Napisz recenzję - wygraj telefon Siemens SX1

[redakcja]

W dniach 14-26 maja w warszawskiej Kinotece odbywa się WARSAW DOC
REVIEW - Przegląd Światowego Filmu Dokumentalnego, na którym widzowie
będą mieli okazję zapoznać się z najwybitniejszymi dokumentami
ostatniego sezonu z 11 krajów, poruszającymi aktualną i ważną tematykę
(antyglobalizm, zjawisko trzeciej płci, kulisy skandali
politycznych, poszukiwanie tożsamości w zmieniającym się świecie).
Napisz recenzję filmu, który najbardziej zapadł Ci w
pamięci. Najlepszy, najciekawszy tekst, który wybierze jury konkursu
złożone z organizatorów Przeglądu Światowego Dokumentu Warsaw DOC
REVIEW i redaktorów portalu Gazeta.pl, zostanie nagrodzony
supertelefonem Siemens SX1 z kamerą.

Konkurs trwa od 14 do 27 maja. Udział w nim mogą wziąć zalogowani
użytkownicy portalu. Wyboru dokonuje redakcja portalu Gazeta.pl oraz
organizatorzy przeglądu DOC Review, a żeby dostać nagrodę, w
danych swojego konta na Gazeta.pl musicie mieć podany swój adres pocztowy.
Wyniki konkursu ogłosimy 1 czerwca!


Przeczytaj regulamin konkursu


Przegląd Światowego Dokumentu DOC Review

[szarobury]

Wolałbym zegarek z wodotryskiem od siemensa z kamerą.

[Gość: Gosc]

W jaki sposób wysłać odpowiedź konkursową?

[redakcja]

Należy zalogować się na Forum i w tym wątku wpisać recenzję jednego wybranego
filmu pokazywanego na Przeglądzie DOC Review.

Rezenzja filmu "Ostatnie zwycięstwo"

[justyszka]

Obejrzałam już kilka filmów na Przeglądzie Światowego Filmu Dokumentalnego.
Największe wrażenie wywarł na mnie film "Ostatnie zwycięstwo". Może dlatego, że
jako dziecko wychowywałam się we Włoszech, a może dlatego, że film jest
fantastycznie zrobiony. Oglądając film miałam wrażenie, że znajduję się w
jakiejś cudownej galerii ruchomych obrazów. Ich tłem była maleńka Siena
położona wśród łąk, zagubiona gdzieś daleko…. Uwagę zwracała pełna misterii
kolorystyka ochry, czerwieni, brązów i pomarańczy. Operator bawił się po
mistrzowsku światłem przemykającym po wąskich ulicach dzielnicy Civetta.
Tematem filmu był doroczny wyścig konny, zwany Palio. To dla wszystkich
mieszkańców dzielnicy życie i śmierć. Ostatnie zwycięstwo miało miejsce w roku
1979, więc może wreszcie teraz? Reżyser pokazał przygotowania do wyścigu oczami
pięciu bohaterów, z których najstarszy to 92-letni staruszek. Miałam okazję
poznać ciekawą historię jego życia. Bardzo mnie urzekła jego samotność i
optymizm. Czasami miałam chęć wstać z fotela i przytulić go, i wydawało się to
prawie możliwe. Raz mi go było żal, a raz byłam z niego dumna, jakby to był mój
bliski krewny. A takim mógłby być każdy z bohaterów.
Chociaż Palio było głównym motywem filmu, to wydaje mi się, że zamierzeniem
reżysera było pokazanie codziennego życia Sieny i historii niektórych jej
mieszkańców. Historii tak różnej od tej, którą tworzymy i żyjemy na co dzień.
Historii kolorowej pełnej radości, żalu, niespełnienia, oczekiwania, którą
pisze samo życie. W pewnej chwili zaczęłam utożsamiać się z chłopcem stajennym
przygotowującym miejsce dla konia – przyszłego bohatera, jak wierzyli wszyscy,
później ze staruszką, która w wypadku samochodowych straciła syna i sens życia
wiele lat temu.
Cieszę się, ze miałam możliwość obejrzenia tego filmu i polecam go wszystkim,
chcącym poznać życie i obyczaje zwykłych ludzi, żyjących gdzieś niedaleko.

Justyna 13 lat

I wszystko się może zdarzyć...

