"Dzidzia" Sylwii Chutnik

[Gość: ciemna blondynka]

Ktoś czytał? Autorka dostała Paszport Polityki. "Dzidzia" to jej drugie
dzieło, nie mogę znaleźć w necie fragmentów; pewnie dlatego, że książka
dość cienka (fizycznie)... W jakimś programie kulturalnym parę godzin temu
krytycy nie byli zachwyceni. Mieli nadzieję, że autorka niezaprzeczalny
talent wykorzysta odpowiednio w trzeciej książce.

Czemu dostała ten Paszport?

[Gość: ciemna blondynka]

Właśnie obejrzałam sobie wywiad (czy też fragment wywiadu) z Sylwią
Chutnik i - auć! Czy w Polsce pisarze nie widzą już potrzeby wyrażania się
poprawnie we własnym języku? Pisarze, którzy otrzymują nagrody
kulturalne? :\ Czy ja jestem zbyt wybredna? Nie na czasie? :\ Takie
niechlujstwo w mowie razi mnie nawet u nie-literatów, a tutaj - PISARKA,
panie... :(

czytelnia.onet.pl/wideo/283,6060946,odtwarzaj.html

[f_jak_frustratka]

To fragment wywiadu z Sylwią Chutnik:
broszka.pl/wywiad-z-sylwia-chutnik-i-konkurs,a
Skąd w ogóle pomysł na "Kieszonkowy atlas kobiet"?

Sylwia Chutnik: Skąd pomysł? Trochę niechcący, ponieważ sam początek
Kieszonkowego, zaczęłam pisać przy okazji jakiegoś konkursu na tekst, czy
opowiadanie feministyczne, który był w 2006 roku ogłoszony przez portal
Feminoteka. I tam napisałam jakiś krótki fragment - to był początek opowieści o
Czarnej Mańce, późniejszego pierwszego rozdziału Kieszonkowego. Ale zrobiłam to
w taki sposób trochę dziwny, co potem stało się tak naprawdę moją rutyną. To
znaczy napisałam, właściwie chyba nie przeczytałam tego nawet potem i wysłałam
bez poprawek, bez redakcji, bez korekty do Feminoteki. I chyba dlatego, że to
było takie żywe i taki trochę też strumień gadania, może nie świadomości, tylko
właśnie strumień gadania. Ten tekst różnił się rzeczywiście od pozostałych i
zebrał dobre komentarze. Zachęcano mnie też, abym pisała dalej. Powstały, więc
trzy kolejne części pisane w ten sam sposób. To znaczy usiadłam, napisałam,
wywaliłam do maila. I tak naprawdę przeczytałam to dopiero potem, jak już było
upublicznione, jak już tekst wisiał na stronie.

A potem zaniechałam pisania. Napisałam tam dwie, czy trzy części i tyle. I potem
powstała kolejna część, ale to jakoś tak się wydłużało potwornie miesiącami. Nie
dlatego, że nie wiedziałam, co napisać, tylko po prostu w ogóle się tym nie
zajmowałam. I potem moja koleżanka Marta Dzido, pisarka, zapytała mnie, czy
będzie dalszy ciąg, czy pokazywałam to już jakiemuś wydawnictwu, i czy zamierzam
zrobić z tego książkę. Więc ja z kolei odpowiedziałam pytaniem na pytanie: "a
czy powinnam to zrobić?" A ona mówi: "tak, o Jezu, no weź, proszę":). Więc
trochę coś tam jeszcze podopisywałam, uporządkowałam i wysłałam do Ha!art

A w Ha!art wtedy były jakieś perturbacje personalne. To znaczy osoba, która
zakładała wydawnictwo, odchodziła do Krytyki Politycznej i zabrała ze sobą ten
wydruk tekstu, który ja im przekazałam. Trochę ten tekst poleżał, nic się w
końcu z nim nie stało, bo wydawnictwo Krytyki nie zajmuje się literaturą piękną.
A potem jakoś dziwnym trafem tekst wrócił do Ha!artu i dosłownie, 4-5 miesięcy
potem, odezwała się Martyna Sztaba, która jest szefową wydawnictwa. Tak po
prostu z głupia frant napisała mi maila: "Boże, to jest super! Wydajemy to w
marcu". A był październik. Jak już ochłonęłam i porozmawiałam z nią, to nie
pozostało mi nic innego, jak po prostu usiąść na tyłku i dopisać koniec. I to
już było takie trochę inne pisanie, bo ze świadomością, że to już będzie wydane,
że to po prostu powstanie książka, o Jezus, Maria. I.. co? No i powstała
książka. A to co się po tym wszystkim wydarzyło, to było dla mnie rzeczywiście
dużym zaskoczeniem.

Czy kogoś kto w ten sposób tworzy w ogóle można nazwać pisarzem?


-----------

[Gość: ciemna blondynka]

f_jak_frustratka napisała:

Czy kogoś kto w ten sposób tworzy w ogóle można nazwać pisarzem?

No właśnie? :\ A ci szefowie wydawnictwa, którzy piszą: "Boże, to jest
super, wydajemy!"?

Chutnik:
"zrobiłam to
> w taki sposób trochę dziwny, co potem stało się tak naprawdę moją rutyną"

Czemu bolą mnie zęby, kiedy coś takiego czytam?

[Gość: cedro]

A jaka jest definicja dobrego pisarza??? Jest jakaś? Przecież chyba
liczy się efekt i wolność tworzenia.

