"Między słowami" - świetny film z niczego

[Gość: bart]

Swietny film, zwlaszcza Scarlet rosnie na gwiazde (zreszta juz w Ghost World
byla niezla).

A w Girl with a pearl ring jest jeszcze lepsza

[Gość: atena]

[tow1sekr]

>"najbardziej romantyczną na świecie". Tego, co on szepce jej na końcu, nie
>usłyszymy w ogóle.
Kto nie chce ten nie usłyszy. ja słyszałem wyraźnie, jak Bill wyszeptał jej na
ucho, że po powrocie do Stanów spotka się z nią i że spotkanie będzie trwało o
wiele dłużej niż to w Tokio. Dlatego lala była taka ucieszona. Nb. bardzo fajna
lala.

bardzo slaby, przereklamowany FILM!!!

[Gość: Joshe David]

Slaby film o niczym. Rozumiem ze mialo wyjsc cos ala "Czerwony" Kieslowskiego
(to jeden z ulubionych rezyserow mlodej Coppoli) , a powstal bardzo cieniutki
film. Gdy slyszalem po raz 50-siaty pytanie: "nie mozesz spac?" to chcialem
wyjsc. Bill Murray jak zwykle bardzo dobry - to jedyny plus tego filmiku.

Zgred jesteś i tyle :/

[Gość: WoRaS]

Zgadzam sie calkowicie

[Gość: Gosc]

Przereklamowany film o niczym.

[Gość: rówieśnik Boba]

o niczym???:::: samotność, zmęczenie zawodem,irytacja wywołana inną, mało
rozumianą i nie akceptowaną kulturą, "upierdliwa" dla zasady ale niczego nie
rozumiejąca żona, pewność powrotu do męczącego układu, w którym dzieci
wyznaczają miejsce dorosłych, fascynacja świeżą, seksowną, ogromnie zmysłową
inteligentną kobietką w wieku koleżanki córki, wreszcie 2 milony dolarów na
koncie za picie whisky publicznie - to mało?. Fakt, nikt nikomu do końca nie
dał po mordzie ale na ulicy nocnego Tokio do agresji w japońskim stylu było
blisko. A może byliście na innym filmie - pewnie nie - to lepiej nie traćcie
kasy na TAKIE filmy, dla was jest on on o niczym

[Gość: Amator]

To prawda, ze film nie jest najgorszy. Obejrzalem do na dvd - tak, w USA juz go wypuscili oryginalnie na DVD zeby zapobiec zalewowi pirackich i tylko pirackich kopii. Bill Murray jest bardzo dobry, film traktuje o powaznych rzeczach, ale zgodza sie z jednym z przedowcow, ze to nie jest AZ TAKA rewelacja. Sadze, ze nazwisko rezyserki (slynna po tacie) zrobilo tu swoje. Takze zdecydowanie nie "na kolana". W ten desen to juz duzo bardziej mi sie podobalo Secrets and Lies albo Seks Klamstwa i Kasety Wideo...

cienki jak przedza

[Gość: usa]

film jest cienki, fabula wyciskana jak sok z cytryny. Tak aktorzy sa dobrzy, ale
nie ma fabuly, sceny improwizowane raza. Jest to jeden dlugi skecz komediowy,
ktore Bill Murray gral przez kilka lat w Saturday Night Live. Tyle tylko ze
skecz nie powinien trwac dluzej niz 5-10 minut. Scarlet jest dobra aktorka,
tylko jak uslyszlem z nia wywiad to myslalem ze wyzygam. Kiedy nie gra ta
dziewczyna ma bardza chropowaty, gardlowy nieprzyjemny glos, ma sie wrazenie ze
to jakas stara kurwa. Jednym slowem odrazajaca jako osoba ale potrafi dobrze
udawac, czyli grac.

[Gość: wodniczka]

mylisz sie , ale nie w jednym -pewnie nigdy nie przygladales sie jak pieknie
cieknie ci po rece sok z cytryny...a pod swiatlo?film jest najwyrazniej dla
tych, ktorzy sie przygladali, kiedykolwiek w zyciu...delikatnosc.tyle

[Gość: lula]

Fakt,facetów w podobnej sytuacji sa miliony na świecie ale ten film tylko
opisuje banalne ( przez swoja powtarzalność statystyczną ) chwilowe
zauroczenie ,po którym każde z nich wróci na swoje miejce a nie wnosi nic
nowego,nie ma w nim nic oprócz opisu.Pozdrawiam.