[raks1]

W USA wszystko jest możliwe. Trochę wytarty slogan, ale nadal bardzo aktualny i
prawdziwy. Chyba największą zagadką i tajemnicą, dla nas Europejczyków, są
wybory do różnych urzędów w USA. Wiele razy zadawałem sobie pytanie, czy
Amerykanie są aż tak naiwni. Można z nimi zrobić wszystko dysponując
odpowiednimi finansami. Wielu reżyserów, także z Hollywood, wielokrotnie
poruszało ten temat w filmach. Szczególnie podobał mi się ironiczny
obraz "Fakty i akty". Nie spodziewałem się, że komuś kiedyś uda się stworzyć
coś lepszego i celniejszego. Gdy pierwszy raz usłyszałem, że Arnold
Schwarzenegger kandyduje do fotela gubernatora najbogatszego stanu, to ogarnął
mnie śmiech i od razu przypomniały mi się najlepsze komedie "prezydenckie".
Jakoś nie mogłam sobie wyobrazić tego Commando-Terminatora w tej roli. Ale
stało się, w końcu to Ameryka i to w jaki sposób. Nawet sobie nie wyobrażałem,
że ta kampania była taka komiczna i że mogli być bardziej żałośni od Arnolda
uczestnicy tego cyrku. Okazuje się, że Amerykanie nie mają ani trochę
samokrytycyzmu, skoro w wyborach startują gwiazdy porno, czy "zawodowi łowcy
posad". Dawno się tak nie uśmiałem, jak oglądając film "Jak Arnold zdobywał
Zachód". Alex Cooke, autorka filmu pokazała calutką kampanię i to chyba bez
żadnej cenzury. Po śmiechu przyszło też kilka chwil na refleksję i zdałem sobie
sprawę, że nasza, rodzima kampania, to dopiero byłaby komedia. Tylko czy
chciałbym to obejrzeć? Boję się, że nigdy bym nie poszedł już na żadne wybory :)

Nauka szczęścia

[bozenkak1]

Ból i cierpienie, a jednocześnie wielka wiara w człowieka, to uczucia, które
towarzyszą po seansie "Z krwi i ciała mego". To obraz niesłychanie wzruszający
i poruszający. Większość zdjęć jest bardzo wstrząsających i nie każdy da radę
przez ten film przebrnąć. Ale ten komu się uda poczuje olbrzymią dobroć i
ciepło jakie może stworzyć kochająca się rodzina. Dzięki takim obrazom, jak ten
zaczyna się z powrotem wierzyć w drugiego człowieka i w to, że można być
szczęśliwym. Bo szczęśliwym można być niezależnie od koloru skóry, stanu konta,
czy stanu zdrowia. Można być szczęśliwym zawsze i wszędzie, ale pod warunkiem,
że to szczęście płynie z naszego serca i z serc najbliższych, otaczających nas
na codzień. Susan i jej rodzina na pewno są szczęśliwe, co widzimy w każdej
sekundzie filmy. Może warto byłoby wziąć z nich przykład i nauczyć się być
szczęśliwym? Na początek polecam obejrzenie tego filmu, a potem? Kto wie...

Nie ma nic o holocaście?

[Gość: cynik]

Zupełnie nic? Żadnych ukrytych treści? Żadnego prania mózgu przemycającego do
podświadomości potrzebę naprawienia krzywd narodowi wybranemu? Nie wierzę. Po
co w takim razie GW promuje ten przegląd filmów? Dlaczego chce, żebyśmy tam
chodzili i to oglądali? Była Lista Schindlera, był Pianista, minęło kilka już
lat. Czuję, że powinien być jakiś nowy obraz zagłady. Czy ktoś może coś wie?

A co byś chciał?

[agabond]

O co Ci chodzi? Obrazy zagłady masz na codzień w TV.
Przegląd to cos wiecej, coś co zmienia pojmowanie świata. Jak masz problem, to
zgłoś sie do lekarza.

Najbardziej nieprofesjonalny film festiwalu

[agabond]

Nakręcony amatorską kamerą, prawie wszystkie ujęcia z ręki i bez światła.
Żadnego artyzmu czy chwili zadumy, niczego, co by przykuło uwagę. Montaż zbyt
pobieżny i niedbały. Wiele niedopowiedzeń i zagadek? Np. scena płaczu
żegnających się żołnierzy na dworcu. Brak konsekwencji i profesjonalizmu.

To i wiele jeszcze rzeczy można zarzucić reżyserce filmu „Chińskie kołdry”.
Gdyby nie niecodzienna tematyka, film byłby nie do obejrzenia. Jest jednak coś,
co sprawia, że ten obraz zostaje w głowie na długo. Potrafi wywołać koszmar
nieprzespanej nocy, przywołując sceny z filmu. An Qi Ju pokazuje szarzyznę dnia
powszedniego w bardzo niewysublimowany sposób. Żadnych upiększeń, ot Chiny w
naturze. Bohaterką filmu jest kołdra, raz piękna jedwabna z ciepłym
wypełnieniem kupowana przez bogatych, a raz zszargana czasem kołdra biedaków i
wreszcie kołdra bohaterka – okrywająca swojego czasu przywódcę Mao.

Dla mnie jednym z ciekawszych momentów filmu była wizyta w jurcie, gdzieś na
kresach północnych przy granicy z Mongolią. Reżyserka pokazała prostych,
niezwykle serdecznych ludzi, mówiących nieznanym językiem. Ciepło bijące z
pieca rozeszło się na następne kadry filmu. I całe szczęście. Nabrałam chęci
pojechania do Chin i już zaczynam zbierać pieniądze.

