Niepokonany Seabiscuit

roody102 Re: Niepokonany Seabiscuit 06.01.04, 22:00

Gdyby nie zaproszenie na pokaz prasowy, pewnie w ogóle nie poszedł bym na ten
film. A tak, dopiero przed salą dowiedziałem się, że to 141 minut o koniu. Nie
powiem, nastawiłem się negatywnie, bo obawiałem się, że zobaczę disneyowską
bajkę o przyjaźni chłopca z koniem (pardon).

Najpierw poznajemy Charlesa Howarda, ucieleśnienie amerykańskiego snu. Wyrywa
się z manufaktury na wschodnim wybrzeżu i rusza tam, gdzie jeszcze czuć
ostatnie tchnienie Dzikiego Zachodu. Zakłada sklepik z rowerami, ale pieniądze
zrobi dopiero – jak można inaczej zrobić fortunę w USA? – jako sprzedawca
samochodów. Wprawdzie wielki kryzys nie pozbawi go całego majątku, ale śmierć
synka pozbawi go ochoty do życia. Trzykrotnie nominowany do Oskara Jeff
Bridges ma w tym roku kolejną szansę. Znów zagrał całym sobą a jednocześnie w
sposób tak naturalny, kompletnie pozbawiony wysiłku, że właściwie nie widać,
że „gra”.

Co symbolizuje najlepiej koniec Dzikiego Zachodu i jego legendy? Drut
kolczasty, oczywiście. Drut, którym podzielono prerię na działki. Drut, który
dla starego kowboja, Tom Smitha (Chris Cooper), oznacza koniec jego świata.
Świata, w którym koń i człowiek byli sobie prawie równi, byli jedynymi
towarzyszami, życie jednego zależało nie raz od pomocy drugiego. W którym za
kradzież konia karano śmiercią. Cooper gra w tym filmie bardzo oszczędnie, ale
z ekranu czuć emocje i myśli, z jakimi bije się Smith, wystarczy drobny
grymas. Ta kreacja to również mała perełka.

Johnny „Rudy” Pollard (Tobey Maguire) pochodzi z bogatej rodziny. Pierwszego
konia dostaje od ojca na urodziny. Żyje w bogatym domu, w rodzinie pełnej
miłości. To wszystko wali się w czwartek, 24 października 1929 roku. Czarny
czwartek na Wall Street, początek Wielkiego Kryzysu. Pollardowie lądują na
bruku. „Rudy” musi szybko dojrzeć. Wrażliwy, delikatny chłopak musi nauczyć
się żyć bez rodziców, w niezbyt przyjaznym świecie. Magiure bardzo dobrze
pokazał emocje, jakie musiały miotać młodym Pollardem.

Trzy biografie, trzy nieszczęścia – każdy dostał od życia mocnego kopniaka.
Ale to nie powód, by go przekreślać, jak mówi Tom, ratując konia ze złamaną
nogą przed kulą, która ma oszczędzić mu cierpień. I to jest motto tego filmu,
motto tych biografii, tamtych czasów i Stanów w ogóle. Wszystko to raziłoby
banałem, gdyby nie to, że Ci trzej faceci żyli naprawdę i wszyscy naprawdę
dostali drugą szansę. Miała na imię Seabiscuit.

Wnuk legendarnego Man-o-War odziedziczył po dziadku charakter, ale mało kto
dawał mu szansę w wyścigach. Zbyt dziki, nieposłuszny, w dodatku za mały, za
niski. Charles Howard kupił go za grosze. Tom Smith, wówczas już trener w
stajni Howarda, wiedział, że to wspaniały koń z charakterem, ale nikt nie mógł
nawet do niego podejść, a co dopiero dosiąść. Brakowało im dżokeja - wariata.
Trafił się „Rudy” Pollard. Tak samo dziki, wściekły i nieposłuszny jak
Seabiscuit, co zresztą pokazuje bardzo zgrabna scena w filmie.

W ogóle zgrabnych ujęć i sprytnych cięć jest w tym filmie dużo. Trzeba
naprawdę dobrego warsztatu, by - nie nowy przecież w kinie - motyw finałowego
wyścigu konnego, od którego zależy wszystko, pokazać tak, żeby widz nie
ziewał. I w tym filmie to się udało, nie tylko za sprawą zdjęć – jak się
domyślam – z kamer na czapkach dżokejów, ale też dzięki muzyce, dźwiękowi i
montażowi właśnie. Co jeszcze? Drobnostka, w tym filmie są aż trzy
kulminacyjne wyścigi i każdy budzi większe emocje od poprzedniego.