[snake_plissken]

"nie ma w nim nic oprócz opisu" - bardzo trafiony komentarz :-)
Oglądając ten film czekałem, aż coś się zacznie dziać i... zobaczyłem napisy
końcowe. Nie pokazuje on nic nowego. Może pokazuje to trochę inaczej, bo nie
wszystko jest wyartykułowane, ale... no właśnie: "nie ma w nim nic oprócz
opisu".
Mimo wszystko warto go obejrzeć, choćby dla Murray'a.

[Gość: wodniczka]

a wiec opowiedz nam o swoim zyciu....pewnie jest ciekawsze.wiesz zawsze jak isc?

[Gość: jr]

baaardzo sie zgadzam!!!

[jacek.rothert]

Gość portalu: jr napisał(a):

> baaardzo sie zgadzam!!!

baaardzo sie NIE zgadzam.
film jest wg mnie wspanialy. a koncowa scena na ulicach Tokio przejdzie wg mnie
do historii - jedna z piekniejszych scen 'milosnych'(?) jakie zdarzylo mi sie w
kinie widziec...

J.R.

KONKURS _ co Harris powiedział na końcu?

[Gość: gut]

Może jakiś banał, a może życzową myśl zmianiające koleje losu obu bohaterów?
Przedstawcie swoje propozycje

[Gość: Inez]

ON powiedział do niej"I koniec, i bąba, a kto oglądał ten trąba", bo przecież
dostali kilka milionów dolarów za film, który nie powinien powstać, bo dopiero
co wpadli na pomysł, o czym miałby niby byc.he he he.....to wielka
improwizacja...

[Gość: rybaK]

Jak można zachwytać się takim gniotem? Błeeee...

nudny gniot

[Gość: rybaK]

Jak można zachwytać się takim gniotem? Błeeee... Potwornie nudny film o
potwornej nudzie. Jeżeli Coppola chciała zanudzić widza, to w moim przypadku
wykonała normę w 1000%

ŚWIETNY FILM

[Gość: kswijfmf]

Widać, że niektórzy z Was wogóle nie zrozumieli istoty filmu- tu przecież wcale
nie chodzilo o romans (od poczatku bylo wiadomo, ze do niego nie
dojdzie).Jakbyście umieli obserwować, to film by się Wam podobał.Prawdziwe nudy
to np. "Pornografia" czy "Godziny".
Zapraszam wszystkich myślących do obejrzenia "Między słowami".

Moi kochani kinomaniacy!

[Gość: Ecia]

Film, jaki jest - każdy widzi, a raczej - zobaczyć może. Jak już coś
krytykujecie to dodajcie "moim zdaniem". Moim zdaniem, skromnym i zadnym, ten
film jest wspaniały, ciepły, bardzo wiarygodny i wyjątkowy na tle tego, co
aktualnie moge obejrzeć w gdańskich kinach. Ale racja - może co poniektórych
znużyć i znudzić, bo jest pare męczących dłużyzn. Mocno wszyyyyystkich
pozdrawiam!!! Chodzicie do kina, chcecie o tym rozmawiać - to juz badzo dużo:)

[Gość: pjg]

Ecia :-))) buziaki :-)))))

[Gość: wodniczka]

prawdziwe nudy to godziny?no ladnie
a dlaczego?
tam nawet zapierajacy dech rytm w piersiach nie da sie znudzic...
ludzie, czy wy nie patrzycie na gre szczegolow.
nadal panu/pani polecam filmy z van dammmem.

[Gość: znudzony]

Nuuudny film. Kiedy ci "ambitni" filmowcy wreszcie pożegnają się z "nową
falą"???? To wszystko już było: te rozmowy o niczym, obowiązkowo przy
papierosie, w sennej zadymionej knajpce, w pustym hotelowym apartamencie.
To było u Francuzów, Włochów, Polaków (błee - Kieślowski, pewnie dlatego go tak
cenią we F i I) czy musi to być też u Amerykanów (chyba że S. Coppola uważa się
za Włoszkę...)?
Poza tym czy nie był to film m.in. (a może przede wszystkim) o nudzie?

"Między słowami" świetny film ale nie dla kazdego

[Gość: Joe z Dallas]

Moim zdaniem "Między słowami" jest świetnym filmem ale nie dla kazdego.
Zroznicowane opinie dyskutantow to potwierdzaja. Uwazam, ze bardzo dobrze
przedstawia sytuacje psychologiczna obojga glownych bohaterow. Spedzilem kilka
lat temu tydzien w Tokio. Moj zawod jest zupelnie inny niz glownego bohatera
filmu. Ale moje wspomnienia z Tokio sa troche podobne do jego wspomnien.
Szkoda, ze Ci do ktorych film nie trafia maja tak negatywne wypowiedzi.

