Wojciech Kuczok "Gnój", W.A.B.

[Gość: Grandelezier]

Powieść jest rewelacyjna. Momentami zabawna, przechodzi nagle w opowieść tak
smutną i przerażającą, że całe otoczenie przestaje być ważne. Książka
wstrząsająca. Pełna poetyki i realizmu, wszystko umiejętnie wplecione w
całość. Moja książka roku, obok "Ulicy Marzycieli" McLiama Wilsona.

[apollo1966]

dobra książka!

[Gość: nov]

wszyscy kochamy wojtka kuczoka

[Gość: klik]

Ja tam nie kocham, ale nominacja się należy.
P.S. PAmiętacie ten ten soczysty opis chacharskich plwocin? Perełka!

[Gość: kati8]

przejmująco, konsekwentnie napisana aż do ostatniego zdania książka z serii
zachwycająco-niepokojących - mój typ na Nike

[braineater]

Podobałaby mi się bardziej gdyby nie była aż tak podobna do "Skurwysyna" J.P.
Donleavy'ego - nie zamierzam broń boże zarzucać plagiatu, ale niektóre sceny
charakterystyczne - kamienica tonąc w gównie, bohater i kilka innych rzeczy,
spowodowały, że miałem potworne wrażenie deja vu...
A jeśli z Nikowych nominacji miałbym coś wybrać, to pewnie jednak Odija....

Pozdrowienia:)

PS. dla zainteresowanych - inne tłumaczenie Donlleavy'ego zostało wydane w
latach 90 pod tytułem "Rudzielec"

[Gość: sztokholmianin]

"Gnoj" to znakomita ksiazka. Mam tylko zastrzezenia do tytulu.Ale moze nie ma
racji. Temat straszliwy i ogolnoludzki. Jezyk powiesci wspanialy. Od dawna nie
czytalem w tak dobrej polskiej powiesci. Troche mi przypomina Eliasza
Canettiego. Pozdrowienia Sztokholmianin.

[Gość: atomextra]

extra ksiażka

[kukurukuku]

ładne do czytania, szybko się czyta i nie ma się wrażenia straconego czasu.
ktoś jakoś coś napisał, że jego typ to odija jeśli chodzi o nike, o nie, jeśli
on to ja się z tego kraju wypisuję.przepraszam, panie odija, ale tak jest.

[Gość: pan ferdynand]

jeśli
on to ja się z tego kraju wypisuję.przepraszam, panie odija, ale tak jest.

a dlaczegóż to, jeśli wolno?
jak czegoś nie widać, to tego nie ma?

[Gość: coomassie9]

kukuruku
bardzo Cie prosze, wypisz sie.
Proooosze!

[Gość: Lula]

Dobra książka,z zaskakującym finałem.Trauma dzieciństwa jest straszna dla
dziecka,ciągnie sie potem jak kula u nogi.
Najgorsze jest to,że znam gorsze gnoje i bagna,te pokazane w "Gnoju"i "Pręgach"
to przy nich "mały pikuś".
I to jest straszne.
Do Znajomej babo!,to że ojciec nosił na rękach i dawał jeść to ma być cała
miłość rodzicielska?

[karodzaj]

świetna książka. Pewniak do NIKE -moim zdaniem.

[Gość: Znajoma]

A mnie jednak jest smutno , moze podoba sie innym ksiazka opisujaca rodzine w ten przykry sposob , a mnie jednak jest smutno... Nienawisc doroslego juz czlowieka do rodziny jest straszna. Stary K. moze i popelnia bledy , ale to Twoj ojciec , to on nosil Cie na rekach gdy byles maly , to on Cie karmil ... Czcij ojca i matke ... Smutno mi gdy mijam Cie na ulicy , smutno mi gdy mijam Twoj dom , Twoich bliskich Wojciechu Kuczok. Smutno mi , bo wiem ze wrosles w ta rodzine bardziej niz o tym sadzisz , jestes czescia tej rodziny .

smutno? wlasne brudy we wlasnym domu?

[Gość: stefan]

moim zdaniem jest tak - jak sie zostalo osranym w dziedzinstwie to mozna albo
oddac albo powielic.
ksiazka naprawde dobra, wiecej takich!

[Gość: zuza]

Ale z ciebie idealistka! Masz pojęcie o ludziach jak małe dziecko, które
zostało wychowane pod kloszem i nie spotkało na swojej drodze złych ludzi. Już
widzę, jak Stary K. nosi syna na rękach i go karmi.
A zresztą gdyby nawet tak było, to i tak wyrządził małemu tyle krzywd, że nie
dziwię się, iż ten nienawidzi zarówno ojca, jak i całej tej nienormalnej
rodziny. A niby za co ma ich kochać, czy nawet tylko lubić? Za zmarnowane
dzieciństwo? Samo bycie ojcem czy matką nie daje prawa do wszechmocnej władzy i
poniżania dziecka (czyli istoty słabszej). Nie jest również powodem do
automatycznego szacunku i miłości ze strony dziecka. Na to trzeba sobie
niestety zasłużyć. Uważam zresztą, że w relacjach między ludźmi więzy krwi nie
mają większego znaczenia. Często w życiu jest tak, że oparcie znajduje się w
przyjaciołach, czyli ludziach obcych, a nie w rodzinie.