Jednym z drugoplanowych bohaterów filmu jest radiowy komentator sportowy, Tick-
Tock McGlaughlin (William Macy). Razem z jednym z bohaterów, jednego z
wyścigów słuchamy w radiu; kolejna wspaniała scena i kolejny czujny wybieg. A
przy tym znak tamtych czasów – radio, które kreowało wyobraźnię rodzącego się
w czasach kryzysu społeczeństwa masowego. Znakomicie pokazana jest ta
przemiana. Drut kolczasty, taśma Forda, Wielki Kryzys – to wszystko czytelne
symbole składające się na tło filmowej historii. A wariackie sprawozdania
Macy’ego pozwalają wybrnąć realizatorom ze ślepej uliczki taniego,
disneyowskiego sentymentalizmu, o który ten film się kilka razy ociera.

Kolejny kontrast to nieco staroświeckie tempo narracji i pewna sztywność,
dostojność tego filmu w zestawieniu z wyścigami szybkimi, niczym samochodowe
akrobacje we współczesnym kinie sensacyjnym.

Trzech facetów, którzy dostali od życia swoją drugą szansę. Koń, który z
kopciuszka stał się mistrzem i bohaterem. Bo trzeba przy tym powiedzieć, że w
latach trzydziestych, w wykończonych kryzysem Stanach, Seabiscuit był kimś
takim, jak dziś u nas Adam Małysz. Był, wraz ze swoimi opiekunami, dowodem na
to, że Stany są krajem nieograniczonych możliwości. Jego sukcesy rozgrzewały
zmęczone tłumy, dawały im radość i nadzieję. I tak naprawdę ten film jest nie
o koniach, nie o wyścigach, tylko o amerykańskim micie, w którym nikogo nie
można przekreślać tylko dlatego, że życie mu dokopało.

I być może nie jest to dla wielu zachętą, bo dziś modnie jest mieć dystans do
Ameryki, do jej mitów i do tej wiary w spełniające się sny, ale ten film jest
przy tym tak bezpretensjonalny, że widz daje się na chwilę ponieść tej wierze.
Więc jeśli ktoś lubi się w kinie czasem wzruszyć prostą historią i wyjść z
filmu nieco rozmiękczony, to na pewno się nie zawiedzie. A pewnie nawet
zapłacze.

Ja mam mieszane uczucia, bo to nie jest moje kino, ale za trzy świetne kreacje
z dużymi szansami na Oscary, należy się - w szkolnej skali - co najmniej mocna
czwórka z plusem. Na piątkę ta historia jest trochę zbyt ckliwa. Nawet, jeśli
prawdziwa.
__________________________
Roody102

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

roody102 Re: Niepokonany Seabiscuit 06.01.04, 22:00

Gdyby nie zaproszenie na pokaz prasowy, pewnie w ogóle nie poszedł bym na ten
film. A tak, dopiero przed salą dowiedziałem się, że to 141 minut o koniu. Nie
powiem, nastawiłem się negatywnie, bo obawiałem się, że zobaczę disneyowską
bajkę o przyjaźni chłopca z koniem (pardon).

Najpierw poznajemy Charlesa Howarda, ucieleśnienie amerykańskiego snu. Wyrywa
się z manufaktury na wschodnim wybrzeżu i rusza tam, gdzie jeszcze czuć
ostatnie tchnienie Dzikiego Zachodu. Zakłada sklepik z rowerami, ale pieniądze
zrobi dopiero – jak można inaczej zrobić fortunę w USA? – jako sprzedawca
samochodów. Wprawdzie wielki kryzys nie pozbawi go całego majątku, ale śmierć
synka pozbawi go ochoty do życia. Trzykrotnie nominowany do Oskara Jeff
Bridges ma w tym roku kolejną szansę. Znów zagrał całym sobą a jednocześnie w
sposób tak naturalny, kompletnie pozbawiony wysiłku, że właściwie nie widać,
że „gra”.

Co symbolizuje najlepiej koniec Dzikiego Zachodu i jego legendy? Drut
kolczasty, oczywiście. Drut, którym podzielono prerię na działki. Drut, który
dla starego kowboja, Tom Smitha (Chris Cooper), oznacza koniec jego świata.
Świata, w którym koń i człowiek byli sobie prawie równi, byli jedynymi
towarzyszami, życie jednego zależało nie raz od pomocy drugiego. W którym za
kradzież konia karano śmiercią. Cooper gra w tym filmie bardzo oszczędnie, ale
z ekranu czuć emocje i myśli, z jakimi bije się Smith, wystarczy drobny
grymas. Ta kreacja to również mała perełka.

