Nic nie boli tak jak zycie...

[sunrise79]

Boje sie,ze straciłam moje Słońce, na zawsze
Choc teraz tak bardzo sie załuje,tak bardzo chciałoby sie cofnać czas i
powiedziec jak dawniej KOCHAM CIE...
...i usłyszeć to samo

Dzis mi powiedział,ze nie wie czy chce wracac,potrzebuje czasu na
zastanowienie
Po co to pisze? Nie wiem,moze chęć wygadania sie,moze jest ktoś jeszcze kto
czuje podobnie jak ja?

[sunrise79]

Gdy emocje już opadną, jak po wielkiej bitwie kurz
Gdy nie można mocą żadną wykrzyczanych cofnąć słów
Czy w milczeniu białych haniebnych flag, zejść z barykady
Czy podobnym być do skały, posypując solą ból
Jak posąg pychy samotnie stać
Gdy ktoś kto mi jest światełkiem gaśnie nagle w biały dzień
Gdy na drodze za zakrętem przeznaczenie spotka mnie
Czy w bezsilnej złości łykając żal dać się powalić
Czy się każdą chwilą bawić
Aż do końca wierząc, że los inny mi pisany jest
Płyniemy przez wielki Babilon, dopóki miłość nie złowi nas
W korowodzie zmysłów możemy trwać niepokonani
Nim się ogień w nas wypali, nim ocean naszych słów
Łyżeczką się odmierzyć da
Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść niepokonanym
Wśród tandety lśniąc jak diament, być zagadką której nikt
Nie zdąży zgadnąć nim minie czas



gg 5017253

[tony82]

...a ten numer GG to po co?:P Dla jakiegoś forumowicza?:P

[sunrise79]

nie, zostalo w sygnaturce,chyba zeby ktos chcial pogadac

[c.kapturek]

O cyt. Twą sygnaturkę "Ciesz sie z tego co masz i nie przestawaj pracowac nad
osiągnięciem tego czego pragniesz" madre słówka :)))))
czasu nie da się cofnąć, tak miało być. czasem tak bywa w życiu, ze
doświadczamy tego co nas boli, ale ból i cierpienie tez ma swój sens. uczy
pokory i dystansu do penych rzeczy, łatwiej później je spostrzec i docenić.
a miłość juz taka jest szalona i potrafi zranic. 3maj się i usmiechnij się :))))

[mabiwy]

ze Słońcem już tak jest, że czasami zachodzi,ale zawsze "..po nocy przychodzi
dzień.." Słońce znów świeci. Tylko czasami noc jest bardzo długa, albo Słońce
już nie to samo....

[sunrise79]

mądre słowa dzieki.
najgorsze jest to ze na wlasne życzenie zafundowałam sobie ten stan.Jako bardzo
uparty koziorozec chciałam Go zmienic(i to zeby rzucił palenie)nie uznajac
kompromisów.
Mielismy kilka dni przerwy,wczoraj finałowa rozmowa,powiedzial: "nie wiem
czy chce wracac,musze miec kilka dni zeby zatesknic tak jak ty teraz"
oraz "jestes ode mnie starsza,bardziej dojrzale myslisz o zyciu,ja jeszcze nie
chce sie ustatkowac"

Intuicja podpowiada ze On delikatnie daje mi do zrozumienia ze to koniec,sa
przeciez inne mlodsze,a teraz potrzebuje czas zeby sie wyszalec.
a ja wciaż mam nadzieje,ze to "noc jest taka długa",jakis zły sen i zaraz sie
obudze

Ehh,jakie to życie jest trudne...

[mabiwy]

....daj minąć nocy. Nie biegnij za Słońcem, daj mu nabrać oddechu, może uzna,
że do pełni szczęścia brakuje mu Ciebie. Nikt nie lubi chodzić na krótkiej
smyczy..

[pineea]

intuicja często bywa zawodna. a młodsze nie znaczy lepsze.

