Pat ze Srebrnego Gaju

[sowca]

Kupiłam w antykwariacie ostatnio "Pat ze Srebrnego Gaju" i czytałam
ją w tramwaju, ku zgrozie lub rozbawieniu współpasażerów, święcie
przekonanych, że osoba w moim wieku i o tej porze roku powinna
zakuwać do sesji zamiast czytać romantyczne opowiastki dla
nastolatek.
Ciekawi mnie, jak odbieracie Pat i książkę o niej? Mnie się dosyć
podobała, choć nie tak jak "Błękitny Zamek" czy "Dzban ciotki
Becky". A jednak mam kilka zastrzeżeń. Nie mogę się oprzeć wrażeniu,
że cała opowieść za bardzo nawiązuje do Ani czy Emilki. Judysia
Plum, rzeczywista główna bohaterka książki, jest moim skromnym
zdaniem kropka w kropkę podobna do Zuzanny. Powtarza się motyw
przyjaciela z dzieciństwa, zakochanego w tytułowej bohaterce, lecz
przez nią odtrąconego. Miłości Pat barzdo mi przypominają miłosne
rozczarowania Ani i Emilki. Miłość do Srebrnego Gaju przypomina
miłość Emilki do Srebrnego Nowiu. I tak dalej, i tak dalej. Inną
sprawą jest dosyć dziwne skupienie się na małej ilości bohaterów:
właściwie tylko Pat i Judysia cokolwiek w książce mówią. Bietka,
przedstawiona jako najlepsza przyjaciółka Pat, ma może ze dwie
kwestie przez całą książkę, a w końcu umiera zupełnie ni przypiął,
ni wypiął. Rodzina Gardinerów, acz bardzo sympatyczna, jest zupełnie
w cieniu, nie przypomina w niczym innych bohaterów z krwi i kości,
jak choćby Maryla czy kuzyn ciotka Ruth, czy rodzina Joanny. Brakuje
mi zupełnie więzi koleżeńskich czy przyjacielskich, tak ważnych w
każdej powieśći o Ani czy w pierwszej części o Emilce.
Natomiast bardzo podoba mi się motyw matki Hilarego. Szkoda, że LMM
nie zagłębiła się ten wątek trochę bardziej, bo był obiecujący (być
może wróci do tego w drugim tomie, jesczez nie przeczytałam :p ).
Polubiłam Pat i atmosferę Srebrnego Gaju, miło mi się to czyta ;)

[jadwiga1350]

Pani Garrison nie ma co się spodziewać w drugiej części.Szkoda, bo
rzeczywiście to ciekawa postać, inna od tych słodkach, czułych,
kochających matek jakich pełno u LMM.

[kooreczka]

Fakt, wątek matki szkraba był jednym z ciekawszych, ale samej Pat po prostu nie
cierpię. Nie mogę powiedzieć o niej nic poza tym, ze była histeryczką z manią na
punkcie niezmieniania własnego domu. dziwne, ze skoro siostra powiedziała, ze w
związku z chorobą matki nie wyjdzie za maż nie skakała z radości.
W drugim tomie podobał mi się Jozjasz i Judysia (postać o niebo lepsza niż
Zuzanna, więcej jej niż matki Pat). Niestety dalej zejdzie on na drugi plan pod
naporem wojny "subtelnej arystokracji" Garnierów i "prostaków" Binnych. Ile
papieru zmarnowano żeby pokazać jak straszliwie różnią się te dwie rodziny, jacy
to tamci chamscy i niewychowani (nawet to, ze "są w pewien sposób rodzinni" ma
się im za złe). Zestawienie anielskiej Pat i wstrętnej Mai wcale nie wypada
pochlebnie dla tej pierwszej- ja już wolę te living roomy i jelenie w pluszowych
ramach niż histeryczki niedopuszczające do siebie myśli, ze rodzeństwo może sie
zakochać i mieć inne niż my poglądy na szczęście.

[jadwiga1350]

To częsty motyw u LMM, że poszczególne osoby czy też całe rodziny
przedstawiane są jako ludzie ordynarni, prości, niewychowani, źli, a
w najlepszym razie przeraźliwie nudni.Takimi rodzinami są Pye'owie w
Avonlea, Drewowie w Glenn, czy Binnie'owie w książkach o Pat.Ich
chamstwo, prostactwo jest dogmatem podanym czytelnikom do wierzenia.
Są prostakami i już ogłasza ex catedra autorka.
A jak się dokładnie przyjrzeć danym osobom to tych negatywnych cech
wcale nie widać.Tylko autorka każe swoim "pozytywnym" bohaterom
wygłaszać kwestie typu:"czego można się spodziewać po Pye'ach", itp.
Podobnie jest z Mają i jej rodziną.Wielka ochota jaką Maja przejawia
do modernizowania Srebnego Gaju traktowana jest jako chamstwo i
barbarzyństwo. A taka postawa u młodej mężatki jest czymś naturalnym.
(Barbara Niechcicowa dopiero wtedy poczuła że wyszła za mąż gdy
mogła urządzić pierwsze mieszkanie i zaprosić do siebie rodzinę.)

Pat ze swoją miłością do Srebnego Gaju przypomina Joscelyn Dark i
jej wielkie pragnienie bycia panią Drewnianych Masztów. Tylko że
Joscelyn potrafiła zrezygnować z Drewnianych Masztów dla Franka. A
Pat to nawet dla Szkraba nie opuściłaby Srebnego Gaju.Gdyby nie
pożar na pewno zostałaby starą panną.

