Ian Rankin

[Gość: róża]

właśnie przeczytałam"black&blue",to jeden z najlepszych kryminałów jakie
ostatnio czytałam.czekam na następne

Rankin is the best!

[Gość: SZP]

Zacząłem poznawać Rankina od "Z głebi mroku" i jeszcze nie doczytałem do końca,
ale już wiem, że na pewno kupię następne jego książki.
Ian Rankin to obok Szweda Mankella i Rosjanki Marininy jedno z trzech
tegorocznych objawień w zakresie powieści kryminalno-społecznej na polskim
rynku.
Jest chyba lepszy nawet od Henninga Mankella i jego cyklu o komisarzu
Wallanderze. Rankin lepiej konstruuje bohaterów drugoplanowych, czego u
Mankella brakowało.
No i ma świetne dialogi, dużo ironii. Kapitalny jest moment gdy John Rebus
dostaje na starej płycie autografy parki gwiazd rocka z lat 70-tych, wchodzi z
nimi w komitywę itd., a potem zaraz telefonuje do sklepu płytowego, by czarnego
krążka tam opchnąć;-) Nota bene Rebus jest naprawdę fanem starego dobrego
rocka;-)
Tak jak Mankell przez pryzmat zbrodni i śledztwa pokazuje współczesną post-
socjaldemokratyczną Szwecję, tak Rankin pokazuje "nową Szkocję" a raczej jej
mniej chlubne oblicze - to co jest w cieniu rozwoju autonomii, edynburskiego
festiwalu teatralnego itd. - czyli korupcja, haracze od firm budowlanych,
alienacja elit od społeczeństwa itd. Naprawdę warto przeczytać!

[Gość: róża]

jeśli zachwyciłeś sie pierwsza cześcia to nastepne będą naprawde jeszcze
lepsze!podobno Ian napisał dwanaście części o inspektorze Rebusie,kiedy do nas
dotrą-nie wiadomo.trzecia część to arcydzieło kryminału,czekam z utęsknieniem
na następne.

[Gość: róża]

a jeśli chodzi o Marinine-zawiodłam sie troszke,czytam teraz ukradziony sen i
no coż,realia pracy rosyjskiej milicji są przedstawione,ale cały klimat ksiazki
mi się nie podoba,zmęczyłam męskie gry ale to nie to.mocno naciagane i sztuczne
moim zdaniem.szczególnie postać Nastii-taka wyidealizowana,nieskorumpowana
policjantka,ups,milicjantka ,czy jak tam ich sie nazywa

[Gość: SZP]

Dziś skończyłem "Z głębi mroku". Nawet nie wiedziałem że to pierwsza część, w
księgarni stało obok "Kaskad" i "Black&blue", wybrałem jedną trochę na chybił-
trafił na próbę. Po przeczytaniu do końca mój entuzjazm jeszcze wzrasta. W
poniedziałek idę po następne!

A co do Marininy... realia chyba są wiernie oddane, w końcu kobieta była sama
oficerem moskiewskiej milicji. fabuły są rzeczywiście bardzo skomplikowane,
może za bardzo. Za dużo zbiegów okoliczności, pętli zdarzeń, które w prawdziwym
życiu się raczej nie zdarzają (prosty rachunek prawdopodobieństwa). Ale dobrze
trzyma w napięciu. I pokazuje, jak mało znaczy ludzkie życie dla zawodowych
morderców, byłych oficerów KGB, wielkich bossów etc. Pokazuje, że "ci dobrzy"
(nieskorumpowani milicjanci) są o wiele słabsi od potężnych struktur mafijno-
bezpieczniackich.
Tym niemniej: powieści Marininy przeczytałem raz, odłożyłem na półkę, i pewnie
prędko do nich nie wrócę. A Rankina mam ochotę przeczytać od razu po raz drugi.

[Gość: czapski]

Nie jestem fanem kryminałów, ale z racji na fascynacje Edynburgiem mialem
ostatnio przyjemnosc czytac zbiór opowiadań pt "Beggars Banquet" i szczerze
mówiąc byłem zachwycony. Talent pisarski, swieze pomysly, nic dziwnego ze
Rankin jest najpopularniejszym pisarzem w Szkocji

Przeczytalem "Kaskady"

[Gość: SZP]

Skończyłem właśnie czytać "Kaskady", a kilka dni temu "Supełki i krzyżyki". Z
każdą przeczytaną książką Rankin coraz bardziej mi się podoba.
"Kaskady" to kapitalne połączenie trzech stylistyk:
- klasyczny angielski kryminał "zgadnij kto zabił"
- powieść tajemnic (mroczne historie z przeszłości Edynburga)
- powieść społeczno-obyczajowa.

Na pewno wielu pisarzy tworzyło postać "brudnego inspektora" działającego
troche na pograniczu prawa, popijającego, rozwiedzionego itd, to już właściwie
oklepany schemat w kryminale. Ale Rankin chyba jako jedyny konstruuje taką
postac naprawdę wiarygodnie, pokazuje go przez działania: balansowanie na
pograniczu alkoholizmu, próby podrywania różnych kobiet, świetne dialogi.
Gdy John Rebus wpada w konflikt z zwierzchnikami, to jest to prawdziwy konflikt
i czytając ma się wrażenie, że Rebus może zaraz już naprawdę nie pracować w
policji. Gdy życie Rebusa wisi na włosku, to naprawdę wisi na włosku. Rebus to
nie jest grzeczny facet udający niegrzecznego, to jest naprawdę niegrzeczny
facet.
Chyba zostało mi już tylko "Black& blue" do przeczytania, mam nadzieję że
następne części ukażą się w miarę szybko!