Inland Empire **

[Gość: bigfly]

Z przykrością musze napisać, ze pan Felis, nie pojęcia, o czym pisze. Film nie
jest łatwy w odbiorze i najwyraźniej wykracza poza możliwości percepcji
recenzenta.

Jeśli scen w tym filmie nic - jak napisał PF - nie łączy amatorsko nakręconych
scen to mamy tu do czynienia z do granic możliwości napompowanym ego
niedojrzałego krytyka, który powinien sobie znaleźć inne zajęcie niż pisanie
recenzji filmowych. Bo mu nie wychodzi

Specyficzny rezonans wynikający z gry konwencjami uzyskany przy takim
nakładzie kosztów zamknięty w formie czerpiącej z rozwiązań narracyjnych
powieści szkatułkowej jest moim zdaniem bardzo ciekawy artystycznie. Taki
labirynt jest bardzo ryzykowny zwłaszcza dla producenta, który musi się liczyć
z trudnym w odbiorze filmem. Do pewnego stopnia niespójnym.

Ryzyko zmierzenia z się taką strukturą narracyjną przy takim budżecie wymaga
odwagi, na która stać niewielu filmowców, zwłaszcza tych przyzwyczajonych do
pracy w przyjaznych warunkach produkcyjnych z potężnym zapleczem i bezpiecznym
budżetem. Nie twardych niczym debiutant.

Czapka z głowy przed wizjonerem, który nie boi się zaryzykować wszystkiego dla
swej kreacji. A jeśli Flis widzi tylko króliki i cycki to powinno dać do
myślenia naczelnemu. Może Wysokie Obroty?

Inland Empire **

[Gość: widz]

Za tę recenzję ode mnie jedna gwiazdka. Lynch to najodważniejszy twórca kina naszych czasów - być może jedyny z nurtu kina "oficjalnego", który mówi o świecie we własnym języku, tak jak mu się podoba, a nie tak by schlebić gustom producentów czy krytyków takich jak pan. Może się pan z jego wizją świata nie zgadzać, może panu nie pasować ten sposób opisu "rzeczywistości". Ale sprowadzanie Lyncha do miana kolesia, który "chce nas nastraszyć" wskazuje, że nosi pan krótkie majtki panie Felis! Może lepiej by recenzował pan kolejne części Jamesa Bonda - tam wszystko jest jak należy, nawet jak facet zestrzeliwuje z procy odrzutowca. Chyba że Szczerba ma dożywotni etat na ten odcinek "sztuki".

[llukiz]

> Lynch to najodważniejszy twórca kina na
> szych czasów

A hitler był najodważniejszym wodzem. Ten film to knot jakich mało i nikomu
normalnemu go nie polecam. Ale jeśli ktoś jest fanem po..ych filmów, to mogę
go z czystym sumieniem polecić.
A tacy fani są, o czym świadczą wypowiedzi na forum

[Gość: hjkd]

IE jest fantastyczny. niestety dystrybutor wprowadza go do kin na płytach DVD o
bardzo złej jakości obrazu i dźwięku i może dlatego Felis się zmęczył.

[rodzynia]

żałuję, że przeczytałam tą recenzję :/ po co recenzent pisał o tym co się
stanie z Laurą Dern? :/

Ja i tak chyba wybiorę się na to do kina :)

[Gość: maks]

IE to tylko całkiem ciekawy szkic filmu. Zaledwie szkic. Bo jako film jest
nieudlolny i bardzo słaby. Nie będę się oszukiwał, że to dobry film (tylko
dlatego, że wszystkie poprzednie filmy Lyncha uwielbiam), siedziałem w kinie
przytłoczony ciągnącym się zlepkiem bliźniacznych scen, laurą dern chodzącą po
mieście ze śrubokrętem w dłoni...film miał miniaturowe perełki w sobie, ale
cała reszta to drwina z widza. Zgadzam się z recenzentem. Lynch się absolutnie
niczym dobrym tu nie popisał. Szkoda, szkoda.

