***** Pokój syna

[troicka]

kiedy ogląda sie ten film nie płacze sie bo nie ma tu tandetnego
sentymentalizmu za to duzo sie mysli przed i po
jeśli ktoś przezył podobna historie wie jak prawdziwie
opowiedziany jest ten film jak bardzo jest ludzki, prosty i
piekny

[Gość: igstr]

O utracie bliskich powstało już sporo filmów, choć akurat In the
Bedroom jest bardziej filmem o zemście niż o stracie. To co
wyróżnia Pokój syna to subtelność w opowiadaniu historii.
Najbardziej utkwiła mi w pamięci scena w lunaparku, gdzie
cierpienie ojca zostało pokazane w szalenie przejmujący, a
jednocześnie oszczędny sposób. Również zakończenie filmu
opowiedziane zostało powściągliwie lecz z dużą wrażliwością. W
sumie kolejny film o wyzwalaniu się z traumy, którego zaletą
jest mistrzowska (w sensie kina europejskiego) forma.

[Gość: Alicja]

Zgadzam się. Film jest bardzo kameralny, ale i tak najlepiej dociera do ludzi,
którzy stracili kogoś bliskiego. A że każdy pewnie przeżył podobną stratę, to
film uniwersalny. Momentami nawet komiczny.

[Gość: Przemek]

Gość portalu: igstr napisał(a):


> Najbardziej utkwiła mi w pamięci scena w lunaparku, gdzie
> cierpienie ojca zostało pokazane w szalenie przejmujący, a
> jednocześnie oszczędny sposób.

Wlasnie ta scena wydaje mi sie troche nieprawdziwa. Byc moze poszedlbym w takiej sytuacji na spacer i bezwiednie
zaszedl do lunaparku, ale nigdy nie wsiadlbym do tej "wytrzasarki". Przeciez, zeby tam wejsc, trzeba to
zorganizowac, kupic bilet... czlowiek otumaniony i obezwladniony nieszczesciem tego nie zrobi.

>Również zakończenie filmu
> opowiedziane zostało powściągliwie lecz z dużą wrażliwością.

Tu sie zgadzam. Te 3 osoby na plazy, razem, ale jakby osobno, ta muzyka w tle, blekit morza - scena sugeruje
pogodzenie sie z losem, odblokowanie wrazliwosci na piekno swiata. Bardzo dobra scena!

[Gość: zuza]

troicka napisała:

> kiedy ogląda sie ten film nie płacze sie bo nie ma tu tandetnego
> sentymentalizmu

A ja właśnie dlatego płakałam - od momentu kiedy Giovanni dowiedział się o
tragedii, kiedy wszedł do sali, gdzie jego córka grała w koszykówkę i samym
tylko smutnym wzrokiem powiedział jej o tym, od momentu kiedy cała trójka
wspólnie opłakiwała Andreę - łzy ciekły mi po policzkach. I właśnie dlatego, że
nie było w tym sentymentalizmu, tylko prosta historia o cierpieniu, bez żadnej
zemsty na wyrost, jak w nasuwającym się "In the bedroom", które moim zdaniem
było nie tylko nudnym, ale przede wszystkim złym filmem; nie ma nawet co
porównywać. Właśnie dlatego, że tam autorzy silili się na jakiś
pseudodramatyzm - zazdrosny mąż morduje, potem ojciec wymierza zemstę i nie
było wiadomo o czym ten film tak naprawdę jest. A w "Pokoju syna", między
opisem zwykłego śniadania rodziny, ich wspólnie spędzanych dni, rozmów kryje
się prawda i życie. I właśnie dlatego płakałam aż do końca. Bo to był ich syn,
brat. Kochali go, a on zginął. Chcieliby poznać, dowiedzieć się wszystkiego,
czego nie zdążyli się o nim dowiedzieć, chcieliby cofnąć czas. Ale nie mogą.
Dlatego cierpią. Aż tyle i nic więcej.
I dlatego film ściska za gardło...

