.

[dorka_31]

No właśnie też tak mi się wydawało, że jakieś ferie wtedy były, ale nie byłam
pewna )
A pamiętacie "zimę stulecia"? W którym roku to było, czy nie rok wcześniej?

[g0p0s]

78 chyba. W każdym razie Rotunda wtedy wyleciała w powietrze.

[krowa_w_kropki]

Zima stulecia zaczęła się ostatniego grudnia 1978 roku. Hmmm, no tak, to ja już
rozumiem, czemu jestem rocznikiem wyżu demograficznego

[dorka_31]

Hmmm... Pewni jesteście? mnie sie zawsze wydawało, że to był 1980. Pamiętam
tunele ze śniegu, garaże zasypane do wysokości klamek, no i oczywiście ferie o
tydzień dłuższe )

[lylika]

dorka_31 napisała:

> Hmmm... Pewni jesteście? mnie sie zawsze wydawało, że to był 1980. Pamiętam
> tunele ze śniegu, garaże zasypane do wysokości klamek, no i oczywiście ferie o
> tydzień dłuższe )


Rozpoczęła się ona w noc sylwestrową 1978, kiedy to rozpoczęły się tak intensywne opady śniegu, że wkrótce potem w styczniu 1979 sparaliżowany został cały kraj, brakowało surowców energetycznych, nie funkcjonowała komunikacja miejska. Autobusy jeżeli jeżdziły to tylko w specjalnie wykopanych tunelach. Jako, że zamarzły szyny kolejowe, transport węgla do elektrociepłowni, jak i rozmrażanie go było bardzo utrudnione. Na warszawskim Ursynowie, który został praktycznie odcięty od reszty stolicy, w mieszkaniach temperatura spadła do 7 st. Celsjusza.

[never_enough]

Miałam wtedy 6 lat.
Pamiętam Jaruzelskiego w TV. Wydawał się bardzo nienaturalny, woskowy (a może
tylko teraz tak to pamiętam).
Czołgów na ulicy nie widziałam, ale pamiętam gaz łzawiący tuż po. Akurat byłam
z mamą w okolicy. Nie mogłam zrozumieć, po co to rozpylili.

[woloduch1]

Trzeba zapytac starszych. Zima stulecia byla w 1963 roku. To dopiero byly ekstra
ferie! Inna sprawa, ze ze to dolozyli szkoly w czerwcu...

Pozdrawiam

Woloduch

[groha]

A kawałów z tamtego okresu, nikt nie pamięta? Dzieci nie pytam, bo za małe
były, żeby pojąć ten ocean satyrycznych aluzji, niedomówień i półsłówek, jaki
wtedy rozlał się po kraju. Śmiem twierdzić, że był to jeden z najbardziej
kawałogennych okresów w naszej historii współczesnej. Niestety, samych
politycznych, czemu trudno sie dziwić. Na przykład takich:
Do czego Polska była podobna przed Sierpniem?
Do talerza z pierogami: pół ruskich, pół leniwych.
A do czego po 13 grudnia?
Do talerza z ziemniakami: pół w mundurkach, pół tłuczonych.
Albo:
Jak wybierano generała na I sekretarza PZPR? Po podaniu kandydatury rozkazano:
- Kto jest za, odejść od ściany, opuścić ręce i usiąść do stołu!
A o tym, co po 13 grudnia znaczyły znane skrótowce, wiedziały nawet dzieci:
MO - Mogą Obić.
ORMO - Oni Również Mogą Obić.
ZOMO - Zasadniczo Oni Mogą Obić...
Na szczęście - dzisiaj już średnio śmieszą, a nawet wcale. I bardzo dobrze

[lylika]

Mój bratanek, który w stanie wojennym miał 2,5 roku recytował taki wierszyk:

Coś wygląda zza jałowca.
Cy to balan, cy to owca?
To nie balan, ani owca
Tylko wledny lyj zomowca.

Śpiewał też na melodię "Teraz jest wojna":

Zielona wlooona, dziób w węzyk samelowany.
Kto nie da dlapaka, kto ne chce zaklakać
Ten będzie inteeelnowany.

Robił to z na przekór, bośmy go stale uciszali. Najchętniej w miejscach publicznych. Na przykład w kilometrowej kolejce do sklepu.

[felis2]

Klasa robotnicza po raz kolejny zawiodła zaufanie partii, trzeba ją rozwiązać i
wybrać nową.