[Gość: kajla]

Zgadzam się. Film jest słaby i basta. Nie ma co na siłę doszukiwać się w
nim "wartości", których w sobie nie nosi. Obejrzenie filmu w kinie to męka. Na
moim seansie ludzie wychodzili w trakcie. Do końca zostali najodważniejszy -
m.in Ja. Ale czy było warto? Nie. Lynch pobawił się, pomontował, poudzwiękowiał
sobie...etc, i chyba sam nie wie, co mu wyszło. 2/3 zawartości filmu to nie
porozumienie.

[hamster_21]

Nie zgadzam się. Jest trudny, jakości techn. marnej ale w-s-p-a-n-i-a-ł-y -> i
super wrażenia, surrealizm. I trochę jak z Kafki i Schulza :)

Inland Empire **

[Gość: kos]

Gdyby film został wyświetlony pod innym nazwiskiem niż nazwisko Lyncha, to
zamiast dwóch gwiazdek dostał by jedną. Reżyser tym filmem kompletnie zużył
kredyt zaufania jakim obdarzali go od lat wierni widzowie. Rozczarował

Inland Empire **

[Gość: dalecooper]

Harry Potter cztery gwiazdki, Inland Empire dwie-czy to jest normalne???

[Gość: kos]

obejrzyj IE i będziesz wiedział, że normalne...HP już nie musisz.

[Gość: rita]

to TWOJE zdanie i narzucaj go innym

Inland Empire *****

[Gość: isarose]

Przede wszystkim idiotycznym wymaganiem jest od tego filmu i od tego reżysera,
żeby wszystko po seansie ułożyło się w naszych głowach w spójną całość. Tak,
tak, drogi Felisie! Wiemy, że człowiek jest przyzwyczajany do puent, zakończeń,
wyraźnych "kropek nad i" i tak dalej... Ale czy cokolwiek co robimy w życiu ma
puentę? NIE! Czy to że chodzimy na randki, a potem związujemy się z naszą drugą
połową jest puentą? Nie! W życiu puenta nie istnieje. Istnieją zaś odbicia
równoległe, doppelganger, zapowiedzi zdarzeń, które dopiero będą miały miejsce.
I o tym jest ten film. O marzeniach i ich przesunięciu w czasie. Wiemy też,
drogi Felisie, że lubisz jak większość widzów najazdy kamer z wysokich kranów
za wypożyczenie których płaci się tysiące złotych za dzień zdjęciowy. To dla
Ciebie jest to śmieszne ujęcie z Laurą i kloszardami :) Aby wyśmiać
przyzwyczajenie! I jeszcze jedno: nikt nie pisze, że Lynch używa ekranu
kinowego jak lustra (obraz światła projektora naprzeciw światła projektora w
kinie, gdzie oglądamy film!), i jako aktora używa NAS! PUBLICZNOŚCI! (śmiech w
Królikach i scena kiedy Niemczyk z dwoma kompanami zasiada na krzesłach i
zaczyna z ekranu NAS OGLĄDAĆ!!!). Dżizas, Felis, MAAAN! Więcej intelektu, ale
co najwazniejsze WRAŻLIWOŚCI. Zmykaj teraz na Grindhouse vol.16, Pa! Tam
przynajmniej kopią się z puentą ;DDD

[Gość: jaija]

Wszystko OK, tylko co to są "wysokie krany"? :| Bo crane to chyba niekoniecznie
kran...

[ruperd]

Gość portalu: bigfly napisał(a):


>
> Specyficzny rezonans wynikający z gry konwencjami uzyskany przy takim
> nakładzie kosztów zamknięty w formie czerpiącej z rozwiązań narracyjnych
> powieści szkatułkowej jest moim zdaniem bardzo ciekawy artystycznie.