[Gość: wodniczka]

wlasnie o tym caly czas mysle.
przeciez -mimo ze da sie zarzucic filomowi jednostronne i stereotypowe
spojrzenie na japonie- jest moze po prostu czyims , niepoglebionym,
przypadkowym spojrzeniem na japonie...
a to ciekawe, bo nikt na tej liscie jeszcze sie do tego nie przyczepil.

[Gość: jarek]

Film do połowy. Od ok 45 minuty można spokojnie sie przespać.

Przereklamowane.

[Gość: jarek]

Film o niczym. Zaczyna sie obiecujaco ale bardzo szybko traci tempo. Wszystko
można by opowiedzieć w krótkim metrażu.

baaardzo good film

[Gość: sokół]

bez kitu- niby film o niczym szczególnym, a tak wciąga. mi kojarzy się z
wakacyjną miłoscią, która musi minąc...

[Gość: Antoni Ambient]

Przeczytałem kilka recenzji (dytyrambów) filmu "Między słowami". Następnie
zniesmaczyłem się nieco, a później mocno zaniepokoiłem. I pojawiło się pytanie:
Czy deficyt dobrego kina popularnego, usprawiedliwia tak pochopną relatywizację
ocen?
Film wzbudza powszechny zachwyt. Być inaczej nie może, skoro i Globami i
nominacjami do Oskarów go uhonorowano. Pewności, że właściwie ulokowaliśmy
swoją sympatię, dają rodzinne konotacje reżyserki. W ten sposób mamy spokój
oraz porządek, bo już wiemy, co białe, a co ciemniejsze i kogo barbarzyńcą
nazwać. Jako że krytykiem jestem niedzielnym, a więc ostracyzmu i odwoływania
od czci i gustu obawiać się nie muszę, pozwolę sobie na odrobinę herezji.
Czyta się, że film dostarcza nieopisanej (no może niezupełnie, a szkoda)
przyjemności, której źródłem jest przede wszystkim nieuchwytny charakter
relacji, powstającej na naszych oczach między dwójką głównych bohaterów: Bobem
(Bill Murrey) i Charlotte (Scarlett Johansson). Z tym bynajmniej nie zamierzam
polemizować. Oglądając film, błądzimy gdzieś pomiędzy przyjaźnią, fascynacją
erotyczną, instynktami ojcowskimi z jednej i komplementarnymi potrzebami z
drugiej strony. Analizujemy każdy ruch, zdanie, ale to nie wystarcza, aby móc
zająć jednoznaczne i zadowalające stanowiska. Kiedy myślimy, że coś nas
wreszcie wyrwie z drażniącego i fascynującego zarazem stanu niepewności,
reżyserka niweczy oczywistość konsekwencji zachowań i słów. Ktoś nazwał ten
obraz „erotycznym” - musiał być to jeszcze większy antagonista tego filmu niż
ja, gdyż w ten sposób krzywdząco go zredukował, niwecząc wachlarz subtelnych
możliwości interpretacyjnych. Istotę stosunku łączącego tych ludzi tworzy
wrażliwość i dorobek doświadczeń pojedynczego widza. Gdybym był złośliwy,
dodałbym tu, że efekt ten nie był nadmiernie trudny do osiągnięcia, zważywszy,
że po części jest on zasługą najzwyczajniejszej bierności i swego rodzaju
apatii panującej między bohaterami (co nie stanowi bynajmniej zarzutu, gdyż
jest wynikiem stanu świadomości obojga) - między słowami ma tu możliwość
wydarzyć się naprawdę dużo. Ale oprócz pomysłu i gry aktorskiej na film składa
się jeszcze innych parę elementów, a ta reszta jest niestety słaba.
Największą (wręcz unicestwiającą) słabości tego filmu jest to, że jest on po
prostu nudny. W tym momencie na pewno posypie się wiele słów pod moim adresem,
których sens można by sprowadzić do tego, że jestem troglodytą z całym
dobrodziejstwem inwentarza. Lubię melancholijne, nieśmiałe, nieśpieszne
nastrojowe kino, ale TO jest tylko nudne.
Film od początku uderza swoją nijakością. Zamysłem reżyserki było
