"Mulholland Drive"

[Gość: ida]

Mulholland Drive

"Mulholland Drive" i "Memento" ponownie najlepsze
(Variety/3 stycznia 2002 13:08)



Kadr z filmu "Mulholland Drive"/ Gutek Film

Działające od 1997 roku Internetowe Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w środę,
2 stycznia, po raz kolejny przyznało swoje nagrody. W kategorii "najlepszy film
roku" zwyciężyły ex aequo "Mulholland Drive" Davida Lyncha i "Memento"
Christophera Nolana.

96 krytyków działających głównie w sieci przyznało aż 6 z 17 statuetek
obrazowi "Mulholland Drive" według scenariusza i w reżyserii Davida Lyncha.
Twórca "Miasteczka Twin Peaks" uhonorowany został tytułem najlepszego reżysera
roku. Ponadto jego tajemniczy thriller, ex aequo z "Innymi" Alejandro
Amenabara, wyróżniony został w kategorii najlepszego scenariusza oryginalnego.
Nagrodę za przełomową rolę oraz dla najlepszej aktorki uzyskała odtwórczyni
jednej z głównych kreacji w "Mulholland Drive" - Naomi Watts, a statuetkę za
najlepszą muzykę otrzymał Angelo Badalamenti również za film Lyncha.

Wśród innych zwycięzców znaleźli się Christopher Nolan, który wyróżniony został
jako przełomowy filmowiec roku oraz autor najlepszego scenariusza adaptowanego.

Pośród aktorów wyróżniono, oprócz Watts, Billy'ego Boba Thornton za
pierwszoplanową rolę męską w "Człowieku, którego nie było", Steve'a Buscemi za
drugoplanową rolę męską w filmie "Ghost World" oraz Jennifer Connelly za
drugoplanową kreację kobiecą w "Pięknym umyśle". Nagrodą dla najlepszej obsady
zbiorowej wyróżniony został "Gosford Park" Roberta Altmana.

Za najlepszy film obcojęzyczny uznano "Amelię", za najlepszą animację -
"Shreka", a wyróżnienie dla najlepszego dokumentu przyznano
filmowi "Startup.com". Natomiast statuetkę dla najlepszego operatora uzyskał
Roger Deakins za zdjęcia do "Człowieka, którego nie było".

[Gość: ida]

Na ekranie Mulholland Dr.
Zygmunt Kałużyński


Bezustanne podawanie w wątpliwość naszego przeżycia; niepewność, które z dwóch
znaczeń, bo jest ich dwa, należy przyjąć do wiadomości. Oto klimat Davida
Lyncha, najwybitniejszego w kinie amerykańskim właściciela własnej wizji.
Widzowie oczekujący poprawnego spektaklu wychodzą w trakcie seansu zawiedzeni,
ale ci, którzy okazali cierpliwość, stykają się z oryginalnym twórczym
posłaniem. Tym razem Lynch wziął jako pretekst środowisko hollywoodzkie oraz
thriller zazwyczaj uprawiany na ekranach. Na Mulholland Drive – jest to
przedmieście Los Angeles – zdarzył się wypadek, z którego skorzystała
dziewczyna zapewne uprowadzona, by uciec z rozbitego samochodu. Udzieliła jej
pomocy młoda adeptka, zabiegająca o pracę w atelier; jednocześnie reżyser,
który być może ją obsadzi, zostaje zmuszony do oddania roli osóbce protegowanej
przez mafię. Gdy odkrywamy zwłoki innej jeszcze dziewczyny, zapewne również
wmieszanej w intrygę, i gdy akcja dochodzi do kulminacji, wszystko się
przekształca, deformuje, zaciera: dwie bohaterki prowadzą groźną grę
lesbijskiej namiętności i nienawiści, postaci, z którymi zetknęliśmy się
uprzednio, okazują się charakterami odwrotnymi, pogrążamy się w mroczny
labirynt nie do odcyfrowania. Wyszliśmy ze snu, ale popadliśmy w kolejny sen.
Nie starajmy się o pewność, bo wszystko może być ułudą; jeżeli poddamy się
Lynchowi, zanurzymy się w atmosferze oraz w refleksji, jakiej żadne inne kino
nie dostarcza.