Czytając to zdanie przypomniał mi się pewien stary odcinek Tytusa, Romka i
A'tomka w którym z włączonego telewizora spiker mówił tekst następującej treści:
"stabilność nowych boźdzców ekonomicznych efektywnie symuluje wartości..."
Czyli podobny napuszony, przeintelektualizowany, wydumany, niezrozumiały,
pseudonaukowy bełkot - tym razem nie z dziedziny PRL-owskiej propagandy
ekonomicznej tylko z dziedziny sztuki filmowej.

[Gość: sycamore tree]

"Tym razem rozkładanie "Inland Empire" na czynniki pierwsze, szukanie na siłę
sensu między przypadkowymi scenami i ekscentrycznymi pomysłami (króliki!)
okazuje się daremne."

Typowa uwaga z cyklu: skoro recenzent nie zrozumiał przesłania, to znaczy że go
tam nie ma. Tymczasem przesłanie jest i to dość proste, a jego odczytanie zajęło
mi ok. 20 minut, co daje znacznie lepszy czas niż w wypadku poprzednich filmów
Lyncha. Co ciekawe znalezienie go nie wymaga wcale dopasowywania wszystkich scen
do siebie - wystarczy się z uwagą przyjrzeć kilku scenom, zwłaszcza tym na
początku i na samym końcu. Jedynie w czym się mogę zgodzić z autorem recenzji to
fakt, że umieszczenie fragmentu eksperymentalnego filmu "Króliki" nie było
dobrym pomysłem, bo kto go nie zna, nie będzie wiedział o co chodzi. Kto widział
i zadał sobie trud zinterpretowania, dla niego treść Inland Empire powinna stać
się szybko jasna.

[Gość: larry]

no dobra w takim razie jaki jest ten sens?? ja sie nie dopatrzyłem zadnego
natomiast film sam w sobie mi sie podobał jako melanz watków i scen super
zagranych nakreconych i zmontowanych bardzo miło sie to oglada

[Gość: jojgoo]

no dobra, to jaki jest ten sens? chodzi o to że tylko Gruszka jest prawdziwa a
reszta to jej fantazja?

[Gość: sycamore tree]

Zamiast mówić "Gruszka jest prawdziwa" albo "Dern jest prawdziwa", lepiej
odpowiedzieć sobie na pytanie "Kim jest główna bohaterka?".

Kim jest? Mieszkanką domku na przedmieściu, nieszczęśliwą mężatką, która pragnąc
się wyrwać z domu wdaje się w jakiś romans z podejrzanym typem. Reszta to jej
wymysły, fikcja, przejaw postępującej paranoi. Widzimy wyraźny kontrast między
marzeniem - Hollywood, a wyrzutami sumienia - dziwki. Widzimy obawę przed
niechcianą ciążą, jak i przed tym, że kochanek zostawi ją na lodzie (A może
nawet już to zrobił?). Ostatnie sceny symbolizują uwolnienie się od
paranoicznych marzeń i "mentalny" powrót do męża i rodziny. Interpretacja
najprostsza z możliwych, a zarazem tłumacząca większość tego co oglądamy. Inland
Empire to wyprawa wgłąb psychiki pewnej prostej kobiety, satyra na jej sposób
postrzegania świata oraz apologia życia rodzinnego. Film jest dość spójny, a
cała koncepcja w niektórych scenach łopatologicznie wyłożona, tyle że trzeba
tych scen nie przegapić.

Inland Empire **

[Gość: AndrewLab]

No cóż.....Jako fan Davida Lyncha musiałem obejrzeć nowe dzieło mistrza. Powiem
tak: istna kwintesencja Lyncha. Tylko, ze w poprzednich filmach widz zagubiony
jest tylko momentami. Tutaj natomiast praktycznie większość filmu. Co mniej
odporni widzowie wychodzili z seansu (sic!) Tak jak poprzednik napisał, film
trzeba oglądać z wielką uwagą. Dzieki temu udało mi się choć troche zrozumieć o
co chodzi w filmie. Ale oczywiście masy spraw nie udało mi się rozwikłać
Zakończenie piekne, z pieknym utworem w tle. Muzyka w trakcie filmu żywcem
wyjęta z Mulholland Drive
Reasumując: Kompletnie nie wiem jak mam oceniać ten film. Nie wiem czy mi się
podobał, czy nie. Jestem jednak troche zawiedziony ,ze Lynch poszedł w tak
surrealistyczną skrajność. Gdyż nawet wierny fan jego twórczości, po tym
seansie wyjdzie kompletnie zdezorientowany

