Nie umiem odbierać filmów

[Gość: raindog]

ani literatury:( Ambitniejsze filmy zwykle po mnie spływają, nie potrafię
wgryźć się w ich poetykę, dotrzeć do przekazu, rozsmakować się w nich. Z
reguły dopiero po przeczytaniu dobrej recenzji (czytam recenzje zawsze już po
obejrzeniu) orientuję się jak wiele przeoczyłem i jak wiele niezrozumiałem.
Nie jestem idiotą, jestem przez znajomych uważany za osobę inteligentną, nie
wiem więc w czym leży mój problem - brak koncentracji, wrażliwości, jakaś
forma niedostrojenia percepcji do danej formy przekazu... czuję jakbym walił
łbem w ekran, a cały czas ślizgał się po powierzchni. A może po prostu nie
jestem dobry w rozwiązywaniu rebusów... Może ktoś mi poradzi jaki trening mam
przeprowadzić.

[ceboolka]

A może znajomi Ci mówią, że uważają Cię za osobę inteligentną, żeby nie robić
Ci przykrości;)

[Gość: dzga]

nic na sile, ja np nie znam klucza do poezji, nie otrafie czytac wierszy ...

[ignatz]

dokładnie, po mnie tez poezja spływa jak woda po kaczce. Każdy ma swoją ulubioną
muzę i nie dajmy sobie wmówić że jesteśmy gorsi bo nie lubimy czegośtam.

[Gość: jaija]

Rozumienie zawsze wiąże się z posiadanym przez nas zasobem doświadczeń
czytelniczych i "oglądaczych". Im wcześniej i więcej przeczytaliśmy, stopniując
sobie poziom lektury i filmów, tym więcej wiemy i możemy coś z tą wiedzą
zrobić, znacznie więcej też zrozumiemy.
Nie obraźcie się, panowie, ale wiele w tym waszej winy i lenistwa. I
tłumaczenie się, że "Każdy ma swoją ulubioną
muzę i nie dajmy sobie wmówić że jesteśmy gorsi bo nie lubimy czegośtam" nie
świadczy o was najlepiej.
Bez urazy;)

[ignatz]

Czyli że stopniując sobie poziom trudności jesteśmy w stanie po pewnym czasie
zrozumieć WSZYSTKO??

[Gość: P.S.J.]

ee, tu raczej chodziło o to, że współcześni twórcy nie tworzą już (poza bardzo
nielicznymi - Joyce?) niczego nowego, wiec maglują na nowe sposoby pewne wątki
wymyślone już dawniej, reinterpretując i opowiadając je na 1001 nowych
sposobów. I.e. trzeba znać owe dawne toposy, by uśmiechnąć się z wyższością
erudyty "aaa, więc o TO autorowi chodziło." Per analogiam - czasy klasyków
dramatu greckiego już minęły, a my żyjemy w późnym hellenizmie, który dokonuje
tylko i wyłącznie emulatio czy imitatio tych samych wątków.

Co literatura pokazała, a co film pokazać może

[klee]

Piszesz "twórcy", a masz na myśli "pisarze". Twoja opinia jest w dużej mierze
tyle trafiona, co banalna. Nie jest to jednak obserwcja absolutnie prawdziwa.
Tworzy się jeszcze rzeczy zupełnie nowe. Jest to jednak tutaj o tyle nie
istotne, że dotyczy li tylko literatury. Film jest zjawiskiem zupełnie odrębnym
i nie mającym za sobą kilku tysięcy lat tradycji. Jest tu jeszcze bardzo dużo
do zrobienia, do odkrycia, do pokazania. Świadczą o tym powstające produkcje. W
Polsce o to nieco trudniej, ale i u nas można od czasu do czasu obcować z czymś
zupełnie świeżym, całkowicie oryginalnym. Podnieś nos znad kart książki i
Rozejrzyj się, Kolego. Naprawdę warto. :-)

Myślę też, że najomość kanonu literackiego nie jest gwarantem zrozumienia
jakiegoś dzieła. Na pewno pomaga, pomaga znacznie, ale niczego nie gwarantuje.
Jest zresztą pomocna niemal wyłącznie na poziomie interpretacji utworu. Chcąc
naprawdę zobaczyć, co w trawie piszczy, trzeba jednak dokonać pobieżnej chociaż
analizy, a do tego jest niezbędny podstawowy aparat analityczny, teoretyczny po
prostu.