Sposób ujęcia postaci Pat trochę przypomina Marigold Lesley, akcja
skupia się na głównych bohaterkach, a szkoła, rodzina, przyjaciółki
jest tylko tłem.
Choć Pat jest jeszce bardziej osamotniona niż Marigold. Toczy
dialogi z Judysią, a inni ludzie mogliby dla niej nie istnieć.I
dziwne że LMM dała jej aż czworo rodzeństwa.Taka dziewczynka jak Pat
powinna bawić się wesoło z rodzeństwem, a nie przesiadywać w kuchni
z Judysią. Gdyby byłą jedynaczką może byłoby to wiarygodniejsze.

[majself]

A ja lubię Pat i bardzo mi się podobały różne motywy, które w innych książkach
LMM nie występowały.

Judysia - podobna do Zuzanny, ale pochodząca z Irlandii, kiedyś służąca w
zamczysku w Starym Kraju. Te jej historyjki i przyzwyczajenia, dla dorosłych
dziwaczne, dla dzieci cudowne i tajemnicze. Tillytuck! Wspaniała postać.
Cmentarzyk tuż przy domu, na którym działy się różne tragikomiczne rzeczy.

Mnóstwo też w "Pat..." drobnych wydarzeń ukazujących życie codzienne, chociażby
te fasolki po narodzinach Przylepki, domek jabłek, spodeczek mleka dla wróżek,
rodzynki jako słodycze, czarownica odnajdująca psa... Pewnie przypomniałoby mi
się więcej, ale muszę chyba odświeżyć sobie te dwie książki.

[nighthrill]

Jestem wielką fanką Pat, ale, co ciekawe, zostałam nią dopiero w wieku 27 lat.
Jako dziecko czytałam pierwszą część i pamiętam, że mi się nie spodobała.
Wydawała mi się słabsza od innych powieści LMM, trochę wtórna.
Po latach dostała obie części zamówione przez moją mamę w taniej książce za 5
zł:)Przeczytałam z zainteresowaniem i od razu zanurzyłam się w ten specyficzny
świat, dotrzegłam te drobiazgi, o których pisze majself. Miłość Pat do domu
jest bardzo specyficzna i chwilami niezrozumiała - ale dzięki temu Maud ukazała
swoisty egoizm Pat, jej strach przed zmianami. Pat nie jest idealną bohaterką, i
moim zdaniem jest to zamierzone.
Uwielbiam postaci Judysi i Tillytucka, ich przekomarzanki i opowieści. Polubiłam
nawet opisy przyrody, zachodów słońca itp., które w dzieciństwie mnie nużyły, i
nadal nie zawsze za nimi przepadam - ale w "Pat..." są niezłe.
Nie lubię za to postaci Hilarego - jest dobra, słodka do wyrzygania i zbyt
przewidywalnie się rozwija. Szkoda, że Pat nie wyszła za Dawida Kirka...

[yo-a-ko]

A ja "Pat..." - nie zmogłam.
Zabrałam się do niej nie tak dawno, w wieku już zdecydowanie nie-dziewczęcym, no
i - nie dałam rady... Ale - w ogóle że jakoś tak mam, że te ksiażki LMM, które
mnie zachwyciły, gdy byłam w wieku nastolatkowym - w większej mierze przetrwały
próbę czasu (no, może poza niektórymi z serii o Ani) - a więc przede wszystkim
"Błękitny...", "Emilki", "Rilla", "Szumiące Topole", "Wymarzony Dom", do nich
wracam regularnie, z niezmiennym uwielbieniem :-))) lubię porównywać zresztą
różne przekłady :-)))... natomiast te, do których "podchodziłam" po raz pierwszy
jako dorosła osoba, hmmm... no, co najwyżej - doczytałam do końca z umiarkownym
zaiteresowaniem ("Dzban ciotki Becky") albo - skończyłam tylko z tego powodu, że
leżałam w łóżku z infekcją ;-))) - "Jana" się kłania... (choć Wuja Nagrobka
pamiętam do dziś;-))) Ale - w ogóle, czytając ją - - miałam jakieś takie
wrażenie ogólne - NAIWNOŚCI całej historii...? a może nie historii nawet, a
sposobu jej opowidania? zresztą trudno mi to ująć precyzyjnie, podobne mmiałam
wrażenia przy "Pat"... że - jakieś to dla mnie za...? ehhh, trudno mi znaleźć
właściwe określenie, po prostu NIE odnajdywałam się już w tym świecie!

[jadwiga1350]

Wuj Nagrobek, a który to był???

Pat z tym opętaniem na punkcie własnego domu i rodziny może zdrowo
irytować.Ciekawe czy w realnym świecie ktoś taki mógłby wzbudzać
sympatię.A może to raczej Maja Binnie (prostacka i ordynarna)
cieszyłaby się sympatią i szacunkiem otoczenia?
Co do Pat, to tak sobie myślę,że gdyby była ona bohaterką jakiejś
naturalistycznej powieści (albo realną postacią) to takie
wielbienie "swoich" mogłoby ją doprowadzić do kazirodztwa.A mania na
punkcie własnego domu to prosta droga do fetyszyzmu.

[floram]

Apropos manii dot. własnego domu i kazirodztwa przychodzi mi namyśl seria o
Wideacre Philippy Gregory, czytał ktoś ? Główna bohaterka to taka Pat w
ekstremalnym wydaniu, gotowa nawet na współżycie z własnym bratem, byleby nikt
nie pozbawił jej ukochanego domu rodzinnego i ziemi... Seria składa się z trzech
części i opowiada o kilku pokoleniach z niezmiennym wątkiem kazirodczym.
Pierwszą część przeczytałam, choć chwilami była obrzydliwa, drugą
przekartkowałam, a trzeciej nawet nie otworzyłam. Prawdę mówiąc nie spodziewałam
się tego po tej autorce, bo wcześniej czytałam dosyć fajną powieść historyczną o
Katarzynie Aragońskiej.

