Faulkner to Bóg

[Gość: sartoris]

-powiedział Sartre. Co o tym myślicie? Ja książki Faulknera pochłaniam jedna
za drugą. Są wyjątkowe. Jeśli ktoś zna Jego twórczość - proszę o opinię.

[klymenystra]

faulkner jest jednym z ciezszych pisarzy- moim skromnym zdaniem :)- ale tworzy
klimat, mikroswiat.. nie wiem, jak to nazwac... lubie go, ot co :)

[braineater]

Może to ateizm ale jeśli F. jest bogiem to na pewno nie takim w którego
chciałbym wierzyć - parafrazując Nietzshego - "nie mogę wierzyć w boga który
nie tańczy" a F. nie tańczy tylko sunie niszcząc wszystko po drodze -
patrz "Światłość w Sierpniu" cz "Absalomie, Absalomie" - obie te książki śmiało
mógłbym zaliczyć w poczet najbardziej hardkorowych doświadczeń w moim
czytelniczym żywocie...I nie jest to tak, jak z Żeromskim, który pisać nie
umiał i basta, tylko jest to kontakt z rewelacyjnym pisarzem, który stawia
naprawdę okrutne wyzwanie wobec czytelnika - i przyznaję, że podołać mu jest
nader ciężko...
Pozdrowienia:)

[a.adas]

Oceny jednostkowe
"Absalomie, Absalomie" - genialna
"Zaścianek" (pozostałe części trylogii znacznie słabsze), "Zstąp,
Mojżeszu", "Światłość w sierpniu" - bardzo dobre.
"Niepokonane" - dowcipne i smutne, polecam wszystkim feministkom:)
Nie trawię prekursorskiego (dla Francuzów szczególnie) "Wściekłości i wrzasku"
Sartoris - za lekki i satyryczny, niemal jak "Wielki Gatsby":)
"Przypowieść" - brawurowe powtórzenie dziejów Chrystusa na francuskim froncie,
ale i tak najlepszy fragment o Missisipi.
Więcej książek (jeszcze) nie czytałem.
Ocena ogólna
obok Llosy i Saramago aktualnie mój ulubiony pisarz.

Pozdrawiam
adas

[Gość: sartoris]

To fakt, jego książki są ponure, ale dla mnie mają niezwykły urok. Jako
pierwszą przeczytałem "Wściekłość i wrzask", ale nie od razu przebrnąłem przez
monolog Benjamina. Kolejne czytałem bez oporów. Najwyżej oceniam "Światłość w
sierpniu" i "Niepokonane" z bardzo smutnym, ale jakże pięknym opisem śmierci
babci Bayarda.

[madziurex]

Na Faulknera zachorowałam jako nastolatka i - do tej pory mi zostało...
Najbardziej lubię chyba "Wściekłość i wrzask", ale myślę, ze tego pisarza mozna
oceniac dopiero po przeczytaniu CAŁOŚCI (jak Marqueza - zresztą b. dużo ich
dwóch łączy), bo stworzył swój specyficzny świat, w który najlepiej "wtopić
się" czytając książkę za książką. Nie bardzo tylko rozumiem, co w nim
CIĘŻKIEGO?! (jak pisaliście w poprzednich postach).

[Gość: kornik]

J.P. Sartre to powiedział, bo był zafascynowany Faulknerem. Adaptował nawet
jego „Ladacznicę z zasadami” na potrzeby teatru. Dla mnie obaj są nudnawi.

[martolka]

podpiszę się pod postem madziurexy (bo raczej nie -rexa :-), też zaczytywałam
się Faulknerem w nastolęctwie, z tą różnicą, że mi przeszło. Znaczy,
niekoniecznie muszę wracać do tego autora.
I też nie było mi z nim jakoś specjalnie 'ciężko' :-).

Jeżeli jest bogiem, to tymczasowym.

[Gość: itek]

Moj Faulkner to:
Dzikie palmy/Stary- rewelacja, absolutne mistrzostwo tresci/formy;
Koniokrady- humor, klimat, prostota- 0 sztuczek;
Azyl- b.mocna rzecz, przy tym nowatorstwo formy, ksiazka "dotyklajaca",
brutalna, szczera- polecam wielbicielom "Lolity".