[pewien_student]

ej, jakby bylo latwe to bysmy sie nim znudzili ;)

[sunrise79]

wiem,nic innego mi narazie nie pozostało.
ale czy to zle ze sie wsciekam jak pali,ze chce czasami wyjsc na spacer,na
kolacje do restauracji,gdzies wyjechac??
On jest zabiegany,ja czasem tez nie mam czasu,mijamy sie, cos jak w
powiedzeniu "bo to cały jest ambarans,zeby dwoje chcialo naraz"
No nic,pozyjemy zobaczymy,co ma być to bedzie

"co cie nie zabije to wzmocni"

[mabiwy]

nic nie ma złego , ale własnie w tym cały jest ambaranas....... Kochasz albo
jego, albo swoje wyobrażenie o nim. Oboje jesteście zbiegani , bo takie jest
życie. Ważne żebyście chcieli przystanąć na chwilę w tym samym momencie i w tym
samym miejscu, resztę można dogadać...:)

[sunrise79]

to sie wie ale po fakcie. pozostaje miec nadzieje ze nie jest jeszcze za pozno
a jesli jest...?
"życie to jest gra,raz wygrywasz,raz przegrywasz,ale dopóki zyjesz grasz dalej"

[sunrise79]

No więc to juz koniec,moje Słońce juz nigdy nie bedzie moje. Teraz trzeba się
odnalezc w tej brutalniej rzeczywistosci i zyc nadal jakos...tylko jak?
Gdy kazda godzina ,kazdy dzien wloką nie niemilosiernie

Jak odnalezc w sobie siłe gdy nadziei brak???

No i jeszcze Papież...

:'-(

[mabiwy]

to boli wiem, ale może to czas na inna gwiazdę, a może tu na ziemi czeka na
Ciebie ktoś...

[junkoh]

... najbardziej boli przemijanie tego co by sie chcialo zeby trwalo - piekne to
powiedzenie...

[c.kapturek]

wsłuchaj się w słowa, które powiadał : "Nie lękaj się." :)))

[sunrise79]

tak sie prosto mowi,tylko jak sobie TERAZ poradzic,gdy nie mozna sobie znalezc
miejsca,odnalezc sie. Jak zyc gdy tu i teraz tak bardzo bardzo boli???

[mabiwy]

pozwolić sobie na cierpienie , i płacz, i smutek dotkliwy ......... a któregoś
dnia ze zdziwieniem stwierdzisz ,że inne Słońce tak jasno świeci, a Tobie chce
się żyć i dzielić uśmiechem....tak będzię :)

[landrynka8]

Ta podróż nazywa sie życie. Nic nie poradzimy na to, trzeba to przeżyć. Pózniej
będziemy b.wzbogaceni o doswiadczenia i mądrość.

[hmmm_no1]

Powiadaja, znajdz sobie zajecie (aby nie myslec o nim), zapisz sie na basen,
zacznij uprawiac jakis sport, zajmij sie swoimi sprawami, zyj wlasnym zyciem,
odkryj sie na nowo, zmien kolor wlasow, zacznij wszystko od poczatku, idz na
jakas impreze (adekwatna do Twoich preferencji muzycznych), otaczaj sie
przyjaciolmi, poprostu staraj sie aktywnie zyc!!

Ale co zrobic jesli nie ma sie sily? Sily? Nawet ochoty sie nie ma!! nie ma
nastroju, wszystko dookola przypomina ta osobe. Jakis istny koszmar!

Ale trzeba wziasc pod uwage ze takie wlasnie jest zycie. Nawet wiedzac o tym
jak sie czlowiek czuje bedac porzuconym nigdy nie bedzie latwiej nastepnym
razem. Bedzie zawsze trudno i ciezko. Myslac o nim i o wszystkim innym co go
dotyczy bedziesz pograzac sie w jeszcze wiekszej ciemnosci.

Jak wybrnac z tego? To sprawa jak najbardziej indywidualna. Kazdy musi znalezc
swoj sposob. Swoje lekarstwo na ta chorobe! :) Moga doradzac (tak jak pisalem
na poczatku), i kazdy ma w tym wszystkim troche racji. Mowie troche gdyz to ze
u nich sie sprawdzilo nie znaczy ze u Ciebie tez zadziala.

Kiedys slyszalem o tzw. "Procesie wyparcia". Moze znajdzie sie tutaj jakis
psycholog to dokladnie wytlumaczy to pojecie. W moim przypadku odnosi sie to do
odrzucania wszytskich!! Bez wyjatkow!! Wszystkich mysli dotyczacych straconej
jednak nadal kochanej osoby. Za kazdym razem myslac o nim powiedz NIE! Zacznij
myslec o wakacjach, gdzie bys chciala byc, co bys zrobila gdybys w totka
wygrala, pomysl jakby to bylo gdybys byla mistrzynia w Twojej ulubionej
dyscyplinie sportowej, to wszystko to tematy blache ale pozwalaja na pobudzenie
wyobrazni i pobudzenie pozytywnych wibracji. W moim przypadku skutkuje to za
kazdym razem. Fakt ze jest to strasznie ciezkie. Przede wszystkim na poczatku
ale bedac ze soba szczerym i KAZDA mysl odrzucajac uwierz mi ze korzysci
przyjda szybko. :) Nawet nie obejrzysz sie jak bedzie Tobie latwiej.

