Klasycy francuscy

[maitresse.d.un.francais]

Co polecacie?

Znam Zolę, Hugo "Nędzników", Flauberta "Panią Bovary", sporo opowiadań de Maupassanta (i jego chyba oraz Flauberta najbardziej cenię).

Obecnie brnę przez "Katedrę Notre Dame" i chyba nie przebrnę - zbytnio czarno-białe, no i to przedstawianie Quasimodo jak zwierzęcia i uwagi w rodzaju "To pewna, że duch zanika w niewydarzonym ciele".

Kogo możecie polecić i dlaczego?

[monikate]

"W poszukiwaniu straconego czasu", ale przed lekturą warto sprawdzić, czy my mamy czas :) Niemniej warto!

[eeela]

> Obecnie brnę przez "Katedrę Notre Dame" i chyba nie przebrnę - zbytnio czarno-b
> iałe, no i to przedstawianie Quasimodo jak zwierzęcia i uwagi w rodzaju "To pew
> na, że duch zanika w niewydarzonym ciele".

O, mnie też z tego względu książka mocno nie podeszła. Ja byłam jeszcze w tej niefortunnej sytuacji, że najpierw widziałam bajkę Disneya, a dopiero potem czytałam książkę. Bajka jest słodka, niewinna, opiewająca równość, wolność i braterstwo, więc książka okazała się rozczarowaniem na wszystkich frontach - i w akcji, i w zakończeniu, i w sposobie przedstawiania świata i charakterów. No ale cóż, trzeba się jakoś uczyć, że życie to nie bajka. Ech.

A z Francuzów to mam osobiście do polecenia Rolanda Topora, ale on chyba jeszcze nie klasyka ;-)

[maitresse.d.un.francais]

eeela napisała:

>
> > Obecnie brnę przez "Katedrę Notre Dame" i chyba nie przebrnę - zbytnio cz
> arno-b
> > iałe, no i to przedstawianie Quasimodo jak zwierzęcia i uwagi w rodzaju "
> To pew
> > na, że duch zanika w niewydarzonym ciele".
>
> O, mnie też z tego względu książka mocno nie podeszła. Ja byłam jeszcze w tej n
> iefortunnej sytuacji, że najpierw widziałam bajkę Disneya, a dopiero potem czyt
> ałam książkę. Bajka jest słodka, niewinna, opiewająca równość, wolność i brater
> stwo, więc książka okazała się rozczarowaniem na wszystkich frontach - i w akcj
> i, i w zakończeniu, i w sposobie przedstawiania świata i charakterów. No ale có
> ż, trzeba się jakoś uczyć, że życie to nie bajka. Ech.

Jest bardziej czarno-biała niż tom II "Nędzników" (część "Mariusz"), o ile to w ogóle możliwe. :-P

Można, owszem, wziąć poprawkę na to, że niby autor przedstawia średniowieczny punkt widzenia, ale bez przesady. Od siebie też pisze. I nakreślenie średniowiecznego tła idzie mu znacznie gorzej niż pisanie o czasach współczesnych.

No i żebracy paskudni oszuści, a wśród nich szlachetna Esmeralda, w dodatku czysta jak łza i bez namaczania, co przed awansami bohatera broni się sztylecikiem (ach, te wizje ognistych Hiszpanek w różnych książkach!).

>
> A z Francuzów to mam osobiście do polecenia Rolanda Topora, ale on chyba jeszcz
> e nie klasyka ;-)

Nie klasyka. ;-) Znam, dziękuję.
>

[maitresse.d.un.francais]

powiem krótko: "Katedra Notre Dame" już w formie pisanej jest infantylna i dęta jak musical.

Plus paskudna dyskryminacja niepełnosprawnego.

[jadwiga1350]

> Plus paskudna dyskryminacja niepełnosprawnego.