Johnny „Rudy” Pollard (Tobey Maguire) pochodzi z bogatej rodziny. Pierwszego
konia dostaje od ojca na urodziny. Żyje w bogatym domu, w rodzinie pełnej
miłości. To wszystko wali się w czwartek, 24 października 1929 roku. Czarny
czwartek na Wall Street, początek Wielkiego Kryzysu. Pollardowie lądują na
bruku. „Rudy” musi szybko dojrzeć. Wrażliwy, delikatny chłopak musi nauczyć
się żyć bez rodziców, w niezbyt przyjaznym świecie. Magiure bardzo dobrze
pokazał emocje, jakie musiały miotać młodym Pollardem.

Trzy biografie, trzy nieszczęścia – każdy dostał od życia mocnego kopniaka.
Ale to nie powód, by go przekreślać, jak mówi Tom, ratując konia ze złamaną
nogą przed kulą, która ma oszczędzić mu cierpień. I to jest motto tego filmu,
motto tych biografii, tamtych czasów i Stanów w ogóle. Wszystko to raziłoby
banałem, gdyby nie to, że Ci trzej faceci żyli naprawdę i wszyscy naprawdę
dostali drugą szansę. Miała na imię Seabiscuit.

Wnuk legendarnego Man-o-War odziedziczył po dziadku charakter, ale mało kto
dawał mu szansę w wyścigach. Zbyt dziki, nieposłuszny, w dodatku za mały, za
niski. Charles Howard kupił go za grosze. Tom Smith, wówczas już trener w
stajni Howarda, wiedział, że to wspaniały koń z charakterem, ale nikt nie mógł
nawet do niego podejść, a co dopiero dosiąść. Brakowało im dżokeja - wariata.
Trafił się „Rudy” Pollard. Tak samo dziki, wściekły i nieposłuszny jak
Seabiscuit, co zresztą pokazuje bardzo zgrabna scena w filmie.

W ogóle zgrabnych ujęć i sprytnych cięć jest w tym filmie dużo. Trzeba
naprawdę dobrego warsztatu, by - nie nowy przecież w kinie - motyw finałowego
wyścigu konnego, od którego zależy wszystko, pokazać tak, żeby widz nie
ziewał. I w tym filmie to się udało, nie tylko za sprawą zdjęć – jak się
domyślam – z kamer na czapkach dżokejów, ale też dzięki muzyce, dźwiękowi i
montażowi właśnie. Co jeszcze? Drobnostka, w tym filmie są aż trzy
kulminacyjne wyścigi i każdy budzi większe emocje od poprzedniego.

Jednym z drugoplanowych bohaterów filmu jest radiowy komentator sportowy, Tick-
Tock McGlaughlin (William Macy). Razem z jednym z bohaterów, jednego z
wyścigów słuchamy w radiu; kolejna wspaniała scena i kolejny czujny wybieg. A
przy tym znak tamtych czasów – radio, które kreowało wyobraźnię rodzącego się
w czasach kryzysu społeczeństwa masowego. Znakomicie pokazana jest ta
przemiana. Drut kolczasty, taśma Forda, Wielki Kryzys – to wszystko czytelne
symbole składające się na tło filmowej historii. A wariackie sprawozdania
Macy’ego pozwalają wybrnąć realizatorom ze ślepej uliczki taniego,
disneyowskiego sentymentalizmu, o który ten film się kilka razy ociera.

Kolejny kontrast to nieco staroświeckie tempo narracji i pewna sztywność,
dostojność tego filmu w zestawieniu z wyścigami szybkimi, niczym samochodowe
akrobacje we współczesnym kinie sensacyjnym.

Trzech facetów, którzy dostali od życia swoją drugą szansę. Koń, który z
kopciuszka stał się mistrzem i bohaterem. Bo trzeba przy tym powiedzieć, że w
latach trzydziestych, w wykończonych kryzysem Stanach, Seabiscuit był kimś
takim, jak dziś u nas Adam Małysz. Był, wraz ze swoimi opiekunami, dowodem na
to, że Stany są krajem nieograniczonych możliwości. Jego sukcesy rozgrzewały
zmęczone tłumy, dawały im radość i nadzieję. I tak naprawdę ten film jest nie
o koniach, nie o wyścigach, tylko o amerykańskim micie, w którym nikogo nie
można przekreślać tylko dlatego, że życie mu dokopało.