Co do Dzidzi to mogę napisać, bo widziałem, że ma fajnie wystylizowane
na XIX wiek zdjęcie z tyłu książki. Atlas podobał mi się przeciętnie.
Za bardzo wtórny formalnie do Lubiewa, więc za jej kolejną książkę
nawet nie planuje się zaznajamiać

[Gość: cb]

Gość portalu: cedro napisał(a):

> A jaka jest definicja dobrego pisarza???

Dobry pisarz to taki, którego chce się czytać :D

"Przecież chyba
> liczy się efekt"

No właśnie, efektem czytania Chutnik jest irytacja owocująca
niechęcią do dalszej lektury...

"i wolność tworzenia."

A wolnoć Tomku w swoim domku, wolnoć Sylwio w swojej szufladzie...
Ale żeby PASZPORT?

[cedro84]

Tylko, że różnym ludziom różne rzeczy się chce czytać, więc to definicja
kompletnie nie do użytku publicznego.
:P

[Gość: cb]

cedro84 napisał:

> Tylko, że różnym ludziom różne rzeczy się chce czytać, więc to
definicja
> kompletnie nie do użytku publicznego.
> :P

Mówmy więc o konkretach: Chutnik dostała nagrodę "kulturalną",
wnoszę więc, że jej książka powinna się podobać
ludziom "kulturalnym", "ukulturalnionym", oczytanym. Ludzi
oczytanych razi niechlujstwo językowe, a właśnie takie niechlujstwo
rzuca się w oczy przy pierwszym podejściu do "Dzidzi".

Postawa redaktorów opisanych w wywiadzie z autorką po prostu mnie
PRZERAŻA.

[cedro84]

Tylko, że to wszystko jest ciągle kwestią gustu litterackiego... Jednemu
"kulturalnemu" czytelnikami taki zabieg wyda się niechlujny, inny dopatrzy się w
niej rewelacyjnej stylizacji.

dlatego wydaje mi się, że krytykowanie akurat tej sfery utworu jest ryzykowne.
Zwłaszcza, że Chutnik nigdy "piękną" polszczyzną nie pisała. Więc to chyba
raczej nie bylejakość, tylko zamierzony zabieg. A w tym momencie wracamy do
tematu gustów literackich... itd.

[Gość: cb]

Chutnik w wywiadzie sama powiedziała, że pisze tak jak mówi, a jak mówi,
to już sami możemy posłuchać (to już uwaga ode mnie), więc nie jest to
stylizacja, a już na pewno nie rewelacyjna.

Właśnie zajrzałam do tego wątku z poczucia winy :P bo zdarzyło mi się w
księgarni przejrzeć "Dzidzię" i przy tym podejściu, w drugiej połowie
książki, dojrzałam już dojrzalsze pisarstwo. Chcę więc niniejszym zwrócić
część honoru ;)

Nie rozumiem, czemu w internecie zamieszczony jest fragment wcale nie
zachęcający do lektury.

A. I tak już z perspektywy patrząc... nie rozumiem, czemu w Polsce
ostatnio daje się fory utworom, które z założenia są prozą dość
hermetyczną, skręcającą w stronę groteski... Ja, owszem, lubię od czasu do
czasu. Ale mimo wszystko nie jest to i nie będzie literatura dla szerszej
publiczności, choć wcale nie mówię, że to kryterium powinno być
najważniejsze. Mimo wszystko jednak wśród wybitnych/najwybitniejszych
dzieł literackich tekstów opartych na grotesce nie jest zatrzęsienie. Może
jednak groteskę jest napisać łatwiej, bo to mimo wszystko jakieś
uproszczenie?

[yanga]

Moim zdaniem, ta pani dopiero uczy się pisać.
Fragmenty "Kieszonkowego" nie spodobały mi się właśnie z powodu
niechlujstwa, ale ostatni tekst w "Polityce" był całkiem niezły. Za
szybko te komplementy i zaszczyty, na to trzeba zapracować. I
przydałby się dobry redaktor. "Coś dopisałam, coś
uporządkowałam..." - to nie jest poważne traktowanie czytelnika.

[Gość: ciemna blondynka]

yanga napisała:

I
> przydałby się dobry redaktor. "Coś dopisałam, coś
> uporządkowałam..." - to nie jest poważne traktowanie czytelnika.

Ja w ogóle nie podejrzewam u Chutnik pragnienia nawiązania JAKIEJKOLWIEK
RELACJI z czytelnikiem. I to jest w tym wszystkim chyba najsmutniejsze.
Ona pisze sobie a muzkom. Wychodzi na to, że taka z niej grafoManieczka
czarna :\

[f_jak_frustratka]

No dobra, mam tą całą "Dzidzię". Jak przeczytam, to coś napiszę. Na pierwszy
rzut oka wiele się nie różni od Atlasu, i to wcale nie wróży dobrze.

[hermina5]

Kupilaś w księgarni? Jest już? Il kosztuje?

[f_jak_frustratka]

29,90 z promocją -35%. Nie kupiłam, dostałam.

[Gość: mała mi]

Dzidzia- za bardzo przegadana, przewałkowana, przeanalizowana, przetrawiona.
Byłam pod dość duzym wrażeniem Kieszonkowego atlasu kobiet, ale to, co w
pierwszej ksiązce mnie urzekło - styl, zabawa słowem, rozbijanie znaczeń, tutaj
mnie razi, a momentami irytuje. Jak dla mnie za duzy przerost formy nad treścią.

[stachkonwa]

Dodałbym jeszcze, że treśc jest obciążona ideologią podaną tak
łopatologicznie jakby sam autor "Pana kotka" tudzież innych
wuierszyków- bajeczek, którymi "wychowywano" mnie w dzieciństwie :)
zmartwychwstał i przerobił się na feministkę. Szkoda, gdyż
Atlas...obiecywał wiele.