Ale wracając do Pat. Zawsze bardzo lubiłam tą serię, Judysię i jej anegdotki.
Jakoś potrafiłam wczuć się w uczucia bohaterki, chociaż chwilami jej oddanie dla
domu wydawało mi się trochę przesadzone. No ale istnieją ludzie, którzy bardzo
przywiązują się do miejsca i nie lubią np. podróżować. Ja np.jestem bardzo
przywiązana do swojego miasta, nie chciałabym mieszkać gdzie indziej, co
zrozumiałam po 2 latach pobytu za granicą. A gdybym miała taki dom jak Pat, to
kto wie, może zachowywałabym się podobnie. Zawsze marzył mi się taki dom jak
Pat, więc gdybym tylko dostała go w swoje ręce, to na pewno byłabym zdolna do
dużych poświęceń. No, może nie takich jak Beatrice Lacey z Wideacre ;)

[cahir4]

Pat ze Srebrnego Gaju chyba nie czytałam, ale drugą część, Panią na
Srebrnym Gaju - owszem. Jest okropna. Fakt, starzeję się i rzeczy,
które łykałam w młodości w miarę łatwo lub z lekkim tylko dławieniem
się, ostatnio bardziej mnie irytują. Ale taką Janę ze Wzgórza...
przeczytałam z przyjemnością.

Ale Pani na Srebrnym Gaju...

Po pierwsze książka jest strasznie wtórna i mogłaby służyć jako test
dla miłośników LMM - kto rozpozna więcej motywów, które pojawiają
się w innych jej książkach.

Po drugie - główna bohaterka. Może jako dziecko była bardziej
sympatyczna. W drugiej części to panna (z czasem coraz
bardziej "stara" panna), której jedynym sensem życia jest
kultywowanie przekonania o własnej wyższości, która to wyższość
bierze się z urodzenia z takim a nie innym nazwiskiem. W drugiej
części jest to bardziej nawet wyraźne niż przywiązanie do domu.
No dobra, Emilka też była zarozumiała na punkcie bycia Murray'ówną,
ale ona miała jeszcze przyjaciół, swoją literaturę, bycie
Murray'ówną nie było sensem jej istnienia.

Nie nazwałabym Pat histeryczką, to raczej nie ta jednostka
chorobowa, ale przypadek niewątpliwie do diagnozy i terapii. Książka
obejmuje chyba z 10 lat jej życia i w ciągu tych lat bohaterka
skupia się wyłącznie na:
1. Pilnowaniu, by w domu nie zmienił się żadem szczegół.
2. Kontemplowaniu własnej wyższości nad prostackim otoczeniem.

W tej sytuacji też solidaryzowałam się z "prostacką" Mają, której
sfiksowana bratowa nie pozwalała wstawić nawet kwiatów do wazonu. No
ale Maja jest prawie podczłowiekiem, który samą swą obecnością kala
podłogi Domu.

Na temat Hilarego się nie wypowiadam, bo jest w książce nieobecny. W
ostatniej scenie spada z obłoków, by zapewnić szczęśliwe zakończenie.

Absolutnie nie kupuję tego zakończenia, jest jeszcze bardziej
sztuczne niż w Emilce. Do przyjęcia jest np. historia panny Lawendy
i Jana Irvinga. Ale pomysł, że młody człowiek wyruszył w świat i
przez jedenaście lat nic nie przeżył, nie zmienił się, nie
przewartościował, nie dojrzał, choć raz się nie zakochał jest dla
mnie nie do przyjęcia. Zdecydowanie za stara jestem.

Ale jak myślę o zakończeniu, to i tak współczuję odruchowo Hilaremu -
że skazał się na życie z kimś takim, jak Pat.

[simply_z]

oj no nie przesadzajmy.Fakt ,wolalam pierwsza czesc Pat od drugiej,W
tej drugiej pobrzmiewa mi trochę emilką ,wszyscy sie
wyprowadzają ,zaczynaja nowe zycie i tylko Pat tkwi w tym swoim
domu ,marząc ,ze Sid nigdy sie nie ozeni i razem sie zestarzeja.Moze
to taka mala obsesja Montgmoery ,czesto dzieci ,osamotnione w
dziecinstwie marzą o cieplym ,wielkim domu ,w ktorym nic by sie nie
zmienialo.Najbardziej lubilam jednak starego jozjasza i
elkę,nadawali realizmu tej ksiazce ,zreszta przeciez sama Elka mowi
w pewnym momencie do Judysi ,ze obsesja jej siostry na temat domu
jest niezdrowa.Hmm a wracajac do samego hilarego ,postac ciekawie
sie zapowiadajaca w pierwszym tomie ,w drugim jest praktycznie
nieobecna i sztuczna..ale zakonczenie lubie ,jest pokrzepiajace ,a
ze malo realistyczne?te ksiazki juz takie sa ale moze wlasnie dzieki
temu mozna troche zanurzyc sie w ten magiczny swiat.

[jadwiga1350]

>i tylko Pat tkwi w tym swoim
> domu ,marząc ,ze Sid nigdy sie nie ozeni i razem sie zestarzeja.

