the fountain- źródło

[Gość: Aniek]

Widzieliście może ten film? Jakie wrażenia?

[Gość: As]

Widziałem, i chyba polecam. Dość trudny w odbiorze, podczas oglądania trzeba
się nastawić na kontemplację wrażeń wizualnych i na zgłębianie głównego
przesłania obrazu, a nie na drobiazgowe śledzenie fabuły, bo można zostać
złapanym w pułapkę. Film pozostaje w pamięci i zostawia kilka tematów na
przemyślenia.

[Gość: jaija]

Zgadzam się. Dodam, że ze względu na stronę wizualną wart obejrzenia w kinie,
choć już chyba nieliczne kina majągo w swojej ofercie.

[Gość: wm]

Na mnie zrobił - bez przesady - wrażenie ogromne (niestesty nie w kinie)...
Jeden z najlepszych filmów ostatniego (dłuższego) czasu.

[westpoint]

Na mnie nie zrobił wrażenia. Próbowano zrobić coś głębokiego ale się nie udało
i wyszło coś co można oglądnąć ale jak się tego nie zrobi to się nic nie
straci. To film z typu "wychodze z kina i momentalnie zapominam że właśnie
oglądnęłam film".

[kossace]

no na mnie zrobil wrazenie przeokrutne, wspaniale.. w polaczeniu z muzyka
clinta mansella. Fakt, trzeba sie niezle skupic, stad tez film nie do
wszystkich moze trafic...
pozdr

[westpoint]

kossace napisał:
> Fakt, trzeba sie niezle skupic, stad tez film nie do
> wszystkich moze trafic...

Wierz mi skupiłam się jak tylko mogłam, tak się napięłam że prawie mi żyłka
pękła.
Co wam dał ten film, dlaczego zrobił takie wrażenie że mówicie że daje do
myślenia, co w nim jest takiego że niektórzy wynoszą go do rangi arcydzieła?

[Gość: wm]

Nie wiem - po prostu do mnie trafił. Nie umiem tego uzasadnić. Dla
mnie "Źródło" to sztuka przez duże s. Pewno dlatego, że przeżyłem ten film, a
nie tylko obejrzałem. A chyba o to w sztuce chodzi.

[westpoint]

Jakby tak było to potrafiłbyś wyjaśnić co Cię w nim poruszyło. Osoba poruszona
czymś choc mówi że brak jej słów to potrafi tak naprawdę mówić o tej rzeczy lub
filmie jak w tym przypadku nieskończenie wiele, wszystko wtedy wypływa z
wnętrza Ciebie, twoje uczucia, to co w trakcie i po oglądnięciu siedzi w głowie
i nie daje zapomnieć.
Mam prośbę: podaj mi tytuł filmu który też uważasz za sztuke przez duże s.

[Gość: wm]

Jesli miałbym wyjaśnić o co mi chodziło to chyba o to, że film dotykał spraw,
które też mi są bliskie - zwłaszcza w okresie gdy go oglądałem. Zadawał te same
pytania, z którymi ja mam jakiś tam problem, i próbował dawać odpowiedzi. Jak
to powiedziano chyba w "Wiecznej miłości", pozwalał na kontakt między duszą
twórcy dzieła a jego odbiorcy (sorry za patetyzm). W tym sensie jest dla
mnie "sztuką przez duże s". I zdaję sobie sprawę, że w takim subiektywnym
znaczeniu do kogoś Ich Troje przemawia bardziej niż powiedzmy Mickiewicz.
A inne tytuły, które na mnie równie mocno podziałały to np. "Siódma pieczęć" i
(nomen omen) "Źródło" Bergmana albo "Pi".
Mam nadzieję, że się nie zaczniemy kłócić o definicje sztuki..:)

[westpoint]

No i własnie o to mi chodizło żebyś wyjaśnił dlaczego. Zrobiłes to i super, ale
wierz mi jesteś jednym z nielicznych którzy potrafili to zrobić. Mnie
zdanie "bo po prostu mi się podoba i trafił do mnie" nie jest uzasadnieniem.
Co do definicji sztuki to nie dyskutowac nie będziemy, każdy ma swoją, ale ja
czasami potrzebuje wiedziec dlaczego ktoś uważa swoją sztukę za cos tak
wielkiego, bo czasami wychodzi z tego cos naprawdę głębokiego i waznego, nie
dla mnie ale dla drugiej osoby i może w tym znaleźć także coś swojego. Po
prostu nie lubie ogólników, jak cos oceniac to pełnym zdaniem aby można była
się o cos zaczepic i albo się z tym zgodzić lub nie.
Pozdrawiam i życzę wielu przejmujących filmów :)
West

Prosze!!

[jszhc]

zajrzyjcie na poczte

[dr_curt]

Film jedyny w swoim rodzaju. Jak często odnosicie wrażenie obcowania z
prawdziwym pięknem? Bo ja w tym przypadku.
Dla mnie to prawdziwe arcydzieło, wyniesienie filmu do rangi sztuki. Dawno się
to nie zdarzyło.
Już naprawdę wątpiłem, że film moze być czymś więcej, że można z niego zrobić
sztukę. Kto dzisiaj tak filmuje? Kto przełamuje schematy, jest konsekwentny w
swojej wizji? Historia, fabuła - konkretność, dopowiedzenia - to dominuje.
Dlatego niemal każdy film jest przewidywalny, niemal każdy przeciętny. Gdyby
jakiś filmowy Fukuyama ogłosił "koniec filmu", zgodziłbym się z nim. Jeszcze
niedawno.
Na szczęście jest Gatlif, na szczęscie jest Aronofsky.

A teraz tęsknie za tym cudownym stanem, w którym byłem po wyjściu z kina.