do szczęśliwych posiadaczy wytworów Barańczaka

[k_i_k_a]

Od kilku lat poluję na "Pegaz zdębiał", zbiór form dziwnych Barańczaka, ale
nigdzie już go nie można dostać. Jeśli ktoś ma i chciałby się pozbyć (czyt.
sprzedać) bardzo proszę o kontakt.

O świństwach Barańczaka

[Gość: Grzech]

Ja poszukuję "utworów" w oryginale Barańczaka, w których ten, będąc młodym
komsomolcem, flekował Bogu ducha winną starszą kobietę, schorowaną poetkę
Kazimierę Iłłakowiczównę.

[Gość: szok]

a cos blizszego?

[hajota]

Ja przypominam sobie jak przez mgłę, że istotnie coś takiego miało miejsce,
tylko że nie chodziło o atak z pozycji "młodego komsomolca" (chyba że
przedpiśca używa tego zwrotu w przenośni), ale z pozycji "my, młodzi,
nowocześni poeci kontra starzy poeci". Nie ideolo tylko forma. Ale może ktoś
lepiej pamięta.

[Gość: Grzech]

Jak mi znajoma odda "Czerwoną mszę, czyli uśmiech Stalina" Bohdana
Urbankowskiego, napiszę więcej. Jak o tym przeczytałem byłem autentycznie
poruszony.

Słowo się rzekło, kobyłka u płotu

[Gość: Grzech]

Zaznaczam, że nie będzie tu niezbędnego intro historycznego o całym środowisku,
które jest niezbędne wobec porażającej niewiedzy tzw. mas i yntelygentów, a
także wobec zamazywania faktów przez usłużnych, o nich samych, "pożytecznych
idiotów" (wedle Uljanowicza - Lenina, lub bardziej precyzyjnie: "tanich kurew"
w myśl "językoznawcy" Dżugaszwilego - Stalina).

Cytuję z książki, która jest niezwykle ważna i pomocna w analizie i ocenie
postaw pisarzy, poetów i tzw. literatów żyjących i siejących hałdy
dialektycznego i prosowieckiego bełkotu w czasie tzw. Polski Ludowej, czyli
życia pod butem Moskwy (bolszewickiej kompartii i jej wściekłego psa - NKWD-
KGB).

Korzystam ze znakomitego i niezwykle pieczołowicie udokumentowanego opracowania
Bohdana Urbankowskiego pt. "Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina" (wyd. II
poprawione i rozszerzone, t. 1 i 2, Alfa, Warszawa 1998), z którego cytuję:
Wyróżnioną pozycję wśród poetów-arystokratów ducha, prawdziwych władów
przyszłości ma zatem Poeta-kronikarz. Dawać świadectwo prawdzie, mówić to, co
powinno zostać powiedziane - to zadanie na pozór skromne, lecz trudne,
wymagające prawdziwego arystokratyzmu ducha.
Takie zadanie wzięła na swe barki Kazimiera Iłłakowiczówna. Poetka mogła
pozostać na Zachodzie i wybrać życie pielgrzyma; po powrocie z Rumunii, gdzie
rzuciły ją losy wojenne, mogła też usadowić się na warszawskim Dworze.
Zamieszkała w Poznaniu, w wynajętym pokoiku bez wygód, żyła z robienia korekt,
przepisywania na maszynie, najmniej - z pisania książek. Jako autorka wierszy
religijnych, pewne oparcie znajdowała w Kościele - co dodatkowo rozwścieczało
jej wrogów. Spotkała się więc zarówno z szykanami partyjnych aparatczyków, jak
z obłudnymi krytykami dworaków; atakowano ją wprost, jako byłą sekretarkę
Piłsudskiego, autorkę "Ścieżki obok drogi", ale uderzano również obłudnie i po
tchórzowsku. Robili to nawet ci, którzy nie musieli, i w czasie, kiedy to już
nie było potrzebne, gdy stalinizm odchodził w przeszłość, a i
siedemdziesięciopięcioletnia [ur. w 1892 r. - przyp. G.H.], ślepnąca staruszka
nikomu nie zagrażała. Jeszcze w 1967 roku poznański aktywista Stanisław
Barańczak postanowił zabłysnąć kosztem bezsilnej poetki [ur. 1946 r., więc
ten "wrażliwiec" miał wtedy 21 lat - G.H.]. "Zrecenzował" wówczas jej wiersze
jako infantylną ppisaninę dla dzieci, jako coś niepotrzebnego... Dzięki
popisaniu się czujnością Barańczak zaczął robić błyskawiczną karierę, a
moczaryzm jeszcze bardziej ją przyspieszył: w czasach kiedy nawe zaufani
partyjniacy czekali długo na swe książki - czujny Stasio wydał 2 zbiory wierszy
i przygotował szkice "Nieufni i zadufani", w których chwalił Marksa i wystawiał
oceny kolegom po piórze. Szarpana przez różnej maści gorliwców Kazimiera
Iłłakowiczówna mimo wszystko się nie załamała. Po Poznaniu, po Polsce krążyły w
maszynopisach - przede wszystkim "Kolęda Katyńska" (...). Iłłakowiczówna miała
też odwagę napisać wiersz o masakrze 1956 roku w Poznaniu: "Rozstrzelano moje
serce".
Koniec cytatu.
Ilu poetów noszących spodnie było stać na cos takiego?
Tylko garstkę (np. Herberta, Szaniawskiego, Rembeka, Gołubiewa).
Atak zwolennika marksizmu, jakim był (?) Barańczak, na poetkę, która nie
skalała się służbą czerwonym, był napadem ideologicznym.
Nie było to jednak tak siermiężne i prostackie zapiewanie jak u klasyków-
politruków w latach 40-tych i 50-ych (np. Konwickiego, Brandysa, Słonimskiego,
Schaffa, Koźniewskiego, Bocheńskiego, Andrzejewskiego, Lewina, Kotta, Ważyka,
Borejszy, Jastruna, Putramenta, Bratnego...).
Grzegorz Hajduk