"Obce dziecko" - hit czy kit

[Gość: gość]

Spotkałam się z wieloma bardzo pozytywnymi recenzjami książki "Obce dziecko" - czy jest tutaj ktoś kto czytał?
Ja z trudem skończyłam, historia jest tak chaotycznie poprowadzona, tak często rwą się wątki, zmienia perspektywa - że nie mogłam czytać z przyjemnością.

Co Was w niej zafascynowało? Czemu nazywana jest arcydziełem?

[angazetka]

Dla mnie to była najlepsza książka, jaką czytałam w minionym roku. Zachwyciła mnie jej gęstość, zmiana punktów widzenia, zmiana stylu w każdej części, to, jak bohaterowie pierwszoplanowi w jednej części w drugiej są w tle, by potem znów się pojawić. To, jak wszystko jest niejednoznaczne, jak niepewną rzeczą są wspomnienia, jak nieważna jest "prawda". Jak zmieniają się epoki, patrzenie na dane zjawisko, obiekt, postać, jakie są w tym sinusoidy. Jak dla mnie - bardzo udana, rzetelnie angielska powieść. Szkoda tylko, że polskie tłumaczenie jest tak tragicznie słabe.

[Gość: Ewa]

Mnie książka ogromnie rozczarowała. Dobrze skonstruowana, napisana bardzo pięknym językiem opowieść o niczym. Zdecydowany przerost formy nad treścią.

[qw994]

Mogę się podpisać pod każdym zdaniem :)
Co do wspomnień i "prawdy", to polecam "Poczucie kresu" Barnesa.

[Gość: jim]

Dla mnie kit.

[jarka63]

Arcydziełem jest dla mnie inna powieść Hollinghursta - "Linia piękna". "Obce dziecko" wydaje mi się przegadane, przekombinowane, poza tym bardzo duże przeskoki czasowe utrudniały mi lekturę. Ale język, styl - piękne, jak zwykle u tego autora. Nikt chyba teraz tak nie pisze.

[Gość: g]

Czytaliście w oryginale czy po polsku?

[staua]

Czytalam w oryginale i moim zdaniem to najlepsza ksiazka Hollinghursta (czytalam trzy). Chociaz ma wady, jak pisze Jarka, ale jest pieknie napisana.

[opty2]

właśnie ją czytam,
i zgadzam się z większością zarzutów,
piękny język ale coś mi się wydaje, że to jest książka dla Anglików,
oni na pewno mają przyjemność w czytaniu

[jarka63]

Czemu "dla Anglików"?
Czytałam w oryginale. Polski przekład podobno niezbyt, to prawda?

[Gość: opty2]

dlaczego dla Anglików?
bo ich sposób mówienia (powściągliwy), myślenia (przewrażliwiony) i czynienia (wycofany) jest bardzo trudny do zrozumienia/zaakceptowania/podobania się, przynajmniej dla współczesnego Polaka ale może to jest tylko kwestia wrażliwości

książka na pewno jest bardziej przystępna dla osób "uduchowionych", "eterycznych" , pasjonatów języka ozdobnego, poetyckiego itp.
co nie oznacza, że jest zła,
tylko jak dla mnie to przerost formy nad treścią, co inni też zauważyli

[angazetka]

> bo ich sposób mówienia (powściągliwy), myślenia (przewrażliwiony) i czynienia (
> wycofany) jest bardzo trudny do zrozumienia/zaakceptowania/podobania się, przyn
> ajmniej dla współczesnego Polaka

??? Dla mnie nie było. Był za to źródłem zachwytu.

[Gość: opty2]

oczywiście, że to zależy "co się komu podoba"

właśnie czytam:
(...) W Londynie starał się nigdy nie pokazywać, że nie wie, dokąd idzie, mniej się przejmował tym, że zabłądzi, niż pytaniem o drogę

albo:
(...) Minął duży pub, Abercorn Arms, wspomniany w jednym z kilku zachowanych listów Cecila do G. Paul zdawał sobie sprawę,że to atrakcyjna część badań, ale czuł się onieśmielony perspektywą samotnego wejścia do pubu, więc ruszył dalej.

dla mnie osobiście są to bardzo dziwne zachowania, dziwnie nazwane
i nie dotyczą tylko Paula ale wszystkich bohaterów książki,
akurat jestem przy końcu ale najwięcej tego typu zachowań, powiedzeń, zachowawczych gestów, czynów itp. jest z początkiem książki,
naprawdę nie zawsze do mnie to trafia ale wiedząc, że Anglicy najczęściej chcąc coś powiedzieć nie mówią wprost, tylko krążą używając coraz bardziej zawoalowanych zdań,
jestem w stanie wyobrazić sobie, że czytając tą książkę doskonale wiedzą dlaczego bohaterowie tak komplikują swoje relacje

[jarka63]

Nie trzeba być Anglikiem żeby zrozumieć takie zachowania, nieśmiałość jest uniwersalną cechą.

[eeela]

Ja się zgadzam z Opty - książki nie czytałam, ale chyba rozumiem, o czym mowa. Tu nie chodzi o wrodzoną nieśmiałość, tylko o ograniczenia narzucane przez kulturę. Polacy naprawdę są (ogólnie rzecz biorąc) bardziej bezpośredni, bardziej otwarci w deklarowaniu swoich poglądów, dlatego może być im obca taka potrzeba powściągliwości i problemy, które z tego wynikają.

[staua]

Osobiście znam całe mnóstwo Anglików zachowujących się odwrotnie. Bardzo obcesowych, wręcz grubiańskich, absolutnie nie nieśmiałych. W każdym kraju są różni ludzie.

[eeela]

Całkowicie ci wierzę, ja wcale nie znam ich w jakiejś reprezentatywnej próbie. Nie chciałam też wcale powiedzieć, że te ograniczenia kulturowe dotyczą wszystkich. Dzielę się tylko tym, co widzę po swojej wąskiej i wybranej grupie :-)

[staua]

Bo pewnie nie zadajesz się z angielskimi kibicami ani z Angielkami na łowach w Paryżu ;-)

[eeela]

ani z Angielkami na łowach w
> Paryżu ;-)

O tej grupie nawet nie słyszałam :-)

[angazetka]

Oba zacytowane przez ciebie zachowania/uczucia są mi doskonale znane i bardzo czytelne. To nie jest kwestia narodowości, tylko osobowości.

[jarka63]

angazetka napisała:

> Oba zacytowane przez ciebie zachowania/uczucia są mi doskonale znane i bardzo c
> zytelne. To nie jest kwestia narodowości, tylko osobowości.

Właśnie tak.

[opty2]

oczywiście, że jest to nieśmiałość
ale dlaczego w tej książce wszyscy tacy są?
czyżby wszyscy byli nieśmiali, powściągliwi, wycofani?
to już zaczyna być cechą narodową,
czyli cechą bardzo dobrze znaną autorowi, bo świetnie ją opisuje, na szóstkę

[jarka63]

Ja bardzo nie lubię pytać o drogę.
A moje koleżanki umawiając się ze mną na spotkanie w kawiarni, zawsze czekają na zewnątrz, bo wstydzą się wejść tam same.

[angazetka]

> czyżby wszyscy byli nieśmiali, powściągliwi, wycofani?
> to już zaczyna być cechą narodową,
> czyli cechą bardzo dobrze znaną autorowi, bo świetnie ją opisuje, na szóstkę

Bo to pewnie jest po trosze cecha narodowa Anglików. Tylko nie wiem, czy to powód, by robić z tego zarzut autorowi.