TYTUS ANDRONIKUS

[Gość: misscraft]

ktoś jeszcze oglądał ten film. Mnie kolega zachęcał i w końcu puścili go w TV.
Byłam w szoku. Podziwiam sztuki Szekspira i chętnie oglądam każdą
ekranizacje. Ale przy tym "Hamlet" to sielanka. Krwawy brutalny i okrutny,
moja mama nie mogła patrzeć na to co zrobili tej dziewczynie(może przytocze
te scene: bocieli jej ręcę żeby nie mogła się bronić i język żeby nikomu nie
mogła powiedzieć kto jej to zrobił,zgwałcili ją, a potem postwili
spraliżowaną i przerażona na pniaku drzewa i wbili w miejsce dłoni gałązki-
potworne) córce Tytusa- Lawini. Potworne, dawno żanda scena mnie tak nie
zszokowała. Film dobry i niewątpliwie zapada w pamięć...

A co Wy sądziecie?

[Gość: Klara]

Z 3 tygodnie temu lecial tez Sen nocy letniej.
Tytus jest o niebo lepszy.
Troche jest za dlugi.
Braciszkowie sa the best

[karmilla]

Treściowo mi sie jak najbardziej podobało, ale realizacja w ogóle. Dobiło mnie
pomieszanie konwencji - wolę spójniejszą formę. Generalnie to z tej sztuki
mozna by zrobić świetny horror (gore), a reżyserce wyszło niewiadomoco - zbyt
brutalne jak na normalny film, za mało brutalne, jak na horror. W sumie
odniosłam wrażenia braku jasnej koncepcji, co rezyserka ma zamiar nakręcić.
Reasumując: szkoda tak dobrego scenarisza na takie wykonanie.

[sutekh1]

a dlaczego konwencja miałaby być oczywista.mix ikon epok dobry jest.

[Gość: Enzym]

Scenariusz taki sobie - chodź zawsze to Szekspir - gdyby nie znakomita
realizacja nie byłoby o czym mówić. Jakie pomieszanie konwencji, jaki horror?
Oczywiście Tony Hopkins jak zwyke rządzi. Te dwa szczeniaki także.

[Gość: szamanka]

też tak myśle,ale ciężko porównywać, tragedie i komedie,ale zdecydowanie wole
to piewrsze. Moją ulbiona ekranizacją Szekspira jest "Hamlet" w reżyserii i
wykonaniu Kennatha Brannagha, Ofeilie grała Kate Wilsnet(pewnie źle napisałm
nazwiska:)

[Gość: adas]

Szekspir ma jedną niepodważalną zaletę. Weryfikuje tezy o szczególnej
brutalności dzisiejszej sztuki, szczególnie filmu. Śmieszne, bo esteci bolejący
nad tą tendencją pewnie programowo zachwycają się Anglikiem.
Film jest trochę nierówny, czasem niepotrzebnie się rozmywa. Ale to pewnie
skutek takiego, a nie innego "scenariusza". Pierwsze kilkadziesiąt minut (do
wyboru cesarza) porywające, potem nierówno, oj nierówno. Fragmenty genialne
przeplatają się z bladymi. Hopkins mnie nie przekonuje, bardziej wyrazisty jest
Murzyn - choć to pewnie wynika z odmienności postaci.
Co do brutalności niektórych scen. Chyba za dużo filmów widziałem, zeby tym się
nadmiernie przejmować. Jedna rzecz, film jest zrobiony w tarantinowskiej
poetyce, a ta jest bardzo ryzykowna dla twórcy. Balansuje się na linie i trzeba
bardzo uważać, żeby nie spaść w dół - udaje sie to tylko naprawdę dobrym
reżyserom. Pani reżyser udało się w miarę bezpiecznie przejść na drugą stronę.
Ktoś pisał, że wolałby bardziej tradycyjną ekranizację. Ja przeciwnie - nie
przeszkadzałby mi jeszcze większy miszmasz na ekranie - najbardziej stonowane
sceny są chyba najsłabsze. Ale wolę kino od teatru.
Pozdrawiam
adas

[ignatz]

Świetnie powiedziane.