Wtedy byłam dzieciem, ale później kupiłam sobie antologię polskiego dowcipu
politycznego

[krowa_w_kropki]

groha napisała:

> A o tym, co po 13 grudnia znaczyły znane skrótowce, wiedziały nawet dzieci:
> MO - Mogą Obić.
> ORMO - Oni Również Mogą Obić.
> ZOMO - Zasadniczo Oni Mogą Obić...

Ja znałam ZOMO jako: Zwłaszcza Oni Mogą Obić

[paskudek1]

no dobra, Teleranka nie pamiętam, pamiętam tylko dziwna atmosferę, moje obawy że to wojna, bo dla dziecka hasło "stan wojenny" był czymś zupełnie abstrakcyjnym. Czołgów nie widziałam, chyba że w Pancernych i psie, bo w Kutnie ich nie było, godzine milicyjna - a owszem, moja starsza siostra namiętnie uczęszczała na rózne nabożeństwa i miała takie karteczki ze stempelkiem np. wizerunkiem głowy Jezusa - i to były te przepustki dla Milicji Obywatelskiej I pamiętam, że mama wcale się o siostrę nie bała, bo wiedziała że MO czuwa . Po latach, od ojczyma dowiedziałam się że Ruskie juz stali na granicy, a Wojsko Polskie miało rozesłane specjalne rozkazy. Ojczym wtedy pracował w wojsku, tajemnicy w jednostce nikt specjalnie nie przestrzegał. MOże się to komus podobać lub nie, ale groziły nam "drugie Węgry" więc może i lepiej że był tylko "stan wojenny"?

[groha]

Ja nie wdaję się w oceny. Każdy widział tylko swój kawałek, przeżył to wszystko
po swojemu i ocenia inaczej. Pewnie stan wojenny musi stać się tak odległy, jak
Postanie Listopadowe, by mógł być oceniony w miarę obiektywnie i rzetelnie. A i
to nie do końca pewne. Ale przyznam, że dzisiaj, gdy coraz częściej słyszę o
tym, jakim był dobrodziejstwem dla narodu i jak ocalił nas od zagłady, to mam
mieszane uczucia. Mogę, prawda? Bo ja rozumiem - ocalić od obcego wroga. Ale
zastąpić go własnym, wcale nie lepszym, to już doprawdy lekka przesada. Od
swojego jednak bardziej boli, cholera.
P.S. Coś z Mrożka:
Do Służby Bezpieczeństwa
Donoszę, że jest niebezpiecznie. Onegdaj jacyś osobnicy wtargnęli do mojego
mieszkania podczas mojej w nim obecności i rozrzucili wszystkie moje rzeczy
osobiste, łącznie z pościelą. Jakby czegoś szukali, ale zapytani czego szukają,
nie udzielili odpowiedzi. Zaznaczam, że było to w nocy. Mój najmłodszy syn
został pobity w bramie wejściowej przez nieznanych sprawców, którzy tam czekali
na niego. Ja sam, kiedy idę ulicą, jestem śledzony przez również nieznanych mi
osobników. Moja żona otrzymuje nieprzyzwoite anonimy. Mój telefon wydaje dziwne
dźwięki, tak, że boję się rozmawiać przy jego pomocy. Ja i moja żona żyjemy w
strachu przed tymi niebezpieczeństwami. Proszę więc Służbę Bezpieczeństwa żeby
nas wzięła w opiekę i zapewniła bezpieczeństwo.
Obywatel
(Sławomir Mrożek. Donosy. Wydawnictwo Libertas. Kraków 1984)

[anmanika]

12 grudnia 1981 r byłam w "Hybrydach" na dyskotece. Około 23.30 usiłowałam się
dodzwonić do domu by poinformować, że będę nocowć u koleżanki. Telefon nie
działał, więc ochroniarz pozwolił mi wyjść na zewnątrz by tam spróbować. Jak
wróciłam, w środku pełna panika. DJ powiedział, że wybuchł stan wyjątkowy i, że
wszystkich biorą do wojska i żeby iść do domu. Poszliśmy pod Rotundę złapać
taksówkę, taksówkarz włączył radio bo nam nie wierzył, w radiu nic, więc taryfa
zdecydował zakręcić przez Mazowiecką by się sam przekonać. Jak tam było już nie
muszę mówić. Taryfiarz zaciął się i powtarzał bez przerwy:"Jezus Maria".
13 rano musiałam na piechotę do domu z Mokotowa wracać bo nic nie kursowało.
Później było pisanie bibuły z xxx ilością fioletowych kopii na babcinej
maszynie do pisania, przenoszenie tejże oraz pomoc w ukrywaniu naszych
znajomych którzy uniknęli internowania. Pół ubecji ich ścigało. Wiosną moja
matka wyjeżdżała na kilka dni i wydała mi dyspozycje:" ulotki są w tapczanie,
dolary w szufladzie a radiostacja w beczce na balkonie. Po a zgłosi się X, po b
XX a po c XXX. Nazwisk nie podaję bo nie pamietam.