To wygląda na jakieś kazirodcze skłonności.Wątpię żeby kobieta o
normalnej psychice marzyła o wspólnym starzeniu się z bratem.
Patrycja może być zwyczajnie zazdrosna o Maję. Sid zamiast starzenia
się z siostrą wybrał małżeńskie szczęście u boku żony. Patrycja
czuje się odrzucona i nienawidzi bratowej z całego serca.
A "prostactwo" Mai może być tylko dorabianiem ideologii.

ale zakonczenie lubie ,jest pokrzepiajace ,a
> ze malo realistyczne?te ksiazki juz takie sa ale moze wlasnie
dzieki
> temu mozna troche zanurzyc sie w ten magiczny swiat.

Zakończenie jest zbyt udziwnione i nieprawdopodobne, żeby było
pokrzepiające.Brak pewnej dozy realizmu jaka występuje w "Jane z
Latern Hill", czy w "Dzbanie ciotki Becky" i która sprawia że
czytelnik może uwierzyć w magię.A zakończenie Pat, no cóz, czytelnik
nie czuje się oczarowany, ale wykołowany tym całym happy endem.

[simply_z]

pokrzepiające.Brak pewnej dozy realizmu jaka występuje w "Jane z
> Latern Hill", czy w "Dzbanie ciotki Becky" i która sprawia że
> czytelnik może uwierzyć w magię.A zakończenie Pat, no cóz,
czytelnik
> nie czuje się oczarowany, ale wykołowany
a co niby bylo takiego reaslitycznego w Jance? nagle uciemiezona
przez tyle lat matka ,cudownie po kilkunastu latach wiąże sie na
nowo z ojcem.jeju ,te histoire takie wlasnie sa ,nie maja byc zbyt
realne, albo moze ja to zle odczytuje.

[martuha]

to teraz ja wtrace swoje trzy grosze o Pat. czytalam te ksiazke (jak i pozostale
LLM) wiele razy i doszlam do wniosku, ze Pat jest najmniej sympatyczna postacia
w serii. nie wiem, jak moze cieszyc sie ogolna sympatia osoba, ktora ma obsesje
na punkcie swojego domu i panicznie reagujaca na jakiekolwiek zmiany (nie wydaje
sie istotne zalozyc, ze moze szykuje sie zmiana na lepsze).
mania na punkcie domu odbija sie tez nie tylko na samej dziewczynie, ale i na
jej znajomosciach. kazda uwaga skierowana pod adresem srebrnego gaju wydaje sie
byc od razu jego obraza, gdy sie go nie gloryfikuje. tutaj klania sie przygoda z
Zuzanna, ktora niby nie wykazala nalezytego szacunku i nie bila poklonow w
strone farmy. i tak pozniej okazalo sie, ze sytuacja wygladala troche inaczej.
wielokrotnie padajaca tutaj uwaga o egoizmie bohaterki wydaje mi sie sluszna. to
samo dotyczy nieustannej nadziei, o tym, ze brat sie ustatkuje. Pat co jakis
czas mysli, ze Sid kiedys zalozy rodzine, ale przeciez nie juz, nie teraz. i
spotkala ja w zwiazku z tym kara. swoja droga slub Sida z Maja nastapil po tym,
jak brat stwierdzil, ze Pat nie zmieni zapatrywan na kwestie jego stabilizacji
zyciowej. oczywiscie bohaterce nie przychodzi do glowy inna mysl, ze to Maja
"latala" za Sidem i w koncu go usidlila. gdyby naprawde byla taka okropna,
nalezaloby przypuszczac, ze z bratem jest cos nie tak i oddac go do przytulku
dla ludzi umyslowo chorych.
najslabszym punktem powiesci jest, moim zdaniem, zakonczenie. nie wiem, jak to
jest mozliwe, ze Hilary wyczytal w jakiejs gazecie, ze srebrny gaj splonal.
wychodzi na to, ze wszyscy w kanadzie wiedza, ze istnieje taka farma w malenkiej
wiosce, i ze wiadomosci o niej publikuje sie w najwiekszych gazetach w kraju.
(od razu sobie wyobrazam, ze nagle wyborcza podaje, ze w pcimiu dolnym spalila
sie "jakas" chalupa i wszyscy pedzimy z propozycja matrymonialna do osobnika,
ktory stracil dach nad glowa).
reasumujac, ciesze sie, ze Pat nie jest wyidealizowana, ze autorka kreslac jej
postac dodala troche "pieprzu", co czyni historie o niebo ciekawsza i nie
przypomina az tak bardzo kalki z poprzednich ksiazek.

[simply_z]

weż pod uwagę ,że np.mógłby to być jakis dodatek do gazety
Montrealskiej ,typu wieści z Wyspy Księcia Edwarda i tam moglaby sie
ukazac taka wiadomosc.Pamietasz taka sytuację ,też w II
cześci ,kiedy Srebrny Gaj odwiedzila hrabina i pozniej wiadomosc tą
zamieściła nie tylko gazeta lokalna ale chyba nawet nieco wieksza.

[sowca]

W dodatku do gazety, którą czyta Zuzanna w "Rilli ze Zlotego
Brzegu", były nawet takie informacje jak to, że ktoś wrócił z
uniwersytetu :P

[altariel2]

Ja generalinie lubię Pat i jestem w stanie 'łyknąć' nawet jej dziwactwa. Dla mnie największą wadą jest rozciągniecie drugiej częsci w czasie. 11lat! - to przecież szmat czasu. A autorka wydarzenia, które umieściła w "Pani...", spokojnie mogłaby rozłożyć na okres krótszy - powiedzmy 6 lat (np. studia Hilarego) Wydaje mi się, że wtedy miałoby znacznie to wiecej sensu.