[Gość: J.R.]

dla mnie to druga najlepsza ekranizacja Szekspira po "Rosenkrantz & Guildenstern
nie zyja". Bardzo swieza i baaardzo Szekspirowska - pelna brutalnosci i pasji.
Fantastycznie dobrana muzyka, zwlaszcza te jazzujace fragmenty.
Hopkins wg mnie byl znakomity - zwlaszcza, gdy pod koniec wkracza do sali w
stroju kucharza (biorac pod uwage pamietna role w "Milczeniu Owiec" trudno nie
poczuc tutaj szelmowskiego usmiechu Hannibala Lectera:))

[Gość: adas]

Ja zapamiętałem jeszcze polowanie na muchę i prowadzenie drużyny łuczniczej.
Bardziej jednak chodzi mi nie o grę samego Hopkinsa (choć pełny kunszt ujawnia
ledwie w kilku scenach), a o postać przez niego odtwarzaną. Coś mi w niej nie
gra - jak ambitny stary rzymski wyjadacz daje tak sobą pomiatać? Dla mnie
postac ta jest po prostu źle narysowana, nie klei się.

Rosencrantz & Guildenstern

[out_to_lunch]

Gość portalu: J.R. napisał(a):

> dla mnie to druga najlepsza ekranizacja Szekspira po "Rosenkrantz &
> Guildenstern nie zyja".
##
"Rosencrantz i Guildenstern nie żyją" to sztuka Toma Stopparda.

[Gość: J.R.]

out_to_lunch napisała:

> Gość portalu: J.R. napisał(a):
>
> > dla mnie to druga najlepsza ekranizacja Szekspira po "Rosenkrantz &
> > Guildenstern nie zyja".
> ##
> "Rosencrantz i Guildenstern nie żyją" to sztuka Toma Stopparda.

wiem;
stoppard sam tez chyba wyrezyserowal ten film, ale nie jest pewien.
niewazne...
sztuka jest oparta na 'Hamlecie' (dosc oczywiste) i dlatego pozwalam sobie
traktowac film jako ekranizacje Szekspira - z punktu widzenia drugoplanowych
postaci (mam nadzieje, ze nikt sie na mnie o to nie pogniewa ;)))

[lahliq]

Sprostowanie: ręce obcieli jej nie by nie mogła się bronić, a by nie mogła
napisać kto ją skrzywdził.
Uwielbiam tą sztuke i uwielbiam film. Właśnie to w jaki sposób jest zrobiony,
pomieszanie czasów starożytnych z współczesnymi.

[Gość: adas]

A ten mężczyzna mógłby wyglądać mniej więcej jak Allen: równie ślepy, równie
łysiejący, ale z jakieś czterdzieści lat młodszy i ze trzydzieści kilo cieższy
(całkowity brak tkanki mięsniowej jednak)? :)
Może wiesz,"Andronikusa" (sztukę) można dostać osobno czy tylko w dziełach
zebranych?

pzdr.
adas

[lahliq]

Gość portalu: adas napisał(a):

> A ten mężczyzna mógłby wyglądać mniej więcej jak Allen: równie ślepy, równie
> łysiejący, ale z jakieś czterdzieści lat młodszy i ze trzydzieści kilo
cieższy
> (całkowity brak tkanki mięsniowej jednak)? :)

Ale jak z intelektem? Równy Allenowi? Jeśli tak to niech pisze na maila. ;)

> Może wiesz,"Andronikusa" (sztukę) można dostać osobno czy tylko w dziełach
> zebranych?

Ja mam osobno. W miękkiej okładce. Była kiedyś do kupienia z płytą DVD.

Pzdr
D.

[sigrun]

W kinie razem z mężem oglądaliśmy Tytusa wciśnięci w fotel. Uwielbiam takie
ekranizacje gdzie anachronizmy, dramat, pantomima, horror, etc. przenikają się
nawzajem. Dlatego kocham także "Rozenkranza i Guildesterna". Takie dzieła
ogląda się z namaszczeniem.