Życzę obejrzenia wielu wspaniałych filmów!

[Gość: P.S.J.]

Nie przejmuj się kinem. Kino to sztuka jarmarczna, dla kucht i woźniców.

Owszem, ja też lubię chodzić do kina, ale oczekiwanie od niego czegoś więcej
ponad sprawność warsztatową i ciekawie opowiedzianą fabułę jest pretensjonalne
i niedojrzałe. :)

A literatura? Widać nie trafiłeś jeszcze na tę jedyną pozycję, która tobą
wstrząśnie.

Kino - sztuka, rozrywka, chłam

[klee]

To, co zawarłeś w pierwszym zdaniu swojego posta, świadczy o tym, że albo w
poznawaniu sztuki filmowej zatrzymałeś się u zarania kinematografii (początek
ubiegłego wieku), albo też rozumiesz przez "kino" li tylko bardzo określoną (i
może i sporą, ale mało znaczącą i mało reprezentatywną) część produkcji
filmowej rodem z Hollywood.

Infantylne, pretensjonalne i snobistyczne jest raczej orzekanie o tym, czy kino
w ogóle jest lub nie jest sztuką, niż traktowanie go jako źródło przeżyć
estetycznych, emocjonalnych, intelektualnych i duchowych. Jesteś wielbicielem
literatury. Czy czytając książki pani Grochli (z całym szacunkiem dla autorki)
doświadczasz podobnych wrażeń? Zrozumiałe w tym kontekście staje się chyba, że
i od pewnego typu produkcji filmowej nie można tego oczekiwać, inne zaś
dostarczają tego.

Piszesz o sprawności warsztatowej twórców. Tak, to obok talentu z pewnością
jeden z najważniejszych czynników pozwlalających tworzyć im dzieła artystyczne.
Jest to jednak cecha wspólna dla pisarzy, malarzy, muzyków, twórców filmowych i
innej maści artystów. Czy znakomity utwór literacki nie wymaga Twoim zdaniem
dobrego warsztatu autora?

Z drugiej strony zdajesz się postrzegać kino przez pryzmat literatury właśnie.
Ograniczasz je tym samym, a właściwie ograniczasz siebie, własną percepcję.
Fabuła jest tylko jednym z wielu elementów konstytuujących dzieło filmowe i
doprawdy nie jest najważniejsza. Jak w takim razie postrzegać utwory filmowe
pozbawione fabuły?

[Gość: P.S.J.]

> To, co zawarłeś w pierwszym zdaniu swojego posta, świadczy o tym, że albo w
> poznawaniu sztuki filmowej zatrzymałeś się u zarania kinematografii (początek
> ubiegłego wieku), albo też rozumiesz przez "kino" li tylko bardzo określoną
(i
> może i sporą, ale mało znaczącą i mało reprezentatywną) część produkcji
> filmowej rodem z Hollywood.
>

To, co zawarłem w pierwszym zdaniu, było lekką prowokacją. Jakby anty-tezą dla
stwierdzenia "kino to sztuka wysoka, trzeba się nauczyć jej odbierania".
Oczywiście prawda leży pośrodku.

> Piszesz o sprawności warsztatowej twórców. Tak, to obok talentu z pewnością
> jeden z najważniejszych czynników pozwlalających tworzyć im dzieła
artystyczne.
>
> Jest to jednak cecha wspólna dla pisarzy, malarzy, muzyków, twórców filmowych
i
>
> innej maści artystów. Czy znakomity utwór literacki nie wymaga Twoim zdaniem
> dobrego warsztatu autora?