[Gość: pszemcio]

Wściekłość i wrzask - genialne....................nie rozumiem jak założyciel
wątku może pisać o "pochłanianiu" tych książek ...ich nie da sie pochłaniać bo
to nie jest łatwa literatura...jeśli je pochłaniasz to albo jestes
nieprzecietnie inteligentny albo dużo ważnych elementów treści ci
umyka...pozdrawiam

[Gość: sartoris]

Ja ich nie pochłaniam w sensie "jedna książka na dzień"! Owszem, książki
wymagają dużo uwagi, więc czytam je ze skupieniem. Swoją drogą ciekawe, jak
wygląda czytanie Faulknera po kursie szybkiego czytania...;)

[anetkarobert]

Czytałam tylko światłość w sierpniu, nie udało mi się narazie przebrnąć przez
Absalomie Absalomie

[madziurex]

Ja pisząc "pochłanianie" miałam na myśli nie tyle "szybkie czytanie", co
czytanie b. intensywne i jednej powieści za drugą. Miałam też taki okres, ze
siedziałam ze znajomymi i czytałam im Faulknera na głos, wszyscy byli b.
zadowoleni. Nadal nie rozumiem, co "trudnego" lub "ciężkiego" moze być w tej
literaturze. Język jest tak żywy, tętniący, czyta się "samo". Moze chodzi o
samą treść, fabułę - że niezbyt przyjemne rzeczy itd?Nie wiem...

[Gość: pszemcio]

:/.......????????????....czy my piszemy o tym samym pisarzu?????????/

[madziurex]

He he. O tym samym. Dla mnie Faulkner to jak Marquez, tyle że bliżej życia.
Marqueza też uważacie za cieżkiego?! Ale w sumie, może to ja jestem jakaś
dziwna, przy Kafce też się relaksuję...

[Gość: robert]

Ja też się relaksuję ale przy kawce... : )

[klymenystra]

Kafka nie jest ciezki, bo u niego tylko nastroj jest trudny do zniesienia. u
faulknera- jezyk i nastroj. podobienstw z marquezem nie widze... wrecz
przeciwnie..

[Gość: pszemcio]

nie chodzi mi o ciężar w sensie klimatu (choć ten jest duszny bardzo:) a raczej
o formalne rozwiązania...monolog wewnętrzny, strumień świadomości i to wszystko
co stanowi że Wściekłośc i wrzask czyta sie jak łamigłówkę

[madziurex]

Márqueza porównuje się czasami do Faulknera, bo tak jak Faulkner stworzył w
swoich utworach wyimaginowaną krainę (Yoknapatawapha), wzorowaną na rodzinnym
Mississipi - akcja większości dzieł Marqueza dzieje się w zmyślonej wiosce
Macondo( dla której prototypem była Aracataca). Poza tym - przynajmniej dla
mnie - "klimatycznie" ci dwaj pisarze są b. blisko. Pamiętam też z biografii
Marqueza ,że autorami, którzy zrobili na nim w młodości największe wrażenie
byli właśnie Faulkner i Kafka.

[klymenystra]

no tak :) w tym sensie tak. we wszystkim masz racje poza jednym- moim zdaniem
oczywiscie- poza klimatem. ci pisarze to jak ogien i woda, bo marqueza czyta
sie kilka godzin a nad faulknerem trzeba sie bardzo skupiac. i jezyk...
zupelnie inny jezyk, ktory kazdemu z nich sluzy do czegos innego..
pozdrawiam :)

[madziurex]

No, chyba też się muszę zgodzić - co do języka i jego funkcji. A tak w ogóle
dawno do Faulknera nie zaglądałam (Marquez jest jak powietrze, obecny non
stop:) i ta dyskusja sprawiła, że chyba zajrzę!
Pozdrawiam!
Magda

[maroon]

Dla mnie Faulkner jest jednym z najważniejszych pisarzy. Nikt w tym wątku nie
pisze o jego opowiadaniach, tymczasem są one równie dobre, co powieści. Moje
ulubione to "Zwycięstwo w górach". Z powieści najwyżej cenię "Absalomie,
Absalomie". Zgadzam się, że jest to pisarz wymagający, tworzący utwory trudne
ze względu na skomplikowaną formę (monolog wewnętrzny, retrospekcja,
kontrapunkt). Bardzo lubię klimat jego dzieł - mroczny, nasycony symbolami,
tajemniczy - choć dla wielu są one zbyt przygnębiające.