[Gość: Kryske]

Wyglada na to, ze musze gnoj przeczytac. Kupilam zaraz jak tylko sie ukazala,
przeczytalam kilka stron i zrezygnowalam. Przygnebiajaca.

przygnebiajaca?

[Gość: stefan]

uswiadomienie sobie gnoju, jest zapewne przygnebiajace, ale zeby sie z niego
wyzwolic trzeba przejsc przez uswiadomiony sobie w zwiazku z nim smutek i zal.
Bo te uczucia, gdy sa nieuswiadomione, sa jak kotwice - nie pozwalaja na
zmiane. Dla mnie ta ksiazka jest jak wezwanie do sprzatania, do zmiany - to
ozywia o dodaje energii

[Gość: orfeo1966]

bardzo dobra książka

[diableska]

Chcemy czy nie, ta książka to część rzeczywistości w jakiej żyliśmy lub żyjemy.
Przeczytałam w jedno popołudnie. Literatura faktu - niezaprzeczalnie. Wianuszki
ze śliny, sanatoria - więzienia, hierarchia majętności. Kuczok pokazał,że
dziecko na prawdę wiele pamięta, a dzieciństwo to nie tylko pojedyncze obrazy
ale piętno, które determinuje. Stereotyp? Tylko dla tych, którzy nie próbowali
wyciągać innych z gnoju...

[Gość: tomek]

Nie znam tego autora, ale liczę że zwycięży, skoro sam Jerzy Pilch wyraził się
przychylnie o jego prozie.

[Gość: PILCH]

skoro mistrz pilch sie dobrze wyrazil to faktiko ,czapki z glow.
ej ludzie ludzie. a kto to znowu ten pilch taki?
wielki recenzent jest?

[infi]

W Kuczoku najbardziej lubie jego blyskotliwe ciagi skojarzeniowe i
slowotworcze. I ta bliskosc i swojskosc - kazdy Slazak ja chyba w Kuczoku
odczuwa gleboko - ktora bawi i wzrusza. Polecam inne pozycje z dorobku tego
autora - czesto bardzo rozne.

[Gość: shark01]

co to się porobiło, żeby za gnój dostawać nagrody ;-)

[Gość: Ech!!]

Genialna!!! Myślałam, że to będzie przygnębiająca historia, przytwierdzjąca do
ziemi..a ona mnie nisie :) Nie w tym sensie,że mi daje nadzieje ale poprostu..
jakbym skrzydła miała, oczy szerzej otwarte, głębsze, głębsze powietrze.. No i
wiem jak to się czuje- dobra książka :D

[Gość: ritti]

Nie czytałem jeszcze...Czy to jest autobiografia?

[Gość: Łysy]

supere tytuł.skąt to gościu wziołeś?

[Gość: Kamiś]

Zaczeła mi się podobać ta książka.Jesteś zajebisty kolo.

[Gość: nakone]

Fakt, dobra książka, szybko i lekko się ją czyta. Z pewnością należy do
książek, które dłudo się pamięta, daje do myślenia, ale czy napewno "najlepsza"?

[Gość: Irmina]