[anatras3]

Ale w końcu napiszcie, czy wychodząc z kina sceny mamy wrażenie, że
sceny "rzeczywiste" i "te ze snu lub marzeń sennych" układają się w końcu w
jakąś sensowną całość?

[Gość: jojgoo]

wychodząc z kina jest się totalnie skołowanym i wymęczonym

[Gość: sycamore tree]

Gość portalu: jojgoo napisał(a):

> wychodząc z kina jest się totalnie skołowanym i wymęczonym

SIĘ na pewno będzie po tym filmie bardzo zmęczone. Natomiast osoba, która lubi
kino Lyncha i oczekuje od tego filmu interesującej podróży w zakamarki ludzkiej
świadomości i podświadomości, już nie konieczne. Dlatego polecam ten film
właściwie wyłącznie tym, którzy lubią zanurzać się w kreowane przez Lyncha
światy. Dla mnie film wcale do najtrudniejszych nie należał, znane środki, a
odnalezienie wśród gąszczu możliwych interpretacji zdarzeń tej najbardziej
prawdopodobnej również nie jest aż takie trudne. Paradoksalnie absurdalność
większości scen niesamowicie ułatwia odnalezienie tych bardziej rzeczywistych.
Poza tym istotne dla całości sentencje są wielokrotnie powtarzane.

[Gość: Zoe]

Witam, byłam wczoraj i jestem oczarowana. Podpisuję się pod Twoją recenzją,
choć w moim odczuciu jednak zarówno postać grana przez Laurę Dern jak i
Karolinę Gruszkę nie należą już do świata żywych. Myślę, że to film (także) o
ostatniej wędrówce, o pokucie i przeżywaniu cierpienia do końca. Nie widzę
powodów, aby z takimi tematami rozprawiać się lekko, łatwo i przyjemnie. Bardzo
podobało mi się zestawienie Łodzi i Hollywood, wędrówki w czasie i zdecydowane
zainteresowanie Lyncha kulturą "krajów nadbałtyckich". Także legendami, o
których mowa w filmie. Poziom okrucieństwa w karze za grzechy pokazany na
początku ubiegłego wieku w Bajarzu Polskim może równać się tylko z tym u Edgara
Allana Poe, to mała dygresja, dla tych którzy uznali, że Lynch za bardzo
straszy. Na każdy film Lyncha idę jak na bitwę. Nie zawiodłam się i tym razem i
spędziłam niezapomniane 3 godziny.

[Gość: krecik]

piękny, straszny i bezbrzeznie smutny film o życiu
o robieniu z siebie małpy w życiu
o pieprzeniu sie jak kóliki bez myślenia o konsekwencjach
o konsekwencjach złych uczynków , które i tak człowieka dopadają
a jak się chce wtedy pobyć prawdziwa szczerą osoba to tylko pęknąć ze śmiechu
o wyrzutach sumienia, które doprowadzają do rozpaczy
wreszcie o przetrawieniu i pokonaniu w sobie zła
i tylko smierć i miłość jest wybawieniem od imperium zła ze swojej głowy

[tenebre]

www.youtube.com/watch?v=pbkhNabG3po

Jestes chyba malo madry!

[Gość: zdeb]

Tak mysle po przeczytaniu Twojego tekstu krytykujacego recenzje dot. IE.
Niestety, Lynch juz pokazal, ze skoro nie klei sie fabula, watki, motywy, etc.
to nie jego sprawa. To juz problem widza. Tu tamto, tu owamto niech kazdy sobie
sklada calosc jak umie. Jeszcze krok i bedziemy na poziomie sloika z kupą
tworcy prezentowanego jako dzielo sztuki.