Ale oczywiscie niestety niczego nie moge obiecac! :/

Jedyne co moglem to opisalem swoj sposob na rozterki (duze doswiadczenie) :(

Zycze Tobie wytrwalosci i szczescia w przyszlosci!!

Pozdrawiam
S

[*]

[landrynka8]

Nie da sie przeskoczyć poszczególnych etapów. Nie jest możliwe i zdrowe
zaprzeczanie. Trzeba przeżyć żałobę, wyciągnąć wnioski(bo przeważnie jest tak
że obie osoby są toksyczne)i powoli starać się akceptowac to co przyniosło nam
życie.
Nikt nie ma wszystkiego!Jesteśmy ułomni w swoim człowieczeństwie, ale to nie
zwalnia Nas od tego aby sie rozwijac.

[hmmm_no1]

Ja opisalem to jak ja z tym walcze. Ciezko jest doradzac komus gdyz tak jak
napisalem jest to sprawa indywidualna. I mowienie sobie NIE przy kazdej mysli
dotyczacej tej osoby pomaga mi najlepiej. Jasne ze na poczatku nie jest to
mozliwe ale trzeba zaczac (bynajmniej w moim przypadku). Staram sie i walcze
jak moge. Powolutku i spokojnie. Przeciez mozna pomoc sobie podczas trwania
zaloby. Napewno cos zrobie by sobie pomoc. Nawet wtedy gdy swiat mi sie wali. I
wlasnie sukcesywne i konsekwentne mowienie NIE przynosi efekty.

Oczywiscie to wszystko moja recepta na MOJE rozterki.

Tez mam jeszcze maly z tym problem. Okolo pol roku temu moje Slonce zakonczylo
ze mna wspolne zycie. I wlasnie moje NIE mi strasznie pomoglo. :) Poczulem sie
tak pewnie w pewnej chwili ze zaprzestalem swoich praktyk. I to byl moj blad.
Znow mnie ostatnio dopadlo. I znow konsekwentnie trzeba pracowac nad soba!
Walczyc!

Serdecznei pozdrawiam
S


[*]

[arabeska5]

Czy ktoś wie jak długo może trwać to cierpienie ? Ja walczę ze sobą już 4
miesiące i nadal nie jest dobrze. Ciągle o Nim myślę, wieczorem gdy zasypiam,
rano gdy zdążę otworzyć oczy nawiedzają mnie wspomnienia. Nie potrafię
zapomnieć. Są momenty kiedy sądzę, że mam to już za sobą, ale za chwilę
wszystko zaczyna się od początku.

Dlaczego pragniemy miłości która nas nie chce ...

[hmmm_no1]

Bardzo dobre pytanie ...

[arabeska5]

Tylko gdzie szukać odpowiedzi...

[hmmm_no1]

Moze to jest tak, ze dopiero wtedy do nas dociera jak bardzo kochalismy i
kochamy gdy nasza milosc tracimy! :( Sam nie wiem. Chcialem to porownac do
zakazanego owocu ale przeciez to bez sensu. Wiemy jak to smakuje i wlasnie za
tym tak tesknimy ... ehhh

Nie wiem gdzie znalezc odpowiedz. Moze kiedys sama przyjdzie. Ale jak dlugo
mamy czekac?

[arabeska5]

Wydaje mi się, że zbyt lekkomyślnie podchodziłam do miłości, nie sądziłam, że
stracę swoje przyjaciela. A teraz tak bardzo chciałabym cofnąć czas, wówczas
nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo go kocham. On nadal mnie kocha, ale nie
chce już wrócić. Najgorsza jest świadomość jego miłości, gdyby mnie
znienawidził, przestał ze mną utrzymywać kontakt byłoby mi łatwiej zapomnieć.
Chyba oszukuję się bo wiem, że nigdy nie zapomnę... Od czasu do czasu czytam
podobne wątki i przeraża mnie że ból i cierpienie z powodu niespelnionej
miłości trwa tak bardzo długo, czasami rok i dłużej, straszne.