[szarafiga]

Poczucie krzywdy z powodu skradzionego Teleranka pamiętam wyraźnie. A z
któregoś odrobinę późniejszego dnia wspomnienie bitwy na śnieżki z wujkiem i
jego kolegą w Mielcu pod nosem opancerzonego pojazdu. Dorosłym umknęło chyba
wprowadzenie ciszy nocnej i musieli się ostro gimnastykować, żebym osierocona
nie musiała do babci wracać... Swoją drogą, kto pozwolił ośmioletniej
dziewczynce broić na zewnętrzu tak późną porą...

"Stan wojenny"

[the_dzidka]

> DJ powiedział, że wybuchł stan wyjątkowy

Wic polegał na tym, że - jak mi to rodzina tłumaczyła - w polskim prawie nie
istniało pojęcie "stanu wyjątkowego", i dlatego to wszystko zostało
nazwane "stanem wojennym". I tu taka uwaga, co mi sie nasunęła. Nam wszystkim
określenie "stan wojenny" kojarzy się z "tamtym stanem" sprzed 25 lat, i chyba
juz nigdy nie będzie się kojarzył inaczej. Ale fakt, że dla ówczesnych
dorosłych / podrosłych informacja o "wprowadzeniu stanu wojennego na terenie
całego kraju" (cyt. z Wojciecha) musiała brzmiec naprawdę jak informacja o
WOJNIE. Prawda?

[asia.sthm]

Nie bylo mnie wtedy w Kraju, wspomnienia jednak mam.
Wiadomosc dotarla do mnie oplotkami podczas mojego pierwszego roku na tzw
obczyznie w Afryce. Przyszedl z wiadomoscia blady, jak nie powiem co, sasiad
Polak i tak zesmy stali zdretwiali ze strachu, trzesacy sie jak osika z powodu
zupelnego szoku, oglupieni brakiem kontaktu z najblizszymi. Zgroza zupelna
Z czasem udalo sie nastawic tranzystory na jakas ludzka stacje, wiadomosci
docieraly w strzepach, jakies takie okropnie niewyobrazalne.

Mam do dzisiaj listy od siostry ze stempelkiem: OCENZUROWANO

[the_dzidka]

Ja rano poleciałam do pokoju z TV na teleranek, po czym "okazało się", że TV
jest zepsuty Po jakimś czasie przyszła sąsiadka z parteru z pytaniem, czy u
nas też nie działają telefony. Z tego co pamiętam, zrobił sie nagle rozgardiasz
w przedpokoju (może przyleciał jeszcze jakiś sąsiad z wieściami, myśmy wtedy
mieszkali w domu, w którym ludzie byli bardzo ze sobą zżyci, bo znali się po 30
lat) i wyraźnie pamiętam przerażony głos mojej matki "Matko boska, wojna, na
pewno wojna!!" Moja matka zawsze była histeryczką, ale ja wtedy miałam 10 lat i
nie zdawałam sobie z tego sprawy. W rezultacie, kiedy po jakims czasie dorosłe
towarzystwo przypomniało sobie o mnie i przyszło do mnie do pokoju, zastali
mnie w łóżku pod kołdrą szlochającą: "To wszystko przez tego głupiego
Gierka!!!!"
Teraz to mi się wydaje śmieszne...

Jeszcze dodam

[the_dzidka]

Ojca przyjaciel był wtedy przewodniczącym Solidarności w Poznaniu. Zalazł
nieźle za skórę "wadzy"... Chyba jeszcze tej samej feralnej niedzieli ojciec
wyruszył na Rataje, do nich do domu... Zastał co zastał. Z opowieści
tamtejszych zapamiętałam, że Marek, usłyszawszy walenie do drzwi, przyczaił się
z rodziną w mieszkaniu. Milicja po krótkim czasie odeszła, a wtedy Marek
wyskoczył z domu i poleciał do zaprzyjaźnionego profesora dwa piętra wyżej.
Prawdopodobnie jednak na klatce schodowej kryli się obserwatorzy, bo kiedy
milicja wróciła, od razu skierowała swe kroki do pana profesora...
Marek wylądował w Gębarzewie. Siedział tam do końca. Ojciec woził tam jego
żonę, Elę, na spotkania, kiedy tylko było można. Natomiast w moich
prywatnych zbiorach zachowały się kartki z Poczty Internowanych, które Marek
wysyłał do nas. Kartki te były robione "ręcznie", z emblematami "Solidarności",
ze stempelkiem Poznańskich Krzyży. Przychodziły normalnie, pocztą Właśnie
mam w ręku taką kartkę, którą dostałam 24 maja 1982 roku:

"Kochana Joasiu!
W dniu Twoich Imienin życzę Ci wszystkiego najlepszego. Niech Bóg Ci
błogosławi, i żebyś wyrosła na wspaniałą, polską dziewczynę.
Niech żyje Polska!
Marek L."

(No, i popłakałam się....)

[36krzysiek]

25 lat temu to ja byłem piękny i młody. Nie było szkoły, była ostra zima i było
inaczej niż zwykle. W moim otoczeniu nikogo nie internowano, kolby nie łomotały
do drzwi i nikt do nas nie strzelał. Pamiętam, że zdecydowanie poprawiło sie
nam zaopatrzenie żywnościowe, szczególnie w mięso ze wsi i jajka przewożone
syrenką. Matka tłukła na maszynie bibułę wywrotową, codziennie ze stoczni
docierały nowe informacje a wieczorami łapało się Wolną Europę. Do szewskiej
pasji doprowadza mnie to rozliczanie stanu wojennego przez
Bardzo_Ważnych_Patriotów i szafowanie słowami zbrodnia, ludobójstwo, brat
zabija brata. 25 lat to za wcześnie na oceny. Zostawmy to historykom za jakies
100. A osobiście wolałem chyba milicje przy koksownikach, którym moja matka
nosiła gorącą herbatę, niż ruskie czołgi na ulicach, jak na Wegrzech czy w
Czechosłowacji.

[edyta95]

ja się tylko raz wypowiem
próbuję o Tym wszystkim nie myśleć, bo najbhardziej mnie cholera bierze jak
słyszę o cierpieniu tych, którzy albo urodzili sie po, albo mieli mało lat i
nie pojmowali o co chodzi. Dorabiają gombrowiczowską gębę i tyle. A Ci co
naprawdę mają prawo o tym opowiadać jakoś giną wśród idiotów. Mam ogromny
szacunek dla tego co się kiedyś wydarzyło, ale przez medialną otoczkę i bandę
bałwanów nie wiem co wyniesie z tego moje dziecko.

[lylika]

Za 100 czy 150 lat będzie lepsza i rzetelniejsza ocena stanu wojennego?
Nie wiem. A nawet jeśli będzie, to czy to coś zmieni?
Taki drobiazg, prawie 450 lat pokutuje przekonanie, że królowa Bona otruła Barbarę Radziwiłłównę. Na nic się zdały opinie historyków i badania naukowe.
Dla niektórych Bona trucicielką a Jaruzelski zbawcą narodu jest.
I będzie.

[felis2]

Za 100-150 lat będzie można przeczytać tylko opracowania historyczne. Różne
ważne rzeczy, przez kogoś przeanalizowane, wyselekcjonowane, przegryzione.
Historia zaokrągla szkielety do zera
Tysiąc i jeden to wciąż jeszcze tysiąc
Ja tam lubię takie wspomnienia jak tu, własne, prywatne, bez dorabianej
ideologii. Te dziecięce, czasem dziwne, też o czymś świadczą i dają jakiś
obraz. A raczej nie będą uwzględniane za kilkadziesiąt lat.
Sama miałam 8 lat. Nie rozumiałam co to 'stan wojenny' i bałam sie wojny znanej
z książek. To na początku. Później liczyłam czołgi jadące na hutę 'Katowice',
traktowałam je jak ciekawostkę, ale robiły na mnie mniejsze wrażenie niż teraz
koparka na moim synu. Ot, normalka. Moja matka patrzyla przez okno, na
pierwszym planie miala swoje dzieci, beztrosko brykające w śniegu, a na drugim
te czołgi. Teraz rozumiem kontrast

[krowa_w_kropki]