Ależ, ależ!!!!

[dr_curt]

Czy rzeczywiście ten film można "odczytywać"? Czy Lynch opowiada historie? Na
Boga! Przecież poszczególne wątki absolutnie do siebie nie przystają!
Lubię lynchowskie łamigłówki - zagadka "Mullholand Drive" było świetna
i stosunkowo nieskomplikowana, był w tym wszystkim jakiś ład, jakaś koncepcja,
a i temat ważki. Doszukiwać się czegoś podobnego w IE to kpina.
Ktoś napisał, że chodzi o kobietę, która wdaje się w romans z jakimś gościem -
czy Lynch wybrałby taki temat na film, realizując go tak ciężką ręką? Bez przesady!
W pewnym momencie każda kolejna scena staje się coraz to bardziej absurdalna. Po
wyjściu z kina zastanawiałem się, czy Lynch robi widzów w konia, czy tylko
parodiuje sam siebie.
Znajomy stwierdził, logicznie zresztą, że David chciał zrobić serial, ale mu nie
pozwolili, więc, naburmuszony i zapłakany, sklecił z 300 nakręconych godzin,
trzygodzinny film.
Dużo później przyszła mi do głowy inna interpretacja, ryzykowna co prawda, ale
tak niejednoznaczny film skłania widza, by nie używał wodzy.
- kiedy lecą już napisy końcowe Laura Dern wchodzi do pokoju, gdzie siedzą
postacie z innych filmów Lyncha. Atmosfera jest sielankowa, rodzinna, której nie
zakłóca, a nawet ją wzmacnia, piłujący drzewo jegomość. O ile się nie mylę,
zdjęcia do tej sceny nie są już robione cyfrówką, lecz normalną kamerą.
Wyglądają więc o wiele lepiej. Laura Dern jest zachwycona, dziewczyny tańczą.
Wygląda to tak, jakby wreszcie wróciła do swojego świata, lynchowskiego świata.
Przeszła przez właściwe drzwi...czyżby do prawdziwego IE...? Gdzie w takim razie
była wcześniej?
Czy zamieszczenie takiego motywu może być przypadkowe, zwłaszcza w kontekście
absurdalności i harmidru całego obrazu?
Przez cały czas trwania projekcji, widoczne są odniesienia do sztuki filmowej,
do kręcenia filmu, także od strony widza, co symbolizuje oglądająca telewizje
Gruszka.
Kulminacją jest scena, w której Laura Dern wchodzi do pustego kina i ogląda samą
siebie na ekranie. Wyświetlany motyw jest jak najbardziej lynchowski, a kino
puste...Poza tym znajduje się w hangarze filmowym, którego pracownik jest
równocześnie rozmówcą, a raczej słuchaczem Laury Dern w wyświetlanej scenie!
Dlaczego nikt nie ogląda filmu Lyncha? Ponieważ przegrywa ze współczesnym kinem
i dominującymi jego elementami: remake'ami, seksem i golizną bez uzasadnienia,
brutalnością, amatorskim naturalizmem, z głupimi teleturniejami prowadzonymi
przez identyczne telewizyjne "kroliki".
Te właśnie motywy symbolicznie "niszczą" film Lyncha - z początku spójny, ale od
pewnego momentu, w coraz bardziej w irytujący sposób, "zakłócany", przez
historię "feralnego remake'u", przez "atrakcyjne" sceny z dziwkami i
"wspaniałymi cyckami", przez Lulie Ormond ze śrubokrętem w brzuchu, siedzącą w
pokoju na posterunku policyjnym, a potem (potem?) biegającą po ulicach miasta.
Nawet kiedy "lynchowska bohaterka" Laura Dern umiera, filmowca interesuje coś
innego - opowieść bezdomnej o intymnych problemach znajomej - czyli "prawdziwe
życie". Kino Lyncha nie ma z takim szans... :)
Im dłużej trwa film, tym gorszymi, bo "współczesnymi", środkami jest robiony.
Interesująca jest przemiana postaci granej przez Petera Lucasa: z początku
złowroga, fascynująca, "lynchowska", stopniowo zmienia się w mydłka, żałosnego
bohatera offowego filmu, stojacego jak dupa, w ubabranej ketchupem koszulce,
próbując wmówić nam i Laurze Dern, że grupa Polaków, pseudo-aktorów, która
wbiegła do jego ogródka to cyrkowcy. Można by mnożyć przykłady...
W pewnym momencie następuje odwrót, Laura Dern ucieka, aż w końcu trafia do
"lynchowskiego" pokoju i wszyscy świetnie się bawią.
Happy End - ulga dla reżysera i widzów :)