[lilimeye]

A mnie się podoba postać Pat. Stanowi ciekawe studium osoby, która panicznie boi
się życia. Stąd przecież się bierze ta jej obsesyjna miłość do domu i rodziny
oraz lęk przed jakimikolwiek zmianami. Pat stworzyła sobie własny bezpieczny
świat, zamknęła się w nim i pilnie dba, żeby cały czas trwał niezmienny.
Jakiekolwiek naruszenie tego ustalonego trybu życia wywołuje jej sprzeciw.
Odpycha od siebie mężczyzn i osoby zagrażające trwałości jej świata i dopiero,
kiedy dom obraca się w popiół, wali się klosz pod którym żyje i jest zmuszona
przewartościować swoje poglądy. Wtedy wreszcie 'zauważa' Hilarego. A to, że
Hilary na nią tyle lat czekał? Jakiś element bajkowości u LMM musi być! To jest
przecież to, co sprawia, że do tych książek wracamy.
Postacie Tillytucka i Judysi są rzeczywiście wyśmienite. W ogóle dużo w tej
książce humoru i wzruszenia. Na powtarzalność niektórych wątków u LMM przymykam
oko, bo w każdej książce, choć podobne, jednak się różnią.
--
Wiesz, że to zabawne zajadać racuszki z zawiązanymi oczami. Wyobrażam sobie, że
tak się trenuje kosmonautów.

[jadwiga1350]

sowca napisała:

> W dodatku do gazety, którą czyta Zuzanna w "Rilli ze Zlotego
> Brzegu", były nawet takie informacje jak to, że ktoś wrócił z
> uniwersytetu :P

Dla mnie jest to zaskakujące. Przecież takie rzeczy, że ktoś wrócił
z uniwersytetu, albo że kogoś odwiedziła hrabina,ludzie wiedzieli z
plotek. W małych miejscowościach nic się nie ukryje przed czujnym
okiem sąsiadów.Wszystkie takie nowinki zna się z kontaktów
międzyludzkich i nie trzeba sięgać po nie do gazet.
A kogoś w Ottawie, czy w Toronto, raczej mało obchodziło, że jakiś
Walter Blythe został nauczycielem, albo ze jakimś Gardinerom spłonął
dom.

[sowca]

Przeczytałam ostatnio "Panią na Srebrnym Gaju" - bardzo mi się
podobała, bardziej niż pierwsza część.
Sama fabuła nie jest zbyt powalająca, rzeczywiście wiele wydarzeń
jest tutaj wtórnych, natomiast jest też kilka świeżych, oryginalnych
wątków, jak na przykład bliskie zetknięcie się dwóch światów -
rodziny Gardiner i rodziny Binnie. Ale prawdziwym skarbem są tutaj
bohaterowie (co widać o wiele bardziej niż w "Pat ze Srebrnego
Gaju"), choć nie ma ich w zasadzie zbyt wielu.
Sama Pat jest rzeczywiście dziwną bohaterką, egoistyczną, zapatrzoną
w swój dom i w swoją rodzinę w sposób niemal chorobliwy. Ale to
właśnie sprawia, że jest ciekawa, jej zachowania i przemyślenia
prowokują do rozmyślań. Wydaje mi się zupełnie inna niż np. słodka
Ania z części od "Ani na Uniwersytecie" wzwyż. Co mi się nie podoba
w tej postaci, to relacja z Sidem - nawet nie dlatego, że jest
niepokojąca, tylko dlatego, że jest niewiarygodna, gdyż Sida w
książce praktycznie nie ma, prawie nic nie mówi, nie mamy
przytoczonych ich rozmów czy wspólnego spędzania czasu. Zażyłość
Sida i Pat, wspomniana przez Montgomery, de facto się nie pojawia.
To mi bardzo przeszkadza w uwierzenie w cały wątek ze ślubem Sida i
Mai. Nie pasuje mi też ta masa wielbicieli - ich wątki też zostały
potraktowane mocno marginalnie, romans Pat i Donalda musiał być
zaawansowany, skoro Donald się jej oświadczył, a opisany został może
na 3 stronach. Zupełnie inaczej niż np. Emilka i Dean - ich romans
zapowiada się od pierwszych stron "Dorosłego życia Emilki", rozwija
się w dramatycznych okolicznościach (choroba Emilki) i dramatycznie
kończy. Romanse Pat, nawet te, które wydają się poważne (Pat
zastanawia się nad zamążpójściem), są potraktowane płytko.
Uwielbiam Judysię, mądrą i pełną ciepła, a przy tym tak zabawną.
Uwielbiam jej komentarze i przekomarzania się z Tillytuckiem. Bardzo
lubię też Elkę, dziewczynę z charakterkiem i ze zdrowym podejściem
do rzeczywistości, co tak bardzo różni ją od Pat. Reszta postaci już
nie jest tak wyrazista, szkoda, że spotkało to także Hilarego i
Kirków, którzy mieli ogromny potencjał.
Teraz kwestia najbardziej kontrowersyjna, czyli małżeństwo Mai i
Sida. Cóż, teraz możemy krytykować rodzinę Gardinerów za ich
podejście do rodziny Binnie'ch, ale pamiętajmy, że wtedy różnice
społeczne były mocno akcentowane i było normą, że istniały "lepsze"
i "gorsze" rodziny. Bylo to po prostu kwestią pewnych tradycji i nie
ma się co zżymać, że Gardinerowie tak zareagowali. Zresztą, czy
rzeczywiście dzisiaj nie mają miejsca takie sytuacje? Gdyby w domu
zamożnych i wykształconych ludzi, powiedzmy lekarzy czy prawników,
pojawiła się znienacka synowa np. z rodziny patologicznej, wątpię,
czy wzbudziłoby to zachwyty. A pamiętajmy, że nie chodzi tylko o
różnice społeczne między tymi rodzinami, chodziło też o zachowanie
Mai, np. jej bezczelne odzywki czy jawna chęć odziedziczenia
Srebrnego Gaju, a także o jej rodzinę, która przychodziła całymi
tabunami i przesiadywała w mieszkaniu. Co do zmian w domu - czy
byłybyście takie zadowolone, gdyby do Waszego wypielęgnowanego,
ślicznie urządzonego domu wpakowała się znienacka jakaś osoba i
zaczęła zupełnie zmieniać wystrój mieszkania, w który to wystrój
włożyłyście tyle wysiłku? Nawet jeśli ta osoba jest w tej chwili
częścią rodziny. Teraz zapewne rodzice wzięliby kredyt i kupili
młodym małżonkom mieszkanie, ale wtedy Sid i Maja musieli mieszkać w
Srebrnym Gaju przez jakiś czas. Jestem więc w stanie tutaj zrozumieć
zachowanie Gardinerów i ból Pat, gdy do ukochanego domu wprowadziła
się dziewczyna, której nigdy nie lubiła. Wydaje mi się to bardzo
ludzkie i bardzo normalne w osobowości Pat, która straciła
najdroższy azyl, jakim był jej dom.