przedstawienie kondycji psychicznej bohaterów nie tylko poprzez grę i dialogi,
ale przede wszystkim wsączając esencję ich stanu duchowego w taśmę filmową.
Niedoświadczona twórczyni podjęła się sztuki trudnej i poniosła klęskę -
przeciągnięta struna i próba budowy nastroju inercji, zgorzkniałości,
wyobcowania przemienia się w najzwyczajniejszą monotonność, a mówiąc
trywialnie – nudę. Reżyserka zdaje się tu wykonywać rolę sabotażysty własnego
dzieła i jedynie gra aktorów ratuje przed kompletną klapą. Bo ich losy są
frapujące, ale sposób prowadzenia akcji nie pozwala w nich z zainteresowaniem
uczestniczyć, wprowadza sztuczność i utrudnia empatię.
Kolejny powód do narzekań pod adresem Coppoli (a jest to właściwy adres, bo to
również autorka scenariusza) dostarcza typ dowcipu. Jest to dowcip
inteligentny – tak przynajmniej twierdzi dystrybutor, a gro recenzentów
przytakuje. Wprawdzie „inteligentny” jest pojęciem nieostrym, ale o zakresie
przynajmniej w przybliżeniu do uchwycenia. Zakres, jaki obejmuje humor tego
filmu, niekiedy się z wcześniejszym zakresem pokrywa. Reszta to przeciętny
dowcip sytuacyjny lub słowny, który równie dobrze mógłby gościć w każdej
przeciętnej produkcji z Kalifornii. Nie żeby urągał możliwościom umysłowym tzw.
intelektualisty – jest „sympatyczny”, ale jego źródłem są przede wszystkim
proste, narzucające się odmienności kulturowe Japończyków. Żadnej w tym
specjalnej finezji, subtelności, a przede wszystkim zaangażowania
intelektualnego. Są to gagi typu: Japończyk gada długo po japońsku – pani
tłumaczka treść jego wypowiedzi umieszcza w dwóch angielskich słowach. I
jeszcze bez umiaru eksploatowane. Dobrze zagrane mogą być, ale reżyserce
chodziło chyba o coś więcej.
Tokio – to też jeden z głównych bohaterów tego filmu. Podobno, reżyserkę łączy
z tym miastem szczególna więź, a wyrazem tego mają być szczególne zdjęcia,
ukazujące jego szczególne piękno. Powiem tak: dzięki temu filmowi zaoszczędzę
ewentualne wydatki na podróże do Tokio. To miasto w filmie to hałaśliwa
futurystyczna aglomeracja, atakująca zewsząd potokiem kiczowatego neonowego
światła i drażniąca nieładem architektonicznym. Jej obraz może i interesujący
ze względów kulturowo-socjologicznych, ale z pewnością nie dostarcza
pozytywnych wrażeń estetycznych (podejrzewam, że sam Francis Ford miałby z tym
duże trudności).
Na koniec słówko o muzyce. Chwali się niezmiernie Sophii Coppoli, że
konsekwentnie w swoich filmach posiłkuje się nowatorską czy wręcz
eksperymentalną muzyką. Ale jej obecność w filmach nie ma być celem, a
środkiem. Tu tego często nie czuć - zamiast „ilustrować” obraz, muzyka
częstokroć burzy jego specyfikę i klimat. Odczuwamy dysonans między tym, co
słyszymy, a tym, co widzimy. A to, w połączeniu ze wspomnianymi słabościami
toku akcji składa się na potężny cios w plecy aktorów.
Ten film jest wybornym dowodem na to, że sam dobry pomysł i znający swój fach
aktorzy nie są jeszcze gwarancją sukcesu. Martwi to bym bardziej, że ta
koncepcja subtelnej gry uczuć szczerze ujmuje i stanowi „ożywcze” urozmaicenie
na tle, z reguły czarno-białej filmowej rzeczywistości relacji damsko-męskich.
Do kina można się wybrać, bo w końcu, jak mawia Lars von Trier, nasze życie
tworzą zarówno dobre, jak i złe doświadczenia.