Powyższa teoria jest jeszcze niedopracowana, ale to tylko 4dni od projekcji :))
Jeżeli ktoś twierdzi, że jest naciągana, to mam to gdzieś :)

Pozdrawiam

[Gość: grzehu]

No tak, film wymaga pewnego obycia z kilkoma koncepcjami nauk humanistycznych, jak np. forma, konwencja, autoteliczność sztuki. Ciekaw jestem, co zawiedzeni robili na wcześniejszych filmach lyncha. Myśleli, że gość kręci filmy grozy?

byłam:)

[bei]

POLECAM:)
Zawsze uśmiecham się, gdy ktoś mnie prosi, by opowiedzieć jego film...
Te filmy, to dzieła sztuki, twórca je zlepia z schizofrenicznych filtrów
postrzegania świata, interpretacja należy do nas. Ten sam film mozna
opowiadać
wiele razy, po prostu ułozymy tyle wersji, ile nam nasza wyobraźnia
rozumienia obrazu podpowie:)
Teraz byłam zafascynowana ujęciami ( SCENY jak zwykle u pana Davida są bardzo
ważne)
Zbliżenia twarzy- twórca posłuzył się twarzami ludzkimi jako fakturą
wypowiedzi, USTA, które zazwyczaj uczestniczą w jej tworzeniu, nie
współgrają z padanymi słowami, tylko są wyrazem INTENCJI. Oczy tylko u
bohaterki odzwierciedlają emocje, u wszystkich innych nieobecne.
Szarości i niekiedy brak ostrości( o których moj A powiedział:-"jak z
ciężkich, gęstych snów) modelują nastrój w przedziwny sposób. Przyzwyczajają
widza do barw życia bohaterów, a gdy nasz wzrok jest nagle wyrzucany w
słoneczną scenerię- odbieramy ją z uwolnieniem od horroru:), i makabra, która
jawi się w słońcu
jest przyjmowana z ulgą.
A SENs- jakże oczywisty:)
Czy nie zdarza sie każdemu z nas, ze wydaje się nam żyć czyimś życiem?
Pokonujemy drzwi, których nie było, wchodzimy jak Alicja przez 3 strony
lustra, dopada nas bolesne deja vu, dzien świstaka, na nasze losy mają wpływ
ludzie, których nie znamy, a ich ingerencji nawet nie podejrzewamy,
wyobraźnia płata figle, życie pisze niedorzeczne scenariusze, mordujemy
wyobraźnią niewygodnych ludzi, zatracamy się w scenach życia, w porywach
zyjemy zyciem hollywoodzkiej gwiazdy, rynsztokowo potrafimy zmoczyć
moralność....dłuuuuugo by
wymieniać:)
Właśnie - MORALNOŚĆ i bolesne konsekwencje jej łamania- to PRZESŁANIE tego
filmu..WIERNOŚĆ, która nadaje nam w życiu poczucie bezpieczną jednolitość, po
złamaniu wprowadza życie bohaterki w chore rozdwojenie.
Nie zgodzę się, ze film jest "zakręcony"- przy moim stanie wyobraźnii, w moim
postrzeganiu świata, każdy jego film ma idealnie czysty przekaz:)
MUZYKA...to już osobny temat:)

[chihiro2]

Ja tez film odczytalam od razu jako rodzaj regresji reinkarnacyjnej glownej
bohaterki. Kontakt z roznymi formami swiadomosci przedstawiony jest w bardzo
ciekawy i wiarygodny sposob, przeplatany ze snami i tak silnym pragnieniem
istnienia czegos, ze wyobrazenia staja sie rzeczywistoscia.