[hmmm_no1]

Taki wniosek i mi sie nasunal. Ale gdy bylem jeszcze w szczesliwym zwiazku
mowilem jej ze bardziej juz sie kochac nie da. Mowilem tak gdyz tak uwazalem.
Wiedzialem ze nie znam granic mojej milosci do niej, ale kazdego dnia bylo
lepiej. Kazdego dnia coraz szybciej chcialem ja zobaczyc. A gdy spedzalismy
razem noc nie chcialem sie budzic. Ehhhh. Ale to jest wlasnie zycie. Nic nie
trwa wiecznie.

Powiedz mi jak to jest mozliwe ze kocha a nie chce wrocic?
Wedlug mnie kocha ale jako przyjaciela nie jako partnerke...

[arabeska5]

Moja sytuacja jest bardzo skomplikowana. On ma żonę a ja męża. Przez kilka
miesięcy nie potrafiłam podjąć jednoznacznej decyzji o odejściu od męża. Ciągle
zmieniałam zdanie, raz chciałam być z jednym raz z drugim. Po prostu bałam się
przyszłości. Aż któregoś dnia mój przyjaciem powiedział mi, że to już prawdziwy
koniec. Od tego czasu jak Ci napisałam minęło kilka misięcy i on nadal
pozostaje przy swojej decyzji. Powiedział, że nie może mi zaufać, że dawał mi
wiele okazji abyśmy byli razem, a ja nie zdecydowałam się. Czy z tego powodu wg
Ciebie można stracić do kogoś zaufanie ?
Sam twierdzi, że nadal bardzo mnie kocha i tęskni.

[hmmm_no1]

Usmiechnalem sie. Wybacz. Ale do zludzenia Twoja sytuacja przypomina sytuacje
mojej siostry. Napewno znalazlybyscie wspolne tematy. Ale nie o tym mowa.

Wedlug mnie bardziej mi to wyglada na wymowke niz argument mowiacy za tym by
nie ufac. Jesli jednak to jest prawda co mowi to jeszcze nic straconego.
Udowodnij mu ze potrafisz to zrobic jesli jestes na 100% pewna. Niechcialbym
nikogo namawiac. Moge jedynie sugerowac, proponowac.

Dlugo razem byliscie? Wasze drugie "polowki" cos sie domyslaja?
Sorki ze tak wypytuje ale chcialbym miec jakis obraz tego by moc sie
odpowiednio wypowiedziec.

[arabeska5]

Jestem Ci wdzięczna, że chcesz się wypowiadać na temat mojej sytuacji, więc nie
mam nic przeciwko Twojej "dociekliwości".
Mój mąż o wszystkim wie od samego początku, przeczytał sms's którego wysłałam
do przyjaciela. Natomiast żona mojego znajomego nie mam o niczym pojęcia, żyje
w świadomości, że jest kochana przez męża, choć ona jak sam twierdzi nie kocha
jej od kilku lat. Są już 6 lat po ślubie, on ma 29 lat, a jego żona jest od
niego starsza o kilka lat. Obecnie on uważa, że dla niego najważniejsze jest
zapewnienie swojej żonie poczucia bezpieczzeństwa, opieki itp.

Mój mąż już niejednokrotnie chciał mnie zostawić, ale za każdym razem obiecałam
mu, że zmienie się i zerwę znajomość z moim przyjacielem, ale tylko na
obietnicach się kończyło. To wszystko trwa już ponad rok. Nadal mieszkam z
mężem. Myślę o wyprowadzce, ale boję się samotności.

[hmmm_no1]

Tak sie zastanawiam moze nowy post utworzymy. Mam nadzieje ze autorka tego
postu nie bedzie miala nic przeciwko ze tutaj sobie rozmawiamy. Serdecznie
pozdrawiam.

