Czy warto wracać do lektur z dzieciństwa?

[uhuhu]

Draco w wątku forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=11992858
napisał:

> No cóż, ja do dzisiaj przechowuję wszystkie tomy książek Alfreda
Szklarskiego
> i Karola Maya. Przeczytałem je wszystkie po kilkadziesiąt razy. Od
kilkunastu
> lat mam przerwę. Chyba wzorem autora artykułu wrócę do ponownego
czytania ...


Przemyśl sobie dobrze, czy na pewno chcesz wracać.

Zebrało mi się przed paronastoma dniami na przypomnienie sobie książek Adama
Bahdaja, którymi zaczytywałem się tak z 10-15 lat temu. Pofatygowałem się do
biblioteki dziecięcej, przyniosłem kilka moich najulubieńszych i... nie dałem
rady. Niby znam to wszystko, niby śmieszne - ale jakże inaczej spogląda się
na znajomych bohaterów , którzy nagle zaczynają wiele tracić z tego mitu, w
który przyoblekłem ich przez te wszystkie lata nieczytania. I nie
dokończyłem "Do przerwy 0:1" i "Telemacha w dżinsach", bo... wolę, żeby
zostały nietknięte w mojej pamięci.

To tak, jak z ekranizacjami filmów. Czytałeś Tolkiena kilkadziesiąt razy,
stworzyłeś sobie cały świat Śródziemia, a potem i obejrzałem ekranizację i...
wszystko znikło. Bo już widzę postaci i krajobrazy filmowe.

Czy Wy również tak macie? Warto wracać?

[solfuga]

Co za pytanie?
Oczywiście, że tak!
Do tej pory mam (już bez okładek) "Siódme wtajemniczenie" i "Księgę urwisów" z ilustracjami Czeczota np. "...pan Kropa...", "...Joniec i anioł...", czy też Inocynt Ankohlik z petlą na szyi ;~). "Marek Piegus" brązowa okładka, Flisak.
Niziur jest the Best!
Mój syn też tak uważa.

Pozdrawiam wszystkich sentymentalnych!

"Boicie się, Stachurka?"

to zalezy

[clevera]

Mysle, ze to zalezy od ksiazki i od doswiadczen osoby. Wrocilam niedawno do
Malego Ksiecia i nie zaluje. Odebralam ja pelniej niz jako dziecko. Wiecej
zrozumialam, bo wiecej przezylam.

[yanga]

Akurat "Mały książę" to zły przykład, gdyż jest to lektura uniwersalna. Ale na
przykład taka "Ania z Zielonego Wzgórza"? Ostatnio nie mam czasu do niej
wrócić, ale już jako dorosła osoba czytałam ją kilkakrotnie i zawsze coś nowego
znalazłam, za każdym razem zwracałam uwagę na co innego. To samo dotyczy innych
ukochanych lektur. Nie wiem, jak dla was, ale dla mnie ważne jest, żeby to było
to samo wydanie (okładka!)i koniecznie ten sam przekład, niechby nawet z tymi
samymi błędami. Co ja bym dała za takie stare wydanie Baśni Andersena w
pomarańczowej okładce w przekładzie Janczarskiego...

[arana]

yanga napisała:

> [...] Nie wiem, jak dla was, ale dla mnie ważne jest, żeby to było
> to samo wydanie (okładka!)i koniecznie ten sam przekład, niechby nawet z tymi
> samymi błędami.

Koniecznie z tymi samymi błędami!



[...] Co ja bym dała za takie stare wydanie Baśni Andersena w
> pomarańczowej okładce w przekładzie Janczarskiego...

Mam w pomarańczowej okładce, ale w tłumaczeniu Stefanii Beylin i Jarosława
Iwaszkiewicza, PIW 69.
Ja wolę z ilustracjami Szancera.