[yo-a-ko]

Zupełnie inaczej niż np. Emilka i Dean - ich romans
> zapowiada się od pierwszych stron "Dorosłego życia Emilki", rozwija
> się w dramatycznych okolicznościach (choroba Emilki) i dramatycznie
> kończy.

Ha, moim zdaniem on się już zapowiada w "Emilce ze Srebrnego...", gdy Dean mówi
- o ile pamiętam, podczas ich pierwszej rozmowy, po uratowaniu Emilki, że będzie
na nią czekał... A bodaj w drugim tomie Dean mówi Emilce, że nauczy ją pisania
miłosnych dialogów, i z tego, co pamiętam, brzmiało to też dwuznacznie...

[jadwiga1350]

> Teraz kwestia najbardziej kontrowersyjna, czyli małżeństwo Mai i
> Sida. Cóż, teraz możemy krytykować rodzinę Gardinerów za ich
> podejście do rodziny Binnie'ch, ale pamiętajmy, że wtedy różnice
> społeczne były mocno akcentowane i było normą, że
istniały "lepsze"
> i "gorsze" rodziny. Bylo to po prostu kwestią pewnych tradycji i
nie
> ma się co zżymać, że Gardinerowie tak zareagowali. Zresztą, czy
> rzeczywiście dzisiaj nie mają miejsca takie sytuacje? Gdyby w domu
> zamożnych i wykształconych ludzi, powiedzmy lekarzy czy prawników,
> pojawiła się znienacka synowa np. z rodziny patologicznej, wątpię,
> czy wzbudziłoby to zachwyty

Masz, Sowco, dużo racji. Tylko jak popatrzymy na rodziny Gardinerów
i Binnie'ych to właściwie trudno powiedzieć na czym te różnice
społeczne mają polegać. Na czym polega "wyższość" Gardinerów? No bo
nie mamy tu ani cenzusu wykształcenia, ani bogactwa, czy
pochodzenia.
Z dzieci Gardinerów nikt nie miał zbytnich ambicji jeśli chodzi o
zdobywanie wykształcenia. Pat zostaje wypchnięta niemal siłą na
Akademię, żeby ratować honor rodziny. Sid stanowczo zrezygnował z
dalszej edukacji, pragnął poświęcić się pracy na farmie.
Trudno więc powiedzieć, że Maja pod tym względem była gorsza od
Gardinerów.
Teraz sytuacja majątkowa. Nie pamiętam dobrze, ale chyba Binnie'owie
żyli z farmy, tak jak mieszkańcy Srebnego Gaju. Nie można
powiedzieć, że są biedniejsi od Gardinerów.Maja w dzieciństwie
dokuczała Pat, mówiąc, że jej dom jest świeżo malowany w
przeciwieństwie do Srebnego Gaju. Rodzinę Mai było stać na to
malowanie, więc musiało powodzić się im lepiej niż Długiemu Alkowi.
Tak więc cenzus bogactwa też odpada.

Sprawa pochodzenia też odpada. To nie Stary Kraj, a Sid to nie
szlachcic żeniący się z chłopką Mają.
Rodzice Mai nie służą nigdzie za parobków, żeby ich córka nie mogła
zostać panią Gardiner. Nie są też jakimś marginesem społecznym.
Małżeństwo Sida i Mai to nie mezalians typu: "panicz poślubia
służącą".

Prostactwo i chamstwo Mai widzi tylko Pat, która od dzieciństwa nie
lubi swej bratowej.Sida, wychowanego w tym samym domu, prostacka
żona nie razi.

A pamiętajmy, że nie chodzi tylko o
> różnice społeczne między tymi rodzinami, chodziło też o zachowanie
> Mai, np. jej bezczelne odzywki czy jawna chęć odziedziczenia
> Srebrnego Gaju, a także o jej rodzinę, która przychodziła całymi
> tabunami i przesiadywała w mieszkaniu

To prawda, ale znając nastawienie Patrycji do bratowej, to nawet
jakby Maja siedziała cichutko i pokorniutko w kącie, to i tak nie
zdobyłaby sympatii szwagierki.

