wspólne opowiadanie

[meyka]

To nie mój orginalny pomysł tylko ściągnięty z forum SF&fantasy. Zabawa
polega na tym, aby każdy dopisywał po jednym zdaniu, tak aby stworzyć całe
opowiadanie. Licze na ciekawe pomysły. No więc ja zaczynam:
Nagle rozległ się okropny huk, który ostatecznie rozbudził wszystkich.

[Gość: 'cause I like soul]

To nie był taki zwykły huk, jaki wydobywa się np. po stłuczeniu szyby.

[wo_rk]

Był to potężny huk, który zatrząsł całym wieżowcem.

[Gość: gfddsgsdsdfsdf]

Judym długo się zastanawiał, co mogło być przyczyną tego wybuchu. Sprawdził
swoje spodnie i spostrzegł, że ma dziurę na kroczu. Tak... To wszystko było
spowodowane przez spożycie dużej ilości kapusty. Judym puścił bąka...

Wspólne opowiadanie

[Gość: 1,2,3]

Judym puścił bąka wolno. Owad zakołysał się ciężko w powietrzu, westchnął, i z błyskiem w swych oczach złożonych przemówił do Judyma.

[Gość: makaron]

"Coś tu śmierdzi! Jadłeś kapustę?"

Wspólne opowiadanie

[Gość: 1,2,3]

Na to Judym: "Co ci bąku przyszło do głowy? Tylko makaron ze skwarkami!"

[Gość: makaron]

"To co u licha jednego robi tu ta kapusta?!". Bzyk z bzyknięciem każdym
nieuchronnie przybierał na dostojności.

[braineater]

Kapusta?! - Twarz Judyma przybrała wyraz wielce zafrapowany a cichy grzechot
dobywający się spod czaszki, świadczył o powolnie wzbierających procesach
myślowych, wobec których nasz bohater stawał zazwyczaj w całej swej bezsile i
którym poddawał się jak klif napierającym falom, jak maszyna doktora
Stevensona, ruszając ospale pod wpływem podnoszącego się ciśnienia, co między
innymi spowodowało charakterystyczny obrzęk jego twarzy, nieumykający bacznej
uwadze Bąka, który nie chcąc zakłócać filozoficznej zadumy swego przypadkowego
interlokutora, polatywał z cicha to tu, to tam - aż wreszcie nie wytrzymał tego
rozenergetyzowanego napięcią i wybuchnął, co okazałao się być tragicznym w
skutkach, gdyż miast wybuchnąc figurą retoryczną, jak to pierwotnie zamierzał,
wybuchnął całym sobą, rozczłonkowując swe bącze jestestwo w miriardy kawałków,
które wiedzione cichym poszumem kosmicznego wiatru, umknęły ku niezmierzonym
eonom galaktycznej przestrzeni, wybudzając tym samym Judyma z otchłani
mrocznego namysłu i wciskając mu na usta banalne stwierdzenie,przed
wypowiedzeniem którego bronił się niby Laakoon wężami spętany, które
jednakowoż, ku jego własnemu zaskoczeniu, przyspożyło mu ogromu radości - To
się, kurde, nazywa pożądnie spierdzieć...

Tak z jednym zdaniem to ciężko....:)

przypis + c.d.

[sadysfakcja]

Mózgojad użył sformułowania "pożądnie spierdzieć",
co oznacza: spierdzieć po użądleniu.


Otrząsnąwszy swe ciało z resztek szlachetnego gazu i poprawiwszy swą duszę (nosił ją na szelkach z szeklami), Judym zapragnął rozkoszy z rosnącą w głębi boru rosiczką bezwstydną.

[Gość: makaron]

"Rosiczko! Rosiczko!" - jął wzywać Judym. "Gdzieś się śród boru podziała?"

[Gość: gość]

<apeluję do pana Braina, by nie lał wody z mydłem, ale pisał konkretnie, bo to
wyżej ani oka nie cieszy, a nawet męczy>

[Gość: Ewa]

"Do konca i w lewo" - rozlegla sie cichutka odpowiedz.

[Gość: makaron]

Rozochocony Judym popędził zatem ile sił w piętach za cieniutkim Rosiczki
głosem, raz po raz klaskając w dłonie: "Hejza hejza! Hajta Hajta! Hyc!".
Zniknął w norze.

Podziemia.

[sadysfakcja]

Judym postąpił lekkomyślnie. Gdyby słuchał szeptów krasnoludów amanitowych, wiedziałby, że nora jest intymnym wejściem do ciała Wiedźmy Ziemnej.

[Gość: Ewa]

Nie sluchal byl jednak i teraz stal oto w ciemnym korytarzu, powoli oswajajac
wzrok.

Podziemia.

[Gość: 1,2,3]

Ale wzrok zjeżył się, nie lubił powolnego oswajania.

[Gość: gfddsgsdsdfsdf]

Wtem na końcu cielesnego korytarza spostrzegł światło, jednak to nie było
zwykłe światło, ten jasny płomień z głębin kobiecych otchłani przypomniał mu
chwile w towarzystwie Zenona Ziembiewicza.
Judym stał, myślał i wspominał, jednak zrozumiał, że nic już nie przywróci tych
chwil sam na sam z Zenonem Z.

[Gość: makaron]

Ostani więc raz ruszył w pląs kankana, jak niegdyś z Zenonem czynił, by choć na
chwilę namiastkę wspomnień zawrócić. Wiernie wtórowała mu przy tym
nieodżałowana piewczyni wiedzy - Stasia Bozowska.

Wolta!

[sadysfakcja]

Przejdźmy w karakana! - rzucił Judym.

[braineater]

W karakona chyba...- rozległ się głos z głebin przepastnych,a w chwilę później
z mrocznego zakamarka wypełzł byt karaluszy, Józefem zwany.