& & #35 8222;Korporacja& & #35 8221; & & #35 8211; K

[mszym]

„Korporacja” przedstawia głęboką analizę sztucznego tworu „osoby prawnej”,
głównego sprawcy najpoważniejszego problemu dzisiejszego świata, czyli
konsumpcyjnego stylu życia przejawiającego się w bezmyślnym hedonizmie, wyzysku
ludzi, a co najgorsze – bezlitosnym zatruwaniu środowiska naturalnego. Skoro
tak naprawdę nikomu nie zależy na niszczeniu natury – dlaczego środowisko
naturalne ulega degradacji? Skoro wszyscy chcą żyć w świecie bez wojen,
dlaczego wybucha tyle konfliktów zbrojnych? Autorzy filmu dają wyraźną
odpowiedź – żyjemy w świecie gdzie pieniądz i tempo wzrostu zysku stanowi
jedyny i ostateczny cel. Dzisiaj nikt już nie mówi o służbie publicznej, mimo
iż ostatnio wśród korporacji zapanowała moda na promowanie tzw.
odpowiedzialności społecznej, czego przykładem w „Korporacji” był żałosny film
reklamowy Shell’a. Korporacja niepostrzeżenie stała się
monopolistycznym ‘kreatorem’ zuniformizowanej rzeczywistości zaśmieconej tonami
komercyjnych produktów. Na dodatek wprowadzenie wielu z tych produktów zostało
poprzedzone świadomym wykreowaniem popytu na nie. Trudno o większą sprzeczność
ze służbą publiczną.
W tym nieco przydługim filmie, autorzy przeprowadzają bardzo ciekawe studium
przypadku. Próbują udowodnić, tezę, że korporacja zachowuje się jak
destrukcyjny psychopata bez sumienia i moralności. W odróżnieniu jednak od
typowej psychiatrii klinicznej – bardzo trudno jest zamknąć tę osobą w
odosobnieniu. Co gorsza, osoba ta zupełnie nie przyjmuje do wiadomości diagnozy
stawianej przez specjalistów, a na dodatek wszelkimi środkami stara się nie
dopuścić by specjaliści podzielili się tą wiedzą z ogółem społeczeństwa. Pewnie
ze strachu przed spadkiem tempa wzrostu zysku netto...

Lepper gubernatorem Kalifornii

[iriomote]

„Ja to nie ja”. Te słowa Arnolda Schwarzeneggera, głównego bohatera filmu „Jak
Arnold zdobywał Zachód”, najlepiej charakteryzują wybory na stanowisko
gubernatora Kalifornii w 2003 roku. Cyrk, pornos, farsa to odpowiednie słowa na
określenie tej kampanii. Już nigdy nie będę się skarżył na poziom intelektualny
rodzimych polityków. To, co serwuje nam na ekranie ponad 130 kandydatów
współzawodniczących z odtwórcą ról Terminatora o urząd gubernatora Kalifornii
nie byłby w stanie wymyślić żaden hollywoodzki autor. Arnold recytujący z
wdziękiem robota napisane przez doradców hasła wyborcze, aktorka porno
prezentująca swe nagie i bardzo obfite wdzięki, gubernator, który za swoja
największą zaletę uważa to, że jest nudny to tylko wierzchołek góry najbardziej
odlotowych i nawiedzonych kandydatów. Nie najlepszej jakości technicznej film
fascynuje od początku do końca. Może się podobać lub nie. Na pewno zmusza do
refleksji nad demokracją w wydaniu kalifornijskim. Gorąco polecam.

Antyglobalnie o globaliźmie

[janina42]

Tyle teraz słyszymy o globaliźmie, o antyglobalistach, o protestach, zadymach
itp. Są takie okresy, że wszystkie dostępne media o tym trąbią, ale tak
naprawdę to chyba niewielu odbiorców wie o co w tym wszystkim. Zresztą trudno
się dziwić, bo oglądając to co serwują nam media trudno cokolwiek zrozumieć.
Media skupiają się na pokazaniu strat spowodowanych przez zamieszki, może
właśnie o to chodzi... Może czasem warto zobaczyć wszystko z tej drugiej strony
barykady? Myślę, że warto w tym celu obejrzeć obraz Ricka Rowley'a "Czwarta
wojna światowa". Myślę, że po obejrzeniu tego filmu, ukazującego różne
manifetacje m.in. antyglobalistów w różnych regionach świata. I choć każda z
nich jest inna, to wszystkie mają wspólną cechę - zostały wywołane
niezadowoleniem grupy osób z działania władz. Tytuł jest bardzo prowokacyjny,
ale jednocześnie bardzo obrazowy i według mnie wyjątkowo trafny. Gdyby tak
policzyć wszystkie demonstracje odbywające się w jakimś określonym przedziale
czasowym (np. tydzień, miesiąc, rok) na całym świecie, to może się okazać, że
bierze w nich udział, a nawet ginie lub zostaję rannych więcej osób niż w
tych "prawdziwych" wojnach światowych. Naprawdę warto poświęcić troszkę czasu,
by obejrzeć film R. Rowleya, a być może dzięki niemu uda nam się uniknąć
kolejnej wojny, której nasz świat mógłby nie przetrzymać.

