Czwarte piętro

[Gość: Madzia]

Film jest superwzruszający i superzabawny!Jest cudowny!!!

[Gość: Fileo]

Historia smutna i bardzo wzruszajaca, a jednak doza humoru czyni ten film
niesamowicie opowiedziana historia!trzeba to zobaczyc!

[Gość: martusia]

zgadzam sie w pełni z przedmówcami.Film pokazuje,ze w Hiszpanii nie tylko
Almodovar robi filmy warte zobaczenia. Na film należy zabrać chusteczki,ale
oprócz łez jest tez mnóstwo powodów do śmiechu...a wiec na "4 pietro" marsz

[lotoss]

Naprawde az tak placzaco? Mnie ostatnio duzo nie trzeba, wiec sobie odpuszcze
do jakiego czasu.

[Gość: martusia]

Powodów do śmiechu też jest mnóstwo...a no i trzeba dodac że Ci młodzi aktorzy
są wyśmienici.Jestem pełna uznania.

[Gość: Pauloneczka]

Jestem pod wrażeniem...sama nie wiem czy to na prawde bylo takie supre zabawne
ale na pewno bylo piekne...bardzo piekne to jest film wary obejrzenia a nie
jakis komercyjny hollywood

[ignatz]

Niezły. Obejrzałem go dzięki akcji GW, za co jej dziękuję :-) Co prawda uwazam,
że tematyka filmu była nieco "emocjonalnym pójściem na łatwiznę", ale to wcale
nie osłabia wymowy filmu.

[Gość: symulacrum]

niech żyje życie!
mnóstwo skrzącego się humoru, trochę smutku
piękny i bardzo wzruszający film, polecam

[Gość: ayahuasca]

ja oglądałam ten film na pokazie przedpremierowym :) bardzo mi się podobał,
jest zabawny, jednocześnie przejmujący..
wwierca się w naszą duszę. ale jest to miły ból.
polecam!

[roody102]

Pewnie nie wybrałbym się na ten film, gdybym znał jego treść, ale stało się
tak, że trafiłem na jego bardzo przedpremierowy pokaz nie wiedząc nawet, na co
idę. I myślę, że dobrze się stało.

Takie filmy – gdy opisać ich treść – łatwo wpadają do szufladki, którą wolimy
omijać. Akcja dzieje się w szpitalu onkologicznym – nastoletni chłopcy czekają
na zabieg amputacji nogi lub rehabilitują się już po takowym. Czyli temat
nielekki, jeden z tych, które łzy wycisną z każdego. A jednak nie jest to
tandetny, łzawy, disneyowski filmie o szczęściu w nieszczęściu czy innej
ludowej mądrości, z którego wychodzi się z uczuciem, że dało się wciągnąć w
jakąś podłą grę na emocjach. To ciepła, mądra i pełna dystansu historia o
dojrzewaniu, o chłopakach, którzy zachowują normalność w zupełnie nienormalnym
świecie, w jakim przyszło im żyć. Są dziećmi: bawią się, kłócą, wygłupiają,
szaleją z nudów i rozrabiają, wreszcie zakochują się. Dorośli muszą lawirować
między współczuciem i pobłażliwością a koniecznością zapanowania nad, bądź co
bądź, szpitalem, który dla chłopaków stał się jednak domem, ze wszystkimi tego
konsekwencjami.

Ale to wszystko opowiedziane z takim humorem, że momentami publiczności udaje
się zapomnieć o ciężarze miejsca i o wiszącym nad bohaterami wyroku. Momentami
wydaje się, że to normalne dzieciaki. I to jest w tym filmie cenna prawda;
chociaż chwilami widzieć w chorych normalnych ludzi. Tyleż banalne, co trudne w
rzeczywistości. W „4. piętrze” udaje się to pokazać tak, że z kina wychodzi się
z przekonaniem, że to możliwe, ale nikt widza nie oszukuje, że fajnie jest mieć
raka. Gorycz miesza się tu ze śmiechem - dla jednych śmiech będzie zbyt
zaskakujący, sztuczny, dla innych gorycz nie do zniesienia. Dla mnie proporcja
była dobra, przekonująca, ale nie przesadzona.

Myślę, że dobrze trafić na taki film przypadkiem, dostać coś takiego do
przetrawienia z zupełnego zaskoczenia. Dużo trudniej komuś taki nielekki temat
podsuwać i ten film polecać, powiedzieć, idź, musisz zobaczyć, bo nie każdy i
nie zawsze chce takie filmy oglądać. A jednak polecam.

[Gość: Gosha]

Z powodów, że filmy docierają do mojego kina później widziałam go dopiero wczoraj. Pasuje mi pewien fragment piosenki Pidżamy Porno "każdą swoją żywą częścią wybieram życie ... " Polecam