I być może nie jest to dla wielu zachętą, bo dziś modnie jest mieć dystans do
Ameryki, do jej mitów i do tej wiary w spełniające się sny, ale ten film jest
przy tym tak bezpretensjonalny, że widz daje się na chwilę ponieść tej wierze.
Więc jeśli ktoś lubi się w kinie czasem wzruszyć prostą historią i wyjść z
filmu nieco rozmiękczony, to na pewno się nie zawiedzie. A pewnie nawet
zapłacze.

Ja mam mieszane uczucia, bo to nie jest moje kino, ale za trzy świetne kreacje
z dużymi szansami na Oscary, należy się - w szkolnej skali - co najmniej mocna
czwórka z plusem. Na piątkę ta historia jest trochę zbyt ckliwa. Nawet, jeśli
prawdziwa.
__________________________
Roody102
- Gość: Aga Uwaga: rudy opowiada caly film! IP: *.proxy.aol.com 16.01.04, 12:37
  
  Rudy, a moze Red?
  Piszesz slicznie. Z przyjemnoscia czytam twoje elokwentne wywody. Ze wszystkim
  sie zgadzam (no moze poza 4 z plusem bo to jest kino na 5 z plusem).
  Dla ciebie Seabiscuit byl milym zaskoczeniem (nawet nie wiedziales ze jest
  to "film o koniu"). Dlaczego wiec odbierasz innym te przyjemnosc? Czy gdy w
  dziecinstwie czytales kryminaly tez pisales na pierwszej stronie imie mordercy?
Gość: xxt Szajs IP: *.spi.pl 09.01.04, 16:11

Szajs jak złoto. Ckliwy i żenujący. Co z tego, że na faktach. Polecam nie
zbliżać się do kina.
- iza_r Re: Szajs 09.01.04, 21:35
  
  wlasnie ze byl dobry..... no i co z tego ze nie strzelali godzinami... nie
  zabijali sie a krew nie tryskala strumieniami...glowny bohater oczywiscie tylko
  lekko drasnienty nie uratowal znowu calego swiata.....
  Film byl super i warty ogladniecia.
Gość: mysia Niepokonany Seabiscuit IP: *.warszawa.cvx.ppp.tpnet.pl 09.01.04, 20:55

mi sie bardzo podabal film!!!nie musi wszystkim, ale mi sie podobal i
polecam!!!
Gość: DeMan Re: Niepokonany Seabiscuit IP: *.wsisiz.edu.pl / *.wsisiz.edu.pl 10.01.04, 10:27

Widziałem zapowiedzi,czytałem recenzje,już uwielbiam ten film i nie mogę się
doczekać kiedy go obejrze.Z góry wszystkim polecam
Gość: jacek Re: Niepokonany Seabiscuit IP: *.cs.ubc.ca 12.01.04, 01:32

Az tak to bym sie nie zachwycal, film sympatyczny, ale jak dla mnie zbyt tkliwy
i nieco zbyt "lopatologicny" - nie pozostawia wiele miejsca widzowi do
samodzilenej oceny postaci itd.

Pozdrawiam
Jacek
Gość: Aga Swietne kino * * * * * IP: *.proxy.aol.com 16.01.04, 12:23

Ten film ma klase i dusze. Malkontenci i pseudointelektualisci byli sa i beda
zawsze. tylko po co wprowadzaja w blad piszac recenzje po gazetaach? i ten ton
wyzszosci "dla mnie-wspanialego x czy y- ktory cos niecos juz widzialem to to
nie jest...ale moze prostaczkom (takim jak ci naiwni amerykanie) to sie spodoba"
Dla wszystkich przygnebionych, ktorym zycie ostatnio dalo w kosc (a zdaje sie
ze to 90% Polakow)ten film moze byc cudownym natchnieniem. da im to czego im
trzeba: nadzieje, wole "walki do konca" i wiare w siebie samych.
- Gość: dzidecka Re: Swietne kino * * * * * IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 18.01.04, 14:15
  
  Film piękny. Poryczałam się... :)
  - Gość: Edziak Podobalo mi sie IP: *.rutc.ac.uk 19.01.04, 16:05
    
    Jedynym brakiem bylo ze nie powiedziano na koncu co sie stalo z tymi ludzmi a
    chciala bym wiedziec.

Najnowsze z forum Kino

Zaloguj się