Inland Empire **

[Gość: ubik]

Film naprawdę słaby, wręcz beznadziejnie słaby. A wszyscy, którzy się nim
zachwycają i wydaje im się, że coś z niego zrozumieli, nazwali by go pewnie
wielkim g...em gdyby im nie powiedziano wcześniej, że nakręcił go "Wielki
Reżyser" Lynch.

[Gość: jojgoo]

moim zdaniem film jest całkiem dobry, ale na pewno męczący, a przeciwko
Lynchowi działają jego zagorzali fani którzy uwielbiają wypisywać
pretensjonalne bzdety

[Gość: jojgoo]

poza tym trudno o większy idiotyzm niż zagadywanie na czas przesłania filmu jak
tu ktos napisał " miałem dobry czas, 20 minut, lepiej niż w poprzednich filmach"

[chihiro2]

Meczacy??? Mnie takie cos nie meczy, mecza mnie glupiutkie, leciutkie komedyjki
hollywoodzkie, ale nie kino grajace w jakis sposob na emocjach, jak to jest np.
w wykonaniu Lyncha.

[Gość: As]

chihiro2 napisała:

> Meczacy??? Mnie takie cos nie meczy, mecza mnie glupiutkie, leciutkie
komedyjki
>
> hollywoodzkie, ale nie kino grajace w jakis sposob na emocjach, jak to jest
np.
>
> w wykonaniu Lyncha.


Nie chodzi o lekkość czy ciężkość, tylko o brak struktury fabularnej, czym
charakteryzują się filmy Lyncha. To przeważnie męczy odbiorców. Nie każdy film
z wyrazistą osią fabuły jest od razy lekką głupiutką komedyjką ...

[chihiro2]

Ok, rozumiem. Mnie jednak film bez struktury fabularnej, bez porzadku
chronologicznego czy przestrzennego nie meczy wcale.

[stormy1]

musze sie koniecznie wbrac na ten film, bo przepelnia mnie duma, ze u lyncha
graja polscy aktorzy to raz, a dwa ze samego lyncha tez lubie i z checia ogladne
jego nowy film:)

IE gryzie!

[tytt]

Wydaje mi się,ze poprzednie filmy lyncza charakteryzowało coś, co
mozna by nazwac softem.. Gładzią, pięknem. Z tego kolażu obrazów,
dzwięków, pięknych postaci i fleszy wyrywało się zawsze coś,co
kąsało. Coś,dzi ęki czemu pozostawała refleksja i zadziwienie. Ale
był też zachwyt.
IE jest kąśliwy aż do bólu. Przeładowany lynczyzmem do granic
możliwosci. To,co czyniło jego kino pięknym w IE zostało jakby
porzucone. Kąsanie przerodziło się w regularne nadgryuzanie,
trzygodzinne nadgryzanie. Nie wiem czy wyrażam się jasno. Pełno
wszystkiego, IE angażuje i stymuluje nie dając chwili wytchnienia.
Ja powiem szczerze nie szukałem spójności. Z minuty na minutę
przekonywałem się,ze to schizofreniczny kolaż, wrażenie-a nie
zawaluowana tajemnica. Mnogość interpretacji jak zwyjkle,ale przede
wszystkim IE pozostawił po sobie inny zestaw emocji, bogatszy,co po
MD wydawało się niemożliwe..
Geniusz lyncza obroniony, oczekuję chwili,w ktorej bede mogl zasiąśc
do tego filmu raz jeszcze.
No i czekam na nastepny film mistrza!

pozdrawiam

t.