Co do zmian w domu - czy
> byłybyście takie zadowolone, gdyby do Waszego wypielęgnowanego,
> ślicznie urządzonego domu wpakowała się znienacka jakaś osoba i
> zaczęła zupełnie zmieniać wystrój mieszkania, w który to wystrój
> włożyłyście tyle wysiłku?

Mai nie pozwolono na żadne zmiany.
Może w tym jest nieco winy Sida? Kłócąc się z Sidem, Maja wspomina o
jego obietnicach, czynionych przed ślubem, że będzie panią w
Srebnych Gaju. Jeśli Sid rzeczywiście składał takie zapewnienia, to
nic dziwnego że Maja miała wielką ochotę "rządzić się" w Srebnym
Gaju. Chciała czuć się panią.Sid powinien wiedzieć, że ojciec nie ma
najmniejszego zamiaru oddawać mu farmy i nie obiecywać Mai gruszek
na wierzbie.

[supervixen]

Abstrahując nieco od konkretnej sytuacji w Pat (bo nie pamiętam jej na tyle,
żeby się przykładami i cytatami podpierać), trzeba jednak wspomnieć, że sam
fakt, że "to nie był Stary Kraj" nie czyni z kanadyjskiej wioski raju, gdzie
wszyscy są sobie równi i ludzie nie mają o innych lepszej i gorszej opinii.
Akurat w powieściach LMM roi się od przykładów, że tak nie było, że "Sloane'owie
będą tylko Sloane'ami", że taka i owaka nie będzie dobrą żoną, bo pochodzi z tej
rodziny, a dziewczyna z innej na pewno jest wzorem gospodyni.

Co ciekawe, te słowa LMM wkłada najczęściej w usta jakichś starszych pań,
lubujących się w narzekaniu, przez co sama się od tego jakby dystansuje, ale
sama nie była wcale królową tolerancji... Tu i Pat i Emilka wyróżniają się ze
swoim poczuciem wyższości (Emilka też hrabiną nie była, ale stała za nią jakaś
tradycja - nieważne, że rodzina przybyła do Kanady kilka pokoleń wstecz).

[sowca]

[quote]Na czym polega "wyższość" Gardinerów?[/quote]

To jest rzeczywiście ciekawe pytanie. Mnie się wydaje, że chodzi
tutaj bardziej o takie subtelne różnice, niż majątek czy
wykształcenie. Może bardziej o poczucie wyższości wynikającej z
kultury osobistej? Maja i jej rodzina była hałaśliwa, wulgarna,
niedokształcona trochę też (sposób wyrażania się pani Binnie...).
Właściwie nie wiem do końca, z czego może to poczucie wyższości
wynikać - w "Emilce" jest to bardziej uzasadnione (tutaj chodziło o
tradycję, stary ród, piękny dwór, te buciki zapinane na guziki) czy
w "Ani" (rodzina lekarza, wykształcenie, zarobki). Ale tak teraz
myślę, że może to wykształcenie odegrało jakąś rolę. Sid wprawdzie
był farmerem, ale z dziewcząt chyba wykształcone były wszystkie (nie
jestem pewna tylko Winnie), a dodatkowo matka Pat pochodziła na
pewno z bardzo bogatej rodziny z tradycjami (dom na Wybrzeżu
Zatoki). A Srebrny Gaj chyba nie byl pomalowany nie dlatego, że
Długiego Alka nie było na to stać, tylko raczej dlatego, że
Gardinerowie tak chcieli. Myślę, że trzeba by dokładniej postudiować
zycie w takich wioskach w tamtych czasach, żeby zrozumieć te różnice.

[quote]Prostactwo i chamstwo Mai widzi tylko Pat, która od
dzieciństwa nie
> lubi swej bratowej.Sida, wychowanego w tym samym domu, prostacka
> żona nie razi. [/quote]
Oj, wydaje mi się, że nie tylko Sida. Rodzice Sida byli wyraźnie
wściekli, matka mówi Pat, że Sid wkrótce zrozumie, jaki popełnił
błąd", także Judysia i Elka nie są zachwycone, ze Maja weszła do ich
rodziny. Sid był zakochany i miał klasyczne klapki na oczach, ale
jest też napisane, że czasem, kiedy Maja szła do matki, on wymykał
się do kuchni na pogawędki z Judysią, Elką i Pat, co wskazuje na to,
że jednak brakowało mu trochę tego życia, które wiódł przed ślubem z
Mają.

[quote]Mai nie pozwolono na żadne zmiany.
> Może w tym jest nieco winy Sida? Kłócąc się z Sidem, Maja wspomina
o
> jego obietnicach, czynionych przed ślubem, że będzie panią w
> Srebnych Gaju. [/quote]
Mai nie pozwolono, ale i tak próbowała je wprowadzić, robiła przy
tym awantury, więc moim zdaniem to zrozumiałe, że Pat się wkurzała.
Ja ją jednak mimo wszystko rozumiem, bo swój dom też traktuję jak
azyl (chociaż nie w takim stopniu, jak Pat oczywiście) i z pewnością
szlag by mnie jasny trafiał, gdyby do mojego domu wpakowała się
znienacka osoba, której nie lubię, i nie dość, że usiłowała zmieniać
wystrój, to jeszcze zakłócałaby atmosferę panującą w domu.