[Gość: johndoe]

a mnie dziwi to przeswiadzenie o tym, ze jego ksiazki sa ciezkie, przytlaczajace. sa tez kapitalne rzeczy, z ktorych mozna smiac sie godzinami. jak ktos nie zna faulknera, to polecam koniokrady na poczatek. a scena gry w pokera miedzy mcaslinami, ktory z nich ma isc na wojne /nie pamietam, z ktorej ksiazki/?
pzdr
dla mnie najlepszy jest "wielki las". raptem 4 opowiadania, ale po prostu powalaja.

[a.adas]

Nie ma pewności, ale chyba w "Zstąp, Mojżeszu" (jeden z moich ulubionych).
Któryś z braci gra w karty o Murzyna, to pamiętam dobrze.
Nie powtarzają się opowiadania z tych zbiorów ("Zstąp" i "Wielki las")?
W "Zstąp" jest opowiadanie np. "Nieźwiedź"
Czytam teraz "Czerwone liście" i te opowiadania to chyba najprostsze i
najbardziej przejmujące rzeczy Faulknera. Realia Południa bez łagodzącej
odczucia mitologii.

Pozdrawiam
adas

[maroon]

Gość portalu: johndoe napisał(a):

> a mnie dziwi to przeswiadzenie o tym, ze jego ksiazki sa ciezkie,
przytlaczajace

Marek Hłasko w "Pięknych dwudziestoletnich" pisał, że w książkach
Faulknera "człowiek stoi tyłem do zachodzącego słońca a jego rozmówca mówi cały
czas do cienia padającego w przeciwną stronę; w jeszcze innej książce tego
samego autora, bohater walczy samotnie z krokodylami tylko po to, aby wyżywić
kobietę, która rodziła na jego oczach i do której nie ma nawet ochoty zbliżyć
się; po czym - uratowawszy dwoje ludzi - dostaje dodatkowe dziesięć lat
więzienia, gdyż jego nieobecność w więzieniu przeciągnęła się, a w regulaminie
więziennym nie są przewidziane powody, które pozwalają więźniowi na oddalanie
się od miejsca swojego cierpienia. Jeszcze inny bohater tej samej powieści
zostaje skazany na dziewięćdziesiąt dziewięć lat więzienia tylko dlatego, iż
bał się konfrontacji z histeryzującą kobietą(...)".
Książki Faulknera generalnie nie nastrajają optymistycznie. Są jednak wyjątki -
jak choćby "Koniokrady".

[Gość: johndoe]

maroon napisał:

> Gość portalu: johndoe napisał(a):
>
> > a mnie dziwi to przeswiadzenie o tym, ze jego ksiazki sa ciezkie,
> przytlaczajace
>
> Marek Hłasko w "Pięknych dwudziestoletnich" pisał, że w książkach
> Faulknera "człowiek stoi tyłem do zachodzącego słońca a jego rozmówca mówi cały
>
> czas do cienia padającego w przeciwną stronę; w jeszcze innej książce tego
> samego autora, bohater walczy samotnie z krokodylami tylko po to, aby wyżywić
> kobietę, która rodziła na jego oczach i do której nie ma nawet ochoty zbliżyć
> się; po czym - uratowawszy dwoje ludzi - dostaje dodatkowe dziesięć lat
> więzienia, gdyż jego nieobecność w więzieniu przeciągnęła się, a w regulaminie
> więziennym nie są przewidziane powody, które pozwalają więźniowi na oddalanie
> się od miejsca swojego cierpienia. Jeszcze inny bohater tej samej powieści
> zostaje skazany na dziewięćdziesiąt dziewięć lat więzienia tylko dlatego, iż
> bał się konfrontacji z histeryzującą kobietą(...)".

> Książki Faulknera generalnie nie nastrajają optymistycznie. Są jednak wyjątki -
>
> jak choćby "Koniokrady".

ja to widze akurat w proporcach odwrotnych, ale jeden lubi ogorki...
pzdr
hlasko pisze oczywista o Dzikich palmach