Owszem, bezwzględnie wymaga. Czy ja pisałem, że literatom nie jest potrzebny? Z
drugiej strony jeżeli chodzi o warsztat, to nawet twórcy filmów głupich jak but
(no - na przykład jakowyś Rambo) potrafią popisać się ogromną sprawnością
warsztatową, i.e. odpowiednim tempem montażu, odpowiednim operowaniem ujęciami,
dynamiką filmu...

> Z drugiej strony zdajesz się postrzegać kino przez pryzmat literatury
właśnie.
> Ograniczasz je tym samym, a właściwie ograniczasz siebie, własną percepcję.
> Fabuła jest tylko jednym z wielu elementów konstytuujących dzieło filmowe i
> doprawdy nie jest najważniejsza. Jak w takim razie postrzegać utwory filmowe
> pozbawione fabuły?

Jak obraz. I to z epoki impresjonizmu najwcześniej (do malarstwa wcześniejszego
znajomość toposów jest absolutnie potrzebna w znakomitej większości przypadków -
bez niej w obrazach np. Poussina możemy co najwyżej popodziwiać sprawność w
malowaniu gołych cycków...) Problem w tym, ze przy obrazie sam sobie
konstytuujesz czas potrzebny ci na zapoznanie się z dziełem. W filmie - dla
jednego dobrego ujęcia czy grupy ujęć (sceny) musisz odsiedzieć powiedzmy
godzinę, bo tyle sobie przewidział twórca filmu. Czy film o pięknych dwu-trzech
scenach, a przez półtorej godziny nie pokazujący niczego wartego uwagi jest,
jako całość, filmem dobrym, czy złym?

W literaturze też są przykłądy książek świetnych warsztatowo, ale bez fabuły
lub z fabułą miałką jak drobna mąka. I wiesz co? Nie da się ich czytać :) Coś
takiego magicznego tkwi w tej pierwotnej umiejętności kulturowej człowieka,
jaką jest opowiadanie historii.

Kino - sztuka wyjątkowa

[klee]

Cześć,

byłem świadom prowokacyjnego charakteru Twojego posta (nie tylko jego
pierwszego zdania). Twoja antyteza jest jednak fałszywa.

To prawda, nie stwierdziłeś, że pisarzom nie jest potrzebny odpowiedni
warsztat. I w tym właśnie rzecz. Zauważyłeś bowiem, że film nie jest sztuką, a
jedynie konstruktem technicznym, efektem wykorzystania jakiegoś warsztatu.
Wykorzystując analogię z literaturą, próbowałem wykazać, że to, iż coś jest
efektem zabiegów warsztatowych, nie oznacza, że z tego powodu nie przysługuje
mu miano dzieła sztuki. Wręcz przeciwnie doskonałość warsztatowa jest
koniecznym (choć nie wystarczającym oczwyiście) warunkiem, aby coś do obiegu
sztuki zaliczyć. Nie chcę z różnych powdów dyskutować o tym, czy film "Rambo"
jest poprawnie skonstruowany pod względem warsztatowym. Moim zdaniem nie.
Jakkolwiek sama poprawność to o wiele za mało. Poetyka filmu musi być
nowatorska, by była interesująca. Istotna jest tu też sprawa konwencji. Jakieś
dzieło może wzorcowo realizować określoną konwencję i stać się tym samym w jej
obrębie klasyką. Nie znaczy to jednak, że staje się automatycznie dziełem
sztuki, gdyż może być i tak, że cała konwencja w obrębie stuki się nie mieści.
Dotyczy to wszystkich dziedzin ludzkiej działalności artystycznej.