[Gość: Inka]

zgadzam sie!!!! i z nuda i cala reszta.
zaluje ze przeczytalam ten post dopiero dzis.

[Gość: inez]

Niesamowity film o duchowym porozumieniu między dwojgiem ludzi, o ich
samotności w świecie, o ich rozterkach i poszukiwaniach. W tych kilku krótkich
chwilach, które spędzili ze sobą odnależli siłę, by móc podjąć jakąś ważną
decyzję w swoim życiu. ONA może napiszę powieść o tym właśnie spotkaniu, a on
nakręci o tym film. I tak się stało, a możemy to zobaczyć, jak powstało COŚ z
niczego!

[Gość: anja]

Film jest subtelny, refleksyjny, prawdziwy i bardzo piękny. OK, rozumiem że
ktoś może się nudzić, jesli dał się zwieść telewizyjnym zwiastunom i poszedł na
głupawą komedyjkę.To film dla ludzi wrażliwych i kochających prawdziwe kino a
nie plastikowe historyjki. Jestem zachwycona!

[Gość: helen]

Czujemy, ale trudno się nam komunikować. Już dawno nie widziałam filmu gdzie
chodzi o uczucia i nie ma ani jednej golizny, ani sceny łóżkowj, no oprócz
golizny stóp i golizny dłoni jej dotykającej. Pięknie. A swoja drogą reżycerka
to młoda kobieta skąd ona już tyle wie. Rozmowy z małżonkami głównych bohaterów
są ok. Skąd ona to wie.

[Gość: wodniczka]

podobno tak zyla ze spikem jonzee

[Gość: Max]

Nie podobało mi się; większość filmu wyśmiewali Japonię i Japończyków; przez
pierwsze 30 min. nic się nie dzieje, film się dłuży, czasami jest śmieszny. ale
chyba nie miał być typowa komedią. Nie zasłużył na żadnego Oskara.

Komedia?

[Gość: Edziak]

Ten film nieslusznie byl reklamowany jako komedia, jest w nim pare watkow
komediowyich bo jak to w zyciu tragedia sie przeplata z komeia, ale byl to film
o osamotnieniu, i probie odnalezienia siebie, czy to w obcym srodowisku czy to
w malzenstwie. Scarlet byla swietna, jest ona zupelnie inna w Girl with pearl
earing. Polecam ten drugi takze.
Pozdrawiam.

[Gość: Marzec]

Film bardzo cienki co zauważyło już kilku przedmówców, więc nie silę się na
oryginalność. Właśnie tak mi się wydawało, jakoby Sofia była z lekka zażenowana
na gali oskarowej, przeczuwając,że tatuś bardzo się postarał. Za parę lat
pewnie sama stwierdzi, że to gniot. Nie czuje się ona najpewniej w świecie, co
kilka tekstów filmowych unaoczniło. Życzę Jej jak najlepiej (bo czemu nie), ale
Wielkości Tatusia nie odziedziczyła na pewno. Aha, nie wiem jak wy, ale ja
słyszałem w y r a ż n i e : bla , bla, bla.....Don't cry. I'll be back soon.
Pozdrawiam.

[Gość: assu]

lubie takie filmy pozornie o niczym...a jednak. chyle glowe przed pania coppola
za wszystko. za szept, za kolor, za tętno, ludzkie dlonie, moja ukochana sakure
i moja ukochana japonie, ktora juz nawet nie probuje rozumiec:)dziekuje:)
otulilam sie miekkim szalem tego filmu i znow zrobilo mi sie cieplo na duszy:)

ZAKONCZENIE FILMU, BLAGAM, NIE INTRPRETOWAC!

[Gość: wodniczka]

zakonczenie filmu:
jako filmoznawca PISZE:TAK,WEJDZIE DO HISTORII KINA.I DOBRZE.
ale niewazne.
mnie ciekawi mechanizm, ktory sprawia,ze koniec filmu kazdy interpretuje
inaczej-mozecie to sprawdzic.
nie chodzi juz o samo glosne slowko "interpretacja"-film wymknal sie spod
kontroli i pokazuje ze kazdy slyszy na koncu cos innego.i kazdy kreci swoj
sequel.racje ma jak zwykle alicja helman, mowiac , ze polowe filmu przynosimy
zawsze do kina.pomyslcie o tym.ja kompensowalam.ni znosilam postaci zony i
wierzylam, ze zarowno on , jak i ona zdecyduja sie na skok do basenu nowej ,
wspojnej historii(ach, "basen"-kolejne takie zakonczenie), ale juz moj chlopak,
po ktorym nigdy sie bym tego nie spodziewala powiedzial:"co ty mowisz, przciez
on wroci do zony, on ma z nia dzieci-ja bym ich nie zostawil". ciekawe,ze
znajomi mezczyzni optuja raczej za ta druga wersja-"rozsadna", ale nie zawsze.
slyszalam juz kosmiczne interpretacje...i w tym nasza siela.ale jesli jestescie
bardzo przywiazani do swojego zakonczenia-nie dzielcie sie nim z nikim....bo
poplaczecie sie jak ja , ktora wlasnie uswiadomilam sobie , czym podyktowana
jest moja interpretacja.i byc moze staniecie twarza w twarz zeswoimi
prawdziwymi , nielubianymi uczuciami-chcecie tego?oczyszcza...
pozdrawiam.

[Gość: qwe]

Bardzo dobry film, uczy i sprawia, że człowiek powinien zastanowić się nad
naprawdę ważnymi aspektami swojego życia. Byłem już dwa razy, Scarlett jest
boska!!!