Józef

[Gość: 1,2,3]

W przerwach między wypowiadanymi słowami mył swoje ciało - na podobieństwo kocie - czterdziestoma pięcioma ruchliwymi językami.

[Gość: Ewa]

Wtem jeden z jezykow zaklinowal mu sie pod pacha!

[wo_rk]

Zobaczcie co do tej pory wyszło:
Nagle rozległ się okropny huk, który ostatecznie rozbudził wszystkich. To nie
był taki zwykły huk, jaki wydobywa się np. po stłuczeniu szyby. Był to potężny
huk, który zatrząsł całym wieżowcem. Judym długo się zastanawiał, co mogło być
przyczyną tego wybuchu. Sprawdził swoje spodnie i spostrzegł, że ma dziurę na
kroczu. Tak... To wszystko było spowodowane przez spożycie dużej ilości
kapusty. Judym puścił bąka... Judym puścił bąka wolno. Owad zakołysał się
ciężko w powietrzu, westchnął, i z błyskiem w swych oczach złożonych
przemówił do Judyma. "Coś tu śmierdzi! Jadłeś kapustę?" Na to Judym: "Co ci
bąku przyszło do głowy? Tylko makaron ze skwarkami!" "To co u licha jednego
robi tu ta kapusta?!". Bzyk z bzyknięciem każdym nieuchronnie przybierał na
dostojności. Kapusta?! - Twarz Judyma przybrała wyraz wielce zafrapowany a
cichy grzechot dobywający się spod czaszki, świadczył o powolnie wzbierających
procesach myślowych, wobec których nasz bohater stawał zazwyczaj w całej swej
bezsile i którym poddawał się jak klif napierającym falom, jak maszyna doktora
Stevensona, ruszając ospale pod wpływem podnoszącego się ciśnienia, co między
innymi spowodowało charakterystyczny obrzęk jego twarzy, nieumykający bacznej
uwadze Bąka, który nie chcąc zakłócać filozoficznej zadumy swego przypadkowego
interlokutora, polatywał z cicha to tu, to tam - aż wreszcie nie wytrzymał tego
rozenergetyzowanego napięcia i wybuchnął, co okazało się być tragicznym w
skutkach, gdyż miast wybuchnąć figurą retoryczną, jak to pierwotnie zamierzał,
wybuchnął całym sobą, rozczłonkowując swe bącze jestestwo w miliardy kawałków,
które wiedzione cichym poszumem kosmicznego wiatru, umknęły ku niezmierzonym
eonom galaktycznej przestrzeni, wybudzając tym samym Judyma z otchłani
mrocznego namysłu i wciskając mu na usta banalne stwierdzenie,przed
wypowiedzeniem którego bronił się niby Laakoon wężami spętany, które
jednakowoż, ku jego własnemu zaskoczeniu, przyspożyło mu ogromu radości - To
się, kurde, nazywa pożądnie spierdzieć... Otrząsnąwszy swe ciało z resztek
szlachetnego gazu i poprawiwszy swą duszę (nosił ją na szelkach z szeklami),
Judym zapragnął rozkoszy z rosnącą w głębi boru rosiczką bezwstydną. "Rosiczko!
Rosiczko!" - jął wzywać Judym. "Gdzieś się śród boru podziała?" "Do końca i w
lewo" - rozległa się cichutka odpowiedź. Rozochocony Judym popędził zatem ile
sił w piętach za cieniutkim Rosiczki głosem, raz po raz klaskając w
dłonie: "Hejza hejza! Hajta Hajta! Hyc!". Zniknął w norze. Judym postąpił
lekkomyślnie. Gdyby słuchał szeptów krasnoludów amanitowych, wiedziałby, że
nora jest intymnym wejściem do ciała Wiedźmy Ziemnej. Nie słuchał był jednak i
teraz stał oto w ciemnym korytarzu, powoli oswajając wzrok. Ale wzrok zjeżył
się, nie lubił powolnego oswajania. Wtem na końcu cielesnego korytarza
spostrzegł światło, jednak to nie było zwykłe światło, ten jasny płomień z
głębin kobiecych otchłani przypomniał mu chwile w towarzystwie Zenona
Ziembiewicza. Judym stał, myślał i wspominał, jednak zrozumiał, że nic już nie
przywróci tych chwil sam na sam z Zenonem Z. Ostani więc raz ruszył w pląs
kankana, jak niegdyś z Zenonem czynił, by choć na chwilę namiastkę wspomnień
zawrócić. Wiernie wtórowała mu przy tym nieodżałowana piewczyni wiedzy - Stasia
Bozowska. Przejdźmy w karakana! - rzucił Judym. W karakona chyba...- rozległ
się głos z głebin przepastnych,a w chwilę później z mrocznego zakamarka wypełzł
byt karaluszy, Józefem zwany. W przerwach między wypowiadanymi słowami mył
swoje ciało - na podobieństwo kocie - czterdziestoma pięcioma ruchliwymi
językami. Wtem jeden z jezyków zaklinował mu się pod pachą!

ciąg dalszy zarzuconego opowiadania

[fioletka]

Ach cóż to był za widok, Judym ze śmiechu posikał się w majty, przeźroczysty
płyn barwy słomkowej o ostrym zapachu przeciekł przez dziurawe spodnie i
utworzył pokaźnych rozmiarów kałużę na podłogę mrocznej jaskini, która okazała
się przepiekną mozaiką przedstawiającą Wenus z Milo.

[yog5]

Doktor Brejn spojrzał na przypiętego do szpitalnego łóżka mężczyznę,westchnął -
gdybym tak mógł wiedzieć, co dzieje się w głowie tego nieszczęśnika - i
pochylił się nad śpiącym.