Na peryferiach wolności

[mariusz-rusinowski]

„Szukając zezowatego Jezusa” to podróż na rubieże amerykańskiej cywilizacji,
pasaż do alternatywnej Ameryki klasy C lub - jak kto woli - jej
prowincjonalnych slumsów, droga do miejsca, w którym przeszłość zastygła w
miejscu, okno na zacofane, zabobonne, „prymitywne” życie i folklor południa
Stanów, widokówka z bagien, jezior, gór oraz zapuszczonego i zapomnianego
pejzażu Luizjany, wreszcie pomost między niewinnością a mądrością, który jak
zahipnotyzowani przekraczamy razem z twórcami filmu.

Drogę tę pokonujemy razem z muzyczną elitą wywodzącą się z tego miejca. Ich
utwory towarzyszą nam przez cały film, podobnie jak refleksyjna, poetycka
narracja, której wtórują głosy tubylców.

Przebijają się przez nią dwie skrajnie różne grupy. Obok wypowiedzi przestępców
z lokalnego więzienia słuchamy fanatycznych wyznawców Kościoła
zielonoświątkowców. Obydwie reprezentują świat ludzi opierających się uczuciu
bezsilności i pustki, które jak w metaforze Jima White'a o mieszkańcach
Luizjany niczym dłoń wgniatająca lód do wafelka wyciska poza jego brzegi ludzi
sztuki, kryminalistów i ortodoksyjnych chrześcijan.

Reszta zostaje sprasowana i zjedzona przez nudę i zaniechanie dokonania wyboru.
Jakiegokolwiek wyjścia z impasu. Nawet jeżeli jest to wybór pomiędzy
ekstremalnym złem a egzaltowanym dobrem. Dylemat ten stanowi kwintesencję
egzystencji, gdzie granica między niebem a piekłem przebiega wzdłuż miejskiej
ulicy, a różnice między sacrum i profanum symbolizuje postać zezowatego Jezusa.

A to Czeczenia właśnie

[martajas]

Jak jest naprawdę w Czeczenii? Przez kilka lat non-stop wiadomości zaczynały
się od sytuacji w Czeczenii. Teraz na topie jest Irak, a Czeczenia pojawia się
tylko przy okazji ataków terrorystycznych w Rosji, które zawsze
przeprowadzają "terroryści czeczeńscy". Nikt nie wie co przeżywają żołnierze
którzy trafili na wojnę do tej byłej republiki ZSRR. Co jedzą, jak spędzają
wolny czas, po prostu jak wygląda iich zwykły, codzienny dzień na froncie.
Czeczenia dla Rosjan jest tym czym były Korea z Wietnamem dla USA i Afganistan
dla ZSRR. Przywódców rosyjskich niewiele obchodzi co czują ich żołnierze, gdy
oni podejmują decyzję o kolejnej kontrofensywie. Nic nie jest w stanie pokazać
strachu przed śmiercią jaki dopada ich praktycznie na każdym kroku. Właściwie
to prawie nic, za wyjątkiem filmu-reportażu "Czysty czwartek", który w
niesłychanie sugestywny sposób ukazuję całą prawdę o wojnie z punktu widzenia
zwykłego szeregowego żołnierza armii rosyjskiej. Olbrzymia zasługa w tym
operatora i montażystów, których zabiegi osiągnęły wyjątkowo udany efekt. Ten
film pozostawia niezatarte wspomnienia i wywołuję głęboki antywojenny wstrząs.
To idealne narzędzie dla pacyfistów i znakomite kino dla miłośników wojennego
dokumentu.

Recenzja filmu "Korporacja"

[radirobot]