Czy będziesz postrzegał film przez pryzmat literatury (opowiadanie histori),
czy też przez pryzmat malarstwa (statyczne obrazy), skazany jesteś na fiasko,
na zamknięcie się na szereg elementów typowych li tylko dla tej formy sztuki,
jaką jest film. Jest ich bez liku. Kino jest sztuką samodzielną i konstytuuje
je znacznie większa ilość składowych niż literaturę czy sztuki plastyczne.
Nawet zaś elementy wspólne tym dwu starszym dziedzinom sztuki wprowadzone do
obiegu kinemtaograficznego, kino modyfikuje (choćby już przez samo połączenie z
innymi) i nie można ich traktować jak literatury, czy malarstwa, tylko właśnie
jak części składowe czegoś zupełnie nowego. I właśnie, książkę pozbawioną
fabuły - jak zauważasz - trudno się czyta, ale dobry film afabularny może być
bardzo łatwo przyswajalny i może nieść znacznie większą ilość treści
i "opowiedzieć nie opowiadając" znacznie więcej niż jego fabularny odpowiednik.
W tym tkwi właśnie ta zasadnicza nowość i przewaga filmu nad innymi dziedzinami
sztuki - może on komunikować treści, nie opowiadając historii. Ta konieczna
jest w przypadku literatury, gdyż ta nie dysponuje niczym innym, jak tylko
historiami. Zaś nawet jeśli historię opowiada, to ograniczenie się do niej jest
strasznym spłyceniem utworu. Charakterystyczne jest tu bowiem przekazywanie
treści poza opowiadaniem. Dopóki ktoś tego nie dostrzeże, nie zrozumie, nie
przyjmie, nie moze stać się świadomym odbiorcą sztuki filmowej.

wy glupie burki

[Gość: polskie burki]

film to tylko sztuka opawiadania przy pomocy ruchomego obrazu. to wszytko. cala
sztuka to wlasnie sposob opowiadania, sa ludzie ktorzy ta sama historie
opowiedza w tak nudny sposob ze chce sie spac, sa ludzie z talentem ktorzy
opowiedza ta sama historie w sposob tak frapujacy ze bedziemy patrzec i sluchac
z otwarta geba. ta cala "sztuka" to wlasnie sposob opowiadania. a bozia daje
talent tylko nielicznym. wszystkie inne "dywagacje" na temat ruchomego obrazu to
szum pseudintelektualny, kompletnie bez znaczenia.

[negatywista]

Twój problem polega na tym, że się spinasz i zbyt koncentrujesz na swojej
dekoncentracji. Podchodź do filmów luźno, bierz z nich to, co do ciebie trafia,
nie więcej. Ja mam często tak, że za pierwszym podejściem film po mnie spływa,
za drugim wali niczym obuchem w łeb.
Może też być tak, że masz obecnie jakieś problemy emocjonalne we własnym życiu,
które są na tyle ważne, że twój umysł nie może się od nich oderwać i skupic na
czym innym. Jesli wypełniają cię jakieś sprawy, nierozwiazane problemy itd -
bedziesz mial problem z nauką, pracą, kontaktami miedzyludzkimi, i tym samym z
odbiorem przekazów artystycznych. Po stylu widać, że piątej klepki ci raczej
nie brakuje, więc obstawiałbym tą opcję.

Aparat analityczny

[klee]

Miałem bardzo podobnie. Nie rozumiałem zachwytów znajomych nad jakimiś
obrazami, nie wzruszały mnie one, nie umiałem ocenić, czy są dobre. Uznałem
więc, że trzeba się odpowiedniego odbioru po prostu nauczyć. To tak jak z
literaturą. Uczyli nas w liceum przez cztery lata, jak ją czytać, i pewnie
każdy z nas jakoś tam robić to potrafi. Wybrałem się więc na studiach na
specjalizację filmoznawczą (miałem to szczęście, że mogłem) i nauczono mnie tam
analizy filmu. Dano do ręki klucz, przy pomocy którego potrafię te rebusy - jak
piszesz - rozwiązywać. To naprawdę cudowne, bo otwarto mi oczy na tyle
rzeczy... Tyle było przede mną wcześniej zakryte, nieczytelne. To cudowne!
Myślę, że warto więc poczytać po prostu trochę z teorii filmu.

Tyle analiza, która pomaga zrozumieć, ocenić. Interpretacja zaś to zupełnie
odrębna sprawa. Ta zapewne wyrabia się automatycznie - jak tu już pisano - wraz
z zapoznawaniem się z coraz to większą liczbą tytułów.