Gnój" Kuczoka to wyszykane studium ludzkiego bólu. Twardym, ostrym pędzlem
maluje autor kondycję powojennego śląskiego domu rodzinnego z jego
drobnomieszczańskimi manierami. Aby odżegnać się od spekulacji nt. uwikłań
autobiograficznych, Kuczok dopisuje w podtytule "autobigrafia". Nie poprzestaje
jednak na tym zabiegu, dlatego też kartkę dalej - dedykację - kreśli, a raczej
odkreśla się grubą linią od wszelkich podobieństw nachalnych, przypadkowych,
niepotrzebnych.
I tu mimowolnie wkraczamy w sferę języka i powiązań z innymi stylami książek.
Na pierwszy rzut oka przychodzi czytelnikowi (np. Irminie :) na myśl, iż
antybohater (ojciec, stary K.) to subtelna reminiscencja starego Franza K. i
jego Józefa K.
K. jak Kuczok i K. jak Kafka. Do tego rosnąca z wiekiem nienawiść do ojca.
Jednak na tym powiązaniu się nie kończy. W żyłach starego-młodego Kuczoka
płynie krew gombrowiczowska. Stylem narasta, pęcznieje, wybucha (jak wypada na
punkt kulminacji) w sercu książki. Opis zbliżenia brata starego K. z
przypadkową kobietą kobiecą to wypisz wymaluj scena oglądana i zapamiętana
gombrowiczowskimi oczyma. Również scena powrotu ze szkoły zaplutej, zepsutej.
Inwersja w częściach zdania (mnogość przymiotników po rzeczowniku) oraz
stawianie czasownika na końcu zdania - to przecież ulubiony zabieg samego
Gombrowicza.
Prosta treść wkomponowana w ciekawą, aczkolwiek starą formę sprawia, iż książkę
czyta się dobrze. Bohaterowi (synusiowi) przyszło żyć w rodzinie o zachwianym
morale. Prosta rodzina = prostacki język i takiż sposób życia, pojmowania
świata etc.
Stary K. (nierozpoznany pisarz-malarz-poeta) jest człowiekiem, który jak
spróchaniałe drzewo chyli się ku upadkowi. Syn nie zgadza się na takie życie,
na takiego ojca. W myślach więc zabija swego rodziciela tysiącem rodzajów
śmierci. Ostatecznie usamodzielnia się i wybywa z domu. W tym czasie
spróchniałe drzewo łamie się, umiera. Gnój (symboliczne odchody jego życia)
zalewa tworzony z przekleństw, plwocin i batów pojmowany przez niego dom.
Dom, a może sumienie? Sumienie, czyli kręgosłup moralny człowieka. Łamie się, a
może jest strawione - wyżarte przez kwas złego życia? Te pytania autor
pozostawia do rozstrzygnięcia. Daje jednak odpowiedź głowiącym się latami
psychologom: behawioryzm i geny niekoniecznie uwarunkowują, determinują
człowieka. Bohater z nimi wygrywa, separuje się, odchodzi. Odchodzi w
poszukiwaniu lepszego....
Pozdrawiam świątecznie życząc lepszego ;)

[kotmaurycy]

Podoba mi się, że czytasz z przejęciem. Czytanie na zimno to już nie to samo.
Też pozdrawiam.

[Gość: Anna]

Mnie ta książka nie zachwyciła. Zdania budowane podobnie jak u Pilcha,
momentami miałam wrażenie, że to coś jego czytam. No i cóż to za temat - nic
porywającego, postać ojca płaska, nieprzekonywująca i wręcz niewiarygodna. Nic
ciekawego, powtarzam. W każdej chwili mogłam ją odłożyć i już do niej nie
wracać.

[Gość: jo]

Z tym Pilchem to masz rację - też uderzyło mnie podobieństwo. Przy czym to
nawet nie Pilch, nie on był pierwszy, wcześniej pisal tak np Hrabal. Książka
niezła, technicznie, językowo - gładka, poprawna, wypieszczona przez autora.
Trzcionka duuża, wyraźna :-) Czekam na kolejne - liczę, że lepsze.

a dzisiaj się w markecie się zastanawiałem nad

[labedy]

kupnem tejże książki w ramach sprawienia sobie prezentu gwiazdkowego.Niestety
nie doszło do w/w czynu.Ale może następnym razem.Pozdrawiam.

kuczok GNÓJ

[majkau2]

kurczę, musze powiedzieć rodzicom, zeby dopisali mi prezent do listy jeszcze
jeden w postaci wlasnie tego tytulu. zacheciliscie mnie- dziekuje

[zosia84]

A ja muszę przyznac,że "Gnój" mnie nieco rozczarował.Może to wina obejrzanych
wcześniej "Pręg"(które też nie zachwyciły,szczególnie druga przerysowana i nie
pozostawiająca odrobiny inwencji własnej część "dorosła" filmu), a może byłam
tak zachwycona połkniętym wręcz "Widmokręgiem",że spodziewałam się Bóg wie
czego:)Świetny język,ale sam język nie wystarczy.MOże druga lektura pomoże,bo
mam zamiar przeczytać to jeszcze raz i skupić się na innych motywach, nie tylko
na przemocy w rodzinie.Np na motywie domu,bardzo interesującym...Pozdrawiam
wszystkich fanów Kuczoka!

[Gość: hiii]

duże rozczarowanie, książka niestety średnia - a i to eufemizm. spodziewałam
się odkrycia w polskiej literaturze - a tu taki zawód...
język "jakby znajomy" - pisano tu już przede mną o podobieństwie stylu Kuczoka
z pisarstwem Hrabala, Pilcha. ja momentami znajdywałam też Gombrowicza. w tym
wypadu nie jest to jednak zaleta, czuje się bowiem wtórność.

[Gość: :PPPPP]

Ksiazka jest swietna!
Ale ta pierwsza czesc jest dla mnie zbyt monotonna...dlatego tak ja tylko
przejrzalam a pozniej w drugiej czesci juz sie czytalo szybciutko! Polecam
wszytskim.