Stoisz naprawde przed odpowiedzialna decyzja. Moja siostra posluchala glosu
serce i odeszla. Wynajela mieszkanie i buduje solidne fundamenty pod nowy
zwiazek gdyz nie chce aby powtorzyla sie sytuacja. Nie wiem jak u Ciebie ale
moja siostra ma dwojke przecudnych dzieci, ktore mimo wszystko cierpia chyba
najbardziej. Moja siostra swoje wycierpiala. Razem pracujemy i mialem dosc
patrzenia sie w jej zaplakane oczy. Nie wiedziala do konca, ale jaki sens jest
zyc w zwiazku, w ktorym jedna ze stron nie chce w nim dluzej uczestniczyc. Moj
szwagier ogolnie olal sprawe za co ma wielkiego minuuuusa u mnie! :/

Podoba mi sie podejscie Twojego przyjaciela ze chce zapewnic swojej zonie
poczucie bezpieczenstwa i opieki. Ale wedlug mnie Ty jej bardziej potrzebujesz.
W takiej niewiedzy co do tego co robic mozna trwac baaardzo dlugo. Jedyna mysl
jaka mi przychodzi do glowy to taka by okreslic swoje uczucia. Bo jesli
naprawde sie kogos kocha nic nie stanie na przeszkodzie by byc razem.
Oczywiscie dwie strony musza chciec tego samego.

Wnioskuje ze panicznie boisz sie samotnosci. Moze z tym panicznie przesadzilem
ale troszke racji wedlug mnie mam. Wnioskuje tez ze jestes mloda osoba (od 26-
31). Przepraszam ze pisze o wieku ale to wazne. Nie musisz potwierdzac. :)

Musisz dowiedziec sie czego oczekujesz od zycia. Gdyz zyc w niechcianym zwiazku
to wielki blad. Zle robisz najblizszym a przede wszystkim sobie. Jesli
obiecalas to badz konsekwentna. Jesli, tak jak napisalas, konczy sie na
obietnicach to proponuje "ostatnie" badz tez nie, spotkanie z przyjacielem.
Musisz wybrac albo bialy albo czarny. Nie mozesz trwac w szarosci gdyz to
trujace. Okreslcie swoje uczucia i czego chcecie. Jesli spotkanie zakonczy sie
na niczym, bo i tak bywa, zerwij kontakt. To brutalne ale jedyne wyjscie. Nie
zatruwaj swojej duszy niezrozumialymi emocjami i uczuciami. Musisz pokazac
swoje prawdziwe JA! Zastanow sie kim jestes i przypomnij sobie o swoich
najwazniejszych wartosciach w zyciu. Zastanow sie czy jestes szczesliwa.

Naprawde trudny czas Ciebie czeka. W sumie to juz w nim trwasz.

Przykro mi ale jestem pewien ze przyjdzie czas w ktorym uniesiesz wysoko glowe
i powiesz: "Zrobilam jak chcialam, jak czulam, jestem SZCZESLIWA"

Tego Tobie zycze.

P.S.
Jesli chcialabys pogadac nie na forum napisz maila a potem sie juz dogadamy! :)

Serdecznie pozdrawiam i powodzenia zycze
S


[*]

[arabeska5]

Wysłałam Ci maila.

[hmmm_no1]

juz odpisuje ...

[arabeska5]

nie spiesz się, jestem w pracy, mam czas :))

[hmmm_no1]

juz odpisalem. napisz prosze na gg czy dotarl! :)

[landrynka8]

Czytałam kiedyś że taka statystyczna "żałoba" po stracie trwa ok.1-1,5roku.
Jeśli wiecej, to należy isć do psychologa, bo może to sie przekształcić w
depresję.

[sunrise79]

Nie ,nie mam nic przeciwko ze tu piszecie,wrecz przeciwnie,czlowiekowi zawsze
tak jakos razniej gdy wie ze nie jest sam,ze są ludzie ktorzy przezywaja
podobne rozterki, rozumieja ten stan i mozna sie wygadac,wyżalić - chociaz
oczywiscie wolaloby sie rozmawiac na mniej przygnebiajace tematy i nie miec
takich problemów, no ale zycie nie zawsze jest takie jak bysmy chcieli.

To co piszesz hmmm_no1 w pierwszym poście to rzeczywiscie jest jakas
recepta,sposób na zbyt duzo wolnego czasu jaki nagle sie pojawia po odejsciu
drugiej osoby. Kiedy nagle okazuje sie ze wieczorami czy w weekendy nie mamy co
robic,ze ten porzadek jaki byl do tej pory nagle zostaje zburzony i zostajemy
sami.
Nowe zajecia na pewno pomagaja choc na chwilke zapomniec, tylko ze te
wspomnienia i tak nachodzą,szczegolnie wieczorem czy w nocy,kiedy jest za duzo
czasu na myslenie i nie mozna zasnać. Nie sposób ich wyłaczyc,zablokowac i to
jest w tym najgorsze,mimo wszystko ciągle przypominaja o ten nowej
rzeczywistosci.
Wiec chyba i tak trzeba przebolec swoje i dac sobie czas,on leczy rany,choc na
poczatku trudno w to uwierzyc.
I starać sie myslec pozytywnie. Jutro przeciez tez jest dzień,nigdy nie wiadomo
co sie zdarzyc moze...wszak nadzieja ma kolor zielony,a wokół nas coraz wiecej
zieleni ;-)