Tematy poruszone w tym dość przydługim dokumencie nie są mi obce. Może nie
znałem ich tak wiele, ale większość poruszonych zdarzeń jest ogólnie znana
nawet dla przeciętnie zorientowanego człowieka czytującego prasę. Skuszony
wręcz trzygodzinnym wgryzaniem się w temat otrzymałem niestety pobieżną analizę
znanych ogólnie faktów na temat destrukcyjnej działalności globalnych
korporacji. Nie ujmując powagi poruszonych w tym filmie historii, które
notabene chwilami jeżyły włos na rękach, reżyser rozmienił się na wiele
drobnych. Zbyt wiele wypowiedzi mądrych głów z kilkoma tytułami przed
nazwiskiem, można było z pewnością zastąpić bardziej osobistymi tragediami
zwykłych wyrobników korporacyjnych. Jednak mimo wszystko film skłania do
głębszej refleksji nad własnymi codziennymi wyborami, za którymi często kryje
się wyzysk, bezwzględny marketing poparty tylko chęcią zysku. Nie chciałbym
odkrywać wszystkich asów ukrytych w tej dokumentalnej talii. Nadmienię tylko,
że natchniony pomysłami korporacyjnych myślicieli zamierzam udać się do urzędu
patentowego, aby opatentować siebie i żonę zanim zrobi to ktoś inny. Oczywiście
dla dobra swoich nie narodzonych jeszcze dzieci.
„Korporacjusze wszystkich krajów sprywatyzujmy cały świat a potem wszechświat”

SODGER KEDAR

Czwarta wojna światowa

[kobebryant]

"Czwarta wojna światowa" jest moim zdaniem jednym z ciekawszych filmów
pokazanych na WARSAW DOC REVIEW. Obraz Ricka Rowleya jest bardzo realistyczny.
Opowiedziana w nim zostaje historia ludzi (trochę nierozumianych przez
społeczeństwo)-antyglobliatów. Jest to film dokumentalny. Powstawał on przez
dwa lata. Jest bardzo dopracowany i rzuca się to w oczy. Zostaje w nim
przedstawiona niekończąca się walka z globalizmem. Razem z ludźmi
przeciwstawiającemu się temu zjawisku, uczestniczymy w wielkich demonstracjach
w wielkich miastach na całym świecie. Akcja odbywa się m.in. w Korei,
Palestynie, ale także np. w Seatlle. Wszędzie są antyglobaliści. Moim zdaniem
tak na prawdę każdy z nas nim jest, gdyż ludzie z natury nie zgadzają sie na
zło i gdy je widzą wydobywa się w nich głos sprzeciwu. Film ten po prostu nam
to uświadamia.
Nie wszyscy z nas zdają sobie sprawę z zagrożeń, które płyną ze zmian w
polityce światowej, w ekonomii. Globalizm powoli zabija naszą planetę. Ten
dokument wszczepia widzom dużą dawkę emocji, potrafi wzruszyć, a zarazem nie
ciągnie się w nieskończoność i w żadnym momencie nie jest nudny. "Czwarta wojna
światowa" jest filmem pytań, nie odpowiedzi, ale swoją wyrazistą wymową
nakierunkowuje nasze myśli do zrozumienia pełnego człowieczeństwa. Tytuł jest
dość przewrotny, ale moim zdaniem bardzo trafiony. Gdy ogląda się to dzieło
Rowleya, czuje się pod skórą wojnę porównywalną z tymi światowymi. Ludzie tutaj
także umierają w słusznej sprawie. W trakcie demonstracji, na ulicach, pędzeni
jak zwierzęta. Nasuwa mi się tutaj pewna dygresja. Uważam, że film jest jakby
dopełnieniem książki Alberta Camus pt. "Dżuma". W tej parabolicznej książce
także zostaje ukazana nierówna walka, ale z ciężką chorobą. Tutaj natomiast
szansa na ostateczne zwycięstwo z globalizmem rośnie z każdym dniem, z każdą
kolejną demonstracją i z każdą kolejną ofiarą..."Czwarta wojna światowa" jest
filmem, który próbuje określić naszą przyszłość, jest pewnym ostrzeżeniem dla
wszystkich. Stara określić się nasze człowieczeństwo...

kobi

Być eunuchem...

[radboz]

Wiedzieliście, że Filadelfia to prawdziwy raj eunuchów? A wiecie dlaczego
mężczyźni wogóle się decydują na taki zabieg? Czy lepiej być mężczyzną, czy
kobietą? A może lepiej wogóle pozbyć się swojej płci? Na te i wiele innych
pytań próbują znaleźć odpowiedź twórcy filmu "Amerykańscy eunuchowie". Trzeba
przyznać, że udaje im się to całkiem nieźle, a to co widzimy w tym filmie może
doprowadzić niejednego mężczyznę do gęsiej skórki. Ludziom o słabych nerwach
odradzam niektóre sceny, szczególnie to pokazujące sam zabieg. Bardzo
oryginalny i mocny dokument, który na trwałe zmieni Twoje zdanie na temat...
eunuchów.

Zabrakło biletów na film

[agabond]

Wczoraj - ostatni dzień festiwalu i taka niespodzianka :-( Wybraliśmy się całą
rodzinką na "Korporację". Kolejka do kas przerosła wszelkie oczekiwania. Wiła
się jak wąż, aż po same wejście do kina. W rezultacie zabrakło biletów i
obeszliśmy się smakiem. Dziwi mnie to, gdyż na innych filmach nie było kłopotów
z biletami. Ale jak mówią, widocznie tak miało być.............