Piękny,mądry film- idzcie koniecznie!

[Gość: ilka]

[Gość: Monika]

Film dobry, były chwile, gdy chciałam na głos
płakać.Zaciekawiły mnie 2 sprawy przeczytane w GW - reżyser/gł.
rola męska - przyjaźnił się z Krzysztofem Kieślowskim.
Druga "ciekawostka" to ta, że reżyser chorował na raka płuc,
udało mu się to zwalczyć (jeden z jego filmowych pacjentów
cierpi na raka płuc, to chyba nie przypadek?).
Film porusza, warto go zobaczyć

TLUMY IDA NA HARRY-SROTTERA ...

[Gość: tfurca]

a ylko niewielka garstka ludzi oglada naprawde cos cudownego.
zdziwilem sie przy rezeracji biletow, pani powiedziala, ze nie ma
sensu rezerwowac bo wszyscy na pottera ida... szkoda. moze
powinni zobaczyc zamiast tego mydlenia oczu wlasnie przepiekny
film POKOJ SYNA ...

[Gość: Asia]

A Ja wpierw byłam na Pokoju Syna, a potem szłam od razu na Harry Pottera. I nie
można generalizować. Pokój syna to przepiękny film, aż żal, że nie było
możliwości zobaczenia go wcześniej. Zrobił na mnie wrażenie...Ale fakt, że
byłam na seansie w Cinema City i były aż dwie osoby, łącznie ze mną, a na
Harrym no z 1/4 kina....

Pokoj syna vs. Za drzwiami sypialni

[Gość: kubu]

ja zdecydowanie opowiadam sie za filmem amerykanskim
tysiac razy bardziej do mnie przemowil
u Morettiego przede wszystkim razila mnie hiper slodycz w zyciu rodziny
glownego bohatera
cala koncowa sekwencja od pojawienia sie Arianny jest nuuuudna
moze to dlatego, ze nie przepadam za kinem Morettiego - na CARO DIARIO niemal
usnalem :-/

w kazdym razie uwazam, ze "In the bedroom" jest o niebo lepszy. chlodny.
prawdziwszy.

[Gość: milva]

Dla mnie to byl jeden z prawdziwszych filmow na temat tego jak nauczyc sie zyc
po stracie naprawde bliskiej osoby.

[Gość: dab]

Mnie w przeciwieństwie do was film się nie podobał. Po recenzji pana
Sobolewskiego szedłem do kina z myślą, że zobaczę kawał dobrej sztuki filmowej.
Tymczasem, to co zobaczyłem, bardziej kojarzy mi się z cyklem jedynki "okruchy
życia", czyli zwykłą obyczajówką, niż z kinem artystycznym.
Przede wszystkim raził mnie w filmie brak indywidualnego podejścia do
opowiadanej historii (rzeczy opowiadanych w ten sposób jest w kinie mnóstwo).
Bardzo podobała mi się scena, w której Andrea wypływa w morze (wiadomo co się
stanie), a cała jego rodzina odczuwa, że coś wisi w powietrzu - matkę potrąca
uciekający złodziej (złodziej - prawda że ładne), siostrę przyjaciele chcą
zrzucić ze skuterka, a samochód ojca mija trąbiąc ciężarówka. Ale to niestety
wszystko. Brakowało mi więcej takich rzeczy w tym filmie.

[Gość: drab]

> Bardzo podobała mi się scena, w której Andrea wypływa w morze (wiadomo co się
> stanie), a cała jego rodzina odczuwa, że coś wisi w powietrzu - matkę potrąca
> uciekający złodziej (złodziej - prawda że ładne), siostrę przyjaciele chcą
> zrzucić ze skuterka, a samochód ojca mija trąbiąc ciężarówka. Ale to niestety
> wszystko. Brakowało mi więcej takich rzeczy w tym filmie.