[Gość: dzio]

bardzo ciekawa dyskusja się tu wywiązała. :)

ja ze swojej strony przyznaję się bez bicia do przynależności do absolutnych profanów filmowych, czyli ludzi, którym nie dane było "nauczyć" się analizy filmów i rozwiązywania rebusów. nigdy nie starałam się na siłę tropić wszystkich odwołań, ukrytych znaczeń i mrugnięć okiem, przeznaczonych dla tzw. wyrobionego widza, choć oczywiście cieszy mnie, jeżeli jakieś zauważę. nie znam się na filmowym warsztacie, więc jedyne kryterium, jakie mam do dyspozycji przy jego ocenie to "podobało się/nie podobało się". brak wiedzy i znajomości klasyki (choć z tym akurat systematycznie walczę) zupełnie mi jednak w odbiorze filmów nie przeszkadzają. bo moim zdaniem najlepszym i najprostszym rozwiązaniem jest zdanie się na własne emocje i poddanie się magii ekranu. jeżeli wchodząc do kina zostawia się w drzwiach wszystko, oprócz myśli o zbliżającym się seansie, nie potrzebny jest doktorat z filmoznawstwa i pomnikowe arcydzieło na ekranie, żeby dwie czy trzy godziny spędzić w zupełnie innym świecie - nieodmiennie zachwycającym, nawet jeżeli krytyk zmiażdży go za kiepskie aktorstwo, dziury w scenariuszu, przerost formy nad treścią, nieciekawe zakończenie, tanią grę na emocjach, czy inne filmowe grzechy śmiertelne. wystarczy POZWOLIĆ się zachwycić. :)

Upodobania też się kształtuje

[klee]

Z tym podobaniem się lub nie jest tak, że zależy ono od wrażliwości. To
oczywiście banał, ale często się o tym zapomina, że gusta nie są li tylko
pochodną naszej konstytucji emocjonalnej czy duchowej, ale również
intelektualnej właśnie. Także smak się kształtuje. Jak pisałem w jednym z
poprzednich postów, nie potrafiłem wcześniej powiedzieć, czy coś mi się
podobało, czy nie, bo nie umiałem tego przyswoić po prostu; nie wiedziałem, jak
to ugryźć. No a żeby coś ocenić, trzeba to najpierw odczytać. No i tu jednak u
osób o określonej wrażliwości (może gorszego rodzaju, nie wiem) potrzebna jest
pewna wiedza, pewne umiejętności (wcale nie doktorat, który z kolei może może
stanowić pewne przedobrzenie i może tłumić pewną spontaniczność percepcyjną).
Inaczej skazane są one na to, że te trudniejsze rzeczy będą pomijać, a podobać
im się będą li tylko utwory prymitywne. Dlaczego takie wzięcie ma ten cały
hollywoodzki chłam? Pewnie po części wynika to właśnie z tego, o czym piszę.

Dzięki temu, że zodbyłem się na wysiłek nauczenia się czegoś o filmie, zmieniły
mi się upodobania, powiedziałbym, że stały się bardziej dojrzałe. Była to pewna
ewolucja. Na początku nie znosiłem filmów, które nie należały do kina
najnowszego. Z czasem jednak nauczyłem się je oglądać i dostrzegać, że są
wartościowe artystycznie na tle epoki, w której powstawały. Przyjmowałem je
jednak czysto intelektualnie, ale ich nie czułem przez co przyjemność była
ograniczona. A w końcu zacząłem odczuwać autentyczną przyjemność, obcując z tym
kinem. To trochę podobnie jak z malarstwem. Rzadko się zdarza taki Kandinsky,
który bronił się przed analizowaniem i tłumaczeniem jego obrazów (choć sam -
szelma - namiętnie oddawał się teorii malarstwa), gdyż chodziło mu właśnie o
to, by zadziwić odnbiorcę, wywołać w nim emocje i nic ponadto. Żeby już jednak
zrozumieć np. malarstwo suprematystyczne, jakaś wiedza na jego temat jest
niezbędna. Tak to jakoś działa. Wyobrażam sobie, że ktoś może mieć na tyle
ogromną wrażliwość na sztukę, by rozumieć ją ot tak. Ja jednak do nich niestety
nie należę i jest mi potrzebne jakieś przygotowanie. Jak myślę, jesteśmy w tym
do siebie podobni z Kolegą, który zainicjował ten wątek. Stąd taka moja rada.
Jeśli dla Ciebie zbędna, to tylko się cieszyć i zazdrościć. Dobra twoja! :-)
Uważaj tylko na egzaltację. Ta też była kiedyś moim problemem. :-)