Ja postanowiłam nie wdawać się w oceny. Wychowana byłam w niejakiej
schizofrenii: najbliższy wujek (mamy brat) pracował na kolei i ostro działał w
Solidarności i brał udział w strajkach. Tato z kolei wykładał na uniwersytecie i
był zaangażowany partyjnie on i jego wielu znajomych. Sąsiad z dołu był jedną z
ważniejszych osób w toruńskiej Solidarności, wiedzieliśmy co się znajduje w jego
mieszkaniu. A kiedy doszło do internowania pomagaliśmy (no, moi rodzice)
sąsiadce wszelkimi siłami bo została z dwójką dzieciaków i w ciąży. Nie było
wtedy żadnych kłótni, donosów ani zadrażnień, tylko wspólne narady dorosłych i
martwienie się co to będzie oraz tłumne wizyty studentów u taty, który tłumaczył
jakoś te wszystkie polityczne, trudne sprawy.
Wiem tylko jedno: po obu stronach byli LUDZIE. I po obu stronach dobrzy i źli.
To trochę tak jak z ocenianiem powstania warszawskiego: jeśli ktoś nie walczył
to był ble. Tylko że ja się pytam co komu dało to, że Warszawa zniszczona i tylu
młodych wybitnych poginęło? Tym się przysłużyli ojczyźnie, że poszli i zginęli w
wieku 17-19 lat? A może ci, którzy po prostu usiłowali przeżyć i pracować nawet
ulegając Niemcom do pewnego stopnia więcej potem dla kraju zrobili?
Nie, przepraszam, zagalopowałam się, ale wkurza mnie taki podział na my i oni i
usiłowanie przypięcia białej lub czarnej etykietki.

[lylika]

Mało na świecie jest ludzi, czy może raczej charakterów, całkowicie białych czy całkowicie czarnych. Przeważnie czerń i biel miesza się, zlewa i wychodzi szarość. Może stąd określenie szary człowiek.
To jednak nie zmienia faktu, że białe jest białe a czarne pozostaje czarne.
/Chyba mi jakaś filozofia chałupnicza wyszła./

[mzrr21]

"Nikt nas nie przekona, że białe jest białe, a czarne jest czarne"

[g0p0s]

> /Chyba mi jakaś filozofia chałupnicza wyszła./
Któryś z kabareciarzy wymyślił Zasadniczą Szkołę Satyryczną. Może są i
zawodówki filozoficzne?
<To nie jest złośliwość, tylko mi się przypomniało>

[lylika]

g0p0s napisał:
Może są i
> zawodówki filozoficzne?
...
Ja już mam ukończoną Wyższą Szkołę Gotowania Na Gazie, Uniwersytet Szydełkowy i Wydział Wbijania Gwoździ na Polnejtechnice, więc proszę mnie nie cofać do zawodówki.))

[krowa_w_kropki]

Ja do tego wszystkiego jeszcze Wydział Konserwacji Powierzchni Płaskich
Porowatych i Wypukłych oraz Studium Grania Na Nerwach

[krowa_w_kropki]

Ale szarość jest piękna i chyba żaden kolor nie ma tylu odcieni ile ma szary

[lylika]

krowa_w_kropki napisała:

> Ale szarość jest piękna i chyba żaden kolor nie ma tylu odcieni ile ma szary
>
Najwięcej odcieni ma kolor izabelowaty.

[lol21ndm]

Ja pamietam, ale juz po drugiej jest, i musze isc spac. Dlatego pozwole sobie
tylko skopiowac moj zeszloroczny blogowy wpis - wlasnie z tej okazji:

"13.XII... Pamietam te date sprzed 24-ch lat dosc dobrze. Bylam wowczas
jedenastolatka, i niedzielny Teleranek byl dla mnie wydarzeniem raczej
oczekiwanym. Pamietam, ze wlaczywszy TV stwierdzilismy, ze zamiast programu
jest tylko kaszka... Troche sie zmartwilam, bo Tata podejrzewal, ze cos sie
stalo z antena. Mieszkalismy na wysokim parterze, w czteropietrowym bloku. By
dostac sie do anteny trzeba bylo wejsc na dach, odszukac swoja... Ruszajac nia
nie mialo sie pojecia, czy obraz sie polepsza... Byla niedziela rano. Byl
mrozny raczej grudzien. Nie bylo nadziei, ze Tata pojdzie na dach...
Na szczescie jednak, a moze na nieszczescie, wkrotce pojawila sie postac Gen.
Jaruzelskiego, obwieszczajac nam, dlaczego programu niet.