Nadprodukcja:Terror Konsumpcji Teledysk-Manifest

[fnord]

Najbardziej spektakularny film festiwalu. Perfekcyjny montaż obrazu i dźwięku,
przewrotna forma, niepokojąca muzyka. „Jeszcze, ja chcę jeszcze!” – napisy
końcowe pojawiają się niespodziewanie, brutalnie przerywając kalejdoskop
zapadających w pamięć impresji.

Kubanka marząca o Big Mac’u
- alterglobaliści demolujący sklepy
Bush nawołujący do konsumpcji
- milioner przytłoczony niespodziewanym bogactwem
Realistyczne sex-dolls jeszcze bez głów wiszące na rzeźnickich hakach
- puste sklepowe półki w Hawanie
John Zerzan mówiący o potrzebie zwalczania przemocy przemocą
- ciało alterglobalisty w Genui,
w takt hipnotycznej muzyki odciskającej obrazy w umysłach widzów z siłą
kowalskiego młota.

Twórcy filmu wolą stawiać pytania niż udzielać gotowych odpowiedzi. Przewrotnie
korzystając z narzędzi będących częścią krytykowanej przez nich rzeczywistości
dowodzą, że największym zagrożeniem dzisiejszego świata jest system
terroryzujący ludzi do bezmyślnej konsumpcji. Nie oferujący niczego poza
pozornymi wyborami i ułudą szczęścia.

Ustami Johna Zerzana zdają się mówić, że totalności obecnego systemu nie da się
pokonać nudnymi teoriami, grzecznymi manifestacjami czy nawet najbardziej
emocjonalnymi komentarzami na Internetowych forach dyskusyjnych. Bez iskry nie
wzniecisz ognia. Bez przemocy nie pokonasz świetnie zorganizowanego wroga.

Pokornych krytyków system nie zauważa, niepokornych zaczyna zapraszać do
rokowań.

A Ty kiedy ruszysz tyłek sprzed komputera?

"Mama Putina" - symbol matczynej tęsknoty.

[miceg]

Rosja. Światowe mocarstwo. Nieograniczone możliwości połączone z
niewykorzystanym potencjałem. Kto jest w stanie kierować tak ogromnym państwem,
wpływać na żyjących w nim ludzi i sprawiać by każdy kolejny dzień był lepszy od
poprzedniego? Zdecydowana większość Rosjan odpowiedziałaby na to
pytanie: "Oczywiście - Putin!".
Tak, Władimir Putin wydaje się być idealnym kantydatem. Doskonale Wykształcony,
doświadczony i obyty w międzynarodowym środowisku. W ciągu zaledwie sześciu
lat od zastępcy burmistrza Petersburga dotarł na szczyt władzy. Dwukrotny
zwycięzca wyborów prezydenckich, wzór przywódcy i głowy rodziny. Człowiek
sukcesu. Iście "hollywoodzka" kariera. Jego rodzice na pewno są z niego dumni.

Dumna jest również Wera Putina, ponad 70-letnia mieszkanka Gruzji. Wera jest
bohaterką filmu "Mama Putina" w reżyserii Ineke Smits. Kobieta wierzy, iż
prezydent Rosji to jej syn, który w wieku dziesieciu lat został wysłany do
swojej babci, do Rosji. Od tamtego momentu nie widziała się z synem. Nie
miała z nim żadnego kontaktu. Za swoją tragadię obwinia służby KGB,
które zabraniały swoim podopiecznym kontaktu z rodziną, zwłaszcza gdy nie
była ona zbyt "reprezentatywna". Nie tylko Wera jest przekonana o takiej
wersji wydarzeń. Dokument przedstawia również innych mieszkańców wsi, dumnych
ze zwojego sąsiada, ale jednocześnie zawiedzonych faktem, że Putin nie
przyznaje się do swoich korzeni. Tłumaczą to jednak sytuacją w państwie oraz
tym, że mogło mu to przeszkodzić w drodze na szczyt. Prawda czy fałsz? Czy
przekonanie Wery jest spowodowane załamaniem matki po utracie syna czy może
chęcią zwrócenia na siebie uwagi i zapewnienie dobrobytu reszcie rodziny? A
może ta kobieta, z entuzjazmem opowiadająca o synu, pewna swojej racji,
naprawdę jest matką głowy państwa rosyjskiego? Bo, któż inny niż matka zna
lepiej sowoje dziecko? Na te pytania w dokumencie Ineke Smits nie otzymujemy
odpowiedzi. Reżyserka pozostawia nas samych z własnymi przemyśleniami. Każdy
z nas może odpowiedzieć na nie sam. Film "Mama Putina" ukazuje cierpienie
jednej kobiety. Symbolizuje ona jednak tysiące innych kobiet nie pogodzonych
z losem po utratacie kontaktu ze swoimi dziećmi. Wierzą, że ich dzieci są
szczęśliwe i myślą o nich w każdej chwili, wspominając nieliczne spędzone
razem chwile.

