Chicago

[Gość: maja]

Arcydzielo!Wspanialy film!Wkrotce wybieram sie na niego po raz
drugi.Plyta cd z muzyka z "Chicago" gra u mnie non stop :-))
Catherine Zeta-Jones jest po prostu niesamowita!!!Oskar
gwarantowany!Wspaniala scena z Roxie - marionetka i z Queen
Latifah ;-) juhuuuu! and all that jazz...

[Gość: kid]

Kompletna porażka. Aż się chce wyjść z kina! Nawet dla
wielbicieli musicali będzie to duże wyzwanie.

[szpak_]

Gość portalu: kid napisał(a):

> Kompletna porażka. Aż się chce wyjść z kina! Nawet dla
> wielbicieli musicali będzie to duże wyzwanie.


Podzielam tę opinię w 100 %.
Nikt o tym nie pisze, ale i muzyka jakaś cieniuśka.

[Gość: slonce]

jeszce nie ogladalam tego filmu ale juz nie moge sie doczekac.widzialam tylko
urywki i strasznie mi sie podobaly, a pisenka anastaci jest swietna!!!

[Gość: fudi]

Dla mnie film byłby całkiem iezły gdyby nie było nonstop tego
jazzu. Pozatym to nawet mi się podobał. Ogólna ocena 4

Jak to się robi w Chicago

[Gość: Marw]

Wg filmu/musicalu dosyć brutalnie. Morderstwo to strawa, którą
objadają się główne postaci, dziennikarze i czytający ich
artykuły. Nic o poszanowaniu życia. I to wzbudza niepokój - czy
nie nazbyt lekko podane danie ? Dorzućmy do tego prościutką
historię składającą się właściwie z kilku epizodów, to tak jakby
jej w ogóle nie było. Lecz to jest wybaczalne w musicalu, bo
ciężar wartości artystycznej ma spoczywać na muzyce, tańcu i
śpiewie. A to zasługuje na parę ciepłych słów. Wielbiciele
muzyki z tamtych lat usłyszą w bardzo przyjemnym wydaniu “all
that jazz”. Choreografia scen opisana (kiedy to użyteczne)
gwałtownymi, ciętymi ujęciami przyciąga wzrok. Szczególnie
mężczyzn, bo to kobiety pociągająco ubrane (właściwie
rozebrane :-) dominują w tańcu. Pozostał śpiew - dzięki tej
kategorii dochodzimy do sedna sprawy: musical prowadzony przez
zawodowych aktorów zamiast zawodowych artystów sceny ? To, że
ubrany w okrycie filmu, specjalnie go nie broni, ale trochę
usprawiedliwia i pozwala zamiast odrzucenia na spojrzenie z
ciekawością na ten bądź co bądź eksperyment, może nie
precedensowy, acz interesujący. Zwięźlej: Richard (nawet
stepuje) i Catherine (trochę tańczyła przed aktorstwem) spisują
się wyjątkowo dobrze jak na aktorów tylko :-). Natomiast Renee
mnie nie przekonała - śpiew i taniec lekko niepewny, niepełny.
Uroda też jakby z innej bajki. Tylko odegranie mniejszej
inteligencji wypada wiarygodnie (po doświadczeniach z Bridget
Jones :-) lecz i tu brakuje potem wiarygodnej przemiany na
lepsze, którą reżyser prawdopodobnie zamierzał przedstawić.
Chciałbym obejrzeć wariant drugi np. z Madonną, tylko czy ona
poradziłaby sobie z odegraniem lekko głupiutkiej dziewczyny?
Trochę zbyt inteligentnie wygląda :-) A może Victoria Abril z
fragmentu "niebiańskiego" w Boskich jak diabli ? Po teatrze w
kinie w wykonaniu 8 kobiet otrzymujemy musical w kinie dzięki
dwóm znanym, dobrym aktorkom i aktorowi. Czy to nie za mało?
Warto posłuchać muzyki i popatrzeć na choreografię ale
oczywiście aktorom filmowym zdecydowanie jest bliżej do teatru
niż musicalu. U kinomaniaka lubiącego musicale pojawia się cenne
pytanie: Co nowego w Romie :-) ?

To gniot. The Hours rules.

[Gość: Marko]

Czy my, Polacy naprawdę lubimy musicale? Bo ja niecierpię.
Chicago widziałem, wpisuje się w znany wszystkim schemat. 13
nominacji do Oskara??? Pomyłka!!! Podobnie jak zaszłoroczny
Oskar dla Hally Berry.

[trin]