Pamietam, ze pobieglam do Babci do pracy. Pracowala wowczas na portierni, w
Internacie Technikum Chemicznego. Mialam bardzo blisko - ot, wybiec z klatki,
przebiec kilkanascie metrow, przekroczyc jezdnie w tym miejscu ostro
skrecajaca, i juz bylam na terenie szkoly. Zielony plot, zielona furtka.
Wszystko lodowate, bo zima. Pogoda jednak chyba byla ladna, choc mrozna.
Przynajmniej tak to pamietam. Z Babcia chwile porozmawialam - bylam, jak na
swoje lata, dosc duzo rozumiejaca...

Pozniej - jakis czas pozniej - byly takie kwiatki jak sluchanie czolgow
jadacych na Warszawe. Pamietam, ze u Ciotki na wsi sasiedzi ubili swiniaka.
Siedzialysmy z Babcia na gorze, w mieszkaniu sp. p. Michala. Babcia w wielkiej
wanience mieszala kasze z krwia, i napelniala flaki kaszanka. Ja przygladalam
sie operacji, sluchajac jednoczesnie jak o ponad kilometr dalej, droga gdanska
cos jedzie. Rano okazalo sie, ze asfalt porysowany jest gasiennicami.

Potem byl powrot do domu z dusza na szyi, bo mieso zapelnialo bagaznik... a po
drodze mogly byc kontrole...

Pamietam, ze Tata jezdzac do pracy musial przekraczac granice kontrolna w
okolicy Lomianek. Pamietam, ze do chorej (drugiej) Babci na bialostoczyzne nie
moglismy juz jechac jak to mialo miejsce w pazdzierniku 1981 - bez klopotow,
ale Mama musiala starac sie o pozwolenie na wyjazd. Udalo Jej sie, i mogla
pozegnac sie ze swoja Mama - byla to ostatnia wizyta.

Pamietam, jak Mama niechcacy otrula mnie lekarstwem, i po wizycie w szpitalu
(polaczonej z plukaniem zoladka) jechalismy z Tata do apteki kolo parku. Minela
godzina policyjna; wokol ani zywej duszy - jesli nie liczyc patrolujacej
milicji (a moze byli to zolnierze? juz nie pamietam...)

Pamietam rowniez, ze jakis czas pozniej - cos kolo 1983r chyba, wracajac co
piatek ze spotkan Oazy musielismy pilnowac sie, by isc malymi grupkami. Wieksze
grupki, kolo 22-giej, mogly narazic nas na podejrzenie o demonstracji czy innym
spisku...

Ale to juz inna historia..."

[woloduch1]

25 lat temu rano obudzil mnie lomot do drzwi. Jeden ze wspolmieszkancow (acha,
przebywalem ze granica), wpadl i poinformowal mnie, ze w Polsce wojna. Ubralismy
sie i zeszli do samochodu, odszukali Warszawa I i odsluchali komunikatu. No a
potem spedzalem czas pracowicie tlumaczac prase i telewizje na z tamtejszego na
nasze...

Pozdrawiam

Woloduch

[eulalija]

Teleranek mnie już wtedy nie interesował, czekałam na "60 minut na godzinę".

Miałam 18 lat ...

W sobotę balowaliśmy u kolegi, to był bardzo spóźniony Andrzej, impreza
przeciągnęła się do trzeciej w nocy, ale było bliziutko, dwa bloki dalej, to
było jeszcze podstawówkowe towarzystwo, odprowadzaliśmy się dość hucznie
wszyscy wszystkich, wypisz wymaluj jak Tereska z Okrętką. Żadne znaki na niebie
i ziemi nie wskazywały, że coś się dzieje.

Potem oczywiście przemówienie i w pierwszej chwili szok.

Jeszcze potem, jak zaczęli informować o przepisach stanu wojennego dowiedziałam
się o zamknięciu szkół, zdenerwowałam się, byłam w IV klasie, matura za pasem,
a tu ferie. Trwały chyba do 5-tego stycznia.

Mimo zimna oczywiście wyleciałam przed południem z domu ale na Sadybie było
spokojnie, pusto, pierwszy skot stał przy skrzyżowaniu z Sikorskiego, następny,
to sprawdziłam już w poniedziałek: Dolna/Sobieskiego/Chełmska/Belwederska.

Zaraz następnego dnia złożyłam w Urzędzie Dzielnicowym podanie o dowód
osobisty, lata kończyłam w sierpniu, wydawało się moim rodzicom, że powinnam
ten dowód jak najszybciej wyrobić.

Dużo pamiętam, bardzo dużo, ale szczerze powiedziawszy nie chcę pamiętać.