[Gość: dzio]

no cóż. mogę powiedzieć, że się trochę zagalopowałam. ;]

odnośnie kształtowania się smaku - oczywiście, poziom wiedzy i pewne umiejętności decydują o tym, co nam się podoba, a co nie. ale nie powiedziałabym, że ktoś pozbawiony "warsztatu" skazany jest na "utwory prymitywne", jak je nazywasz, albo na powierzchowne odczytywanie ambitniejszych filmów (i nie tylko filmów zresztą). sama wrażliwość na sztukę nie wystarcza, żeby zrozumieć wszystkie zawarte w niej znaczenia, ale czy do prawdziwego przeżycia jakiegoś filmu konieczne jest rozłożenie go na czynniki pierwsze? pytam, bo jestem ciekawa, czy uważasz, że taki właśnie odbiór - emocjonalny i spontaniczny, jest w jakiś sposób gorszy od opisywanego przez Ciebie?

[Gość: Sproboj iTy]

Odbior spontaniczny i emocjonalny moze jest gorszy ale troche ograniczony. To jednak latwo sie
uzupelnia. Wystarczy ogladac duzo filmow. Pojakims czasie oprocz odbioru spontanicznego dojdzie
jeszcze estetyczno-warsztatowy. Nawet sie pewnie nie zorientujesz kiedy po ktoryms tam filmie ocenisz
go uzywajac innych kryteriow niz dotychczas. Tak u mnie to zadzialalo. Chociaz musze przyznac, ze
odbior emocjonalny jakby troche zgasl. Z drugiej strony jesli film naprawde jest dobrze zrobiony i
fabula jeszcze trafia do Ciebie to przyjemnosc ogladania jest niesamowita. Tylko, ze jakby mniej
jest wtedy takich filmow. Po prostu marudzisz czesciej.

[Gość: dzio]

jeżeli tak to właśnie rozumiesz, to zgadzam się z Tobą w stu procentach. :) przez chwilę miałam niepokojące wrażenie, że przez "nauczenie się odczytywania filmów" rozumiesz właśnie doktorat z filmoznawstwa. :) ale jeżeli chodzi Ci właśnie o poszerzenie kryteriów oceny przez oglądanie duuuużej ilości filmów, to zgadzam się jak najbardziej. z tym, że w moim przypadku odbiór emocjonalny nie zgasł ani odrobinkę. :]

[Gość: Sprobuj i Ty]

Jesli nie zgasl to masz szczescie, albo za malo filmow obejrzalas:). Ale serio, to w zalewie
produkcji trudno znalezc cos ciekawego jesli ma sie duze wymagania. A takie sie ma po obejrzeniu
duuuzej ilosci filmow. Aha! Trzeba dodac, ze ja ogladalem nawet chlam totalny w duzych ilosciach. I
to w kinie wlasnie! Dzis juz nawet nie pamietam na czym bylem. Najfajniejsze, ze zapamietalem te
dziela, ktore naprawde zrobily na mnie wrazenie (a bylo na nich po kilka osob, rekord to 3 -
minimalna ilosc zeby w ogole puscili). To dowodzi jak potrzebna jest "edukacja filmowa" aby nabrac
smaku. Teraz na szczescie jest DVD i nie trzeba tracic pieniedzy na pojscie do kina na "Sedzia Dredd"
albo jakies innye pierdoly.No, ale nauczylem sie odrozniac dobry film od spapranego. Spapranego, bo
widzialem duzo filmow raczej pusciutkich ale nie spapranych bynajmniej - np. Tozsamosc Bourne'a.