Ja wyszlam z kina oszolomiona. A noga sobie przytupuje do dzis :-).
Muzyka porywajaca, wspaniale uklady taneczne no i absolutnie fenomenalny
montaz. Przejscia miedzy scenami "realnymi" a wodewilem byly rewelacyjne.
Zreszta wspanialy pomysl na takie polaczenie wydarzen z piosenkami.
Co do "glebi", to w sam raz tyle ile trzeba. Przeslanie mozna strescic w kilku
haslach: "proces to show", "egzekucja to tez show", "slawa przemija", "lud
zadny jest krwi" czy "grunt to urok i dobra prasa" - malo to moze odkrywcze,
ale podane bardzo smacznie.
Do tego wspanialy, wzruszajacy motyw meza i cudowne "Mr. Cellophane".
Z innych numerow - niesamowicie podobal mi sie ten prezentujacy panie
morderczynie (cudownie rytmiczny "Pop... Six..."). Do tego ma
niesamowite "wejscie" - krople wody i kroki powoli ukladajace sie w rytm. Inne
warte wspomnienia to ten z marionetkami ("We Both Reached for the Gun")
oraz "When You're Good for Mama".
Zwellweger bardzo dobra, Zeta-Jones rewelacyjna. Gere niezly - mile zaskoczenie.
Jedyne do czego moge sie przyczepic to ze film byl minimalnie za dlugi w skutek
czego raz czy dwa tracil tempo.
Co do Oscarow - napewno naleza sie jakies za montaz czy muzyke. Moze i za
najlepszy film, choc tego nie bede oceniac poki nie widzialam wiekszosci innych
nominowanych. Aktorskie chyba jednak nie - nic nie ujmujac wykonawcom to po
prostu nie jest material na wielkie kreacje.

Mysle ze udalo sie temu filmowi znalezc sposob wprowadzenia musicalu we
wspolczesne kino. Zapewne jednorazowy, ale jednak. "Moulin Rouge" bylo dla mnie
porazka. "Chicago" to swietne kino zarowno dla widza "dorywczego" jaki i dla
tego wymagajacego wiecej. Choc rzecz jasna nie dla kazdego.
Ogolnie - super. 9 z 10.

[Gość: EFTA]

Nie oglądałam jeszcze tego film,ale trzymam kciuki za
CatrineZeta-Jones i oczywiście za moją faworytke Renne
Zellweger!!!mimo ze też nie lubie jazzu,film może być
interesujący!!!

[Gość: oyey niezalogowany]

kolego, poziom aktorstwa w tym filmie jest bardzo przeciętny i naprawdę - nie
ma tam nikogo, kto na tego oskara by zasługiwał. W filmie zwycięża forma
niestety, nie ma tam miejsca na jakieś popisy główych aktorów, śpiewanie,
tańczenie, muzyka i troche jednak sknocona atmosfera "jazzu". W kategoriach
formy, muzyki, montażu, zdjęć - ten film jest bardzo dobry. Ale na płaszczyźnie
aktorskiej czy scenariuszowej jest pustka, płaskość. To mi się nie podoba.
Przecież w gruncie rzeczy "Frida" też ma dobre elementy, które wymieniłem
(muzyka, montaż, zdjęcia), aktorstwo o wiele lepsze, a jednak jakoś pomija i
przemilcza się ten film.

[Gość: Ola]

Malowniczy, Zeta o niebo lepsza od jakiejs takiej "pomarszczonej" Roxie...
jednak Moulin Rouge bardziej mi przypasowal

[Gość: Anula]

Ja widzilam dwa razy:) Scena z marionetkami jest najlepsza z calego filmu!!!!

[Gość: Mike z Chicago]

Moim zdaniem ten film byl dobry. Muzyka mi sie tylko nie
podobala. I jak to amerykanski film duzo milosci. W stanach to
on az taki popularny nie byl, przynajmniej u mnie w chicago.

Za co te nominacje?

[Gość: Jan]

Film bardzo mnie rozczarował i to prawie pod każdym względem.
Muzyka i piosenki przeciętne. Nie wróżę żadnej z nich
popularności zbliżonej do piosenek z "Kabaretu". Fabuła
kiczowata , wręcz głupawa.Film ten nie dostarcza żadnych
wzruszeń, emocji czy doznań estetycznych.Gra aktorów poniżej
przeciętnej, ale trudno wymagać twórczych kreacji przy tak
tandetnym scenariuszu.Na wysokim poziomie jest jedynie robota
rzemieślników czyli zdjęcia , montaż, dźwięk , scenografia.Przy
tym filmie nasze "Lata dwudzieste, lata trzydzieste " ze
wspaniałą Szapołowską to arcydzieło.

[Gość: natasha]

...bo to jest piekielnie amerykanskie,ale(moze to oksymoron?)w dobrym tego
slowa znaczeniu.olsniewajaca scenografia montaz muzyka kostiumy a aktorstwo na
bardzo przyzwoity poziomie.A ze renee srednio spiewa i tanczy-to chyba wynika
ze scenariusza, w koncu nie bez powodu odrzucali ja w kazdym
przesluchaniu...Fakt to nie 'kabaret' i jesli ktos nastawial sie na podobne
dzielo to mogl sie rozczarowac.Ale duch boba fosse'a sie czuje.rozrywka na
najwyzszym poziomie.

A jednak Fosse ...

[Gość: marin]

Nie chce mi się czytać wcześniejszych opinii. Szkoda mi czasu. Ale jeśli się
znajdzie inny cierpliwy i dojdzie do mojej, no to git. Należę do pokolenia 30-
latków. Dla mnie najlepsze musicale to w typie: HAIR Formana, KABARET Fosse'a i
może mniej znany BOYFRIEND Russela. CHICAGO im nie dorównuje, ale super, że
gatunek został odświeżony. Powiedzmy szczerze: Renee Z. czy Richard G. to nie
są śpiewacy czy tancerze pierwszej klasy. Ale fabuła i produkcja perfekcyjne.
Temat wciąż aktualny (a jednak daje znać o sobie ciągle Bob Fosse i All That
Jazz!). Generalnie dobra rozrywka.