To akurat najmniejszy problem. Niby jak miał być traktowany ktoś taki jak Quasimodo w 1482 r.? Żeby choć pochodził z bogatej rodziny, to jeszcze, jeszcze, ale on był podrzutkiem niewiadomego pochodzenia.I tak miał dużo szczęścia, że przeżył.
Katedra Marii Panny rozczarowuje czytelnika. Postacie są płaskie i irytujące, Esmeralda swą głupotą i naiwnością doprowadziłaby świętego do szału. Jedyny ciekawy wątek w całej powieści to ten z Ludwikiem XI.

Do Jadwigi OT

[osscylacja]

Jadwigo, czy czytywałaś w dzieciństwie "Jadwigę i Jagienkę"? Zawsze ilekroć widzę twój nick mam ochotę cię o to zapytać:).

[Gość: Hugon]

maitresse.d.un.francais napisała:
> Plus paskudna dyskryminacja niepełnosprawnego.
Możesz napisać kto w tej powieści był NIEPEŁNOSPRAWNY??? Bo Quasimodo był garbaty i brzydki ale nie był niepełnosprawny.

[maitresse.d.un.francais]

Gość portalu: Hugon napisał(a):

> maitresse.d.un.francais napisała:
> > Plus paskudna dyskryminacja niepełnosprawnego.
> Możesz napisać kto w tej powieści był NIEPEŁNOSPRAWNY??? Bo Quasimodo był garba
> ty i brzydki ale nie był niepełnosprawny.

Jak to nie? Głuchy był oraz ślepy na jedno oko. :-P

[Gość: Hugon]

Faktycznie, wersja Disneya z Quasimodo skaczącym po dachach przesłoniła mi oryginał.

[eeela]

> Nie klasyka. ;-) Znam, dziękuję.

Ale jestem mocno przekonana, że kiedyś będzie :-)

[maitresse.d.un.francais]

A co ty tam masz w sygnaturce? :-)

[eeela]

A wiesz, że nie mam pojęcia? :-) To znaczy rozumiem zdanie ("Przegranym nie jest ten, kto nie zbiera dóbr, ale ten, kto nie rozumie, że je posiada"), ale nie mam pojęcia, skąd ono i czyjego autorstwa. Przeczytałam kiedyś taką dedykację w jednej z książek byłego i spodobała mi się myśl :-)

[eeela]

"kto ich nie rozpoznaje, gdy je posiada" - tak jest lepiej, tylko nie chciało mi w porę przyjść do głowy ;-)

[maitresse.d.un.francais]

Przejrzałam do końca, bo byłam cholernie ciekawa, pomijając 9/10 książki, a skupiając się na wydarzeniach.

Istotnie kończy się źle, a nawet bardzo źle, a to przez głupiego Quasimoda, który zamiast zapytać Jana, o co chodzi, zaraz nieszczęsnego zabija. Oraz przez głupią Esmeraldę, która nie ma tyle rozumu, żeby - ukryta - nie wołać Febusa.

[jadwiga1350]

>Oraz przez gł
> upią Esmeraldę, która nie ma tyle rozumu, żeby - ukryta - nie wołać Febusa.
>

Ano głupia strasznie. Jej głupota tym bardziej mnie irytuje, jak pomyślę jakie życie wiodła. Dziewczyna wychowana wśród żebraków, od małego przyzwyczajona liczyć tylko na siebie i borykać się z życiem, powinna mieć więcej, jeśli nie rozsądku, to instynktu samozachowawczego. Taka głupota byłaby czymś naturalnym u narzeczonej Febusa (dziewczę widziało świat przez okna rodzicielskiego pałacu) , ale nie u Esmeraldy.

[jadwiga1350]

a wśród nich szlachetna Esmeralda, w dodatku czy
> sta jak łza i bez namaczania, co przed awansami bohatera broni się sztylecikiem

Przed Febusem nie broniła się.

> (ach, te wizje ognistych Hiszpanek w różnych książkach!)

A bo ona tak naprawdę była Francuzką-Agnieszką.

[maitresse.d.un.francais]

jadwiga1350 napisała:

> a wśród nich szlachetna Esmeralda, w dodatku czy
> > sta jak łza i bez namaczania, co przed awansami bohatera broni się sztyle
> cikiem
>
> Przed Febusem nie broniła się.