[Gość: dzio]

no cóż, powiedziałam, że nad tym pracuję, więc pewnie to za mało filmów. :)

a w kwestii odróżniania filmów spapranych od dobrych - nie zdarza Ci się nigdy, że oglądasz film, o którym wiesz, że jest zły (albo nawet bardzo zły), a pomimo tego świetnie się na nim bawisz? :) i nie mam tu na myśli jakiejś wyrafinowanej formy masochizmu. ;) ja na przykład poszłam do kina na "pojutrze" i absolutnie się nie zawiodłam, choć film jest najzwyczajniej na świecie cienki. podobnie miała się sprawa z "hellboyem".

[Gość: Sproboj i Ty]

Szczerze mowiac - NIE. Jak film jest zly to sie mecze na nim. A poznaje to po tym, ze tylek mnie
boli podczas projekcji :). Moge sie bawic na filmie pusciutkim, ale jesli jest ZLY tj. z nie
trzymajaca sie kupy albo nielogiczna lub tez logiczna ale tak schematyczna, ze wiem co sie stanie to
nie wytrzymam. A takich filmow jest najwiecej. Przyklad - przedwczoraj obejrzalem idiotyczny horror
pt. Jeepers Kreepers. Porazka na calej linii. Polecam obejrzec. Tak sie nie robi filmow. No coz, moze
jestem b. wymagajacym widzem. A ze moge ogladac duzo (wiadomo - CD i komputer) to jestem coraz
bardziej podlamany. Ciekawi mnie czy potrafisz juz przewidywac dialogi w hollywoodzkich produkcjach.
Ja sie czasem bawie w to. I zwykle trafiam. Oczywiscie dotyczy to glownie bzdurnych filmidel.

[Gość: dzio]

tak, potrafię przewidywać dialogi. :) powiem więcej, trafiają się filmy, w których po 10 minutach można opowiedzieć cały "scenariusz". :)

ja nie wiem, czy mogę siebie nazwać wymagającym widzem, bo chociaż uwielbiam trafić na coś naprawdę "ambitnego", nieszablonowego, pięknie nakręconego, i czerpię z tego mnóstwo radości, to nie mam zupełnie nic przeciwko głupawym filmidłom. ja po prostu jestem zakochana w "ruchomych obrazkach", w możliwości zobaczenia jakiejś historii w dokładnie takiej formie, w jakiej wyobrażał to sobie autor, zobaczenia, a nie tylko wyobrażenia sobie, rzeczy, których normalnie zobaczyć się nie da.

ciężki przypadek. :)

[wykrywacz.klamcow]

Nie przejmuj sie, ja mam to dosc czesto: Qvo Vadis (6 gwiazdek GW) - wybuchy
smiechu w trakcie projekcji. Zle wychowanie (znowu peany recenzentow) -
wyszedlem potwornie znudzony, przy czym gdybym nie czytal recenzji, pewnych
rzeczy bym nie zauwazyl albo zinterpretowal zupelnie inaczej.
Recenzje "Dziewczyny z Perla" czytalem po filmie i tez dowiedzialem sie wielu
bardzo ciekawych rzeczy ktorych na filmie nie ma.
Za to z projekcji jednego z moich ulubionych ostatnio filmow polowa publiki
wyszla w polowie.

Chyba Lem swego czasu nabijal sie, ze czasem dopiero z recenzji dowiaduje sie
co napisal, co chcial w danej ksiazce zawrzec, o czym opowiedziec i tak
dalej. :")

z jakiego filmu wyszła połowa publiki???

[urszullka]

to musiało być The Company Altmana - bo ja z tego wyszłam...............

[ignatz]

50% widowni opuściło salę podczas projekcji "Tytusa Andronikusa" - z 16 osób
zostało 8. Ja wytrzymałem :-)

[misiania]

ale scena uczty była warta siedzenia do końca.