Słona poduszka

[doitkasia]

Znowu ktoś wyrwał mi kawałek serca
I odszedł z nim, nawet nie wiem gdzie
Obiecaj, że nie zrobi tego nigdy więcej
I zostanie w najpiękniejszym śnie

Znowu przyglądam się długiej wskazówce
Co nie chce krążyć po tarczy zegara
Chyba zasnę na słonej poduszce
Od łez, jak zawsze – sama.

Znowu ktoś powiedział, że jestem jakaś blada
Choć jestem, to jakby mnie nie było
Dostrzegam współczucie w oczach sąsiada
I moje serce jest – ale jakby nie biło.


Proszę o szczerą ocenę :)

[marajka]

> Znowu ktoś wyrwał mi kawałek serca

Banał, banał, banał.

Zgrabna rymowanka, ale poezją bym tego nie nazwała. Zero głębi, refleksji, wierszyk nastolatki o złamanym sercu. Nie chcę być złośliwa, ale miało być szczerze:)

[queenkate]

Jestem zwolenniczką krytyki konstruktywnej, dlatego nie będę ironizowała, nazywając Twój wiersz np. banalnym. Czujesz rytm, to dobrze. Jednak byłoby jeszcze lepiej, gdybyś popracowała nad warsztatem słownym i może... tematyką? :) Wiem, że najłatwiej pisać o tym co porusza nasze dusze, ale pisanie o emocjach to śliski grunt. Każdy człowiek ma swoją wizję miłości, rozpaczy, szczęścia i samotności. Poszukaj w sobie czegoś więcej. Nie skupiaj się tylko na wnętrzu. Odnieś się również do świata jaki widzisz dookoła. Zwykła codzienność z sikorkami na drzewie pokrytym śniegiem również może być inspiracją.
Powodzenia :)