Do tego jeszcze nie doszłam. ;-)

[jadwiga1350]

> Do tego jeszcze nie doszłam. ;-)

Hm, to przepraszam za ujawnienie fabuły.

[maitresse.d.un.francais]

jadwiga1350 napisała:

> > Do tego jeszcze nie doszłam. ;-)
>
> Hm, to przepraszam za ujawnienie fabuły.

Nie szkodzi, wszystko na to wskazywało. ;-)

[Gość: kocisko]

Wspominasz Maupassanta , a konkretnie opowiadania , ale jest on też autorem powieści obyczajowych -czytałam '"Bel-Ami" i" Historię jednego zycia " .Jeżeli nie znasz to polecam ! Dawno temu dzięki bibliotece odkryłam też Daudeta - czytałam dwie jego powieści -"Wspólnicy" i" Okruszek'". Klimaty zbliżone do Zoli , tylko bardziej ckliwe , ale niezłe ...

[maitresse.d.un.francais]

Gość portalu: kocisko napisał(a):

> Wspominasz Maupassanta , a konkretnie opowiadania , ale jest on też autorem
> powieści obyczajowych -czytałam '"Bel-Ami" i" Historię jednego zycia " .Jeżeli
> nie znasz to polecam !

Nie znam!

Dawno temu dzięki bibliotece odkryłam też Daudeta - czy
> tałam dwie jego powieści -"Wspólnicy" i" Okruszek'". Klimaty zbliżone do Zoli ,
> tylko bardziej ckliwe , ale niezłe ...

Dzięki!

[glafira]

Pozostają jeszcze: Stendhal, Balzac, Dumas (ojciec i syn).
Polecam "Czerwone i czarne", "Pustelnię Parmeńską", "Eugenię Grandet", "Ojca Goriot" i oczywiście nie sposób nie wspomnieć o "Trzech muszkieterach", "Czarnym Tulipanie" czy "Damie Kameliowej". To książki, które przynajmniej raz w życiu przeczytać trzeba.
A z ciekawostek. Kolumbijski serial "Yo soy Betty", czyli polska Brzydula, powstał, bo pewien producent i scenarzysta zainspirował się bardzo opowieścią francuskiego klasyka o biednej, brzydkiej, skromnej dziewczynie, która podejmuje pracę w wielkim domu mody i oczywiście zakochuje się w właścicielu. Ta opowieść to "Wszystko dla pań" E. Zoli.

[jadwiga1350]

> A z ciekawostek. Kolumbijski serial "Yo soy Betty", czyli polska Brzydula, pows
> tał, bo pewien producent i scenarzysta zainspirował się bardzo opowieścią franc
> uskiego klasyka o biednej, brzydkiej, skromnej dziewczynie, która podejmuje pra
> cę w wielkim domu mody i oczywiście zakochuje się w właścicielu. Ta opowieść to
> "Wszystko dla pań" E. Zoli.

Ale Denise nie była brzydka. Po prostu źle ubrana i uczesana. Właściciel długo musiał walczyć o jej serce.

[glafira]

jadwiga1350 napisała:
>
> Ale Denise nie była brzydka. Po prostu źle ubrana i uczesana. Właściciel długo
> musiał walczyć o jej serce.

W środowisku współpracowników uważana była za brzydką i niezgrabną, a właściciel długo nie zdawał sobie sprawy, co do niej czuje.
Nie wiem, czy akurat ten wątek zainspirował kolumbijskich producentów, ja się nad tym nie zastanawiałam, ale ktoś kto czytał książkę i oglądał serial pewnie doszuka się jakiś podobieństw:)

podobnie jak "Brzydula" nie jest brzydka

[maitresse.d.un.francais]

Mam oczywiście na myśli aktorkę.

Nie może, bo nie mogłaby "wypięknieć". Kobieta w filmie może być albo pięknością, albo paskudą (wówczas jest to czarny charakter albo postać poboczna).

[jarka63]

Zawsze polecam Colette - zwłaszcza cykl o Klaudynie, wspomnienia "Dom Klaudyny", "Narodziny dnia" i opowiadania zebrane w tomie "Gigi". Pięknie napisane, zmysłowe, mądre.