Przejdz sie na wolumen, tam na pewno potraci cie kilku zlodziei. A tak powaznie
to rzeczywiscie ladna ta scena. Szkoda (bo sprawiasz wrazenie blyskotliwej
osoby), ze nie udalo ci sie tych pieknych scen wychwycic wiecej.

[Gość: Marw]

... film o jednej z wielu włoskich rodzin klasy średniej,
żyjącej spokojnie jak inne, do momentu, gdy przydarzy się
tragedia, i do tego właściwie bezsensowna, bez powodu i winnego.
Najpierw jest pogodnie i prawie sielankowo - lżejszy film
obyczajowy w pełnej krasie. I nagle dostajesz prosto między
oczy. Mocno i tym bardziej dotkliwie im bardziej udało Ci się
stać jeszcze jednym członkiem tej rodziny. Robi się smutno.
Bardzo długo i intensywnie. Czujesz łzy w oczach wielu
oglądających. A potem przychodzi chwila równowagi i odpoczynku.
Zupełnie naturalnie to wszystko przebiega. Nie ma
wystylizowanych, ambitnych środków przekazu. Film miękko, jakby
zupełnie bez wysiłku wywołuje emocje. Oczywiście jeśli mu się
poddasz i otworzysz się. To przede wszystkim dzięki zdecydowanej
bliskości do rzeczywistości - właśnie tak mogło naprawdę być,
właśnie tak bym może postąpił i tak myślał. Ojciec rodziny
otwiera kolejne drzwi, przechodzi przez następne etapy
świadomości i doświadczenia. A jest ich niemało. Dlatego ten
film staje się interesujący i jest warty obejrzenia mimo, a może
dzięki oszczędności w użyciu porywających czy wysublimowanych
efektów i zawirowań scenariusza.

[Gość: kubu]

moze wywolal emocje u CIebie
ale nie u wszystkich
nie generalizujmy :-/

[Gość: twardziel]

troicka napisała:

> kiedy ogląda sie ten film nie płacze sie bo nie ma tu
tandetnego
> sentymentalizmu


A ja sie poryczalem.

[kaja_]

Znakomity film!

[anima]

Jestem rozczarowana i czuję niedosyt, bo po recenzji Sobolewskiego spodziewałam
się bardzo dobrego kina na miarę Kieślowskiego. Ale nie przeżyłam tego filmu aż
tak mocno, jak Dekalogu, czy Trzech Kolorów.
Mój mężczyzna twierdzi, że film po prostu pokazał, jak wyglądać może życie po
stracie dziecka. Bez zwrotów akcji (jesli można mówić o akcji w takim filmie),
wgłębiania się w psychikę bohaterów i zbędnych "ozdobników".
Film mi się podobał, ale mnie nie porwał. Ot tyle...

[Gość: kubu]

zgadzam sie
ale mam go na video
obejrze jeszcze raz i moze sie dopatrze tego czegos, co to mi moze ucieklo ;-)

[Gość: yos]

coz niestety na mnie film nie wywarl tak mocnego wrazenia jak na p.Sobolewskim-
calosc zostalam zmuszona odbierac przez pryzmat pierwszych scen-nieznosnie
sielankowej i sztucznej prezentacji rodziny(brrr...),dlatego pozniej ciezko
bylo mi 'kupic'prawdziwosc tego co przezywali bohaterowie.draznil mnie tez
egocentryzm rezysera-ojca,gdy tym czasem prawdziwe interesujace bylo cierpienie
tlumione-corki i zony,ukazane niejako w tle.mialam wrazenie jakby te sceny byly
filmowane tylko w chwilach jakiegos przeblysku-w stylu'ich pokazac tez
trzeba'.aczkowlwiek musze przyznac ze szereg scen zapada w pamiec-wspomniana
juz: w lunaparku,przy sniadaniu,na plazy-wszystkie te pokazujace rozpad rodziny
to'razem a jednak osobno'.bez zbednego komentarza i patosu.no i te w gabinecie
psychoanalizy;tylko kamera,postac i my(bohater w tle)a jednak w pelni rozumiemy
co on musi czuc wysluchujac tych wynurzen...:)ogolnie i skrotowo;niedokonca
ulozona ukladanka.