Zapewne nigdy nie dowiemy się całej prawdy, ale czy jest ona nam potrzebna?
Są ludzie którzy znają prawdę... Tak jak Wera. Ona wie, że jej syn jest
wielkim człowiekiem. I niech tak zostanie, ponieważ może to chociaż w części
złagodzić jej, skryty pod maską entuzjazmu, ból po stracie dziecka. Stracie,
którą zna tylko Matka.

Hazard, bogowie, i LSD

[jak_raz]

Dziwny to film, niewygodny, na pierwszy rzut oka nieatrakcyjny, a jednak stał się dla mnie
najważniejszym, najbardziej odkrywczym i poruszającym filmem festiwalu.
Na poczatku film drażni pozorną nieporadnością reżysera - swobodnie 'lejącymi' się powolnymi
scenami, ziarnem, zdjęciami wykonywanymi w zastanym, niekoniecznie atrkacyjnym świetle.
Do czasu jednak.
Na dłuższą metę okazuje się, że tym co powoduje początkowe rozdrażnienie, jest nasze
przyzwyczajenie do schematów - określonej akcji, atrakcyjnych, dynamicznych scen o jasnym
przesłaniu i przewidywalnych kontynuacjach.
Obraz ten zaś jest jak rzeka (skądinąd istotny motyw dla tego dzieła) - zaprasza, by mu się swobodnie
weń zanurzyć, poddać prądowi i wyruszyć w podróż, podróż po czterech kontynentach, która tak
naprawde okazuje się być podróżą po ludzkiej duszy, ludzkich marzeniach, tęsknotach, watpliwościach,
pytaniach o sens.
Reżyser stworzył na potrzeby tego filmu w ten sposób nowy język, nowa, bardzo zmysłowa formę,
podkreślona kadrami, muzyką i odważnym, zaskakującym montażem.

Wypowiedzi bohaterów poszczególnych epizodów...ich próby intelektualnego bądź zmysłowego
określenia granic świata, sensu istnienia brzmią spójnie, tworzą poruszającą całość, pozbawioną
dydaktyki czy wartościowania. Współgrają niejako z wizją jednego bohaterów - szwajcarskiego biologa,
który postrzega ludzkość jako jeden organizm, którego najdrobniejsze cząstki krążą, i odradzają się w
kolejnych pokoleniach. "Wtedy okazałoby się, że nikt nie jest samotny" - mówi.
Nie, nie jesteś osamotniony w swych pytaniach i wątpliwościach - wsłuchaj się w to, co płynie z filmu...

Hazard, bogowie i LSD

[mrozzi]

"Hazard, bogowie i LSD" - niezwykły film, z gatunku tych, które powodują, że po
wyjściu z kina czuję się "inaczej", jak podróżnik po powrocie z dalekiej
wyprawy - już w domu, ale myślami nadal gdzieś daleko, patrzący na znajome
miejsca innymi już oczami.

Jest to film drogi we wszystkich możliwych aspektach, w formie, treści i
znaczeniu, jakie ma dla autora i może mieć dla widza. Reżyser Peter Mettler
przez 2 lata podróżuje po Kanadzie, USA, Szwajcarii i Indiach, obserwuje i
rozmawia z ludźmi, którzy opowiadają o poszukiwaniu spełnienia i sensu.
Wszyscy chcemy doświadczać szczęścia docześnie, potrzebujemy nadziei, że czeka
na nas po śmierci. Desperacko szukamy spełnienia w miłości, seksie,
narkotykach, zabawie, hazardzie, religii. W tej podróży poruszamy się "po
cienkiej linii pomiędzy niebem i ziemią", przez przestrzeń, w której istnieją
równoważne, niemożliwe do rozdzielenia wymiary rzeczywistości i iluzji.
Zagubieni, błądzimy między realnością i pozorem. Coś, co wydaje nam się wężem
jest tylko kawałkiem sznurka, narkotyczny haj wprowadza w stan przyjaznej
normalności, a życie "na trzeźwo" jest nieznośnie nierealne.

Ten film jest jak dobry wiersz: wielowarstwowy, pełen wielu sensów, subtelny w
detalu i konstrukcji. Pozostawia w nas przyjemny głód, poczucie, że nie
wszystkie sensy zdołaliśmy odkryć. Prowokuje do zadumy, stawia więcej pytań,
niż daje odpowiedzi. Wiersz, który chce się czytać wiele razy.