I jeszcze cos dedykowane pewnej osobie,która mi bardzo ostatnio pomogła:

"czym byloby zycie bez dodajacych otuchy przyjaciół,
którzy pomagaja spojrzeć poprzez ciemne chmury dnia dzisiejszego
ku promieniom które rozjasniają jutro"

[hmmm_no1]

Dzieki! :) Bo tak zesmy sobie gadali i pomyslalem ze to nie ladnie. :/ Pamietaj
ze nigdy nie bedziesz jedyna osoba ktora przezywa rozterki. Oczywiscie zycze
Tobie abys nigdy juz ich nie miala. I smialo jak cos Ciebie gnebi to pisz to
czesto pomaga. :)
Jasna sprawa ze swoje trzeba przebolec. Ale dlaczego czesto idziemy na latwizne
i czekamy az samo zniknie. Pomozmy sobie i dzialajmy, robmy cos, zajmujmy sobie
czas zajeciami ktore sprawiaja nam przyjemnosc. Nikt nie mowi ze bedzie lekko.
Bedzie ciezko! Ale warto zebrac sily i pomoc sobie w tych ciezkich chwilach. A
jesli dolaczysz do tego wszystkiego pozytywne myslenie to polowa sukcesu. :)
Piekna postawa! Jestem z Toba! "wszak nadzieja ma kolor zielony, a wokół nas
coraz więcej zieleni ;-)" - Baaardzo dobry poczatek!! :)

Zycze duzo wytrwalosci i jeszcze wiecej usmiechow!!

Pozdrawiam
S

[*]

arabeska5

[sunrise79]

Dlaczego pragniemy miłości która nas nie chce ...

Moze z lęku przed nieznanym? przed samotnościa? przed zmianiami w przyszlosci i
zburzeniem dotychczasowego porzadku?
moze nie umiemy sie pogodzic z myslą ze juz nie jestesmy tą jedyna
najwazniejsza osoba dla Niego/Jej,ze pojawia sie ktos nowy,kto zajmie nasze
miejsce
Rzeczywiscie trudne pytanie,ale jakie prawdziwe.Chyba nie ma jednej
odpowiedzi,kazdy z nas ma swoje powody dla których tak trudno pogodzic nam sie
ze stratą

[landrynka8]

Poprostu miłość się kończy. Nie ma w tym niczyjej winy. Nic nie jest dane raz
na zawsze.

[night_irbis]

Gorzej, jak się kończy tylko z jednej strony...
Patrzeć, jak twój męczyzna, który nadal jest niby obok, coraz bardziej się
oddala...jest bardzo bolesne...
Rozmowy nie mają już sensu. To raczej (napewno?) nie jest chwilowy kryzys.
Ten związek jest już chyba tylko moim złudzeniem.
I ani doświadczenia życiowe (własne i innych), a ni rozmyślania raczej już nie
pomogą...
Pozostaje wypłakać się na forum.
Pomaga w jakiś sposób.
Uzewnętrznianie własnych emocji daje możliwość lepiej je zrozumieć i popatrzeć
na to wszystko z boku...

[sunrise79]

forum pomaga głównie przepracowac ta załobe(kazda strata jest swego rodzaju
załobą). Wielokrotne opracowanie utraconego obiektu( tu zwiazku) pozwala nabrac
ambiwalentnego stosunku do niego,pozwala zobaczyc jego calościowy obraz(dobre i
zle cechy)-glownie dzieki rozmowie z roznymi ludzmi stopniowo to sobie
uświadamiamy. Im bardziej rozpracujemy strate tym latwiej nam pogodzic sie z ta
utratą
Dlatego tu jestem,wyżalam sie-to pomaga

[mabiwy]

to sobie żałuj :)wyżalaj się do skutku...

[sunrise79]

masz cos przeciwko temu?

[mabiwy]

wręcz przeciwnie , to samo proponowałem kilka dni temu, znam to, ale strata
była nieco inna..

[sunrise79]

No,juz myslalam,ze jakies ale

Domyślam sie ze Kobieta?