[hankaskakanka]

Polecam koniecznie
M. Druon cykl "Królowie przeklęci" - ciekawe tło historyczne i niezły styl :)

[osscylacja]

Może Camus (chyba jest już klasykiem?). Poza tym Romain Rolland "Jan Krzysztof", niegdyś modna i popularna powieść ("kultowa" po dzisiejszemu), dziś nieco zapomniana. Mogłabyś przeczytać i powiedzieć nam czy warto to odświeżyć. Jest tego ponoć dziesięć tomów. A poza tym zawsze możesz spróbować sięgnąć, wzorem dziadka Żaka, po "tragicznego krwawego Barbusa".

[maitresse.d.un.francais]

osscylacja napisała:

> Może Camus (chyba jest już klasykiem?). Poza tym Romain Rolland "Jan Krzysztof
> ", niegdyś modna i popularna powieść ("kultowa" po dzisiejszemu), dziś nieco za
> pomniana. Mogłabyś przeczytać i powiedzieć nam czy warto to odświeżyć. Jest teg
> o ponoć dziesięć tomów. A poza tym zawsze możesz spróbować sięgnąć, wzorem dzia
> dka Żaka, po "tragicznego krwawego Barbusa".

A właśnie, co to takiego ;-), ten tragiczny krwawy Barbus? (Barbusse)

[glafira]

Co jeszcze?
Pierre Choderlos de Laclos - "Niebezpieczne związki" (warto przeczytać choćby po to, aby samemu skonfrontować, która ekranizacja była najbliższa książce),
Antoine de Saint - "Mały książę" (nie tylko dla dzieci),
La Fontaine - Bajki, (również nie tylko dla dzieci, dzieciom też poczytać można),
Maurice Leblanc - cykl o Arsene Lupin (książeczki z tej serii to zabawne, pisane lekkim piórem lektury na lato)
Juliusz Verne - znanych tytułów nie będę pisać, ale warto zwrócić uwagę na "Walkę Północy z Południem" - trochę mniej znaną powieść Verne'a z czasów wojny secesyjnej,
Diderot - "Kubuś Fatalista i jego pan" , "Zakonnica".
Polecam też sztuki Moliera: "Skąpiec", "Świętoszek", "Szkoła żon". Ja zakupiłam sobie kiedyś cykl najsłynniejszych komedii Moliera i czasami do nich wracam...

[klymenystra]

Tournier obowiązkowo. Piętaszek, Meteory, Medianoche amoureux i wiele wiele innych. Boris Vian (ale jego tylko w oryginale), Pagnol, Sartre, a ze starszych Niebiezpieczne związki, de Sade, Molier, Racine. No i wspaniała literatura średniowieczna z terenów dzisiejszej Francji - Marie de France, Powieść o Lisie, Powieść o Róży, wiersze Karola Orleańskiego, trubadurzy, truwerzy, powieści bretońskie.

[maitresse.d.un.francais]

klymenystra napisała:

> Tournier obowiązkowo. Piętaszek, Meteory, Medianoche amoureux i wiele wiele inn
> ych. Boris Vian (ale jego tylko w oryginale)

Żebym pękła, nie dam rady!




, Pagnol, Sartre, a ze starszych Ni
> ebiezpieczne związki, de Sade, Molier, Racine. No i wspaniała literatura średni
> owieczna z terenów dzisiejszej Francji - Marie de France, Powieść o Lisie, Powi
> eść o Róży, wiersze Karola Orleańskiego, trubadurzy, truwerzy, powieści bretońs
> kie.

O niech mnie!

[marcinlet]

Może Verne? "Tajemnicza wyspa", "Podróż do wnętrza Ziemi", "W 80 dni dookoła świata"... Niektóre jego powieści można by odczytać z postkolonialnego punktu widzenia. Np. w "80 dniach" jest fragment, w którym Verne opisując Indie dzieli je na część "udomowioną" znajdującą się pod władzą administracji angielskiej i nieznaną kontrolowaną przez "butnych i srogich radżów".