[Gość: Marek]

Wczoraj bylem na "Pokoju Syna". Oprócz mnie na sali tylko 3 osoby
- szkoda, że tak mało, ale może pora była nieodpowiednia, bo
seans był na 11.15.
Moim zdaniem film był bardzo prawdziwy, subtelny, bez odrobiny
zbędnego patosu. Na pewno nie był to wyciskacz łez, ale, chyba
przez swoją prostotę w ukazaniu rodzinnej tragedii "wbijał w
fotel". Mam za sobą stratę bliskiej osoby - może dlatego tak
bardzo przeżyłem ten film.
Poza tym swoje zrobiła też dobra muzyka, szczególnie "By this
river" Briana Eno.
Gorąco polecam - warto oderwać się na półtorej godziny od
hałaśliwej rzeczywistości.

[Gość: meg]

czy moze ktos z Was wiem czyja byla muzyka do filmu, i kto
wykonuje ostatnia piosenke w tym filmie..???bede wdzieczna za
odpowiedz

to piosenka "By this river" Briana Eno

[Gość: Marek]

To piosenka "By this river" - Briana Eno.

[Gość: ivonne]

Przed pójściem na film wiedziałam o czym będzie, a i tak mi
leciały mi łezki. Film jest niezwykle spokojny i piękny, ale na
pewno nie dla wszystkich.

[Gość: Doman]

Dokładnie film jest niesamowity,ale niektórzy moga sie na nim nudzić

[Gość: filip]

Jestem fanem Morettiego, "Dziennik intymny" to jeden z moich ukochanych filmów.
I właśnie dlatego "Pokój syna" mną wstrząsnął. Właściwie - trochę się tego
spodziewałem. Po tych garniturowych nagrodach, tekstach mało krytycznych w
prasie... Ciepłe kluchy, lukier i stereotypy. Teleranek. Rzygać się chce.

[Gość: kotjo]

Bardzo proszę!!!! Powiedz, prosze jak moge zobaczyć "Dziennik intymny"!!!
Bardzo mi na tym zależy. czekam z niecierpliwościa i z góry dziekuję za
odpowiedz

[Gość: filip]

Mam go na kasecie. Pożyczę Ci. [e-mail]

[Gość: filip]

No co jest, "kotjo"? Już Ci przegrałem "Dziennik..." na kasetkę. Tylko gdzie go
wysłać? Pozdrawiam gorąco! f.

[Gość: kotjo]

a wczoraj w telewizyjknej jedynce leciał "Aprile" Morettiego...cuuudo. ylko
dlaczego tak póxno w nocy? Czy Mó mail dotarł do Ciebie?:-) Pozdrawiam. M.

[Gość: filip]

Kurczę, nie dotarł. Dawaj jeszcze raz. Ewentualnie załóż szybko jakieś
jednorazowe konto i podaj tutaj namiary, żebym mógł się z Tobą skontaktować. No
i sam widzisz - kino Morettiego sprzed "Pokoju syna" było naprawdę znakomite.
Tak sobie myślę, że sukces utworu "Życie jest piękne" pomieszał mu w głowie.
Ale dlaczego, dlaczego?!

[Gość: kotjo]

[e-mail]
:-) czy Twój mail to a.fe@...i tak dalej? Spróbuje jeszcze raz:-)

O Pokoju(syna)

[Gość: malwina]

Jak dla mnie w filmie troszke zabrakło tempa;akcja rozwijała sie
niezwykle wolno-chociaz "rozwijała sie" -to chyba nie jest
najlepsze okreslenie:) Myślę sobie,że ta powściągliwość w jakis
sposób nadała urok temu filmowi-to taki włoski,niepozorny obraz
zycia:)