[simply_z]

tak ale piszemy o loklanym dodatku i dawniej w gazetach być moze
takie informacje się zdarzaly.
Lista zgonow ,chrzcin ,kto wydaje przyjecie itd.

[jadwiga1350]

> a co niby bylo takiego reaslitycznego w Jance? nagle uciemiezona
> przez tyle lat matka ,cudownie po kilkunastu latach wiąże sie na
> nowo z ojcem.jeju ,te histoire takie wlasnie sa ,nie maja byc zbyt
> realne, albo moze ja to zle odczytuje.

Nie tak znowu cudownie. Impulsem do przyjazdu na Wyspę jest śmiertelna choroba Jane. Inaczej Robina nigdy nie zdołałaby się przeciwstawić matce. Niebezpieczeństwo grożące ukochanemu dziecku, nawet w dużo słabszej osobie wywołałoby odruch buntu. Przy łóżku córki, Robina i Andrew wszystko sobie wyjaśnili i postanowili spróbować od nowa. Zwłaszcza, że formalnie cały czas byli małżeństwem i żadne z nich nie chciało rozwodu.

[panikarola]

dla mnie Pat jest taką osobą, która po prostu nie dorosła. w pierwszej części jest zachwycająca, jak dla mnie, ale to był ten moment, kiedy trzeba było dojrzeć, przemienić się z wrażliwego dziecka, któe czuje się bezpiecznie w tym domu w osobę dorosłą, która potrafi dokonywać wyborów, wie, co dla niej dobre, czego chce itd. dla mnie Pat w drugiej czesci świadomie przybiera taką postawę pasywną, chce zostać w domu, utrzymać ten skostniały, ale znajomy i bezpieczny świat.

tak mi się zdaje, że ona perwersyjnie trochę nawet była zadowolona z choroby matki, bo mogła rzeczywiście MIEĆ ten dom dla siebie... i w pelni wejść w rolę pani na Srebrnym Gaju...

tylko ze czas w miejscu nie stoi, nawet jeśli ona nie chciała zmian - nadeszły, a ten pożar to takie deus ex machina, spowodował, że nieznośna sytuacja skończyła się, nie wymagając od niej podjęcia świadomej decyzji o wyprowadzce. Pat Gaju nie oddala, a mimo wszystko Maja go ma, wilk syty i owca cała.

Szkrab też oczywiście spada z nieba i to już jest takie zakończenie grubą nicią szyte, aby tylko byl happy end. kiedyś myślalam, że Pat po tym gwałtownym zakończeniu tamtego życia zupełnie normalna być nie mogła, ale teraz myślę, że to pojawienie się Mai faktycznie odebrało jej Srebrny Gaj i tak nieznośnie zmieniło wszystko, że późniejsze życie z Hilarym to już nie było to uosobienie dysharmonii, tylko - co być może później dostrzegła - z wdzięcznością przyjęty zamiennik.

w sumie to strasznie lubie obie te ksiązki :)

[123caramia]

Pat jest słodka z tą swoją naiwnością i ulubieniem do domu "Srebrny Gaj" kocha
Hilarego,ale nie tak jak by chciała to "dzisiejsza młodzież".Patka jest
dziewczyną z ubiegłego wieku i dzisiejsza młodzież jej nie zrozumie,gdyż jest
"wyprana" z ówczesnej wrażliwości.Szczerze współczuję nastolatkom 20 wieku :(

[mmaupa]

Jakby nie patrzec Pat JEST nastolatka 20-go wieku :P

[supervixen]

A czasem faktycznie należy jej współczuć ;)))

[pontecorvo]

w górę

[lucy-lotta]

Nie będę oryginalna - uwielbiam Judysię :) Oglądaliście może taki film "Talent Booky"? Tytułowa Booky mieszka w Toronto i udaje się do Montgomery po pisarskie rady. I właśnie jej matka (w tej roli Megan Follows) mówi "Przekaż jej, że uwielbiam Judysię z <<Pat>>" ;)

Ogólnie lubię serię o Patsy. Chociaż uważam, że Maud "wyżywa się" na niej w drugiej części ;)

Zawsze płaczę, jak Bietka umiera... Czemu musiała akurat ona zostać uśmiercona? Jestem zdania, że przyjaźń z Bietką czyniła Pat normalniejszą ;) Choć, jak mówiłam, lubię Pat.

[sowca]

A ja lubię właśnie czytać, jak Pat staje się coraz bardziej dziwaczna, samotna i opuszczona. Bardzo ciekawa jest ta sytuacja, kiedy najbliżsi opuszczają Pat - najpierw Bietka, potem Hilary (wyjeżdża na studia), potem Elka (wyjeżdża z Brookiem do Chin), potem Tillytuck, potem (oczywiście w pewnym sensie) Sid, wreszcie ukochana Judysia. Stopniowo Pat staje się coraz bardziej samotna i coraz bardziej skupiona na ukochanym domu. Wreszcie płonie Srebrny Gaj i Pat zostaje już całkiem sama, pozbawiona kompletnie oparcia, nie ma dla kogo żyć. Tylko kiepsko, że tak nagle wraca Hilary - chyba tylko po to, żeby książka się skończyła happy endem, a to przecież w wielu aspektach dość smutna powieść, właśnie o poczuciu osamotnienia, o lęku przed życiem, przed wyjściem z domu i dostrzeżeniem, ile ciekawych rzeczy i ludzi czeka na nas poza czterema ścianami. Chociaż, z drugiej strony, powrót Hilarego daje czytelnikowi pewną nadzieję - nigdy nie jest tak, że wszystko jest stracone!