[agrafek]

sigrun napisała:

> W kinie razem z mężem oglądaliśmy Tytusa wciśnięci w fotel. Uwielbiam takie
> ekranizacje gdzie anachronizmy, dramat, pantomima, horror, etc. przenikają
się
> nawzajem. Dlatego kocham także "Rozenkranza i Guildesterna". Takie dzieła
> ogląda się z namaszczeniem.
To pewnie podobała Ci się też uwspółcześniona ekranizacja "Ryszarda III"? A co
z "Sposobem na Ryszarda? Ala Pacino?
pozdrawiam.

[sigrun]

Niestety nie veni i nie vidi, natomiast postaram się niezwłocznie nadrobić
braki. A propos, jest jeszcze włoska ekranizacja z lat '80 Salome Oscara Wilda
z debiutującą Jo Champa w tytułowej roli. Jak na złość nie pamiętam reżysera.
Scenografia i kostiumy były rewelacyjne (z tego co pamiętam żołnierze Heroda
mieli mundury Armii Radzieckiej na średniowiecznych kolczugach).

[agrafek]

Osobiście polecam "Sposób na Ryszarda" - znakomite. Natomiast wspomniana
wcześniej wersja "Ryszarda III" średnia. Ale też jestem fanem "Ryszarda III" i -
może - nie sposób mnie zadowolić?
pozdrawiam.
ps. Natomiast osławionej "Romeo i Julii" nie zmogłem.

[sigrun]

agrafek napisał:

> Osobiście polecam "Sposób na Ryszarda" - znakomite. Natomiast wspomniana
> wcześniej wersja "Ryszarda III" średnia. Ale też jestem fanem "Ryszarda III"
i
> -
> może - nie sposób mnie zadowolić?
> pozdrawiam.
> ps. Natomiast osławionej "Romeo i Julii" nie zmogłem.
Dla mnie też nowa wersja "Romeo i Julii" okazała się na dłuższą metę
niestrawna. Pomysł realizacji był bardo ciekawy, scenografia, kostiumy i
rekwizyty OK, ale ogólna atmosfera za bardo mi zalatywała teledyskami
latynowskich gwiazdeczek. Czasami aż nazbyt nachalnie film dawał odczucie że
był robiony pod Di Caprio.

[Gość: misscraft]

no tak, faktycznie, sorry, zwracam honor...:)

[acm53]

świetny film. a ta współczesnośc.... radzę zwrócić uwagę na flagi rywali do
tronu na samym początku ;) uwielbiam takie smaczki.

[ron_obvious]

acm53 napisał:

> świetny film. a ta współczesnośc.... radzę zwrócić uwagę na flagi rywali do
> tronu na samym początku ;) uwielbiam takie smaczki.


Dokładnie, poczatkowo myslałem, ze to tylko przypadek, ale w Rzymie i te
barwy... tylko "dymy" troche soft były i szalików mało.

A cesarzem został ten o biało-niebieskich???

[Gość: KillBill]

Zabawne, chodź to nie nalepsza sztuka Szekspira zrobiła na mnie wrażenie bo ta
cała brutalność i przeginanie z nieszczęściem paradoksalnie zbliża ją do
współczesności, staje się bardziej aktualna w stosunku do wspólczesnych
produkcji. Dlatego wybór formy przez reżysera to strzał w dziesiątke, wygląda
to wszystko bardzo współczesnie i ratuje pojawiające się co jakiś czas mielizny
tekstu. Można było skrócić, niektóre fragmenty to niepotrzebny balast.
Wystawianie tego dzieła w klasycznej formie byłoby nieporozumieniem.
Zastosowane środki nadają mu większy wymiar niż pierwotnie założono w tekście.
Należy do dramatu zemsty i było pisane aby dostarczyć silniejszych przeżyć
gawiedzi. Należało więc przegiąć bo na scenie wszystko wygląda trochę sztucznie
i trudniej zszokować ale gdyby Szekspir znał współczesne możliwości
realizacyjne kina to chyba by się pochamował. A może nie. Zresztą on sam
wiedział najlepiej co robi.