[Gość: maciek]

Koniec XIX wieku: precedensowa decyzja sądu amerykańskiego o przyznaniu
korporacjom osobowości prawnej. Zgodnie z przyjętą niewiele wcześniej
czternastą poprawką do konstytucji, mającą zapewnić w USA równość rasową,
korporacje uzyskują nieograniczony dostęp do własności, wolności działania
i....życia.
Diagnoza początku XXI wieku: korporacje to ekspansywne wytwory niszczące
środowisko naturalne, wyzyskujące tanią siłę roboczą, bez śladów moralności,
jednym słowem – nieludzkie.
Film Achbara to analiza tej symbolicznej sprzeczności, pokazanej również jako
konfrontacje zewnętrznego obrazu korporacji z jej rzeczywistym
funkcjonowaniem. Kontrapunkt jest środkiem najczęściej wykorzystywanym w tym
dokumencie. Zdanie dyrektora o pożytecznej misji firmy w krajach trzeciego
świata puentuje obraz jednej z jego fabryk i informacja, że dziewczyna
utrzymująca 8-osobową rodzinę zarabia 3 centy za godzinę. Obrazy, w których
korporację ucieleśnia majestatycznie lecący orzeł bielik lub świetnie zgrana
drużyna futbolowa są przekreślane przez inną metaforykę: korporacja to
wieloryb, godzilla, psychopata. Film konsekwentnie i z faktograficzną
precyzją dehumanizuje tą instytucję, jednak ironiczna antropomorfizacja
powraca. „Czy to narcyzm korporacji spowodował, że szukają oparcia w rządach
faszystowskich?” – retorycznie zagaduje głos z offu. Polifonia oskarżeń jest
miejscami nużąca – ale całościowa forma Korporacji wydaje się całkiem
trafiona. Głosy ekspertów są przekonujące, dobrze wkomponowane w materiał
zdjęciowy, ale o wartości filmu przesądzają, przede wszystkim, te drobne
niezwykle „prawdziwe” momenty jak ten, kiedy były pracownik wielkiej formacji
mówi, że obarczanie przyszłych pokoleń „po prostu nie jest w porządku.”

recenzja filmu KORPORACJA

[konwencja]

Koniec XIX wieku: precedensowa decyzja sądu amerykańskiego o przyznaniu
korporacjom osobowości prawnej. Zgodnie z przyjętą niewiele wcześniej
czternastą poprawką do konstytucji, mającą zapewnić w USA równość rasową,
korporacje uzyskują nieograniczony dostęp do własności, wolności działania
i....życia.
Diagnoza początku XXI wieku: korporacje to ekspansywne wytwory niszczące
środowisko naturalne, wyzyskujące tanią siłę roboczą, bez śladów moralności,
jednym słowem – nieludzkie.
Film Achbara to analiza tej symbolicznej sprzeczności, pokazanej również jako
konfrontacje zewnętrznego obrazu korporacji z jej rzeczywistym
funkcjonowaniem. Kontrapunkt jest środkiem najczęściej wykorzystywanym w tym
dokumencie. Zdanie dyrektora o pożytecznej misji firmy w krajach trzeciego
świata puentuje obraz jednej z jego fabryk i informacja, że dziewczyna
utrzymująca 8-osobową rodzinę zarabia 3 centy za godzinę. Obrazy, w których
korporację ucieleśnia majestatycznie lecący orzeł bielik lub świetnie zgrana
drużyna futbolowa są przekreślane przez inną metaforykę: korporacja to
wieloryb, godzilla, psychopata. Film konsekwentnie i z faktograficzną
precyzją dehumanizuje tą instytucję, jednak ironiczna antropomorfizacja
powraca. „Czy to narcyzm korporacji spowodował, że szukają oparcia w rządach
faszystowskich?” – retorycznie zagaduje głos z offu. Polifonia oskarżeń jest
miejscami nużąca – ale całościowa forma Korporacji wydaje się całkiem
trafiona. Głosy ekspertów są przekonujące, dobrze wkomponowane w materiał
zdjęciowy, ale o wartości filmu przesądzają, przede wszystkim, te drobne
niezwykle „prawdziwe” momenty jak ten, kiedy były pracownik wielkiej formacji
mówi, że obarczanie przyszłych pokoleń „po prostu nie jest w porządku.”

Ogłoszenie wyników konkursu!

[redakcja]

Witam!
Mieliśmy niełatwy wybór. Kilka recencji było bardzo dobrych.
Bo długich debatach, wybraliśmy jako zwycięzcę recenzję
"Mrozzi" ''Hazard, Bogowie i LSD''. Nagrodę - telefon Siemens SX1 prześlemy.
Gratulujemy i dziękujemy wszystkim za udział w konkursie.


Z poważaniem,
Komitet Organizacyjny WARSAW DOC REVIEW oraz redakcja portalu Gazeta.pl

Gratulacje dla Mrozzi!

[redakcja]

A w sprawie szczegółów związanych z przekazaniem nagrody skontaktujemy się z
Tobą mailowo. Szukaj informacji w swojej skrzynce pocztowej.
Redakcja

moja recenzja była 100 razy lepsza

[kobebryant]