Pozdrawiam wspomnieniowo
Arana

[annika_vik]

Tak jak koleżanka powyżej uważam, że to zależy. Przede wszystkim od tego jaki
poziom prezentuje sobą ta literatura.
Niedawno też chciałam sobie przypomnieć lektury z dzieciństwa. Moja ulubioną
książką we wczesnym niemowlęctwie była Ania z Zielonego Wzgórza. Z rozpędu
kupiłam ze trzy tomy, co ja teraz z nimi zrobię?! To się nie nadaje do niczego -
okropnie żenujące, nie da się czytać...
Za to świetnie sprawdził się "Tajemniczy opiekun" Jean Webster oraz (nie bijcie
mnie!) Pollyanna (tym razem jednak w oryginale, inaczej się to odbiera). Nie
mówiąc o Astrid Lindgren i Bullerbyn - zawsze super.

[martolka]

Co do Ani to się nie zgodzę - mogę wracać do całej serii, chociaż pomijam pewne
kawałki tu i ówdzie. Ale tak jest z większością ulubionych książek z
przeszłości - czytam fragmentami, nawet jeżeli założę sobie przeczytanie
całości :-)
Są książki uniwersalne (jak poprzedniczka wyżej napisała), Mały Książe, czy
Alicja w Krainie Czarów, czy Miś Puchatek. Są książki, które kochałam i ciągle
kocham, ale tylko w pamięci, bo wiem, że zanudziłabym się na śmierć próbując je
czytać teraz (właśnie różne Bahdaje, Karole Maye, nawet Marek Piegus się nie
sprawdził, chociaż kiedyś czytałam to przynajmniej raz na rok :-). Ale
zauważyłam, że książki, których nie doceniałam, np wśród powieści ulubionych
autorów, nie pasujące mi jakoś w dzieciństwie, teraz nagle otwierają sie przede
mną, są ciekawe i jednak nie nudne ;-) - dajmy na to 'Adelo, Zrozum Mnie'
Niziurskiego, czy 'Zapałka Na Zakręcie' Siesickiej. Może warto wrócić właśnie
do takich.

Odkryjemy na nowo, jeśli...

[uhuhu]

...jest co odkryć. Uwielbiałem Karola Maya, ale próba powrotu skończyła się
tragicznie - wszystkie powieści zlewają się, powielane schematy kłują w oczy, a
z finałów niewiele wynika. Co nie znaczy, że za ileś lat będę własnemu
potomkowi odradzał - wręcz przeciwnie. Tylko że to już nie dla mnie.

Ale powrót do "Alicji..." Carrolla, do "Tajemnicy szyfru Marabuta" i "Syntezy"
Wojtyszki - to odkrywanie mnóstwa smaczków, których dziecko nie dostrzegało. Bo
żeby docenić piękno "Tajemnicy...", trzeba poczytać Doyle'a. Żeby w pełni
nacieszyć się Carrollem, warto zaopatrzyć się w oryginał i docenić pracę
tłumacza. Dziecko odkrywa w książce coś innego. Czy zauważy, jaką solidną dawkę
lekcji geografii przemycił Szklarski pod płaszczykiem Tomka Wilmowskiego? Na
pewno nie, ale kiedyś, po latach, być może. Tylko czy dorosłym będąc, będzie
chciało powtarzać sobie geografię?

[verdana]

A "Pięcioro dzieci i coś" i dalsze tomy, czy "Mary Poppins" (ja czytałam ja
jeszcze jako "Agnieszkę". A "Czarka" Woźnickiej - czytam ja teraz dziecku i
dopiero widzę, ze nie jest to tylko przygodowa książka o panterze, ale
obyczajowa o życiu niezbyt zamoznych i wykształconych rodzin. B.interesujące!

[natalicja]

Pewnie, ze warto.
Ksiazki Lindgren, Montgomery, Mary Poppins, Nesbit, Niziurski, Opowiesci z Narni (jednak sa bardziej dla dzieci niz doroslych moim zdaniem)... do nich wracam regularnie. Przyznaje, ze Panu Samochodzikowi rady juz nie dalam, ale jest jedyny, a reszta sie pocieszam i odstresowuje w miare potrzeb. A nawet, jak nie wiem, co by tu poczytac, to tez sie za nie zabieram. A z Tolkieniem tak na szczescie nie mam, moja wyobraznia zwyciezyla wyobraznie Petera Jacksona i bardzo sie z tego ciesze.

[orales73]

Fajnie jest wracać przez własne dzieci :)